ตอนที่ 20 : เหตุผลของการกระทำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    2 พ.ค. 62

“ถ้าหากถูกสอบสวนจากผู้อำนวยการโรงเรียนล่ะก็…ฉันแนะนำให้พวกเธอพูดความจริงไปทั้งหมดเลยจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดนะ”
  

ฮาจิเมะกล่าวขึ้นพร้อมกับแตะแต้มรอยยิ้มละมุนละไมให้กับสามสาวที่กำลังยืนเหงื่อแตกกันด้วยความตื่นตระหนก  หลังจากที่เขาพบว่าเด็กสาวทั้งสามคนนี้เป็นเพื่อนสนิทของเอริ


“รู้รึเปล่าว่านี่เป็นเรื่องที่ค่อนข้างร้ายแรงเลยนะ…ทั้งผู้อำนวยการและท่านผู้บริหารต่างก็เป็นคนเด็ดขาดด้วยกันทั้งคู่  พวกเธอมีโอกาสถูกไล่ออกจากโรงเรียนกันทั้งหมดเลยนะ…ถ้าหากยังไม่ยอมเปิดปากพูดความจริงกันล่ะก็...”


“แล้วถ้าหากว่าพวกเธอโกหกเหมือนกับยัยคนนั้นล่ะก็…ฉันจะให้พ่อไล่พวกเธอออกจากโรงเรียนให้หมดโดยที่ไม่ต้องถามเหตุผลอะไรทั้งนั้นแหละ!!”  ฮิรุยะยืนทำหน้าหงิกแล้วถลึงตามองสาวรุ่นพี่อย่างเอาเรื่องเอาราว


“ยังไงซะฉันก็เป็นพยานได้อยู่แล้วว่าพวกเธอรุมหาเรื่องและทำร้ายร่างกายยัยเด็กชิรายูกิจริงๆ!”


“อึก…”


“พวกเธอก็คงจะรู้ใช่ไหม…”  


“ว่าถ้าหากถูกไล่ออกจากแกรนด์ดาเนปเมื่อไหร่…ประวัติการศึกษาของพวกเธอก็จะด่างพร้อยให้ต้องเป็นที่น่าอับอายขึ้นมาทันที”  ทายาทของเทพเจ้าแห่งวงการมายาระบายยิ้มอ่อนหวาน  แต่คำพูดของเขามันเป็นการกดดันอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด


“ไม่มีเจ้าของกิจการหรือบริษัทดีๆที่ไหนกล้ารับคนที่ถูกไล่ออกจากโรงเรียนดังแบบนี้เข้าไปทำงานด้วยหรอกนะ  มันทำให้เสียชื่อเสียงจะตายไป…ก็รู้อยู่แล้วนี่นาว่าผู้ประกอบการชื่อดังทั้งหลายสาขาวิชาชีพต่างก็เป็นคณะผู้บริหารของที่นี่กันทั้งนั้น”  


“พ่อแม่ของพวกเธอจะรู้สึกยังไง...ผิดหวังในตัวของพวกเธอมากแค่ไหน  และจะเกิดอะไรขึ้นตามมา…ฉันก็คงไม่ต้องอธิบายอะไรแล้วใช่ไหม?”


“ขะ…เข้าใจแล้ว”  หญิงสาวทั้งสามเมื่อได้ฟังสิ่งที่ชายหนุ่มพูดก็ทำเอาหวาดกลัวกันจนมือไม้สั่นไปหมด


“ถ้างั้นก็ดีแล้ว…”  ฮาจิเมะพูดก่อนที่จะหันหลังเดินนำออกไป  


"การที่พวกเธอยอมรับสารภาพความจริงออกมาแต่โดยดี...อาจจะทำให้โทษของพวกเธอเบาลงก็ได้นะ”  







“ว่ายังไง…รู้จักหรือเปล่า?”  เสียงของผู้อำนวยการแห่งแกรนด์ดาเนปเอ่ยถามเด็กสาวทั้งสามขึ้นอีกครั้งอย่างต้องการคำตอบ


“อึก…”

“ระ…รู้จักค่ะ”


“ฉันจะให้โอกาสพวกเธอสารภาพออกมาเองทั้งหมด  แลกกับการที่พวกเธอจะไม่ถูกไล่ออกจากที่นี่…ตกลงไหม?”  ชุนกล่าวขึ้นกับนักเรียนหญิงเหล่านั้นเป็นการให้โอกาสพวกเธอเป็นครั้งสุดท้าย


เด็กสาวผมสั้นที่ยืนอยู่ทางด้านหลังสุดได้ยินดังนั้นจึงรีบพูดสารภาพออกมาหมดเปลือกอย่างคนกลัวความผิดในทันที


“พวกเราเป็นคนวางแผนทั้งหมดนี่ขึ้นมาค่ะ”


“พวกเราทั้งสามคนสนับสนุนให้เอริเลือกชิรายูกิมาเป็นเหยื่อ  เพราะพวกเราอิจฉาชิรายูกิที่ได้เข้าใกล้พวกประธานนักเรียนแล้วก็โยชิฟุมิค่ะ”  เด็กสาวคนดังกล่าวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนที่จะพูดอธิบายต่อ  


“แต่สำหรับเอรินั้นอาจจะมีจุดประสงค์คนละอย่างกับพวกเราค่ะ”


“คนละอย่างงั้นเหรอ?...ถ้าอย่างนั้นเหตุผลของเธอคืออะไร?”  เสียงของผู้ทรงอำนาจแห่งแกรนด์ดาเนปทั้งสองถามขึ้นแทบจะพร้อมๆกัน


นักเรียนหญิงที่นั่งอยู่ตรงกลางห้องจึงค่อยๆเงยหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมาตอบคำถามของผู้ใหญ่ทั้งสอง



“ฉันเกลียดโยชิฟุมิค่ะ!”  



ทางด้านเจ้าชายผู้หยิ่งผยองเมื่อได้ยินดังนั้นจึงรีบโพล่งถามออกไปในทันที  เพราะเขาไม่เข้าใจในเหตุผลของเธอเลยสักนิด


“เธอมาเกลียดฉันเรื่องอะไร!?  ฉันเคยไปทำอะไรให้เธอตอนไหนล่ะ!?”


“เมื่อหกเดือนก่อน…เธอคงจำอะไรไม่ได้หรอก"


เอริจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายด้วยความเคียดแค้นชิงชังทั้งน้ำตา


“ฉันตัดสินใจส่งจดหมายสารภาพรักให้กับเธอ  หลังจากที่แอบมองเธอมาตลอดหนึ่งปีเต็ม”


“หา!?”  ฮิรุยะอุทานออกมาเสียงดังให้กับคำบอกเล่าของสาวรุ่นพี่  


เด็กหนุ่มพยายามที่จะขุดคุ้ยความทรงจำที่อยู่ในสมองเมื่อหกเดือนก่อนขึ้นมา  ใครกันที่เคยส่งจดหมายสารภาพรักให้กับเขาต่อหน้าต่อตา?  ใช่...ในช่วงหกเดือนก่อนหน้านี้ไม่มีใครเลยที่ทำแบบนั้น...นอกจากหญิงสาวคนที่นั่งอยู่ตรงกลางห้องคนนั้น


แล้วเขาก็เริ่มนึกออกขึ้นมาทีละนิด...ทีละนิด  ก่อนที่ถูกอย่างจะค่อยๆปรากฏให้เห็นเด่นชัดในที่สุด








“ฉันแอบชอบนายมาตลอดเลย  ช่วยกรุณาอ่านจดหมายนี่ด้วยนะ” 
 

เอริเมื่อหกเดือนก่อนยื่นซองจดหมายสีชมพูให้กับเจ้าชายผู้สง่างามที่เธอแอบมองมาตลอดหนึ่งปีเต็ม


ฮิรุยะยืนหน้าซีดอ้าปากหวอเมื่อได้เห็นใบหน้าอันแสนธรรมดาของสาวรุ่นพี่ที่ยื่นเอาซองจดหมายมาให้  ท่ามกลางสายตาของเด็กนักเรียนที่เดินผ่านไปมา  ซึ่งต่างก็แอบซุบซิบหัวเราะราวกับว่ามันเป็นเรื่องตลกขบขัน


…น่าขายขี้หน้าจริงๆ!!...น้ำหน้าอย่างนี้ยังกล้ามาสารภาพรักกับฉันอีกเหรอ!?...


…เธอทำให้ฉันต้องถูกหัวเราะเยาะและถูกจ้องมองด้วยสายตาแบบนั้น!!  เป็นเพราะเธอคนเดียว…ยัยอัปลักษณ์!!!...



ชายหนุ่มรับเอาซองจดหมายนั้นมาจากอีกฝ่าย  ทำให้แววตาของเอริก็เป็นประกายขึ้นมาอย่างมีความหวัง  รอยยิ้มของเธอผุดขึ้นบางเบา  หัวใจดวงน้อยก็พาลเต้นตึกตักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


แต่ทว่ารอยยิ้มของเด็กสาวก็ต้องหยุดชะงักลงแต่เพียงแค่นั้น…


ทายาทของผู้ถือหุ้นใหญ่แห่งแกรนด์ดาเนปกลับฉีกจดหมายฉบับนั้นให้ขาดลงเป็นชิ้นๆโดยไม่รีรอ  เขาขยำมันเป็นก้อนกลมๆราวกับว่าจดหมายนั้นเป็นเพียงแค่ขยะที่ไร้ค่า  ก่อนจะขว้างมันใส่หน้าของสาวรุ่นพี่อย่างแรง  ทำให้เธอต้องรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่างกายและจิตใจ


“ทำไมเธอถึงทำแบบนี้ล่ะ?”  


เด็กสาวถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ  ฝ่ามือนั้นยกขึ้นมากุมที่ข้างแก้มของตนเองซึ่งเป็นบริเวณที่ถูกเขาปาจดหมายใส่


“หัดดูสารรูปตัวเองซะบ้างสิ!!  หน้าอย่างกับคางคกโดนรถทับแบบนี้ใครจะไปกล้ารับ!!  น่าขยะแขยงเป็นบ้า!!!”  ฮิรุยะยกมือขึ้นมาทำท่าเหมือนกำลังปัดสิ่งสกปรกรอบๆตัวด้วยท่าทีรังเกียจอย่างชัดเจน


“…โยชิฟุมิ…”


“อย่ามาเรียกชื่อฉันนะ!!  แค่เธอเอ่ยปากเรียกฉันก็ขยะแขยงจนแทบจะอ้วกอยู่แล้ว!!!”  พูดจบเขาก็ยกมือขึ้นมาปิดปากทำสีหน้าท่าทางราวกับจะอาเจียนออกมาจริงๆ


“ทำไมล่ะ…แค่เพราะฉันไม่สวยเหมือนคนอื่นอย่างงั้นเหรอ?”  


เอริถามขึ้นด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในหน้าตาของตัวเอง  พลันนั้นหยาดน้ำตาก็เริ่มไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว  “ถึงต้องทำท่ารังเกียจขนาดนี้”


“เออดิ  มันแน่อยู่แล้ว!!”  เด็กหนุ่มที่ยังอยู่ในอิริยาบถเดิมพูดตอบกลับมาเสียงดังฟังชัด


“ต่อให้โลกนี้จะไม่เหลือผู้หญิงเลยสักคน  ฉันก็ไม่มีทางสนใจเธอหรอก  ฉันยอมตายซะยังจะดีกว่าใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเธอ!”


คำพูดที่เสียดแทงหัวใจราวกับจะฆ่าคนฟังทั้งเป็น  ทำให้เธอต้องร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นมาด้วยความผิดหวังและเสียใจในตัวของชายในดวงใจเป็นที่สุด


“ฮือ…”


“ทำไม!?  แค่ฉันพูดเรื่องจริงแค่นี้ทำเป็นรับไม่ได้เหรอ?  หัดส่องกระจกดูตัวเองซะบ้างสิ!!”


เด็กสาวมองเห็นจดหมายที่เป็นเพียงแค่สิ่งที่น่ารังเกียจสำหรับเขาตกอยู่ที่พื้น  เธอจึงค่อยๆทรุดตัวลงไปนั่งเพื่อที่จะเก็บมันเอาไว้กับตัวเองเช่นเดิม  ความรู้สึกในใจที่มีต่อเขาถูกทำร้ายจนแหลกสลายลงไปพร้อมกับจดหมายน้อยฉบับนั้น


แต่ทว่า...ในขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบจดหมายขึ้นมานั้นเอง…


รองเท้าคัชชูสีดำราคาแพงของฮิรุยะเหยียบย่ำลงไปบนจดหมายนั้นอย่างรวดเร็วจนเกือบจะเหยียบเอามือของหญิงสาวไปด้วย  โชคยังดีที่เธอชักมือกลับมาได้ทันอย่างฉิวเฉียด  ไม่อย่างนั้นแล้วเธออาจจะต้องเจ็บตัวขึ้นมาได้


และอากัปกิริยาของเขาก็ทำให้เธอต้องรู้สึกช็อคไปชั่วขณะ  ไม่คิดมาก่อนเลยว่าเขาจะเป็นคนใจร้ายใจดำได้ถึงขนาดนี้


เด็กหนุ่มผู้โอหังเหยียบกระทืบจดหมายนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายต่อหลายครั้งเสียจนมันยับเยินไม่มีชิ้นดี  โดยที่ไม่สนใจเสียงร้องห้ามทั้งน้ำตาของผู้หญิงที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย


“พอเถอะ…พอได้แล้ว…!”


...อย่าทำร้ายความรู้สึกของฉันมากไปกว่านี้เลย...แค่เธอปฏิเสธ...ฉันก็เจ็บปวดจะแย่อยู่แล้วนะ...


“อย่าเอาไอ้ของสกปรกแบบนี้มาให้ฉันเห็นอีกนะ!!!  ขยะแขยงเป็นบ้า!!!”  เขาพูดพลางเหยียบย่ำจดหมายนั้นอีกหลายครั้งก่อนที่จะเตะมันให้หายออกไปจากสายตาโดยไม่สนทิศทางใดๆ


จากนั้นชายหนุ่มก็สะบัดตัวหันหลังเดินออกไป...แต่กระนั้นเขาก็ไม่ลืมที่จะพูดทิ้งท้ายกับเธอเอาไว้ด้วยวาจาอันเชือดเฉือนที่เหมือนตั้งใจจะฆ่าคนฟังให้ต้องตายทั้งเป็น


“ไปตายซะ!!!”







ฮิรุยะสะดุ้งตัวขึ้นมาเล็กน้อยพลางกะพริบตาถี่ๆเมื่อเริ่มจดจำเรื่องราวต่างๆขึ้นมาได้  ริมฝีปากหยักสวยสีทับทิมจึงขยับยกพูดขึ้นท่ามกลางการพิพากษาเดี๋ยวนั้น


“ก็ฉันไม่ได้ชอบเธอนี่  จะมาบังคับกันได้ยังไงล่ะ!”


เมกามิเมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดก็รู้สึกสงสารสาวเอริขึ้นมาจับใจ  การที่เด็กผู้หญิงจะกล้าสารภาพรักกับใครสักคนมันใช่เรื่องที่จะทำกันได้ง่ายๆซะที่ไหนกัน


“นายนี่มันร้ายเกินคนจริงๆ  ถึงจะไม่ชอบก็ไม่เห็นต้องทำขนาดนั้นเลยไม่ใช่เหรอ!”  ดรุณีน้อยกล่าวติติงแล้วหันไปมองหนุ่มรุ่นพี่ด้วยสายตาตำหนิติเตียนอย่างอดไม่ได้


"เห็นความรู้สึกของผู้หญิงเป็นของเล่นหรือยังไงกัน?”


“นี่เธอกำลังเข้าข้างคนที่ลอบทำร้ายเธออยู่นะ…ยัยบ้า!!”


ทุกคนในห้องที่ได้ฟังเรื่องราวและเหตุผลที่มาที่ไปในการกระทำของเธอต่างก็เงียบเสียงกันหมด  แม้กระทั่งผู้ทรงอำนาจแห่งแกรนด์ดาเนปทั้งสองก็เช่นเดียวกัน…จะว่ารู้สึกสงสารเด็กคนนี้ขึ้นมาหรืออย่างไรก็คงไม่อาจทราบได้


เด็กสาวที่ชื่อเอริค่อยๆยกมือขึ้นปาดน้ำตาด้วยความรู้สึกเสียใจกับทุกๆเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยฝีมือของตัวเอง  ก่อนที่ริมฝีปากที่สั่นเทานั้นจะเอ่ยกล่าวขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน


“ฉันขอโทษนะ…ชิรายูกิ”


…รุ่นพี่...


“…ขอโทษที่เลือกเธอมาเป็นเหยื่อ  เพื่อที่ทุกคนจะได้เข้าใจว่ามันเป็นฝีมือของโยชิฟุมิ”


“ทั้งๆที่เธอไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย…”




“…ฉันขอโทษนะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

63 ความคิดเห็น

  1. #13 Rawiwanzc (@Rawiwanzc) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 09:48
    ฮิรุยะทำไมร้ายกาจขนาดนี้ล่ะ

    สงสารเอริมากมาย
    #13
    1
  2. #11 bozt (@bozt) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 08:29

    เเหตุการณ์นี้ช่าง.......พล๊อตพลิกมากมาย

    เขียนได้สุดๆมากครับ ผมจะไม่สปอย อยากรู้อ่านกันเอาเองนะ#เจ๋งมากมาย

    #11
    1