oooไลท์บูล ปริศนาลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์ooo

ตอนที่ 12 : [Chapter 9]{Rewrite}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 ต.ค. 52

Chapter 9

งานวันเกิดถูกจัดขึ้นภายในสวนหน้าคฤหาสน์ ตอนแรกก็ดูเมื่องานเป็นไปแบบเรียบง่าย แต่พอเริ่มงานจริงๆก็ต้องมีสิ่งที่เปลี่ยนแปลงมากมาย เช่น เค้กต้องถูกสั่งซื้อเพิ่มเป็นการด่วน กิลเลียมต้องกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ฯลฯ เหตุมาจากว่า จำนวนคนที่มานั้นมีมากกว่าตอนที่ชวน เรียกได้ว่ายกโขยงมาเกือบทั้งโรงเรียน แถมแต่ละคนยังใส่ชุดประเภทชุดสูท ชุดราตรี

สุดท้ายงานก็ดำเนินไปได้ด้วยดี ทว่ากว่างานจะจบก็ปาเข้าไปสี่ทุ่ม เล่นเอาบรรดาแม่บ้านและเจ้าของงานเหนื่อยบหอบไปตามๆกัน

ถึงแม้งานจะเลิกดึกขนาดนี้ กำหนดการของนลินและกิลเลียมก็ไม่ได้ถูกเลื่อนออกไป พวกเขาช่วยกันแบกของขวัญไปยังห้องว่างในคฤหาสน์

พอของขวัญทุกอย่างถูกวางลงพื้น พวกเขาลงมือเริ่มแกะของขวัญทันที

กิล ดูสิน้ำซื้อกำไลมาให้สวยมากเลยนลินชูกำไลสีดำ ขาวเส้นหนาขึ้นมา

มาตินให้เกมบอย ริน ดูสิกิลเลียมเอาเกมให้นลินดู

ฯลฯ

ทั้งสองต่างพากันโชว์ของขวัญที่เพื่อนๆให้มากัน อย่างสนุกสนาน ทนายมองดูเด็กทั้งสองจากประตูและแอบยิ้มน้อยอย่างเอ็นดูเด็กๆทั้งสอง

ริน ผมจะแกะของขวัญของรินแล้วนะกิลเลียมชูห่อของขวัญที่รินเป็นคนให้ขึ้นมา

เชิญนลินตอบ ถึงแม้จะดูไม่สนใจอะไร หากใจจริงของเธอแล้ว เธอสนใจว่ากิลเลียมจะชอบของขวัญมากแค่ไหน

แคว้ก

ลูกแก้วสีฟ้าสดใส ปรากฎแก่สายตาของคนสามคน

เฮ้ยทนายอุทาน รีบเข้ามาดูใกล้ลูกแก้วนั้นอย่างรวดเร็ว

นั่น มันลูกแก้วที่พาเรามานี้  ในใจของทนายและกิลเลียมคิด

ชอบหรือเปล่า กิลนลินถามอย่างซื่อๆ

กิลเธอเรียกกิลเลียม แต่ดูเหมือนเขาจะยังคงไม่รู้สึก

กิลเธอเข้าไปใกล้ ก่อนจะตะโกนใส่หู

ชอ...ชอบมากเลยกิลเลียมตอบ หลังตั้งสติได้

ริน หนูได้ลูกแก้วมาจากไหนหรอทนายถาม

หนูได้มาจาก...ก่อนที่นลินจะได้บอกอะไรลูกแก้วก็ค่อยๆสว่างขึ้นมาก จนทั้งสามต้องรีบยกมือขึ้นบังดวงตา

แสงสว่างตีวงกว้างออกมาเพียงชั่ววินาที หากมันกลับสว่างไปทั่วทั้งเมืองราวกับตอนกลางวัน ก่อนที่จะหายไปรวดเร็ว จนไม่มีใครสามารถสรุปได้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไหร่

ทันทีที่น้อยเห็นแสงสว่างนั้น เธอรีบมาดูห้องที่นลิน กิลเลียมและทนายอยู่ เธอพบแต่ความว่างเปล่า กองของขวัญยังอยู่ แต่ร่างของคนอีกสามคนได้หายไปแล้ว เธอทรุดตัวลงและร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจ

 

เปรี๊ยง เปรี้ยง เปรี้ยง

เสียงฟ้าผ่าลงที่หอคอยต้องห้าม พร้อมกับแสงสีฟ้าปรากฎขึ้น เรียกให้บรรดาผู้คนหันมาสนใจกับมันชั่วขณะหนึ่ง

กลับมาแล้วสินะ องค์ชาย ผู้เฒ่าผู้แก่ต่างคิดเป็นอย่างเดียวกัน

 

ณ หอคอยต้องห้าม

ทั้องสามอันประกอบด้วย นลิน กิลเลียมและทนายปรากฎขึ้นด้านล่างของหอคอย กิลเลียมและทนายยังคงมีสติอยู่ครบถ้วน ผิดกลับนลินที่สลบไร้สติอยู่กับพื้นหอคอย

รินเสียงของกิลเลียมและทนายร้องขึ้น เพื่อตามหานลิน บัดนี้พวกเขาสองคนหากันเจอแล้ว ขาดแต่นลินที่พวกเขายังไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ใด

ทางเลือกมีให้เลือกไม่มานัก กิลเลียมเลือกที่จะเสกไฟออกให้ใหญ่ที่สุดเท่าที่เขาทำมา เขาคิดว่าถึงแม้จะเสียววินาทีก็ไม่เป็นไรขอให้เห็นรินก็พอ ขอให้รู้ตำแหน่งของรินก็พอ

ทันทีมีแสง พวกเขาเห็นตำแหน่งของนลิน ต่างรีบวิ่งเข้าไปหานลิน ด้วยที่ว่ากิลเลียมนั้นหนุ่มกว่า ทำให้เขาเข้าถึงตัวนลินก่อน เขาช้อนตัวนลินขึ้นอุ้ม

องค์ชาย ท่านจงส่งรินมาให้ข้าเถอะทนายยืนบังทางเดินของกิลเลียม

ไม่ข้าจะอุ้มเธอไปเองกิลเลียมเถียงกลับ

ท่านไม่มีสิทธิ

แล้วเจ้ามีสิทธิอะไร

สิทธิที่เป็นอาแท้ของนลิน ข้าคือแอลเฟรด เกเบรียล เมื่อท่านรู้แล้ว ท่านจงส่งรินมาให้ข้ากิลเลียมยืนตะลึง แอลเฟรดอาศัยจังหวะที่กิลเลียมเผลอ เอานลินออกจากแขนเขาไป

แอลเฟรดสาวเท้าออกนอกหอคอยต้องห้าม โดยมีกิลเลียมตามมาอย่างไม่ลดละ

เจ้าจะพานางไปไหน

บ้านข้า

พวกเขาเดินผ่านตลาด บรรดาประชาชนทั้งหลายก็พากันก้มทำความเคารพ ร้องด้วยความดีใจว่า โอ้ว องค์ชาย ท่านกลับมาแล้ว

ประชาชนเข้ามารุมล้อมกิลเลียม ทำให้เขาไม่สามารถจะไปไหนได้ เลยคลาดกับแอลเฟรด

ท่านพี่พิงค์ น้องสาวของกิลเลียมที่ปะปนอยู่ในฝูงชนร้องเรียก พอกิลเลียมเข้ามาหาเธอ พิงค์ก็กระโดดกอดด้วยความดีใจ

พิงค์

ในที่สุดท่านพี่ก็กลับมา พิงค์คิดถึงท่านพี่แล้วทั้งสองก็พากันกลับวัง

ในวังทันทีรู้ข่าวว่าองค์ชายกิลเลียมกลับมา ต่างพากันออกไปต้อนรับด้วยความดี ฟิวส์กับเบียทริซพอเจอกิลเลียมก็เข้ากระโดดกอดเขาพร้อมกัน จนเขาแทบจะล้มลงไป

 

ณ คฤหาสน์แห่งเกเบรียล

ท่านพี่ ข้ากลับมาแล้วแอลเฟรดตรงเข้าไปห้องทำงานของคนๆหนึ่ง ที่เขาเรียกว่าท่านพี่ สายตาจ้องมองผู้ชายที่ดูแล้ว มีอายุมากกว่าเขาประมาณ 3 ปี เขาคนนั้นหน้าตาพิมพ์เดียวกับแอลเฟรด พวกเขาเหมือนกันมากจนหลายคนเข้าใจผิดว่า ทั้งสองเป็นฝาแฝดกัน

ยินดีต้อนรับการกลับมาของเจ้า เฟรด น้องข้าในอ้อมแขนของเจ้าคือใครรึชายตรงหน้าผละจากงานออกมาหาแอลเฟรด

รินครับ นลิน เกเบรียลลูกของท่านพี่ครับเฟรดบอก

เฟรด เจ้าจงไปบอกให้คนเตรียมห้องนอนให้แก่รินเดี่ยวนี้ ส่วนรินเจ้าทิ้งไว้กับข้าก่อน ข้าจะดูแลเธอเองชายคนนั้นสั่ง

ครับ ท่านพี่แอลเฟรดส่งนลินในชายคนนั้นรับ ก่อนออกไปสั่งงานตามคำสั่ง

รินลูกพ่อ พ่อคิดถึงลูกเหลือเกินชายคนนั้นหอมแก้มทั้งสองข้างของนลิน กอดเธอแน่น ราวกับกลัวว่าสิ่งที่ปรากฎตรงหน้าตอนนี้จะเป็นเพียงความฝันที่เหมือนจริง ความฝันที่เขาใฝ่ฝันมานานถึง 15 ปีตั้งแต่เขาจากเธอคนนั้นมา

 

“คุณวิหคค่ะ ฮือ น้อย ขอโทษ ขอโทษ” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งวิ่งเข้าไป ร้องไห้ตรงตักของหญิงที่มีอายุน้อยกว่าเธอถึงสิบปี พร้อมกับพร่ำบอกคำว่าขอโทษซ้ำไปซ้ำมา

“น้อย เกิดอะไรขึ้น” วิหคถาม เธอรู้สึกตกใจที่อยู่ดีๆน้อย คนรับใช้เก่าแก่ของตระกูลเกเบรียล เข้ามาร้องไห้บนตักของเธอ

“คะ คุณนะ ลิน” ไม่ทันจะพูดอะไรอื่นออกมา น้อยกลับร้องไห้หนักขึ้น

“น้อย เกิดอะไรขึ้นกับ นลิน เกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนั้น” วิหคเขย่าตัวน้อยอย่างไม่ยอมหยุด

“คุณหนู หายไป พร้อมกับคุณกิลเลียมและคุณทนาย” น้อยรายงาน ก่อนร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

“ไม่จริง ไม่จริง ไม่จริง” วิหคกรีดร้อง ยกมือขึ้นกุมศีรษะตัวเอง ที่มีแต่คำว่า นลินหายไป นลินหายไป ดังซ้ำไปซ้ำอยู่ในสมอง

“มันต้องไม่ใช่ตอนนี้สิ ตอนนี้มันยังเร็วไป สวรรค์โปรดนำเธอกลับมาก่อนได้ไหม ขอเวลาอีกซักหน่อย ขอเวลาอีกซักหน่อย” เธอยกมือขึ้นกราบท้องฟ้ายามกลางคืนซ้ำแล้วซ้ำเหล่า เพื่อจะวิงวอนแก่พระเจ้า ราวกับคนบ้า

ส่วนน้อยเธอก็นั่งร้องไห้อยู่ภายใน จนสลบไป

ราวกับท้องฟ้าจะกลั่นแกล้งพวกเขาทั้งสอง สายฝนค่อยโปรยปราย อย่างกับรับรู้ถึงความรู้สึกของพวกเธอ ถึงแม้วิหคจะวิงวอนยังไหร่ แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ จะทำยังไหร่ได้ ในเมื่อมันเป็นโชคชะตา ที่ไม่มีใครสามารถฝืนได้

---------------------------------------100%------------------------------------

Chapter 8
งานวันเกิดถูกจัดขึ้นภายในสวนหน้าคฤหาสน์ ตอนแรกก็ดูเมื่องานเป็นไปแบบเรียบง่าย แต่พอเริ่มงานจริงๆก็ต้องมีสิ่งที่เปลี่ยนแปลงมากมาย เช่น เค้กต้องถูกสั่งซื้อเพิ่มเป็นการด่วน กิลเลียมต้องกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ฯลฯ เหตุมาจากว่า จำนวนคนที่มานั้นมีมากกว่าตอนที่ชวน เรียกได้ว่ายกโขยงมาเกือบทั้งโรงเรียน แถมแต่ละคนยังใส่ชุดประเภทชุดสูท ชุดราตรี
สุดท้ายงานก็ดำเนินไปได้ด้วยดี ทว่ากว่างานจะจบก็ปาเข้าไปสี่ทุ่ม เล่นเอาบรรดาแม่บ้านและเจ้าของงานเหนื่อยบหอบไปตามๆกัน
ถึงแม้งานจะเลิกดึกขนาดนี้ กำหนดการของนลินและกิลเลียมก็ไม่ได้ถูกเลื่อนออกไป พวกเขาช่วยกันแบกของขวัญไปยังห้องว่างในคฤหาสน์
พอของขวัญทุกอย่างถูกวางลงพื้น พวกเขาลงมือเริ่มแกะของขวัญทันที
กิล ดูสิน้ำซื้อกำไลมาให้สวยมากเลยนลินชูกำไลสีดำ ขาวเส้นหนาขึ้นมา
มาตินให้เกมบอย ริน ดูสิกิลเลียมเอาเกมให้นลินดู
ฯลฯ
ทั้งสองต่างพากันโชว์ของขวัญที่เพื่อนๆให้มากัน อย่างสนุกสนาน ทนายมองดูเด็กทั้งสองจากประตูและแอบยิ้มน้อยอย่างเอ็นดูเด็กๆทั้งสอง
ริน ผมจะแกะของขวัญของรินแล้วนะกิลเลียมชูห่อของขวัญที่รินเป็นคนให้ขึ้นมา
เชิญนลินตอบ ถึงแม้จะดูไม่สนใจอะไร หากใจจริงของเธอแล้ว เธอสนใจว่ากิลเลียมจะชอบของขวัญมากแค่ไหน
แคว้ก
ลูกแก้วสีฟ้าสดใส ปรากฎแก่สายตาของคนสามคน
เฮ้ยทนายอุทาน รีบเข้ามาดูใกล้ลูกแก้วนั้นอย่างรวดเร็ว
นั่น มันลูกแก้วที่พาเรามานี้ ในใจของทนายและกิลเลียมคิด
ชอบหรือเปล่า กิลนลินถามอย่างซื่อๆ
กิลเธอเรียกกิลเลียม แต่ดูเหมือนเขาจะยังคงไม่รู้สึก
กิลเธอเข้าไปใกล้ ก่อนจะตะโกนใส่หู
ชอ...ชอบมากเลยกิลเลียมตอบ หลังตั้งสติได้
ริน หนูได้ลูกแก้วมาจากไหนหรอทนายถาม
หนูได้มาจาก...ก่อนที่นลินจะได้บอกอะไรลูกแก้วก็ค่อยๆสว่างขึ้นมาก จนทั้งสามต้องรีบยกมือขึ้นบังดวงตา
แสงสว่างตีวงกว้างออกมาเพียงชั่ววินาที หากมันกลับสว่างไปทั่วทั้งเมืองราวกับตอนกลางวัน ก่อนที่จะหายไปรวดเร็ว จนไม่มีใครสามารถสรุปได้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไหร่
ทันทีที่น้อยเห็นแสงสว่างนั้น เธอรีบมาดูห้องที่นลิน กิลเลียมและทนายอยู่ เธอพบแต่ความว่างเปล่า กองของขวัญยังอยู่ แต่ร่างของคนอีกสามคนได้หายไปแล้ว เธอทรุดตัวลงและร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจ
 
เปรี๊ยงเปรี้ยง เปรี้ยง
เสียงฟ้าผ่าลงที่หอคอยต้องห้าม พร้อมกับแสงสีฟ้าปรากฎขึ้น เรียกให้บรรดาผู้คนหันมาสนใจกับมันชั่วขณะหนึ่ง
กลับมาแล้วสินะ องค์ชาย ผู้เฒ่าผู้แก่ต่างคิดเป็นอย่างเดียวกัน
 
ณ หอคอยต้องห้าม
ทั้องสามอันประกอบด้วย นลิน กิลเลียมและทนายปรากฎขึ้นด้านล่างของหอคอย กิลเลียมและทนายยังคงมีสติอยู่ครบถ้วน ผิดกลับนลินที่สลบไร้สติอยู่กับพื้นหอคอย
รินเสียงของกิลเลียมและทนายร้องขึ้น เพื่อตามหานลิน บัดนี้พวกเขาสองคนหากันเจอแล้ว ขาดแต่นลินที่พวกเขายังไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ใด
ทางเลือกมีให้เลือกไม่มานัก กิลเลียมเลือกที่จะเสกไฟออกให้ใหญ่ที่สุดเท่าที่เขาทำมา เขาคิดว่าถึงแม้จะเสียววินาทีก็ไม่เป็นไรขอให้เห็นรินก็พอ ขอให้รู้ตำแหน่งของรินก็พอ
ทันทีมีแสง พวกเขาเห็นตำแหน่งของนลิน ต่างรีบวิ่งเข้าไปหานลิน ด้วยที่ว่ากิลเลียมนั้นหนุ่มกว่า ทำให้เขาเข้าถึงตัวนลินก่อน เขาช้อนตัวนลินขึ้นอุ้ม
องค์ชาย ท่านจงส่งรินมาให้ข้าเถอะทนายยืนบังทางเดินของกิลเลียม
ไม่ข้าจะอุ้มเธอไปเองกิลเลียมเถียงกลับ
ท่านไม่มีสิทธิ
แล้วเจ้ามีสิทธิอะไร
สิทธิที่เป็นอาแท้ของนลิน ข้าคือแอลเฟรด เกเบรียล เมื่อท่านรู้แล้ว ท่านจงส่งรินมาให้ข้ากิลเลียมยืนตะลึง แอลเฟรดอาศัยจังหวะที่กิลเลียมเผลอ เอานลินออกจากแขนเขาไป
แอลเฟรดสาวเท้าออกนอกหอคอยต้องห้าม โดยมีกิลเลียมตามมาอย่างไม่ลดละ
เจ้าจะพานางไปไหน
บ้านข้า
พวกเขาเดินผ่านตลาด บรรดาประชาชนทั้งหลายก็พากันก้มทำความเคารพ ร้องด้วยความดีใจว่า โอ้ว องค์ชาย ท่านกลับมาแล้ว
ประชาชนเข้ามารุมล้อมกิลเลียม ทำให้เขาไม่สามารถจะไปไหนได้ เลยคลาดกับแอลเฟรด
ท่านพี่พิงค์ น้องสาวของกิลเลียมที่ปะปนอยู่ในฝูงชนร้องเรียก พอกิลเลียมเข้ามาหาเธอ พิงค์ก็กระโดดกอดด้วยความดีใจ
พิงค์
ในที่สุดท่านพี่ก็กลับมา พิงค์คิดถึงท่านพี่แล้วทั้งสองก็พากันกลับวัง
ในวังทันทีรู้ข่าวว่าองค์ชายกิลเลียมกลับมา ต่างพากันออกไปต้อนรับด้วยความดี ฟิวส์กับเบียทริซพอเจอกิลเลียมก็เข้ากระโดดกอดเขาพร้อมกัน จนเขาแทบจะล้มลงไป
 
ณ คฤหาสน์แห่งเกเบรียล
ท่านพี่ ข้ากลับมาแล้วแอลเฟรดตรงเข้าไปห้องทำงานของคนๆหนึ่ง ที่เขาเรียกว่าท่านพี่ สายตาจ้องมองผู้ชายที่ดูแล้ว มีอายุมากกว่าเขาประมาณ 3 ปี เขาคนนั้นหน้าตาพิมพ์เดียวกับแอลเฟรด พวกเขาเหมือนกันมากจนหลายคนเข้าใจผิดว่า ทั้งสองเป็นฝาแฝดกัน
ยินดีต้อนรับการกลับมาของเจ้า เฟรด น้องข้าในอ้อมแขนของเจ้าคือใครรึชายตรงหน้าผละจากงานออกมาหาแอลเฟรด
รินครับ นลิน เกเบรียลลูกของท่านพี่ครับเฟรดบอก
เฟรด เจ้าจงไปบอกให้คนเตรียมห้องนอนให้แก่รินเดี่ยวนี้ ส่วนรินเจ้าทิ้งไว้กับข้าก่อน ข้าจะดูแลเธอเองชายคนนั้นสั่ง
ครับ ท่านพี่แอลเฟรดส่งนลินในชายคนนั้นรับ ก่อนออกไปสั่งงานตามคำสั่ง
รินลูกพ่อ พ่อคิดถึงลูกเหลือเกินชายคนนั้นหอมแก้มทั้งสองข้างของนลิน กอดเธอแน่น ราวกับกลัวว่าสิ่งที่ปรากฎตรงหน้าตอนนี้จะเป็นเพียงความฝันที่เหมือนจริง ความฝันที่เขาใฝ่ฝันมานานถึง 15 ปีตั้งแต่เขาจากเธอคนนั้นมา
 
“คุณวิหคค่ะ ฮือ น้อย ขอโทษ ขอโทษ” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งวิ่งเข้าไป ร้องไห้ตรงตักของหญิงที่มีอายุน้อยกว่าเธอถึงสิบปี พร้อมกับพร่ำบอกคำว่าขอโทษซ้ำไปซ้ำมา
“น้อย เกิดอะไรขึ้น” วิหคถาม เธอรู้สึกตกใจที่อยู่ดีๆน้อย คนรับใช้เก่าแก่ของตระกูลเกเบรียล เข้ามาร้องไห้บนตักของเธอ
“คะ คุณนะ ลิน” ไม่ทันจะพูดอะไรอื่นออกมา น้อยกลับร้องไห้หนักขึ้น
“น้อย เกิดอะไรขึ้นกับ นลิน เกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนั้น” วิหคเขย่าตัวน้อยอย่างไม่ยอมหยุด
“คุณหนู หายไป พร้อมกับคุณกิลเลียมและคุณทนาย” น้อยรายงาน ก่อนร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
“ไม่จริง ไม่จริง ไม่จริง” วิหคกรีดร้อง ยกมือขึ้นกุมศีรษะตัวเอง ที่มีแต่คำว่า นลินหายไป นลินหายไป ดังซ้ำไปซ้ำอยู่ในสมอง
“มันต้องไม่ใช่ตอนนี้สิ ตอนนี้มันยังเร็วไป สวรรค์โปรดนำเธอกลับมาก่อนได้ไหม ขอเวลาอีกซักหน่อย ขอเวลาอีกซักหน่อย” เธอยกมือขึ้นกราบท้องฟ้ายามกลางคืนซ้ำแล้วซ้ำเหล่า เพื่อจะวิงวอนแก่พระเจ้า ราวกับคนบ้า
ส่วนน้อยเธอก็นั่งร้องไห้อยู่ภายใน จนสลบไป
เมื่อกับท้องฟ้าจะกลั่นแกล้งพวกเขาทั้งสองเลยนะ สายฝนค่อยโปรยปราย อย่างกับรับรู้ถึงความรู้สึกของพวกเธอ ถึงแม้วิหคจะวิงวอนยังไหร่ แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ จะทำยังไหร่ได้ ในเมื่อมันเป็นโชคชะตา ที่ไม่มีใครสามารถฝืนได้
---------------------------------------100%------------------------------------

68 ความคิดเห็น