oooไลท์บูล ปริศนาลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ooo

ตอนที่ 16 : [Chapter 13]100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 ต.ค. 52

Chapter 13

“เฮ้ย เหนื่อยจังเลย” นลินรำพึงกับตัวเอง หลังพิงอยู่กับมุมใกล้ๆหน้าต่าง ตอนนี้เธออยู่ภายในห้องสีขาว ถ้ามองสำรวจแล้วก็จะพบว่าแท้จริงแล้ว มันเป็นห้องเดียวกับที่เธอเคยพักตอนที่เธอมาที่คอนเนอร์ใหม่ๆ

แอ๊ด

เสียงประตูเปิดเข้ามา นลินถึงกับสะดุ้ง ไม่คิดว่าจะมีคนเจอเธอเร็วขนาดนี้

“คุณหนูนลิน คุณหนูกลับมาแล้วหรอกคะ รู้ไหมค่ะ คุณหนูว่า คุณท่านทั้งสองเป็นห่องคุณหนูมากขนาดไหนนะคะ” แม่บ้านร่างท้วมเข้ามาคว้ามือข้างซ้ายของนลินไปกุม งานเข้าแล้วฉัน โอ๊ย อยากจะตะโกนร้องกรี๊ด นลินคิด

“เวลานี้เจ้าเข้ามาให้ห้องนี้ทำไม” นลินถามด้วยเสียงเย็นชา

“ปกติเพลานี้เป็นเวลาที่ข้าจะมาทำความสะอาดนะคะ คุณหนู” แม่บ้านร่างท้วมตอบ พรางปล่อยมือจากนลิน

ตึก ตึก ตึก

เสียงเท้านี้ คุณอา ท่านพ่อ ตายแน่ฉัน แง

“ริน” แอลเฟรดวิ่งเข้ามากอดนลินเป็นคนแรก แม่บ้านร่างท้วมคนนั้นรีบก้าวออกไปข้างนอกทันทีที่แอลเบิร์ทและแอลเฟรดเข้ามา

“คุณอา ท่านพ่อ” สายตาของเธอทอดมองแอลเบิร์ท ดวงตาของเขานั้นสุขใสด้วยความดีใจ กะแล้วไม่มีผิดท่านพ่อ คุณอา งานนี้มีหวัง แผนพังทะลายไม่มีชิ้นดี

“รินรู้ไหมว่า อาเป็นห่วงรินมากแค่ไหน” แอลเฟรดดึงให้นลินนั่งลงบนเตียง มือสองข้างยังจับไหล่ของเธอไว้แน่น

“ริน ริน รินขอโทษคะ คุณอา” นลินก้มหน้าลงด้วยความสำนึกผิด

“พอเถอะ เฟรด อย่างไรรินก็กลับมาแล้ว อย่าไปกดดันให้รินพูดอะไรออกมาเลยนะ เฟรด แค่นี้รินก็รู้สึกผิดพอมากแล้วนะ” แอเบิร์ทยกมือห้ามแอลเฟรด เพราะเขารู้ดีว่าถ้าปล่อยให้แอลเฟรดถามนลินต่อไป เรื่องมันคงไม่จบเพียงแค่นี้แน่ๆ

“ครับ ท่านพี่” แอลเฟรดก้าวถอยหลังออกมา

แอลเบิร์ทเข้าคว้าตัวนลินมากอด “พ่อดีใจนะ ริน ที่ลูกกลับมาอยู่บ้านของเราเร็วขนาดนี้” เขากระซิบข้างหูของนลิน

งานนี้ไม่รอดแล้วเรา คงต้องกลับมาอยู่ที่นี้จริงๆ

 

“เป็นอย่างไรบ้าง ริน” อทีลเลียกล่าว

“มิลลี่อ่ะ รู้ป่ะว่ามิลลี่มาช้าไปนิดนึง ตอนนี้รินถูกรวบหัวรวบหางให้กลับมาอยู่ที่นี้แล้วนะสิ งานนี้รินดิ้นไม่หลุดเลยล่ะ ทั้งท่านพ่อ ท่านอาต่างแสดงความดีใจขนาดนั้น รินไม่กล้าหรอกที่จะทิ้งพวกท่านไป เมื่อครั้งก่อนๆที่ผ่านมา” นลินนอนลงบนตักของอทีลเลีย

“ครั้งนี้รินทำก็ถูกต้องแล้ว มิลลี่สนับสนุนเต็มที่ งานนี้มีอะไรให้ช่วยหรืออยากได้คำปรึกษา เพียงเรียก มิลลี่ เบาๆ มิลลี่ก็จะมาหารินทันที”

“แล้วรินจะใช้บริการบ่อยๆนะ”

 

เช้าวันต่อมา

แม่บ้านหลายสิบคนปลุกนลินแต่เช้ามืด ก่อนจะนำร่างของเธอไปขัดผิวฉวีวัน แต่งตัว แต่งหน้า จนบัดนี้นลินก็กลายเป็นนางฟ้าน้อยๆเลยที่เดียว เธออยู่ในชุดกระโปรงสีฟ้า ทั้งตัวเธอเต็มไปด้วยเครื่องประดับมากมาย หน้าถูกแต่งด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆเป็นธรรมชาติ ผิวที่เคยไม่สม่ำเสมอกัน ก็กลายเป็นผิวสีขาวอมชมพูสม่ำเสมอกันทั้งตัว ผมสีทองถูกดัดให้เป็นลอนๆ

“ริน วันนี้ลูกสวยมากเลยรู้ไหม” แอลเบิร์ทเมื่อได้รับอนุญาติให้เข้ามา เขาก็ตรงไปชื่นชมความงามของนลินเป็นอย่างแรก

“ท่านพ่อ ชมรินอย่างนี้รินก็เขินแย่เลย” แก้มของนลินขึ้นสีระเรื่อ

“แต่อาก็ว่าวันนี้รินสวยเหมือนนางฟ้าตัวน้อยเลย ใช่ไหมครับ ท่านพี่”

“ใช่”

“คุณอา ท่านพ่ออ่ะ” นลินค้อน แก้มแดงขึ้นกว่าเก่า ก่อนที่จะเปลี่ยนเรื่องว่า “คุณอา ท่านพ่อ วันนี้ให้รินแต่งตัวสวย จะให้รินไปไหนหรือค่ะ”

“พ่อจะให้รินและเฟรดไปถวายคำนับกษัตริย์วิลเลียม เพราะลูกและเฟรดกลับมาตั้งนานแล้วยังไม่ได้ไปพบกับกษัตริย์วิลเลี่ยมเลย” แอลเบิร์ทว่า

“มันจำเป็นแค่ไหนคะ ท่านพ่อ” นลินทำหน้าสงสัย

“มันเป็นธรรมเนียมของขุนนางน่ะ ริน ที่ต้องนำครอบครัวไปแนะนำตัวให้กษัตริย์วิลเลียมรู้จัก หลังเข้ารับตำแหน่ง แต่ท่านพี่ไม่ได้นำครอบครัวไปแนะนำ เนื่องจากรินและอาไปอยู่โลกทั้งสองคน ทำให้ท่านพี่ไม่รู้จะนำใครไปแนะนำ ทว่าตอนนี้เราก็กลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว จึงได้เวลาที่ท่านพี่จะนำเราไปแนะนำให้คนอื่นๆรู้จัก” แอลเฟรดว่า

“คะ งั้นพวกเราไปกันเถอะคะ” นลินควงแอลเบิร์ทและแอลเฟรดเดินออกไป

 

“ถวายบังคมพะยะคะ กษัตริย์วิลเลียม” นลิน แอลเบิร์ทแล้วแอลเฟรดย่อตัวลง ถวายคำนับกษัตริย์วิลเลียม พวกเขาขอเข้าพบวิลเลียมเป็นการส่วนตัว

“วันนี้ท่านแอลเบิร์ทพาใครมาหาข้าแต่เช้ารึ” พระราชาถามอย่างอารมณ์ดี

“ข้าพาครอบครัวที่หายสาบสูญไปสิบห้าปีมาแนะนำพะยะคะ เด็กผู้หญิงคนนี้คือบุตรสาวคนเดียวของหม่อมฉันชื่อว่า นลิน เกเบรียล” นลินก้าวออกไปถวายคำนับ วิลเลียมพิจารณาตัวเธอช้าๆ “ส่วนคนนี้คือน้องชายของหม่อมฉัน นามว่า แอลเฟรด เกเบรียลพะยะคะ” แอลเฟรดถวายคำนับ

“นลิน เจ้ารู้จักกับกิลเลียม ลูกชายคนโตของข้าใช่หรือไม่” วิลเลียมยิงคำถาม

“เพค่ะ กษัตริย์วิลเลียม” นลินตอบรับอย่างหนักแน่น

“นลิน เจ้าจงเล่าเรื่องระหว่างเจ้ากับกิลเลียมให้ข้าฟัง เดี๋ยวนี้”

“เพค่ะ หม่อมฉันเจอกับองค์ชายครั้งแรก ตอนเดินกลับบ้าน พบพระองค์นอนอยู่หลังจากฟ้าผ่าลงมา หม่อมฉันจึงพาพระองค์ไม่พระทับที่บ้านของหม่อมฉัน หลังจากวันนั้น 5 วัน องค์ชายจึงจะฟื้น หลังจากฟื้นหม่อมฉันก็พาพระองค์ไปซื้อของ ก่อนจะพาไปสมัครเรียนในโรงเรียนที่หม่อมฉันเรียนอยู่ พระองค์เป็นมิตรและมีเสน่ห์มาก จนเป็นที่รู้จักทั่วทั้งโรงเรียนในเวลาอันสั้น และเป็นที่หมายปองของบรรดาสาวน้อย สาวใหญ่ ช่วงปิดเทอมหม่อมฉันพาองค์ชายเป็นเยี่ยมเยี่ยนบ้านเก่าของหม่อมฉัน และพักอาศัยอยู่ภายในบ้าน จนวันที่ 28 พฤษภาคม หม่อมฉัน องค์ชายและท่านอาก็กลับมาที่นี้พร้อมกัน เรื่องราวทั้งหมดระหว่างเราก็มีเพียงแค่นี้ เพค่ะ กษัตริย์วิลเลียม” นลินเล่า ด้วยความที่ไม่คุ้นกับคำราชาศัพท์ ทำให้เธอใช้คำผิดเยอะมากๆ

“แล้วความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับองค์ชายอยู่ในระดับไหนหรึ”

“อยู่ในระดับเพื่อนสนิทเพค่ะ”

“บัดนี้เจ้ารู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับลูกของข้าหรือไม่”

“รู้เพค่ะ”

“เจ้าคิดจะไปเยี่ยมลูกของข้าหรือไม่”

“คิดเพค่ะ”

“เจ้าเคยไปเยี่ยมมาหรือยัง”

“ยังเพค่ะ”

“เจ้ามัน...” ราชาแห่งคอนเนอร์ชี้หน้านลิน

“อย่างพึ่งทรงกริ้วสิเพค่ะ หม่อมฉันยังทูลไม่จบเลยเพค่ะ หม่อมฉันไม่เคยไปเยี่ยมเยี่ยนหรือดูแลองค์ชายในฐานะ นลิน เกเบรียล แต่ในฐานะ ริน สายน้ำ หม่อมฉันเคยดูแลอย่างใกล้ชิดเพค่ะ กษัตริย์วิลเลียม” นลินรีบขัด เพราะกลัวว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา

“แท้จริงแล้วเจ้าคือเด็กสาวคนนั้นใช่ไหม”

“เพค่ะ”

“เจ้า...” ก่อนที่วิลเลียมจะได้พูดอะไรออกมา

ก็อก ก็อก ก็อก

“กษัตริย์วิลเลียมถึงเวลาแล้วพะยะคะ ที่พระองค์ต้องเสด็จออกไปว่าราชการ” ราชเลขาเข้ามาแจ้งกำหนดการแก่องค์ราชา

“เข้าใจแล้ว ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” วิลเลียมลุกจากเก้าอี้ เดินไปยังประตู ไม่วายพูดกับนลินว่า “เจ้าอย่าลืมไปเยี่ยมกิลล่ะ”

ปัง

“เอาอย่างไรดีหึ ริน” แอลเบิร์ทเอ่ยถาม

“ท่านพ่อ ท่านอากลับไปก่อนก็ได้นะค่ะ เดี๋ยวรินจะไปเยี่ยมองค์ชายเอง” นลินบอก

“เอาอย่างนั้นก็ได้”

 

“องค์ชายเพค่ะ หม่อมฉันนลิน เกเบรียลมาเยี่ยมเพค่ะ” นลินเรียกกิลเลียมที่นอนอยู่ภายในผ้าห่ม

กิลเลียมสะดุ้งตัว รีบลุกขึ้นมามองนลินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง

“ริน เธอกลับมาแล้วใช่มั้ย” เขาจับมือทั้งสองข้างขึ้นกุม

“แล้วองค์ชายอยากให้หม่อมฉันกลับมาหรือเปล่าเพค่ะ” นลินว่า ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“อยากสิ ริน” กิลเลียมร้องตอบทันที

“ฉะนั้นองค์ชายก็รีบเสวยพระกายาหารสิเพค่ะ แล้วอย่าลืมไปหาหม่อมฉันที่ย้านเกเบรียลบ่อยๆนะเพค่ะ” นลินยิ้ม

“ฉันดีใจที่สุดเลย” กิลเลียมดึงตัวนลินเข้ามากอดแน่น

“ปล่อยหม่อมฉันเพค่ะ องค์ชาย” นลินดิ้น

“ได้ แต่ว่ารินต้องเรียกฉันแบบเดิมก่อน”

“เพค่ะ ไอ้กินเรียบปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” นลินผลักกิลเลียมอย่างแรง จนเขากลับไปนอนบนเตียงเหมือนเดิม

“ฮ่า ฮ่า” กิลเลียมหัวเราะเสียงดัง

“เป็นไรมากหรือเปล่าเนี่ย” นลินเอามือไปอังหน้าผากของกิลเลียม “อืม ตัวไม่ร้อน แสดงว่าบ้าอืม อืม ไปดีกว่า เดี๋ยวติดโรคคนบ้าเอา ไปก่อนนะเพค่ะ องค์ชาย” แล้วนลินก็วิ่งออกไป

“เดี๋ยว กลับมาเดี๋ยวนี้นะ ริน” กิลเลียมวิ่งตาม

เสียงหัวเราะของทั้งสองดังก้องไปทั้งพระราชวัง สร้างความยินดีให้แก่บรรดาข้าราชบริพาร ในที่สุดองค์ชายกิลเลียมก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม

“ดีแล้วล่ะ เธอทำดีมากเลยนะริน” อทีลเลียพูดเบาๆ แอบอมยิ้มเล็กน้อย

 

ในมุมมืด

“ข้าไม่มีทางปล่อยให้องค์ชายชอบไอ้เด็กคนนั้นแน่ๆ องค์ชายต้องเป็นของข้าเพียงคนเดียว” เสียงของหญิงสาวผู้หนึ่งรำพึงกับตัวเอง

-----------------------100%----------------------------

68 ความคิดเห็น