ตอนที่ 56 : ความช่วยเหลือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 มิ.ย. 62


ทว่า...ในตอนนั้นเอง  จู่ๆภาพของบิดาผู้เป็นที่รักยิ่งก็ปรากฏให้เห็นอยู่ภายใต้สติสัมปชัญญะของเด็กสาว  เธอจึงรีบลืมตาขึ้นแล้วพยายามตะเกียกตะกายหาทางเอาตัวเองขึ้นมาจากก้นสระน้ำให้ได้อีกครั้ง



…ไม่ได้นะ…ฉันยังตายไม่ได้!...



ในขณะที่ร่างเล็กๆกำลังขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวไปมา  เอวบางคอดกิ่วของเด็กสาวก็ถูกอ้อมแขนของใครบางคนยื่นเข้ามาโอบตวัดรัดเกี่ยวเอาไว้จากทางด้านหลัง


…?...


ร่างของดรุณีน้อยค่อยๆลอยสูงขึ้น…สูงขึ้นจากก้นสระ  และเพียงแค่อึดใจเดียว...ศีรษะของเธอก็โผล่พ้นขึ้นมาอยู่เหนือผิวน้ำได้ในที่สุด


“แค่กๆๆ”  


อดีตเทพธิดาในร่างของเด็กสาวทั้งไอทั้งสำลักน้ำออกมา  เรือนกายของเธอบิดหมุนหันกลับมาหาผู้ที่ให้การช่วยเหลือตามสัญชาติญาณ  เรียวแขนเล็กๆยกขึ้นโอบรอบลำคอของคนผู้นั้นทันทีด้วยความหวาดกลัวว่าตัวเองจะจมลงไปในน้ำอีกครั้ง  ในขณะที่อีกฝ่ายก็ประคองเอวเล็กๆของเธอเอาไว้ไม่ให้หลุดหายไปไหนได้อีกเช่นกัน


“เธอเป็นอะไรรึเปล่า?”  เจ้าของเสียงทุ้มละมุนละไมรีบเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง  


เมกามิเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่เข้ามาช่วยชีวิตของเธอเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที  และก็พบว่าเขาคือหนึ่งในเจ้าชายแห่งแกรนด์ดาเนปที่เธอเองก็คงรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา


“…รุ่นพี่?”


“ชิรายูกิ?”  ฮาจิเมะเรียกชื่อของหญิงสาวด้วยความตกใจระคนแปลกใจ  คงเป็นเพราะเขาไม่เคยเห็นเธอย่างกรายเข้ามาที่นี่มาก่อน…แถมยังมาพบเธอในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้อีกต่างหาก  


แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นที่สำคัญ  เพราะในตอนนี้เขาเป็นห่วงสภาพร่างกายของเธอมากยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด


“เธอไหวรึเปล่า…ไปโรงพยาบาลมั้ย?”


“ฉะ…ฉันไม่เป็นไรค่ะ  ขอบคุณนะคะ” 




“…..”  


สายตาของหนุ่มสาวทั้งคู่จ้องมองสอดประสานกันอย่างแน่นิ่งโดยที่ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดๆขึ้นมาอีก  เรือนร่างของทั้งสองฝ่ายอยู่ใกล้ชิดกันเสียจนแทบจะเรียกได้ว่าเนื้อแนบเนื้อ…ถ้าหากไม่มีชุดว่ายน้ำสีทึบนั้นกั้นขวางเอาไว้


แผ่นอกกว้างของหนุ่มรุ่นพี่สัมผัสแนบชิดเข้ากับความอวบอิ่มของดรุณีน้อยโดยไม่ได้ตั้งใจ  ทำให้ร่างกายของเขาร้อนรุ่มราวกับไฟขึ้นมาเดี๋ยวนั้น  ถึงแม้ว่าเขาจะยังอยู่ในสระน้ำที่มีอุณหภูมิเย็นเยียบอยู่ก็ตาม


ใบหน้าหล่อละมุนที่ชวนให้ใจละลายค่อยๆโน้มเข้ามาหาเธอทีละนิด...ทีละนิด  จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอันอบอุ่นของเขา...แต่เธอจะยังมีสติพอที่จะรับรู้ถึงมันได้หรือเปล่า?


ดวงตาหวานซึ้งทำได้แค่กวาดกลอกจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายไปมาเหมือนถูกสะกด  โดยที่เธอเองก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายให้หลุดพ้นไปจากอ้อมแขนของเขาได้เลย


ใช่...ต่อให้เธอจะปล่อยมือจากเขา  แต่เขาก็ไม่มีทางที่จะปล่อยให้เธอหลุดมือไปได้หรอก


...รุ่นพี่...


…ชีซี…



"....."









แต่ทว่าในขณะนั้นเอง...





“อะแฮ่ม!” 


เสียงกระแอมไอของใครบางคนดังขึ้นขัดจังหวะหนุ่มสาวที่อยู่กลางสระให้ตื่นจากภวังค์  เมกามิจึงรีบหันไปตามเสียงนั้นด้วยความที่ทั้งตกใจทั้งเขินอาย


“นะ…นาย!?”


“จะสวีทกันก็ช่วยเกรงใจคนที่ยังยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้หน่อยก็ดีนะ”  ฮิรุยะในชุดกางเกงว่ายน้ำขายาวยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงขอบสระกล่าวขึ้นหลังจากที่ยืนดูคนทั้งคู่มาได้สักพัก  


“นายจะบ้าเหรอ!?”


“พูดอะไรของนายน่ะ…ฉันก็แค่ช่วยชิรายูกิขึ้นมาจากน้ำเฉยๆเท่านั้นเองนะ”  ทายาทของเทพเจ้าแห่งวงการมายาแตะแต้มรอยยิ้มน่ารักที่เจือปนไปด้วยความเคอะเขินเล็กๆ  จากนั้นจึงพาร่างของเด็กสาวที่อยู่ในอ้อมแขนให้มาเกาะอยู่ที่ราวบันไดของสระว่ายน้ำแทน


“ทำเป็นรีบปฏิเสธ  นี่ถ้าฉันไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้…พวกนายก็คงจะไปถึงไหนต่อไหนกันแล้วล่ะมั้ง”


“นายก็พูดไป”


“คิดอะไรของนายกันเนี่ย  ตาบ้า!”  เมกามิสาดน้ำใส่คนที่ยืนอยู่ข้างบนเป็นพัลวัน  ทำเอาน้ำในสระกระเด็นเข้าหูเข้าตาเขาไปหมด


“นี่เธอ…!  หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!”


“สมน้ำหน้า  นายอยากมาพูดจาบ้าๆก่อนทำไมล่ะ!”  


“เธอนี่มันไม่น่ารักเอาซะเลย!”


พูดดีๆกันได้ไม่เท่าไหร่  ก็เป็นแบบนี้ไปซะแล้ว...



“จริงสิ…นี่เธอว่ายน้ำไม่เป็นใช่มั้ยเนี่ย?”  ฮาจิเมะเอ่ยถามเด็กสาวถึงสาเหตุที่ทำให้เธอจมลงไปอยู่ที่ใต้ก้นสระ  


“ถ้าเธอว่ายน้ำไม่เป็นแล้วทำไมถึงมาลงสระคนเดียวแบบนี้ล่ะ…มันอันตรายมากนะรู้รึเปล่า?”


“ก็…ค่ะ  ฉันว่ายน้ำไม่เป็นจริงๆอย่างที่รุ่นพี่ว่านั่นแหละค่ะ”  โฉมงามตอบคำถามของอีกฝ่ายด้วยท่าทางของคนสำนึกผิด  “แต่อีกสองอาทิตย์ฉันก็จะต้องไปทัศนะศึกษาที่ทะเลแล้ว…ก็เลยอยากจะหัดว่ายน้ำให้เป็นเอาไว้น่ะค่ะ”


“…แบบนี้นี่เอง  โปรแกรมทัศนะศึกษาหลังสอบเสร็จของชมรมศิลปะสินะ”


“ใช่ค่ะ”


“แต่ว่าการฝึกว่ายน้ำมันทำด้วยตัวคนเดียวไม่ได้หรอกนะ  จำเป็นต้องมีคนที่ว่ายน้ำเก่งๆมาช่วยสอนด้วยรู้มั้ย”


“อยู่ๆเธอก็คิดจะอยากมาว่ายน้ำเป็นเอาตอนนี้เนี่ยนะ?  อยากจะรีบว่ายน้ำให้เป็นเพื่อที่จะได้ไปเล่นน้ำกับหนุ่มๆของเธออ่ะดิ”  เจ้าชายคนเล็กแห่งแกรนด์ดาเนปพูดขัดคอขึ้น


“นายจะบ้าเหรอ!”


“หนุ่มๆของเธอเหรอ?”  ฮาจิเมะทวนคำพูดเมื่อสักครู่อีกครั้งด้วยความรู้สึกวูบไหวที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก


“ใช่สิ…ก็เจ้าลูกชายของผ.อ.ไง”


“ตาบ้า!  มันใช่ที่ไหนกันล่ะ!”


“เธออย่ามาปฏิเสธเลย  ทั้งๆที่เธอเข้ามาเรียนทีหลังใครๆเขา…แต่กลับสนิทสนมกับเจ้าเด็กนั่นจนต้องตามไปอยู่ชมรมเดียวกันแบบนี้  คิดว่าคนอื่นเขาไม่รู้เลยรึไง?”  หนุ่มรุ่นพี่รีบจัดแจงยัดเยียดข้อสรุปให้กับเด็กสาว


“ของมันเห็นๆกันอยู่  ใครดูไม่ออกก็บ้าแล้ว”


“นายจะมั่วไปกันใหญ่แล้วนะ!”


“แล้วทำไมเธอต้องเสียงดังด้วยล่ะ?…แบบนี้มันร้อนตัวชัดๆ”  ฮิรุยะหัวเราะหึๆให้กับท่าทางของดรุณีน้อยราวกับว่ามันเป็นเรื่องสนุก


“ชิ!  ฉันจะไม่พูดกับนายแล้ว  คนอะไรกวนประสาทจริงๆ!”


“ฮ่าๆๆๆ!”



หากแต่บทสนทนาของหนุ่มสาวทั้งคู่กลับทำให้สีหน้าของฮาจิเมะดูเจื่อนๆลงไปเล็กน้อย  จริงอยู่ที่ว่าเธอเองก็เคยปฏิเสธเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับยาสึชิไปแล้ว…แต่เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะเก็บเอาเรื่องนี้มาคิดอยู่ดี


หัวใจนะหัวใจ…ผู้หญิงที่รอให้เขาเลือกก็มีอยู่ตั้งมากมาย  แต่ทำไมถึงต้องมาชอบผู้หญิงที่มีแต่คนมารุมรักแบบนี้ด้วย  ทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอก…ว่าโอกาสสมหวังนั้นมันช่างเลือนลางเหลือเกิน


“จริงสิ…ถ้าเธออยากหัดว่ายน้ำ  ลองให้ฮิรุยะช่วยสอนดีมั้ย?”  อดีตกุนซือแผ่นดินจ๊กกล่าวเสนอความคิดเห็น  ริมฝีปากของเขาผุดรอยยิ้มบางๆกลบเกลื่อนความรู้สึกวูบไหวนั้นเอาไว้กับตัวเองเงียบๆ


“เอ๋?”


“หา?  แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะ?”  


หนุ่มรุ่นน้องทำหน้าเหวออย่างไม่เข้าใจ  ถ้าหากว่าฮาจิเมะชอบเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้ามากขนาดนั้น…ทำไมเขาถึงไม่ช่วงชิงจังหวะนี้สอนเธอว่ายน้ำเองซะเลยล่ะ?  จะได้มีโอกาสใกล้ชิดเธอมากขึ้นด้วย


สิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยากกว่าผู้หญิง...เห็นทีก็คงจะเป็นฮาจิเมะนี่แหละ


“ก็นายเป็นถึงรองประธานชมรมว่ายน้ำ  เป็นนักว่ายน้ำที่เก่งที่สุดของจังหวัด…มีเหตุผลอะไรที่เหมาะสมมากกว่านี้รึเปล่าล่ะ?”


“หา…นายเนี่ยนะ?”  เมกามิถึงกับอ้าปากหวอแทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน  “ดูทรงแล้วฉันนึกว่านายจะทำอะไรไม่เป็นเลยซะอีก”


“เธอมองคนที่ภายนอกได้ยังไงเนี่ย…แย่ชะมัด  คนเรามันก็ต้องมีอะไรดีๆซ่อนอยู่บ้างสิ”


“แหวะ!”


“นี่เดี๋ยวเถอะ!  เธอทำท่าอ้วกใส่ฉันเหรอ!  แบบนี้มันต้องเอาคืน!"  ว่าแล้วฮิรุยะก็นั่งลงสาดน้ำใส่คนที่อยู่ในสระบ้าง


"มาเลย!  นายสาดมาฉันก็สาดกลับ...ไม่โกง!"


เจ้าของนัยน์ตาสีน้ำตาลอบอุ่นจ้องมองอากัปกิริยาของเด็กรุ่นน้องทั้งสองที่กำลังสาดน้ำใส่กันอย่างไม่ลดละ  จะว่าไปตั้งแต่ที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น…พวกเขาก็ดูสนิทสนมกันมากกว่าที่คาดคิดเอาไว้เสียอีก


…จะเป็นไปได้มั้ยนะ…ที่ฮิรุยะเองก็สนใจชิรายูกิอยู่เหมือนกัน?...


…แต่ช่างเถอะ…ไม่ว่ามันจะใช่หรือไม่ใช่…เราก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปห้ามความรู้สึกของใครอยู่ดี…



“แล้วรุ่นพี่ล่ะคะ?”  อดีตเทพธิดาคนงามหันมาถามชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆหลังจากที่สาดน้ำใส่ฮิรุยะจนพอใจแล้ว


“อะไรเหรอ?”


“รุ่นพี่ไม่ได้อยู่ชมรมว่ายน้ำเหมือนกันหรอกเหรอคะ?”


“เปล่าหรอก…ฉันอยู่ชมรมการแสดงน่ะ”  ฮาจิเมะตอบคำถามของเด็กสาวพร้อมกับรอยยิ้มอันอ่อนโยน  “แต่วันนี้แค่อยากมาว่ายน้ำออกกำลังหลังชั่วโมงชมรมเฉยๆเท่านั้นเอง”


“อ๋อ…อย่างนี้นี่เอง"


"…แล้วรุ่นพี่ไปว่ายน้ำอยู่ตรงไหนมาคะ?”


“สระว่ายน้ำที่ใช้สำหรับการแข่งขันไง”  ชายหนุ่มชี้นิ้วไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับสระว่ายน้ำที่อยู่ไกลออกไป  “เดินจากตรงนี้ไป…ขึ้นบันไดอีกสามสี่ขั้นก็เห็นแล้ว”


“เธอคงไม่เคยมาที่นี่เลยจริงๆสินะ”  นายน้อยแห่งตระกูลโยชิฟุมิหลิ่วตามองเด็กสาวด้วยสายตาที่เรียกได้ว่ายียวนกวนประสาทไม่มีใครเกิน


“มันก็ต้องแบบนั้นสิ”


“นี่ถ้าหากพวกเรามาเจอเธอช้ากว่านี้  เธอคงกลายเป็นศพขึ้นอืดลอยอยู่กลางสระไปแล้วแน่ๆ”


“นาย...!”  ดรุณีคนงามถลึงตามองคนที่ยืนอยู่ตรงขอบสระ  แต่ว่าสิ่งที่เขาพูดออกมามันก็เป็นเรื่องจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้

 
...เฮ้อ…ช่างมันเถอะ…


...เขาก็พูดถูกจริงๆแหละ...


“ขอบคุณรุ่นพี่อีกครั้งนะคะ…ถ้าหากไม่ได้รุ่นพี่ช่วยเอาไว้  ฉันอาจจะตายไปแล้วจริงๆก็ได้”


“ไม่เป็นไรนะ…อย่าคิดมากเลย”  ฮาจิเมะแตะแต้มรอยยิ้มแล้ววางมือลงบนเรือนผมของเด็กสาวเบาๆ  


“ยังไงฉันก็เอาใจช่วยให้เธอว่ายน้ำเป็นไวๆนะ...สู้ๆ”


“ค่ะ…รุ่นพี่”



“เอาล่ะ…นี่ก็หกโมงกว่าแล้ว  ฉันยังมีธุระที่ต้องไปทำต่ออีก  น่าเสียดายนะ...ที่ไม่ได้เป็นคนสอนเธอว่ายน้ำเอง”  เจ้าของใบหน้าละมุนละไมเอ่ยกล่าวขึ้นด้วยความรู้สึกเสียดาย  ก่อนที่เขาจะยื่นมือให้กับหนุ่มรุ่นน้องที่ยืนอยู่ตรงขอบสระ  


“ดึงฉันขึ้นไปหน่อยสิ…ฮิรุยะ”


“อือ”  


ฮิรุยะยื่นมือออกไปตามที่อีกฝ่ายบอกอย่างว่าง่าย  แต่เขากลับถูกฮาจิเมะกระชากให้ตกลงไปในน้ำแทนเสียอย่างนั้น  


ตูมมมมม!!



“ฮาจิเมะ!  ทำไมนายทำแบบนี้ล่ะ!?”  หนุ่มรุ่นน้องตะโกนโหวกเหวกขึ้นมาทันทีที่ศีรษะของเขาโผล่พ้นขึ้นมาเหนือผิวน้ำ  ในขณะที่เมกามิก็เอาแต่ระเบิดเสียงหัวเราะด้วยความตลกขบขันไม่ยอมหยุด


“ฮ่าๆๆๆ”


“นี่เธอขำอะไรน่ะ…หา!?”


“ไม่รู้ไม่ชี้”


“หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้เลยนะ!”


“เสียดายจริงๆที่ฉันไม่ได้ถ่ายวีดีโอเอาไว้  หน้าตาของนายตอนที่กำลังจะตกลงไปในน้ำเมื่อกี้…เหมือนปลากระโห้ไม่มีผิดเลย  แบบ...อ้าปากหวอๆเป็นวงกลมแล้วทำตาเหลือกๆไปพร้อมๆกันน่ะ”  หญิงสาวพูดแล้วทำท่าทางอย่างที่ว่าล้อเลียนไปด้วย


“ยัยบ้า!”


“ยังไงนายก็ช่วยสอนเธอว่ายน้ำด้วยนะ  ถือซะว่าเป็นคำขอร้องของฉันก็แล้วกัน”  ฮาจิเมะหันไปพูดขอร้องเพื่อนรุ่นน้องคนสนิทแถมยังทำหน้าตาแป้นแล้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


“ฉันอยากให้เธอมีความสุขกับการไปทัศนะศึกษาครั้งแรกของเธอน่ะ”


“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันเนี่ย!?”


“สู้ๆนะ…ชิรายูกิ”  


ประธานนักเรียนฝ่ายกิจกรรมแตะแต้มรอยยิ้มให้กำลังใจเด็กสาว  โดยหาได้สนใจสีหน้าท่าทางของผู้ที่ถูกไหว้วานเลยแม้แต่น้อย  ก่อนที่เขาจะเดินหายออกไปทั้งๆอย่างนั้น


“นี่…เดี๋ยวสิ! ฮาจิเมะ!”


“นายกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!”


…ให้ตายสิ…โยนให้กันง่ายๆแบบนี้เลยเรอะ!?...



“นายไม่อยากสอนฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”  เมกามิหันไปถามหนุ่มรุ่นพี่  เมื่อเห็นท่าทางของเขาที่เอาแต่ปฏิเสธอยู่ตลอด  


“หรือว่าจริงๆแล้วนายเกลียดฉัน?”


“พูดเองเออเองก็ได้?  ผู้หญิงนี่เป็นแบบนี้กันทุกคนเลยรึไง?”


“ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมนายถึงต้องเอาแต่ปฏิเสธด้วยล่ะ?”


ฮิรุยะฟังแล้วก็ทำได้แค่ถอนหายใจออกมาเบาๆ  ก็มันติดเป็นนิสัยไปแล้วนี่นาจะให้ทำยังไงได้  แล้วอีกอย่าง…เขาเองก็ไม่คุ้นเคยกับการอยู่ใกล้ชิดกับเพศตรงข้ามเลยด้วย  จะบอกว่าวางตัวลำบากก็คงจะไม่ผิดนักหรอก


“ก็ฉันไม่เคยสอนใครว่ายน้ำเลยนี่”


“เหตุผลแค่นี่อ่ะนะ?  ถ้าไม่เคยก็สอนซะสิ”


“แล้วอีกอย่าง…”  เสียงห้าวทุ้มขาดห้วงลงไปเล็กน้อย  ดวงตาที่ดูแข็งกร้าวก็กลับจ้องมองไปทางอื่นแทนเสียอย่างนั้น


“อะไรอ่ะ?”


“ฉันก็ไม่คิดว่าเธอจะอยากให้ฉันสอนด้วยนี่นา”


“หา?  นี่นายหมายความว่าไง?”


“ก็…ฉันหมายถึง…ถ้าฮาจิเมะเป็นคนสอน  เธออาจจะอยากฝึกว่ายน้ำมากกว่าที่จะให้ฉันสอนก็ได้ไง”  


คำพูดของฮิรุยะที่กล่าวออกมาทำให้เด็กสาวต้องกะพริบตาปริบๆแล้วพยายามเรียบเรียงคำพูดของเขาไปด้วย


นี่เขาพูดไม่รู้เรื่อง  หรือสมองของเธอประมวลผลไม่เสถียรกันแน่?


“นายหมายถึง…นายคิดว่าฉันไม่อยากฝึกว่ายน้ำกับนาย  แต่อยากฝึกกับรุ่นพี่โฮชิงากิมากกว่าว่างั้น?”


“ใช่!  ตามนั้นแหละ”



“เมื่อกี้นายเพิ่งจะบอกว่าพวกผู้หญิงชอบมโนอยู่แปบๆ  แต่ตอนนี้ตัวนายน่ะยิ่งกว่ามโนซะอีก  คนอะไร…คิดแทนคนอื่นก็ได้ด้วย?”


“อ้าว…แล้วมันไม่จริงรึไง?”


“ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ  ป่านนี้ฉันคงรีบขึ้นจากน้ำไปนานแล้ว…จะมาอยู่รอทำไมล่ะ?”


เมื่อได้ฟังคำพูดของคนที่อยู่ตรงหน้า  สายตาของเด็กหนุ่มก็ดูจริงจังขึ้นมาทันที  


“เธอแน่ใจแล้วนะ…ว่าอยากจะให้ฉันสอนจริงๆ?”


“ก็ใช่น่ะสิ”


“ฉันฝึกโหดมากนะ  ขอบอกไว้ก่อนเลย  ต่อให้เป็นเธอ…ฉันก็ไม่ใจอ่อนให้แน่ๆ”  


ฮิรุยะกล่าวเน้นย้ำกับเด็กสาวอีกครั้ง  เพราะเขารู้ดีว่าการฝึกว่ายน้ำให้เป็นได้ภายในเวลาสองอาทิตย์นั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยสำหรับมือใหม่อย่างเธอ  แต่เขาก็จะลองดูสักตั้ง…เพื่อใครกันล่ะ?


ไม่ใช่เพื่อเธอหรอกนะ…มันเป็นเพราะคำขอของฮาจิเมะต่างหาก!


“ได้เลย  ถ้ายังไง…ฉันขอรบกวนนายด้วยก็แล้วกันนะ”


“เธอเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ได้เลย”


เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่ดูมีสง่าราศีหัวเราะหึๆอยู่สองสามครั้ง…สนุกแน่ๆล่ะงานนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

63 ความคิดเห็น