(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 8 : 08 | After Winter

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,887
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 494 ครั้ง
    3 พ.ค. 62




08 | After Winter

เกร็ดหิมะ ระเหิดแห้ง

สายลมหนาวเลือนรางหาย

ความอบอุ่น หวนมาเยือน

Secrets of Garden




 

 

            ความร้อนแรงของแสงแดดในยามใกล้สิบสองนาฬิกา ส่งผลให้คนงานหลายสิบชีวิตเร่งมือในการยกลังผลไม้ขึ้นท้ายรถ ส้มสายน้ำผึ้งคุณภาพดีกว่าสองร้อยลังถูกแพ็คใส่กล่องภายใต้ชื่อแบรนด์ เติมฝันก่อนจะนำขึ้นท้ายรถกระบะเพื่อส่งออกสู่ท้องตลาด

 

            อุณหภูมิในตอนกลางวันของเฮลเวเทียแม้ไม่ได้สูงมากถ้าเทียบกับประเทศในเขตร้อน ทว่าในช่วงเกือบเที่ยงของฤดูร้อนเช่นนี้ก็พอจะทำให้ต่อมเหงื่อผลิตของเสียออกมาได้เหมือนกัน ซึ่งมันก็ปรากฏอยู่บนใบหน้าคมเข้มของพ่อเลี้ยงหนุ่มที่ยืนคุมคนงานอยู่ไม่ไกล

 

            ทว่าเหงื่อเม็ดเล็กที่ซึมอยู่ตามกรอบหน้าคมกลับไม่ได้รับความสนใจจากผู้เป็นเจ้าของเลยแม้แต่น้อย ด้วยความที่เติบโตมากับงานไร่งานสวนทำให้ชานยอลไม่ได้ใส่ใจที่จะเช็ดมัน หรือถ้าหากรำคาญจริงๆ ก็แค่ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดอย่างไร้ความพิถีพิถันตามแบบฉบับชาวไร่

 

            ล็อตนี้ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมเสียงทุ้มเข้มเอ่ยถามหัวหน้าคนงานซึ่งมีหน้าที่ตรวจสอบความเรียบร้อยของสินค้า ซึ่งส้มสายน้ำผึ้งของปางไม้เติมฝันถือว่าเป็นผลผลิตที่ขึ้นชื่อที่สุดของปาง

 

            ครับพ่อเลี้ยง

 

            แล้วล็อตต่อไปจะเก็บอีกทีเมื่อไหร่

 

            อีกสองสัปดาห์ครับ

 

            ใบหน้าคมทำเพียงพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยสั่งงานกับลูกน้องหลังจากที่เห็นว่าการขนถ่ายสินค้าไม่มีอะไรผิดพลาด ทว่ายังไม่ทันที่เสียงทุ้มเข้มจะเอ่ยจนจบประโยค เสียงโครมครามที่ดังมาจากท้ายรถกระบะคันหนึ่งที่ใช้ขนสินค้าก็ทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มชะงัก ก่อนที่ช่วงขายาวจะก้าวไปยังบริเวณนั้นทันที

 

            เกิดอะไรขึ้น

 

น้ำเสียงทุ้มเย็นไร้แววตวาด ทว่ากลับทำให้คนงานที่ทำลังส้มหล่นกระจายคุกเข่ากับพื้นอย่างเกรงกลัว ชายหนุ่มรูปร่างสันทัดเป็นคนงานใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานที่ปางวันแรก จึงไม่แปลกที่เขาจะเกรงกลัวอำนาจของพ่อเลี้ยงที่เลื่องลือไปทั่วทั้งผืนป่า

 

ฉันถามว่าเกิดอะไรขึ้น

 

ผม ขะ.. ขอโทษครับพ่อเลี้ยง

 

นัยน์ตาคมดุปรายตามองผลส้มสีเหลืองทองที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นด้วยแววตาราบเรียบ ก่อนที่จะหันกลับมามองยังคนงานที่ทำผลผลิตเสียหาย เรือนกายสั่นเทาราวกับลูกนกที่ตื่นกลัวราชสีห์ไม่ได้ทำให้ชานยอลแสดงความรู้สึกใดๆ ผ่านทางสีหน้า แม้กระทั่งหน่วยตาคมก็ยังคงเรียบนิ่งราวกับผืนน้ำที่ไม่ไหวติง

 

ผะ ผม..”

 

ผลไม้ก็เหมือนกับคน ถ้าจับต้องแรงเกินไปหรือไม่ระวัง ผลสีสวยของมันก็จะช้ำเหมือนกับที่นายเดินไม่ระวังจนหกล้มได้แผล

 

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนไร้ความรู้สึก ทว่าฝ่ามือหนาที่สัมผัสลงบนผลส้มสีสวยกลับแผ่วเบาคล้ายกับการขยับปีกของผีเสื้อ และถ้ามีใครสักคนจะสังเกตเห็น เขาผู้นั้นจะเห็นว่าแววตาคมที่เคยเรียบนิ่งและดุดันกำลังฉายแววอบอุ่นและอ่อนโยนในยามที่ทอดมองผลส้มในมือ

 

คราวหลังก็ระวังด้วยล่ะ

 

คะ.. ครับพ่อเลี้ยง

 

ความเยือนเย็นของหิมะยังคงปกคลุมอยู่บนยอดเขาสูงของเทือกเขาแอลป์ ความหนาวเหน็บของมันยังคงอยู่เพื่อรอคอยการกลับมาของเหมันต์ ทว่าในตอนนี้ ณ เวลานี้ .. ความอบอุ่นของแสงทิวากำลังเคลื่อนตัวโอบกอดผืนป่า

 

เพื่อพัดพาความเหน็บหนาวให้ปลิวหายไปจากหัวใจที่แสนด้านชา ดวงนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

อาชาตัวเขื่องเคลื่อนผ่านยอดหญ้าราวกับสายลมที่โบกพัดโชย เสียงเกือกม้าดังกุบกับก้องไปทั่วทุกกว้างสีเขียวขจี เคลื่อนที่รวดเร็วปราดเปรียวคล้ายกับลมหวนของพายุ

 

ม้าหนุ่มตัวใหญ่ขนสีน้ำตาลช็อกโกแลต อันมีผู้กุมบังเหียนผิวสีแทนสวยไม่ต่างอะไรกับรังผึ้งที่ถูกลนด้วยเปลวไฟ เรือนกายกำยำโน้มตัวลู่ไปกับแรงลมเพื่อนำพาพาหนะคู่ใจสู่จุดหมาย ซึ่งปลายทางของสัตวแพทย์หนุ่มก็คือสวนส้มสีทอง

 

ฮี่~   

 

สองเท้าหน้าภายใต้เกือกเหล็กยกขึ้นสูงอย่างสง่างามยามที่บังเหียนถูกดึงรั้งตามคำสั่งของผู้เป็นนาย จงอินลูบฝ่ามือลงบนแผงคอของม้าหนุ่มตัวโปรดแทนคำขอบคุณที่อีกฝ่ายพามาถึงที่หมายอย่างรวดเร็วทันใจ ก่อนที่เรือนกายสูงจะตวัดลงจากหลังม้าด้วยท่าทางคล่องแคล่วชำนาญ

 

พ่อเลี้ยงอยู่ไหนเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามคนงานที่มารับเชือกม้าทันทีที่เท้าแตะลงพื้น โดยที่หน่วยตาคมก็กวาดสายตามองหาเพื่อนสนิทของตน

 

พ่อเลี้ยงควบม้าไปที่ท้ายปางครับคุณจงอิน

 

ห๊ะ? มันไปทำอะไรที่นั่น

 

ผมเองก็ไม่ทราบครับ

 

จงอินสบถออกมาทันทีอย่างหัวเสียที่ตนมาเสียเที่ยว เขาอุตส่าห์ควบม้ามาจากฟาร์มโคนมเพราะได้ยินจากคนงานว่าพ่อเลี้ยงของปางอยู่ที่ไร่ส้ม แต่พอมาถึงอีกฝ่ายกลับไปอยู่ที่ท้ายปาง นี่เขาต้องเสียเวลาขี่ม้าย้อนกลับไปทางเดิมอย่างนั้นใช่ไหม

 

พ่อเลี้ยงไปที่นั่นนานหรือยัง

 

ใบหน้าคมเข้มหันกลับมาถามคนงานคนเดิมอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะเอ่ยตอบอาชาสีนิลราวกับรัตติกาลก็ปรากฏขึ้นในกรอบสายตา จงอินยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจก่อนจะปัดมือไล่คนงานให้พาม้าของตนไปพักกินน้ำกินหญ้า ก่อนที่เรือนกายสูงจะยืนกอดอกรอเจ้านายผู้แสนเย็นชาของตน

 

อเมริกันแซดเดิลลำตัวสูงใหญ่ส่งเสียงคำรามก้องยามที่นายเหนือหัวของมันกระตุกบังเหียนเพื่อสั่งให้หยุด จงอินโบกฝ่ามือผ่านใบหน้าไปมาเมื่อเจ้าม้าตัวโตย่ำเท้าลงบนพื้นจนฝุ่นคลุ้งกระจาย ก่อนที่มันจะสงบลงเมื่อเจ้านายของมันลูบฝ่ามือลงบนแผงคอ

 

ฝุ่นเข้าปอดกูตายขึ้นมาจะทำยังไง

 

จ้างหมอหมาคนใหม่

 

กูไม่ใช่หมอหมาเว้ย เลิกเรียกกูแบบนั้นสักทีจะได้ไหม

 

จงอินบ่นกระปอดกระแปดเพราะไม่ชอบใจสรรพนามที่เพื่อนสนิทเอ่ยเรียกตน มันเรียกมาตั้งแต่สมัยเรียนจนอายุสามสิบกว่าเข้าไปแล้วก็ยังไม่เลิกเรียกแบบนั้นสักที

 

งานการไม่มีทำหรือไงถึงได้โผล่หัวมาที่นี่ชานยอลเอ่ยถามเพื่อนผิวเข้มอย่างไม่ใส่ใจนักคล้ายกับว่าถามไปอย่างนั้น เพราะแม้แต่หน่วยตาคมยังไม่ปรายตามามองคนที่ตนพูดด้วยเลยแม้แต่นิดเดียว

 

ก็ไม่ได้ว่างขนาดนั้น แต่เผอิญว่าได้ยินจากคนงานที่ฟาร์มว่าพ่อเลี้ยงชานยอลอยู่ที่นี่ ตัวกระผมที่คิดถึงเพื่อนมากๆ ก็เลยอยากมาเจอ

 

อืม

 

เสียงทุ้มเข้มที่เอ่ยตอบด้วยคำห้วนสั้นไม่ได้ทำให้สัตวแพทย์หนุ่มแปลกใจเลยแม้แต่น้อย จงอินรู้จักนิสัยอีกฝ่ายเป็นอย่างดีว่าเย็นชามากแค่ไหนเพราะคบกันมานาน และยังรู้ดีอีกว่าก้อนเนื้อที่เต้นตุบๆ อยู่ในอกกว้างนั่นมันเย็นเยียบราวกับภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย

 

ต่อให้ผ่านมากี่ร้อน กี่ฝน กี่ใบไม้ผลิ .. หัวใจดวงนั้นก็ยังคงเยือกเย็นเหมือนดังเดิม

 

แล้วนั่นถืออะไรมาด้วยวะคำถามของเพื่อนจอมจุ้นทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มชะงัก ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะรีบซ่อนของสิ่งนั้นไว้ด้านหลังของตนทันที

 

ไม่มีอะไร

 

คิดว่ากูไม่ทันเห็นหรือไงหืม

 

น้ำเสียงยียวนกวนประสาทของจงอินทำให้ชานยอลจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ เจ้าตัวพยายามใช้ร่างกายสูงใหญ่ของตนบังสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างหลังจากสายตาของเพื่อนสนิท ทว่าก็ไม่ทันเพราะจงอินเห็นตั้งแต่ที่อีกฝ่ายตวัดตัวลงจากหลังม้านู่นแล้ว

 

กล้วยไม้ป่าไร้ชื่อ เอ? พ่อเลี้ยงจะเอามันไปให้ใครเหรอครับ

 

จงอินเอ่ยออกมาอย่างนึกสนุกเมื่อเห็นสีหน้าปั้นยากของเพื่อนตัวสูง หน่วยตาคมทอดมองกล้วยไม้ป่าที่ยังไม่มีชื่อเฉพาะเพราะเป็นพันธุ์หายากและไม่ค่อยมีคนพบเห็น แต่ก็มีชื่อหนึ่งที่ชาวบ้านในละแวกนี้ใช้เรียกต่อๆ กันมา

 

 ฤทัยเหมันต์

 

หัวใจแห่งลมหนาว .. กล้วยไม้ป่ากลีบสีขาวราวกับเกร็ดของหิมะ

 

ว่าไงเพื่อน, มึงถึงกับควบม้าไปท้ายปางเพื่อหาเจ้านี่ มึงจะเอาไปให้ใครครับ

 

หน่วยตาคมดุทอดมองกลีบดอกสีขาวในมือหลังจากที่ได้ยินคำถามของเพื่อนสนิท ในแววตาคู่นั้นมีร่องรอยของความรู้สึกมากมายจนดูสับสนวุ่นวาย คล้ายกับเกลียวคลื่นที่วาบไหวในยามที่ท้องทะเลปั่นป่วน

 

ความงามของบุปผาเหมาะที่จะอยู่กับผืนป่า..”

 

หา?”

 

ทว่าบางเวลาก็มีบางสิ่งที่คู่ควรกับความงดงามนี้

 

ฤทัยเหมันต์ .. หัวใจแห่งสายลมหนาวที่แสนเยือกเย็นและโดดเดี่ยว บางทีอาจถึงเวลาแล้วที่ความหนาวเหน็บนั้นจะถูกโอบกอดด้วยแสงแห่งตะวัน

 

แสงแห่งความอบอุ่น

 

 

 

 

 

 

 

 

ความลับนับล้านพันในห้วงจักรวาลยังคงเป็นปริศนาที่ไร้คำอธิบาย ทฤษฎีสัมพัทธภาพของไอน์สไตน์ยังมีอีกหลายสมมุติฐานที่หาข้อสรุปไม่ได้ หลุมดำขนาดเล็กจิ๋วเท่าหน่วยพิโคถูกทิ้งให้เวิ้งว้างอยู่ท่ามกลางความมืดมิด เศษกรวดหินและกลุ่มแก๊สยังคงกระจัดกระจายไร้รูปร่าง แม้แต่กาแล็กซี่ซอมบรีโรก็ยังเฝ้ารอคอยการไปเยือน

 

ที่ระยะอนันต์ซึ่งอ้างถึงจำนวนที่ไม่มีขอบเขตและไม่มีที่สิ้นสุด เฉกเช่นเดียวกันกับห้วงลึกสุดของมหาสมุทรที่ตัดขาดจากออกซิเจนเหนือผืนน้ำ .. สองสิ่งนั้นคล้ายคำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบ ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์หรือทฤษฎีบทไหนที่ตีพิมพ์ไว้ในตำราเรียน

 

ทุกสิ่งทุกอย่างมักมีความลับในตัวของมัน

 

เหมือนดั่งห้วงนึกคิดที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของจิตใจมนุษย์

 

กลีบสีขาวบริสุทธิ์ของกล้วยไม้ป้าไร้นาม คล้ายกับเมฆหมอกจางที่บดบังบางความรู้สึกที่เกิดขึ้นภายในจิตใจ ที่ห้วงหนึ่งซึ่งอาจเป็นจุดที่ลึกที่สุดในก้อนเนื้อนั้น .. ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวประกอบขึ้นเป็นรูปร่าง ทว่ายังไม่ชัดเจน

 

ปาร์ค ชานยอลทิ้งสายตาไว้ที่กล้วยไม้ป่าสีขาวนานนับสิบนาทีแล้วหลังจากที่เพื่อนสนิทผิวสีแทนกลับไป คำพูดสุดท้ายของคิม จงอินคล้ายกับไอออนติดประจุบวกที่ดึงดูดเข้าหาประจุลบ และศูนย์กลางของแรงดึงดูดนั้นก็คือตะกอนความรู้สึกที่ก่อตัวอยู่ในหัวใจแกร่ง

 

มึงควรฟังความรู้สึกของตัวเองบ้างนะไอ้ชาน ไม่ใช่ห่วงแต่ความรู้สึกของคนอื่น

 

ประโยคนั้นทำให้ชานยอลฉุกคิดว่าเขาไม่เคยฟังเสียงหัวใจที่ดังแว่วอยู่ในอกเลยหรือ หลายปีที่ผ่านมาเขาเป็นห่วงแต่ความรู้สึกของคนอื่นอย่างนั้นหรือ เขาละเลยความรู้สึกของตัวเองถึงเพียงนั้นเลยหรือไง

 

เขาได้แต่ขบคิดเพื่อหาคำตอบให้กับตัวเอง ทว่าบางคำถามต่อให้ค้นทุกลิ้นชักความรู้สึกมันก็ไม่มีคำตอบ เหมือนกับที่เขาตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมกล้วยไม้ป่าไร้นามนี้ถึงอยู่ในมือของเขา

 

เสี้ยววินาทีที่เห็นกลีบดอกสีขาวบริสุทธิ์ มันเป็นเพียงเสี้ยววินาทีนั้นจริงๆ ที่เขาปีนขึ้นไปบนต้นไม้สูงเพื่อเด็ดมันจากก้าน เขาไม่เข้าใจห้วงความคิดในเวลานั้นแม้เพียงนิดว่าทำไมถึงต้องพรากความงดงามนี้มาจากธรรมชาติ มันเป็นแค่เสี้ยวความรู้สึกจางๆ ที่เขาคิดว่ามีบางสิ่งที่คู่ควรมากกว่าต้นไม้สูงที่ครอบครองความงดงามของฤทัยเหมันต์ช่อนี้

 

รอยยิ้มเพียงบางเบาบนดวงหน้าหวานของใครบางคน

 

พ่อเลี้ยงครับ..”

 

เสียงเอ่ยเรียกของหัวหน้าคนงานที่ดูแลไร่องุ่นฉุดรั้งความนึกคิดที่จมดิ่งอยู่ในภวังค์ ชานยอลผินใบหน้าคมกลับมามองชายวัยกลางคนที่ยืนเยื้องอยู่เบื้องหน้า โดยมีรอยยิ้มเพียงบางเบาปรากฏขึ้นเหนือริมฝีปากหยักสวยแทนคำกล่าวทักทาย

 

มีธุระสำคัญที่ไร่องุ่นหรือครับด้วยไม่บ่อยนักที่พ่อเลี้ยงหนุ่มจะปรากฏกาย ณ สถานที่ใดโดยไม่ได้เอ่ยบอกก่อน นั่นจึงทำให้หัวหน้าคนงานเอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนแปลกใจ

 

เปล่าหรอก, ผมแค่รู้มาว่าเจ้าเล็กพาเพื่อนมาเที่ยวที่ไร่ก็เลยแวะมาดูสุรเสียงทุ้มเข้มกล่าวขานความจริงเพื่อไขความข้องใจแก่หัวหน้าคนงาน ซึ่งชายวัยกลางคนก็เอ่ยรับคำด้วยความเข้าใจ

 

ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมนำทางไปพบคุณเล็กนะครับ

 

ใบหน้าคร้ามเข้มทรงอำนาจทำเพียงพยักหน้ารับ ก่อนที่เรือนกายสูงกำยำอุดมไปด้วยมัดกล้ามจะก้าวตามหลังหัวหน้าคนงานไปยังด้านในแปลงองุ่น ที่ซึ่งมีเสียงเจี๊ยวจ๊าวดังแว่วมาให้ได้ยินแต่ไกล

 

ช่วงขายาวภายใต้ยีนส์สีเข้มซึ่งถูกสวมทับด้วยบูทหนังยาวหุ้มเข่า ก้าวผ่านเรือนไม้หลังงามสำหรับใช้รับรองแขกที่เข้ามาเยี่ยมชมปาง เดินผ่านแปลงดอกเอเดลไวส์อันเป็นดอกไม้ประจำชาติของสวิตเซอร์แลนด์ ก่อนจะลอดผ่านซุ้มไม้เลื้อยที่เชื่อมมาถึงแปลงองุ่นสาธิต

 

เรือนกายสูงโปร่งของบุคคลที่ตามหาปรากฏขึ้นในกรอบสายตา พ่อเลี้ยงหนุ่มจึงปัดมือไล่หัวหน้าคนงานให้กลับไปทำหน้าที่ของตน หน่วยตาคมกริบทอดมองใบหน้าน่ารักค่อนไปทางคมเข้มของน้องชายตัวสูง ก่อนจะเบนสายตาไปยังใบหน้าหวานของบางคนที่ยืนอยู่ข้างกายเจ้าน้องชายตัวดี

 

ช่วงขายาวตั้งใจจะก้าวเข้าไปหาเจ้าของใบหน้าหวานในวินาทีถัดมา ทว่ากับต้องชะงักเพราะร่างสูงของเด็กหนุ่มนัยน์ตาสีน้ำข้าวที่เข้ามาประชิดเรือนกายเล็กบาง และที่ตรึงร่างของชานยอลให้หยุดยืนอยู่กับที่ก็คือรอยยิ้มเต็มใบหน้าที่ทั้งคู่มอบให้กัน

 

คิ้วเรียวเข้มขมวดเข้าหากันจนเกิดเป็นปมเมื่อรับรู้ถึงความรู้สึกบีบรัดที่ช่วงอกด้านซ้าย มันเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน หรือไม่ก็คงเคยเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วจนชานยอลลืมเลือนมันไป และนั่นก็ทำให้ชานยอลโง่เขลาเกินกว่าจะตอบตัวเองได้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร

 

หวงอย่างนั้นหรือ?

 

พี่ใหญ่!!”

 

เสียงตะโกนลั่นแฝงด้วยความดีใจของน้องชายส่งผลให้ชานยอลดึงตัวเองออกจากห้วงความคิด ใบหน้าคมที่มักเรียบนิ่งประดับรอยยิ้มบางยามที่เจ้าตัวแสบวิ่งเข้ามาหา ก่อนที่ลำแขนแกร่งจะยกขึ้นด้านข้างด้วยอารามตกใจเมื่อช่วงเอวสอบถูกกอดรัดด้วยสองแขนของเจ้าน้องชายจอมซน

 

มาหาเล็กเหรอครับเซฮุนเงยหน้าขึ้นถามผู้เป็นพี่ด้วยน้ำเสียงร่าเริง และเจ้าตัวแสบก็ต้องยกยิ้มกว้างเมื่ออีกฝ่ายพยักหน้ารับเป็นคำตอบ คิดถึงเล็กล่ะซี่~

 

พี่กลัวเราพาเพื่อนซนจนคนงานในไร่เดือดร้อนต่างหาก

 

ฮื่ออ

 

ชานยอลได้แต่ยกยิ้มบางให้กับคนในอ้อมกอดอย่างเอ็นดู ด้วยภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบดูแลปางไม้ขนาดใหญ่รวมถึงทุกคนที่อยู่ใต้การปกครองทำให้ชานยอลไม่ค่อยมีเวลาให้กับเซฮุน ซึ่งชานยอลรู้ดีว่าน้องชายของตนนั้นเป็นเด็กขี้เหงามากแค่ไหน

 

งานที่ไร่ส้มเสร็จแล้วเหรอครับถึงได้ว่างมาหาเล็กที่นี่

 

อืม, พี่มาเอาปิ่นโตมื้อเที่ยงด้วยน่ะชานยอลเอ่ยบอกถึงอีกหนึ่งเหตุผลที่เขาปรากฏกายที่นี่ เนื่องจากเมื่อสิบนาทีก่อนเขาได้รับโทรศัพท์จากเรือนใหญ่ว่าป้าแมรี่ฝากปิ่นโตมากับขบวนควอดไบค์ของเซฮุน

 

อ๋อออ เล็กก็งงอยู่ว่าแบคถือปิ่นโตเถาใหญ่มาด้วยทำไม

 

คำพูดของน้องชายตัวสูงทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มผละสายตาไปมองยังเจ้าของชื่อที่อยู่ในบทสนทนา นับเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่เรียวตาสวยคู่นั้นมองมาที่ตนด้วยเช่นกัน สองสายตาจึงสบประสานให้ความรู้สึกล่องลอย จนต้องยกให้เป็นชุดเหตุการณ์สุดแสนประเสริฐที่เกิดขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ

 

ทว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนั้นฟุ้งกระจาย แตกออกเป็นเสี่ยงๆ หลากหลายสีสันอารมณ์

 

 

 

 

 

 

 

 

ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ที่ยืนต้นอยู่บนเนินเขาสูงจากระดับน้ำทะเลกว่า 3,000 เมตร ปรากฏเรือนกายกำยำของผู้ครอบครองผืนป่านั่งเหยียดขาอยู่บนผ้าปูสีขาวหม่น ทิวทัศน์เบื้องหน้าแตกกระจายเป็นภาพธารน้ำจืดสายยาวที่หล่อเลี้ยงเฮลเวเทีย ประกอบกับเทือกเขาแอลป์สูงตระหง่านฉาบเป็นพื้นหลัง

 

สายลมอ่อนๆ ของคิมหันต์พัดแผ่ว ยอดหญ้าสีเขียวแซมดอกเล็กๆ สีเหลืองนวลพลิ้วไหวอย่างเริงร่า เสียงเสียดสีของทิวไผ่สูงสอดประสานกับเสียงวิหคขับขานเกิดเป็นบทเพลงหวาน ดั่งคำของวิลเลียม เชกสเปียร์ที่กล่าวเอาไว้ว่า .. ดนตรีมีอยู่ทุกที่ หากหัวใจพร้อมที่จะฟัง

 

แสงแดดส่องผ่านรอยแยกของใบไม้ที่แผ่กิ่งก้านให้ร่มเงา กลิ่นหอมกรุ่นของพันธุ์พืชไม้ที่เบ่งบานในผืนป่าลอยระเหยมาตามสายลม ทว่ากลิ่นหอมที่เย้ายวนใจของพ่อเลี้ยงหนุ่มได้ดีที่สุดกลับเป็นกล้วยไม้ป่านามฤทัยเหมันต์ที่วางอยู่ข้างกาย

 

กลิ่นละมุนชวนหลงใหลช่างคลับคล้ายกับกลิ่นหอมจางๆ จากเรือนกายเล็กบางที่ยอบกายลงนั่งบนผ้าปูนุ่มผืนเดียวกัน เมื่อสิบนาทีก่อนแบคฮยอนวุ่นวายอยู่กับการจัดเตรียมมื้อกลางวันให้กับกลุ่มเพื่อนของเซฮุน ก่อนจะรีบปลีกตัวออกมาที่เนินเขาสูงเมื่อทราบว่ามีใครบางคนรอตนอยู่ที่นี่

 

ปิ่นโตเถาใหญ่บรรจุอาหารทั้งคาวและหวานถูกวางลงตรงหน้า ฝ่ามือคู่เล็กเตรียมจัดสำรับให้กับคนที่นั่งมองผืนน้ำอยู่เงียบๆ อย่างรีบเร่งแต่ก็ยังคงไว้ด้วยท่วงท่าเรียบร้อย ทว่าก็ไม่ได้ชักช้ายืดยาดเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะหิวไปมากกว่านี้

 

สเต็กปลาแซลมอนชิ้นพอดีคำมีแครอทกับบร็อคโคลี่ผัดน้ำมันเป็นเครื่องเคียง วางคู่กับซุปหัวหอมแต่งหน้าด้วยเชดด้าชีสขูดฝอย ปิดท้ายด้วยฟรุ๊ตสลัด ซึ่งมีรสหวานอมเปรี้ยวของแอปเปิ้ลเขียวกับสับปะรดเป็นตัวนำ

 

ชุดเครื่องดื่มเป็นน้ำส้มคั้นสดเสิร์ฟพร้อมคุกกี้ข้าวโอ๊ตอีกสองสามชิ้น เนื่องจากพ่อเลี้ยงไม่ชอบทานของหวาน แบคฮยอนจึงอบคุกกี้ข้าวโอ๊ตที่หวานน้อยและทานง่ายมาให้แทนช็อกโกแลตบราวนี่ของป้าแมรี่ ซึ่งแบคฮยอนก็ได้แต่หวังว่าจะถูกปากของอีกฝ่ายแม้เพียงนิดก็ยังดี

 

เชิญครับเสียงนุ่มหวานเอื้อนเอ่ยแผ่วเบาหลังจากจัดเตรียมมื้อกลางวันเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่กายเล็กจะขยับลุกขึ้นออกไปจากบริเวณนี้เพื่อคืนความเป็นส่วนตัวให้กับเจ้าของเรือนกายกำยำ

 

จะไปไหน

 

อ่ะ..”

 

ทว่าข้อมือเล็กบางกลับถูกรั้งเอาไว้ด้วยฝ่ามือหยาบกร้านตามแบบฉบับคนทำไร่ทำสวน แบคฮยอนจำต้องยอบกายลงนั่งดังเดิมเพราะตนอายุน้อยกว่าอีกฝ่ายจึงไม่ควรยืนค้ำหัวผู้ใหญ่ ซึ่งนั่นก็สร้างความพอใจให้กับคนเผด็จการได้เป็นอย่างดี

 

พ่อเลี้ยงต้องการอะไรเพิ่มอย่างนั้นหรือครับด้วยความเข้าใจไปเองในทิศทางนั้นทำให้แบคฮยอนเอ่ยถามออกไป ทว่าคำตอบที่ได้กลับมาจากคนตัวสูงกับทำให้ผิวแก้มใสแดงระเรื่ออย่างน่าอาย

 

ฉันต้องการคนกินข้าวเป็นเพื่อน

 

ผม..”

 

และคนๆ นั้นต้องเป็นนาย แบคฮยอน

 

เสียงไซเรนเตือนภัยดังแว่วในอกเจ้าเอย เสียงทุ้มของเขาที่เอ่ยชื่อตนทำให้แบคฮยอนก้มหน้างุดหลบหน่วยตาคมกริบที่ทอดมองมา แรงสั่นรัวใต้แผ่นอกร้องเรียกให้สนใจฟังความรู้สึกของมัน และให้ตายเถอะแบคฮยอน, ใจของนายจะเต้นแรงเกินไปแล้วนะ

 

แบบนี้ไม่ดีเลย .. ไม่ดีแบบสุดๆ เลยล่ะ

 

ว่าไง, จะนั่งอยู่ตรงนี้เพื่อทานมื้อกลางวันกับฉันได้หรือเปล่า

 

ชานยอลไม่ได้เร่งรัดเอาคำตอบจากคนตัวเล็กแก้มแดงนี่ เพียงแต่เขาต้องการถามความสมัครใจของอีกฝ่าย และถ้าแบคฮยอนไม่เต็มใจ เขาก็ไม่คิดจะบังคับเหมือนอย่างที่ผ่านๆ มา

 

หลังจากขบคิดเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น ชานยอลก็ได้ข้อสรุปให้กับตัวเองว่ากับบางเรื่องต้องค่อยเป็นค่อยไป เขาควรก้าวช้ากว่าเดิมสักนิดเพื่อเหยียบบันไดทีละขั้นอย่างมั่นคงแข็งแรง เพราะถ้าก้าวเร็วเกินไปอย่างที่ผ่านมา เศษซากบ้านที่ประกอบขึ้นมาใหม่คงได้พังครืนลงในสักวันอย่างแน่นอน

 

แบคฮยอน

 

ทะ ทานกันเลยนะครับ

 

เสียงนุ่มหวานรีบละล่ำละลักตอบอย่างคนทำอะไรไม่ถูกเมื่อเสียงเข้มเอ่ยชื่อของตนออกมาอีกครั้ง แบคฮยอนรีบใช้ส้อมจิ้มชิ้นแอปเปิ้ลในฟรุ๊ตสลัดเข้าปากเรียวเล็ก ก่อนจะเคี้ยวหมุบหมับราวกับกระต่ายได้แครอท โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าท่าทางเหล่านั้นน่าเอ็นดูมากแค่ไหนในสายตาของคนที่ทอดมองอยู่ตลอดเวลา

 

อร่อยมากเลยหรือไง

 

ครับ, คุณลองทานสิครับ

 

ด้วยความไม่รู้ตัว .. ฝ่ามือเล็กบางจึงยื่นส้อมในมือของตนป้อนคนตัวสูงข้างกาย แต่สำหรับชานยอลที่รับรู้ทุกการกระทำของตัวเอง เขายอมที่จะอ้าปากรับเอาสลัดผลไม้จากคนตัวเล็กมาทาน โดยที่ใบหน้าคมปรากฏรอยยิ้มบางยามที่ทอดมองผิวแก้มแดงระเรื่อของคนตรงหน้า

 

อร่อยไหมครับ?”

 

อืมม..”

 

ถ้าไม่อะ—

 

อร่อย ตักมาอีกสิ

 

กลายเป็นว่ามื้อกลางวันใต้ร่มไม้สูง แบคฮยอนต้องเป็นคนป้อนพ่อเลี้ยงวัยสามสิบกว่าที่ไม่รู้อะไรดลใจให้ทำตัวเป็นเด็ก สองเรือนกายต่างขนาดที่นั่งอยู่เคียงข้างกันมีเพียงรอยยิ้มบางกับบทสนทนาเพียงแค่ไม่กี่ประโยค ทว่านั่นกลับล้ำลึก อ่อนหวาน และตรึงใจเกินพอแล้วสำหรับการเริ่มต้นความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคน

 

ค่อยๆ เติบโตให้เหมือนกับต้นไม้ใหญ่ ซึ่งถูกบ่มเพาะจากเมล็ดเล็กๆ ที่หว่านลงบนผืนดิน

 

 

 

 

 

 

 

 

แสงแดดร้อนแรงในช่วงเวลาเที่ยงกว่าไม่อาจเป็นอุปสรรคสำหรับคนที่จิตใจมุ่งตรงไปหาบางสิ่ง สัตวแพทย์หนุ่มยอมให้ผิวกายถูกแดดโลมเลียเพียงเพราะอยากเห็นใบหน้าดื้อรั้นของเด็กซน โดยโดยสารมาด้วยอาชาตัวเขื่องตัวเดียวกับที่ขี่ไปหาพ่อเลี้ยงที่ไร้ส้มสายน้ำผึ้ง

 

ม้าพันธุ์ดีซึ่งเลี้ยงเอาไว้ด้วยความชอบส่วนตัวของพ่อเลี้ยงปางไม้ ทะยานมาถึงไร่องุ่นกว่าห้าสิบไร่ซึ่งทอดตัวยาวจรดสันเขา เรือนกายแกร่งตวัดขาลงจากหลังม้าก่อนจะก้าวอาดๆ ไปยังเรือนรับรองที่มีระเบียงเปิดโล่งต้อนรับธรรมชาติ ซึ่งมีกลุ่มคนนับสิบคนกำลังนั่งทานมื้อกลางวันอยู่ในบริเวณนั้น

 

โอ้~ ดีใจจังที่ผมมาทันมื้อเที่ยงพอดีเลย

 

ราวกับเรดาร์ตรวจวัดปริมาณน้ำฝนที่ทำหน้าที่ได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ ทันทีที่เสียงทุ้มเข้มคุ้นหูดังขึ้น ใบหน้าน่ารักของปาร์คคนเล็กก็หันขวับมามองทันที รอยยิ้มสดใสที่เคยฉาบอยู่บนใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงและแสดงออกถึงความไม่ชอบใจ ทว่าคนที่ถูกมองแรงใส่กลับยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

 

ขอนั่งด้วยคนนะครับจงอินหันไปเอ่ยกับกลุ่มเพื่อนๆ ของเซฮุนอย่างสุภาพ ก่อนจะทิ้งกายกำยำลงนั่งข้างๆ เด็กดื้อของตนที่ตอนนี้กำลังแยกเขี้ยวใส่กันเต็มที่

 

ใครให้นายนั่งไม่ทราบ! เสนอหน้า!!”

 

เซย์!? ทำไมพูดไม่เพราะแบบนั้นล่ะจอห์นนี่ที่ไม่เคยเห็นเพื่อนสนิทพูดจาเช่นนั้นรีบเอ่ยปรามทันที ทว่าเด็กที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่งมีหรือจะยอมฟัง

 

ลุกไปเลยนะ! ฉันไม่ให้นายนั่ง!”

 

อย่าตะโกนสิครับคุณเล็ก เดี๋ยวเส้นสปาเก็ตตี้ก็กระเด็นใส่หน้าเพื่อนหรอกครับ

 

ไอ้หมอบ้า!!”

 

ครับคุณหนู~

 

เพื่อนๆ มหาลัยที่ไม่เคยเห็นปาร์ค เซฮุนผู้น่ารักและสดใสเหวี่ยงวีนมาก่อน หันมองหน้ากันเลิ่กลั่กอย่างทำอะไรไม่ถูกระคนประหลาดใจ ผิดกับจงอินซึ่งเห็นภาพนี้จนชินตาที่เอาแต่ยิ้มอย่างเอ็นดูเด็กดื้อที่โกรธจนหน้าดำหน้าแดง

 

ไปไกลๆ เลยนะคิม จงอิน!!”

 

ผมแค่อยากทานมื้อกลางวันกับคุณเล็กแค่นั้นเอง ทำไมต้องขับไสไล่ส่งกันด้วยครับ

 

นั่นสิเซย์ พี่เขาแค่นั่งกับเราเอง

 

หุบปากไปเลยนะแจ๊คกี้!!” คนที่โกรธจนควันออกหูหันไปเหวี่ยงเพื่อนอย่างไม่พอใจ ซึ่งนั่นก็ทำให้หนุ่มหัวทองผงะตกใจเพราะไม่เคยถูกเหวี่ยงใส่แบบนี้มาก่อน

 

เอาล่ะๆ ผมไปจากตรงนี้ก็ได้ครับถ้าคุณเล็กไม่พอใจ

 

รู้ตัวก็ดี!!”

 

ว้า~ แต่น่าเสียดายนะเนี่ยเพราะผมมีเรื่องของเจ้าซันมาเล่าให้คุณเล็กฟังด้วย

 

เด็กซนที่กำลังกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างผู้กุมชัยชนะชะงักทันทีที่ได้ยินชื่อของลูกวัวตัวน้อย กลีบปากบางเม้มแน่นเมื่อสมองสองซีกกำลังตีกันจนวุ่นวาย ด้านดีบอกให้รั้งอีกฝ่ายเอาไว้ แต่เจ้าเดวิลตัวร้ายกลับตะโกนบอกให้ไล่ไปไกลๆ ได้ยิ่งดี

 

แต่ในเมื่อคุณเล็กรำคาญที่ต้องเห็นหน้าผม ผมไปก็ได้ครับ

 

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมาแผ่วเบาเรียกร้องความน่าสงสาร แต่ใครเล่าจะรู้ว่าคนที่ยืนหันหลังให้อยู่นั้นกำลังยกยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างสุนัขจิ้งจอกที่รอคอยเหยื่อมาติดกับ และเชื่อเถอะว่าอีกไม่นานนักหรอกที่เจ้าลูกแมวจอมพยศจะหลงกล

 

คงต้องกลับไปกินข้าวคนเดียวที่ฟาร์มอีกแล้ว

 

“…”

 

เฮ้อ~ ไปดีกะ—

 

เดี๋ยว!!”

 

เสร็จโจร ริมฝีปากหยักอิ่มกดยิ้มพอใจทว่ายังไม่ยอมหันกลับมาหาคนที่รั้งเอาไว้ กายหนาทำทีว่าจะขยับก้าวลงบันไดไปจากเรือนรับรอง ซึ่งนั่นก็ร้อนให้คนเอาแต่ใจลุกขึ้นยืนและตะโกนสั่งจนสุดเสียง

 

หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!!”

 

ครับ?”

 

ถ้านายขยับแม้แต่ก้าวเดียว ฉันบีบคอนายตายแน่

 

เด็กเอ๋ยเด็กน้อย .. จะรู้หรือไม่เล่าว่าถูกพี่เขาหลอกให้เดินเข้าไปติดกับดักที่ขุดฝังเอาไว้ สุดท้ายเด็กดื้ออย่างคุณเล็กของป้าแมรี่ก็ไม่เคยทันเล่ห์เหลี่ยมของสัตวแพทย์หนุ่มได้เลยสักครั้ง กี่ครั้งแล้วล่ะที่ต้องพ่ายแพ้ให้กับผู้ใหญ่ขี้แกล้งคนนี้กันน่ะ

 

ช่างน่าสงสารเด็กน้อยเสียจริงๆ

 

 

 

 




tbc.

 

ค่อยๆ เติบโต ٩(^ᴗ^)۶ 

#ซคกด

 


S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 494 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #2065 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มีนาคม 2564 / 00:21
    เราโชคดีมากๆที่ได้อ่านฟิคเรื่องนี้มันดีมากๆ คุณไรท์เต้อเก่งและใส่ใจทุกตัวอักษรจริงๆอ่ะ ชอบมากภาษาสวย เนื้อเรื่องคือทำให้เราว้าวมากกก ชอบชื่อและความหมายของดอกกล้วยไม้มากๆ ขอบคุณมากๆค่ะ ขอให้ไรท์เต้อมีแต่ความสุขสมหวังนะคะ
    #2,065
    0
  2. #2027 momeann (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2563 / 22:20
    เราชอบพาทที่คุณไรท์บรรยายฉาก บรรยากาศ เปรียบเทียบเปรียบเปรยมากๆเลยอะ ชอบแบบชอบจริงๆ
    #2,027
    0
  3. #1992 pbcy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 11:17
    คุณไรท์ใช้ภาษาบรรยายได้สวยมากจริงๆ มันแบ่บโหหหหห อ่านแล้วรู้สึกดีจัง เหมือนได้ซึมซับบรรยากาศเลยคับ
    #1,992
    0
  4. #1987 Pinkkaboo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 23:25
    นึกภาพบรรยากาศตามแล้วน่าอยู่จัง;-;
    #1,987
    0
  5. #1936 @_@ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 18:43

    พ่อเลี้ยงมีหึงมีหวงน้องแบคเบาๆด้วยค้าาาาาาา อิอิอิ

    ชอบแบคแล้วแหล่ะ ไปเก็บกล้วยไม้มาด้วยเนี่ย

    กับลู่หานนี่เหมือนเพราะความเปนเพื่อนสนิทและรุ้สึกผิดอ่ะ

    #1,936
    0
  6. #1821 Chi_Yeol (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 16:46
    เขินอ่ะ ฮื่ออออ -////-
    #1,821
    0
  7. #1782 pcy921 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 23:22
    พ่อเลี้ยงต้องรู้สึกผิดอะไรสักอย่างกับลู่หานแน่เลย ส่วนตอนนี้ชอบแบคแล้วรู้ดูออก
    #1,782
    0
  8. #1725 B_hundred_Beam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 11:43
    พ่อเลี้ยงเอ็นดูน้องนะคะ
    #1,725
    0
  9. #1692 bbblueskyy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 13:14
    เขินพ่อเลี้ยงมากๆ ขำน้องฮุน พี่จงอินเค้าร้ายมากๆค่ะ ฮ่าๆ
    #1,692
    0
  10. #1626 AingByun96 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 22:26
    โดนเจ้าคุณเล็กตกเป็นที่เรียบร้อยยย
    #1,626
    0
  11. #1472 LMEDT (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 01:14
    น่ารักมากเยยย
    #1,472
    0
  12. #1194 vivivenus (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 17:14
    ภาษาดีงามมากมาย
    #1,194
    0
  13. #1163 BBKaiHun94 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 20:56
    ตกหลุมพลางแล้วคุณเล็ก คุณหมอร้ายกาจมากๆ
    #1,163
    0
  14. #1115 purnploy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 17:31
    เขินชานแบคมากเลยยยย
    #1,115
    0
  15. #1083 cuttt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 20:24
    55555จงอินร้าย
    #1,083
    0
  16. #946 Jammie-Lee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 15:59
    โอ้ยยยยยย จงอินก็แกล้งฮุนนี่ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ (ก็น่าแกล้งเนอะจงอินเนอะ)
    #946
    0
  17. #912 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 18:43
    แกลังน้องทำไหมมมม
    #912
    0
  18. #850 ชาชาโซแอล (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 07:47
    เสร็จโจร 5555555
    #850
    0
  19. #835 faniikris (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 09:11
    หือออ~~~
    มันดีอ่ะ
    #835
    0
  20. #818 lololisiine (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 12:22
    พี่งินแกล้งน้อง
    #818
    0
  21. #781 เจ้าบี๋ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:35
    โง๊ยยยย เขาป้อนกันนน ฉันเขินนน
    #781
    0
  22. #771 papaengya12 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:30
    อ่อนโยนนรนน
    #771
    0
  23. #727 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 21:15
    มีป้อนกันด้วยอ่ะ เขินๆ
    #727
    0
  24. #610 imfade (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 01:30
    ชอบกันเร็วๆ
    #610
    0
  25. #379 XMCB_BB (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 20:24
    ชอบจงอินอะ เตือนสติพ่อเลี้ยงบ่อยๆนะคะ ค่อยๆเติบโตมันก็ดีนะ แต่อย่าลืมว่ามีก้างชิ้นโตรอขัดขวางอยู่ล่ะ เฮ้อออออ
    #379
    0