Retrouvailles

  • 600% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 2,616 Views

  • 53 Comments

  • 93 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    245

    Overall
    2,616

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    29 พ.ค. 62

ข้าได้แต่หวังว่า…

"เวลา"  จะทำให้เราได้พบเจอกันอีกสักครั้ง…

จิตของข้านั้นยังคงรอคอย…

ห้วงคำนึงในความทรงจำของท่านอยู่เสมอ…



…กริ๊งงงงงงงงง~!!!!


เสียงนาฬิกาปลุกยามเช้าดังไปทั่วทั้งห้องนอนอันกว้างใหญ่  ขัดจังหวะความฝันอันแสนหวานที่ทำให้รู้สึกดีจนแทบไม่อยากจะตื่น  แต่ฉันที่ยังนอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มก็ไม่สามารถข่มตาให้หลับลงต่อได้อีก  เมื่อเห็นเข็มนาฬิกาบอกเวลาบนหน้าปัด


“หกโมงครึ่งแล้วเหรอเนี่ยยยยยย”  


ระหว่างที่พยายามยันตัวลุกจากเตียงอย่างยากลำบาก  มือของฉันก็ไปสัมผัสเข้ากับหนังสือที่อ่านค้างเอาไว้  แล้วฉันก็เข้าใจที่มาและต้นเหตุของความฝันได้อย่างไม่ยากเย็น  น่าขำตัวเองจริงๆเลย

        
          ขอแนะนำตัวก่อนนะคะ  ฉันชื่อ  ชิรายูกิ  เมกามิ  ปีนี้ก็อายุ 16 ปีเต็มแล้ว และตอนนี้ฉันก็กำลังย้ายที่เรียนมาจากโรงเรียนเก่า  ทั้งที่ยังไม่จบเทอมแรกเลย  จะว่ามันกะทันหันก็คงไม่ผิดหรอกค่ะ  ด้วยเพราะกิจการของคุณพ่อนั้นทำให้ฉันต้องย้ายโรงเรียนเป็นว่าเล่นมาตั้งแต่เด็กๆกันเลย  แต่ฉันก็ชินแล้วล่ะนะ  


อ้อ…เกือบลืม!  นี่คุณพ่อที่น่ารักของฉันเองค่ะ  ชิรายูกิ  โคจิ  หนุ่มหล่อวัย 51 เจ้าของกิจการยักษ์ใหญ่ (ท่านบอกว่าอย่างนั้น) คุณพ่อเป็นเจ้าของและผู้บริหารของชิรายูกิ  คอมพานีผู้โด่งดังและกว้างขวาง  ท่านมีกิจการมากมายไม่ว่าจะเป็นโรงแรมในเครือของชิรายูกิกรุ๊ปซึ่งเป็นระดับห้าดาวที่มีอยู่หลายแห่งในญี่ปุ่น  หรือจะเป็นกิจการนำเข้าและส่งออกสินค้าหลายๆอย่างซึ่งมีอยู่เยอะแยะมากมายจนอธิบายไม่หมด  (หรือเป็นเพราะฉันไม่ค่อยรู้เรื่องก็ไม่รู้นะ)  อืม…แต่พักเรื่องนี้ไว้ก่อนก็แล้วกัน  มาเตรียมตัวเดินทางไปโรงเรียนใหม่กันก่อนดีกว่า  ตื่นเต้นอยู่เหมือนกันนะเนี่ย


“เมกามิ  นางฟ้าตัวน้อยของพ่อ”  เสียงของท่านดังขึ้นเมื่อเห็นฉันเดินลงมาจากห้อง


“เป็นยังไงบ้าง  เมื่อคืนหนูหลับสบายไหม?  แต่พ่อนี่ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเลยนะ”  


“เอ่อ…แล้วคุณพ่อตื่นเต้นเรื่องอะไรคะ?”


“ก็หนูย้ายโรงเรียนใหม่  เจอเพื่อนใหม่อีกแล้ว  พ่อก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดาไม่ใช่เหรอ?” 


...หืมมมม?  แบบนี้ก็ได้เหรอคะ?...


หลังจากที่เราสองคนพ่อลูกทานมื้อเช้ากันเรียบร้อย  คุณพ่อก็อาสาขับรถมาส่งถึงหน้าโรงเรียนด้วยตัวเอง  ท่านเอาแต่คุยไม่หยุดตลอดทาง  ดูแล้วท่านคงจะตื่นเต้นอยู่จริงๆด้วยสิ  


ฉันหันไปมองป้ายชื่อโรงเรียนอันใหญ่ๆที่อยู่บนรั้วกำแพงสีฟ้าสบายตา  ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ตรงประตูทางเข้าของโรงเรียนที่เป็นจุดหมายปลายทาง


(...แกรนด์ดาเนป…)


ฉันก็พอจะเคยได้ยินอยู่ว่าโรงเรียนนี้ค่อนข้างมีชื่อเสียงมากๆ  ดาราและบุคคลผู้โด่งดังจากหลากหลายแขนงอาชีพล้วนมีพื้นฐานการศึกษามาจากที่นี่กว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์  อีกทั้งที่นี่ก็ยังจัดว่าเป็นโรงเรียนนานาชาติ  จึงทำให้มีนักเรียนมากหน้าหลายตา  ต่างเชื้อชาติและต่างภาษาเข้ามาร่วมศึกษาอยู่ไม่น้อย  จะเรียกว่าเป็นแหล่งรวมคุณหนูคุณชายและลูกหลานของเซเลบไฮโซทั้งหลายก็คงไม่ผิดนักหรอก  ก็พอจะรู้อยู่ว่าค่าเทอมที่นี่แพงมหาโหดขนาดไหน


“ถึงแล้วค่ะคุณพ่อ"


“เมกามิ  ให้พ่อไปส่งหน้าห้องเรียนไหมลูก?”  


“โธ่…คุณพ่อขา  หนูไม่ใช่เด็กๆแล้วนะคะ”  ฉันถึงกับโอดครวญเมื่อได้ยินคำถามนี้ของคุณพ่อ


“ก็ตอนเล็กๆหนูหลงทางร้องไห้หาพ่ออยู่บ่อยๆนี่นา  น่าปลื้มใจจริงๆ  นี่ลูกสาวของพ่อโตเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่หลงทางแล้ว”  คุณพ่อพูดพลางควักผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทตัวเก่ง  แล้วทำท่าซับน้ำตาเบาๆอย่างปลื้มปิติ  


หมดกัน…ผู้บริหารและเจ้าของชิรายูกิกรุ๊ปผู้น่าเกรงขาม  ปกติเวลาทำงานท่านจะเคร่งขรึมและดุมากๆเลยนะ  นี่ถ้าลูกน้องทั้งหลายมาเห็นเข้าแบบนี้ล่ะก็มีหวัง…


“งั้นหนูไปเรียนก่อนนะคะ”


ฉันโบกมือบ๊ายบายให้กับคุณพ่อที่กำลังขับรถออกไป  ก่อนที่จะเดินย่างก้าวเข้าสู้รั้วโรงเรียนแห่งใหม่ซึ่งฉันอาจจะต้องได้อยู่ที่นี่ไปยาวๆจนกว่าจะจบการศึกษา


แต่ระหว่างที่กำลังเดินอยู่  ฉันก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้น  สายตาเกือบทุกคู่ของนักเรียนรอบๆข้างไม่ว่าจะเป็นเพศเดียวกันหรือเพศตรงข้ามต่างก็จับจ้องมองมาที่ฉัน  


มีอะไรหรือเปล่านะ?  หรือว่าเราแต่งตัวผิดระเบียบกัน?  


ฉันรีบก้มลงไปสำรวจเครื่องแบบของตัวเองอย่างถี่ถ้วน…แต่มันก็ไม่มีอะไรผิดแปลกเลยนี่นา



























ปล.ตัวละคร  โรงเรียน  และเนื้อเรื่องเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น  ไม่ได้มีเจตนาพาดพิง  หรือก่อให้เกิดความขัดแย้งต่อองค์กรใดๆ  หากผิดพลาดประการใด  ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ


สงวนลิขสิทธิ์!  ห้ามคัดลอกหรือดัดแปลงใดๆนะคะ!


เรื่องนี้ผู้เขียนแต่งขึ้นมาตามความชอบเท่านั้นค่ะ  (สามก๊ก+ เกมส์ประเภทโอโตเมะจีบหนุ่มไรงี้+ชอบอปป้า+ชอบพวกชื่อภาษาญี่ปุ่นทั้งหลาย+แล้วก็เรื่องราวแบบฮาเร็มนิดๆ555)  ยังเป็นมือใหม่และอาจจะไม่ได้ถูกใจผู้อ่านทุกคนสักเท่าไหร่นัก...แต่ก็จะพยายามนะคะ : )


ขอออกตัวนิดนึงว่าผู้เขียนชอบสามก๊กมากค่ะ  แต่ความรู้ไม่ได้แน่นเป๊ะๆทุกอย่าง   เหตุการณ์ส่วนใหญ่อาจเป็นเพียงจินตนาการในด้านที่ผู้เขียนอยากจะเห็นอะไรแบบนั้น  ซึ่งมันอาจจะไม่เคยเกิดขึ้นจริงในประวัติศาสตร์นะคะ


เรื่องอายุของแม่ทัพในยุคสามก๊กและเหตุการณ์ในบางเวลาจะมีการคลาดเคลื่อนอยู่หลายจุดค่ะ  ไรท์แอบเปลี่ยนอยู่เยอะเหมือนกัน  มันก็แค่จินตนาการด้านนึงของไรท์นะคะ  ไม่ซีเรียสเนอะ ^^


ผู้เขียนมีงานประจำซึ่งหาเวลาว่างในแต่ละวันได้ค่อนข้างน้อยค่ะ  แต่ก็อยากเขียนนี่นา  อาจจะอัพสัปดาห์ละ1 ตอนเป็นอย่างต่ำนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

0 ความคิดเห็น