(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 35 : Talk สุดท้ายก่อนโบกมือบ๊ายบาย~

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    5 เม.ย. 64






            แวะมาทักทายเป็นตอนสุดท้ายแล้วนะคะสำหรับฟิค Secret Garden เรื่องราวในตอนหลักได้จบลงอย่างสวยงามและสมบูรณ์แบบแล้ว แต่ในโลกของนิยายพวกเขายังคงโลดแล่นอยู่ในใจของเราเสมอเลยค่ะ

วันนี้ที่แวะมาเจอกับทุกคนก็เพราะว่ามีฉบับ E-BOOK มาฝากจ้า เนื้อหาในเล่มจะเป็นเฉพาะตอนพิเศษทั้ง 5 ตอนที่อยู่ในเล่มค่ะ ที่เราตัดสินใจทำ E-BOOK ตอนพิเศษขึ้นมาเพราะอยากให้ทุกคนได้อ่านเรื่องราวน่ารักๆ และได้เห็นการเติบโตของพวกเขา สำหรับใครที่อยากอ่านตอนพิเศษของเจ้าพวกตัวซนทั้งหลายอย่าลืมแวะไปหาน้องกันน้า~

จิ้มลิงก์นี้เลยค้าบ~ [ คลิ๊ก ]

            ระยะเวลาเปิดขาย :; วันนี้ - 31/05/2021

           

     ..1 ใครรับน้องไปอยู่ด้วยแล้วแวะมาคุยกันในแท็ก #ซคกด ได้น้า ขอบคุณมากๆ ค่ะ

     ..2 สำหรับเล่มเต็ม E-BOOK ที่มีเนื้อหาตั้งแต่ตอนที่ 1-30 + ตอนพิเศษ เราจะปิดการขายในวันที่ 30/04/2021 นี้นะคะ ถ้าอยากเก็บเล่มเต็มรีบไปกดสั่งกันน้า~ (วันที่ 9 - 25 เม.ย. จะมีโปรโมชั่นลด 10% ด้วยจ้า)

            จิ้มๆ ตรงนี้ได้เลยจ้า [ Secret Garden ]

 


ตัวอย่างตอนพิเศษ


1. 1. Only One Day

สายลมแผ่วจางของฤดูร้อนพัดเอื่อยมา นัยน์ตาสองคู่หันมาสบตากันเพราะความเงียบงันที่เกิดขึ้นจากบรรยากาศแปลกประหลาด ใบหน้าที่แทบจะเหมือนกันทุกส่วนฉายแววประดักประเดิดเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่สองพ่อลูกอยู่ด้วยกันตามลำพังแค่สองคน

เอ่อ.. หิวหรือยังตัวแสบ

เป็นชานยอลที่เอ่ยออกมาก่อนและดูเหมือนว่ามันจะเป็นประโยคที่น่าพอใจสำหรับเด็กกินเก่งอย่างซียอล เพราะเจ้าตัวดื้อรีบพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะใช้สองแขนโอบรอบคอผู้เป็นพ่อเพื่อให้พาเข้าบ้าน

น้องซีอยากกินเฟรนช์ฟรายส์ชีสสสส~” เด็กอ้วนเน้นคำว่าชีสจนเห็นฟันครบทุกซี่ ทว่านั่นกลับทำให้คนพ่ออย่างชานยอลเหงื่อตก

แต่หนูเพิ่งกินไปเมื่อวันก่อนเองนะ” และถ้าจำไม่ผิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านเจ้าเด็กอ้วนก็เพิ่งทานพิซซ่าคนเดียวไปครึ่งถาด

กินอีกด้ายยยย

ชานยอลยิ้มเจื่อนเพราะไม่รู้ว่าจะรับมือกับเจ้าก้อนยังไง ก็รู้แหละว่ากินอีกได้เจ้ามันฝรั่งทอดนั่นน่ะ แต่เจ้าตัวแสบของเขาคงจะลืมไปว่าโควตาสำหรับ junk food ที่คุณแม่คนเก่งเขากำหนดเอาไว้คือสองครั้งต่อสัปดาห์เท่านั้น

แด๊ดว่าเราทานอย่างอื่นกันดีกว่าเนอะ

แต่น้องซีอยากกินเฟรนช์ฟรายส์ชีสอ่า

เอาไว้กินวันหลังดีไหมหืม แด๊ดเห็นมัมมี้ทำซุปแคร์รอตเอาไว้ด้วย น่ากินน้า~”

ใครที่ได้มาเห็นพ่อเลี้ยงปาร์คแห่งปางไม้ขนาดใหญ่ทำเสียงสองกับลูกคงจะตกใจไปตามๆ กัน ใบหน้าคมเข้มที่กำลังอ้อนลูกชายทำให้บรรยากาศรอบตัวที่เคยเย็นชากลายเป็นอบอุ่นอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

แคร์รอตเป็นผัก น้องไม่อยากกิน” คำพูดของเจ้าตัวดื้อในอ้อมแขนทำให้คนเป็นพ่อแอบปาดเหงื่อ ชานยอลไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันเป็นเรื่องที่ยากเย็นขนาดนี้กับแค่ป้อนข้าวลูก

แต่ซุปแคร์รอตของมัมมี้อร่อยมากเลยนะ

ม่ายอาวววว

เอ่อ..

ฮึก แดดดี้ ฮึก.. ใจร้าย

ซวยแล้ว คำนั้นเด้งขึ้นในหัวชานยอลซ้ำแล้วซ้ำเล่า คุณพ่อมือใหม่ที่ไม่เคยเลี้ยงลูกคนเดียวมาก่อนถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับ ใจน่ะอยากจะโทรหาเมียให้รู้แล้วรู้รอด แต่อีกใจก็ยังกระดากอายเพราะกลัวว่าจะเป็นสามีที่ไม่ได้เรื่องในสายตาของภรรยา

ฮึก มัมมี้ หามัมมี้ แง้งงงงงง

เฮ้ย!

 

2. I’m not 20 anymore (kaihun)

ชายหนุ่มวัยสามสิบแปดปีก้าวเข้ามาหากลุ่มเด็กมหาลัยด้วยใบหน้าติดรอยยิ้ม แม้จะอยู่ในชุดสบายๆ อย่างเสื้อโปโลสีน้ำเงินเข้มกับกางเกงยีนส์ธรรมดา ทว่าด้วยใบหน้าคมเข้มและบุคลิกที่ให้กลิ่นอายสุขุมนุ่มลึกแบบผู้ใหญ่ก็ทำให้ใครหลายคนหันมามองอย่างสนใจ

กลับบ้านกันครับคุณหนู

เสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคย รอยยิ้มที่แสนคิดถึง ใบหน้าคมเข้มที่แสนรัก ทำให้คุณหนูเล็กของทุกคนในปางไม้เติมฝันคลี่ยิ้มกว้าง ก่อนที่ร่างสูงโปร่งซึ่งสูงขึ้นกว่าเดิมจากครั้งล่าสุดที่เจอกันจะวิ่งเข้าไปหาอ้อมกอดที่ยังคงอบอุ่นเหมือนเช่นที่เคยเป็น

คิดถึง” เสียงทุ้มนุ่มกระซิบบอกคนที่โอบกอดกันแน่น ซึ่งนั่นเรียกรอยยิ้มบางทว่าเปี่ยมล้นไปด้วยความรักจากคิม จงอินได้เป็นอย่างดี

คิดถึงเหมือนกันครับ คนเก่งของผม

สองร่างที่กอดกันกลมทำให้อีกสองชีวิตที่ยืนอยู่ตรงหน้าหันมองหน้ากันด้วยความรู้สึกประดักประเดิด จอห์นนี่กับแจ๊คกี้ไม่เคยชินเลยสักครั้งเวลาที่เห็นเพื่อนตัวขาวอ้อนคนรัก เพราะปกติที่อยู่ด้วยคุณหนูเล็กออกจะแสบซนและดื้อเก่งที่หนึ่ง

อะแฮ่ม!

เสียงกระแอมที่ดูก็รู้ว่าตั้งใจทำให้คนที่ยืนกอดกันอยู่ผละออกจากกัน ก่อนจะเป็นเซฮุนที่หันมาค้อนให้เพื่อนตาเขียวปั้ด

กลับแล้วนะ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยบอกเพื่อนสนิททั้งสองคน ซึ่งจอห์นนี่กับแจ๊คกี้ก็พยักหน้ารับพร้อมกับโบกมือลา

ไว้เจอกัน

เป็นแจ๊คกี้ที่เอ่ยออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแป้นตามแบบฉบับของเจ้าตัว ก่อนที่คนตัวสูงทั้งสองจะก้มหัวให้คนรักของเพื่อนเล็กน้อยเป็นเชิงบอกลา

อืมบาย

เซฮุนโบกมือลาเพื่อนสนิทก่อนจะเดินไปขึ้นรถโดยมีจงอินยืนรอเปิดประตูรถให้ การกระทำนั้นทำให้คนที่ได้รับการเอาใจเขินจนแก้มแดง ผิดกับเพื่อนสนิททั้งสองซึ่งยังไม่มีคนรู้ใจที่หันมามองหน้ากันพร้อมกับยักไหล่

เหม็นคนมีความรักชะมัดเลย ให้ตายสิ (-_-)

 

3. Big Brother and Twins

แบคฮยอนเอ่ยเสียงอ่อน ทว่าก็ต้องหลุดอุทานออกมาแผ่วเบาเพราะแรงจูบที่หลังคอไม่ได้อ่อนโยนเหมือนคราวแรก เกลียวลิ้นร้อนที่ไล้เลียผะแผ่วลงบนผิวเนื้อทำให้แบคฮยอนขนลุกชัน ความรู้สึกวาบหวามที่ห่างหายไปนานทำให้เปลวเพลิงแห่งห้วงอารมณ์ลุกโชนได้อย่างง่ายดาย

พี่ อ๊ะ.. พี่ชานยอล

หืม

อื้มม

ชานยอลผละปลายจมูกออกจากซอกคอขาวพร้อมกับจับไหล่บางของแบคฮยอนให้หันมาหาตน หน่วยตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานของภรรยาด้วยแววตาลึกซึ้งก่อนจะกดจูบไฝเล็กๆ บนมุมปากขวาด้วยความเอ็นดู

ที่รัก

แบคฮยอนที่ถูกความรู้สึกวาบหวามเล่นงานไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เรียวตาคู่สวยที่คลอไปด้วยหยดน้ำทำเพียงทอดมองใบหน้าคมเข้มของคนตรงหน้า ฝ่ามือบางวางแนบลงบนแก้มสากซึ่งชานยอลก็เอียงหน้าเข้าหาอย่างคุ้นเคย

วันนี้ซียอลถามพี่ว่าทำไมเขาถึงไม่มีน้องตัวเล็กๆ เหมือนเพื่อนที่โรงเรียน ลูกบอกพี่ว่าบางครั้งเขาก็เหงา

โธ่..

พี่รู้ว่าเราพยายามให้เวลากับลูกมากเท่าที่จะให้ได้ แต่บางทีลูกคงอยากมีเพื่อนวิ่งเล่นด้วยกัน

แบคฮยอนสบตากับหน่วยตาคมกริบอย่างค้นหาความหมาย ก่อนที่ริมฝีปากบางจะคลี่ยิ้มหวานพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ เมื่อเข้าใจสิ่งที่สามีตัวสูงกำลังจะบอก

ชานยอลที่เห็นแบบนั้นชะงักไปชั่ววินาทีราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง คนเป็นพ่อย่อมอยากเห็นลูกๆ วิ่งเล่นเต็มบ้าน แต่ชายหนุ่มก็เป็นห่วงสุขภาพของภรรยามากกว่าความสุขของตัวเอง

ที่รัก.. ไม่ ไม่ได้แกล้งพี่ใช่ไหม

ไม่ครับ” แบคฮยอนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเขย่งเท้าเพื่อจุมพิตปลายคางของคนตรงหน้า “ตอนนี้น้องซีก็โตพอจนรู้เรื่องแล้ว ผมว่าถ้ามีตัวเล็กอีกสักคนเจ้าตัวแสบต้องดีใจมากแน่ๆ

อ่า..

ฝากคุณแดดดี้ด้วยนะครับ

 

4. Caeyeol’s First love

เคยมีใครสักคนบอกเอาไว้ว่ารักแรกของเด็กผู้ชายมักจะเป็นคุณแม่ของพวกเขา สำหรับผมมันก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน

            ตั้งแต่เด็กจนโตผมอยู่กับคุณแม่แทบจะตลอดเวลา เราใช้ทุกช่วงเวลาด้วยกันและสนิทกันมากเรียกได้ว่าคุยกันได้ทุกเรื่อง

และใช่รักแรกของผมก็คือมัมมี้คนเก่งที่ยิ้มสวยกว่าใครทุกคนที่เคยพบเจอ

            ทว่าวันหนึ่งในตอนที่ผมอายุสิบห้า ผมก็เพิ่งเข้าใจว่าความรู้สึกที่เรียกว่าตกหลุมรักใครสักคนมันไม่ใช่ความรู้สึกที่ผมมีให้กับคุณแม่

            มันเป็นความรู้สึกที่ผมเองก็อธิบายไม่ถูก รู้แต่ว่าหัวใจของผมมันเต้นรัวไม่หยุดจนเหมือนคนหูอื้อที่ไม่ได้ยินเสียงอื่นรอบกาย

            “เข้ามาสิจ๊ะ

            เสียงจอแจที่ดังอยู่ในห้องเรียนของเด็กเกรดสิบค่อยๆ เงียบลงเมื่อคุณครูประจำชั้นเดินเข้ามาในห้องตอนคาบโฮมรูม เสียงส้นสูงของคุณครูสาวกระทบกับพื้นดังตึกตึก แต่สำหรับผมกลับได้ยินเพียงเสียงตึกตักที่ดังก้องอยู่ในอกด้านซ้ายของตัวเอง

            “สวัสดียามเช้าจ้าเด็กๆ วันนี้มีเพื่อนใหม่ย้ายเข้ามาเรียนที่ห้องของเรา เดี๋ยวครูจะให้เพื่อนแนะนำตัวก่อนนะ

            ผมจ้องไปที่หน้าห้องราวกับถูกเวทมนตร์สะกดนิ่ง ทุกสิ่งรอบกายราวกับกลายเป็นภาพเบลอเพราะผมมองเห็นเพียงนัยน์ตากลมโตสีเฮเซล และเส้นผมสีเดอร์ตี้บลอนด์ดูนุ่มฟู

            “แนะนำตัวเลยจ้ะ

            ในวินาทีที่ริมฝีปากเล็กๆ ขยับเอื้อนเอ่ย ก้อนเนื้อขนาดเท่ากำปั้นเล็กจ้อยของผมก็กระตุกวูบราวกับเกิดแผ่นดินไหว

            บีตัล เบล็ก

 

5. Forget Me Not, and Wind Flower

บ้านไม้หลังนี้ไม่ได้กว้างขวางนักแต่ก็ไม่ได้คับแคบจนอึดอัด แม้จะเป็นบ้านชั้นเดียวแต่ทุกอย่างก็ถูกจัดสัดส่วนไว้อย่างชัดเจน มีโถงกว้างซึ่งอยู่ตรงกึ่งกลางบ้านเพื่อไว้สำหรับนั่งเล่นและรับแขก ส่วนของห้องครัวถูกสร้างยื่นออกไปจากตัวบ้านติดกับพื้นที่ซักล้าง ก่อนจะแบ่งแยกซ้ายขวาโดยใช้โถงกลางกั้นเพื่อเป็นที่พักอาศัยของสมาชิกในบ้าน

และดูเหมือนว่าห้องของผู้หญิงคนนั้นจะอยู่ทางปีกขวา

ที่นี่คือห้องของคุณหนูค่ะ

อยากขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้ห้องนอนของผมอยู่ทางฝั่งปีกซ้ายของบ้าน อาจจะเป็นป้าแอนนาที่ปัดกวาดเช็ดถูห้องนี้ให้ผม หรือไม่ก็คงเป็นคุณพ่อที่ไม่อยากให้ลูกของภรรยาเก่าอาศัยอยู่ใกล้กับภรรยาใหม่ แต่ก็นั่นแหละผมพอใจกับมันมาก

คุณหนูพักผ่อนเถอะค่ะ เดินทางมาตั้งไกลไหนจะขับรถมาด้วยตัวเองอีก ถ้ามีอะไรก็เรียกหาป้าได้เลยนะคะ

ขอบคุณนะครับ

ไม่เป็นไรเลยค่ะ ป้าดีใจที่คุณกลับมา” รอยยิ้มและแววตาที่มองผมด้วยความรักยังคงเหมือนเดิมกับตอนที่ผมยังเป็นเด็ก ถ้าถามว่าที่แห่งนี้ใครบ้างที่หวังดีกับเขาที่สุด คำตอบก็คงจะมีแค่ป้าแอนนาคนเดียวเท่านั้น

คล้อยหลังของคุณป้าแม่บ้านที่เดินจากไป ผมก็ผลักประตูเข้าไปในห้องที่นับจากนี้คงต้องอาศัยอยู่อีกนาน ผมกวาดตามองไปรอบๆ ห้องซึ่งก็ไม่ได้มีอะไรผิดแปลกจากส่วนอื่นๆ ของบ้านที่ตกแต่งด้วยโทนสีน้ำตาลกับสีขาว คงจะมีแค่ผ้าม่านที่กำลังปลิวไปมาเพราะบานหน้าต่างที่ถูกเปิดเอาไว้ที่เป็นสีฟ้าอ่อนต่างจากจุดอื่นในบ้าน

ป้าแอนนานี่นะ..

ผมส่ายหัวอย่างไม่ได้ใส่ใจนักที่คุณป้าแม่บ้านเลือกผ้าม่านสีนี้เพราะคงคิดว่าผมยังชอบสีฟ้าเหมือนเมื่อก่อน ทั้งๆ ที่มัน.. อ่า ช่างมันเถอะ

ผมวางกระเป๋าเดินทางไว้ที่ปลายเตียงก่อนจะเดินไปตรงหน้าต่างบานสูงที่เปิดรับลม ห้องทางปีกซ้ายอยู่ติดกับสวนหลังบ้านที่มีทางเดินกรวดเล็กๆ เชื่อมไปยังไร่ ผมมองเห็นทุ่งกุหลาบกว้างนับร้อยไร่อยู่ไม่ไกลจากสายตา ภาพของมันเหมือนผืนผ้าใบขนาดใหญ่ที่ถูกแต่งแต้มด้วยหลากหลายสีสัน

ธรรมชาติที่แสนงดงามทำให้ผมคลี่ยิ้มบาง หัวใจที่ร้อนรุ่มอยู่ก่อนหน้านี้ค่อยๆ สงบลง ผมหลับตาลงเพื่อซึมซับสายลมอ่อนจางที่พัดผ่านผิวกาย กลิ่นเย็นๆ ของสายหมอกและลมหนาวช่วยตอกย้ำว่าผมกลับคืนสู่ผืนป่าที่เคยจากไปแล้วจริงๆ

ฉันกลับมาแล้วนะ

 



 

 


SNAP
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #2052 CBY-XO (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:23
    ปัดที่นอนรอแล้วนะคะ เตรียมเชิญขึ้นหิ้งแล้วเรียบร้อยย😄
    #2,052
    0
  2. #2051 -mynameis-a (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:32
    เปิดขาย e book ถึง31มี.ค.หรอคะ
    #2,051
    1
    • #2051-1 bloomblue(จากตอนที่ 35)
      8 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:01
      ใช่แล้วค้าบบบ ถ้าสนใจเข้าไปซื้อตามลิงก์ที่เราแนบไว้ได้เลยจ้า
      #2051-1
  3. #2031 Phatteera_d (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2563 / 23:03
    เราชอบนิยายจองไรต์มากนะคะ อยากได้น้องมาเก็บไว้ ไรต์ขยายเวลาได้นะ เราไม่ซีเรียสค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรค์น้าาา
    #2,031
    0
  4. #2030 Rung_moohham (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2563 / 22:16
    รอน้องมาอยู่ด้วยกันที่บ้านนะคะ ถ้ายอดยังไม่ถึงคุณไรท์จะเปิดพรีต่อก็ได้นะคะ เราโอเค :)
    #2,030
    1
    • #2030-1 bloomblue(จากตอนที่ 35)
      26 ธันวาคม 2563 / 22:20
      ขอบคุณมากจริงๆค่ะที่ชอบนิยายเรื่องนี้ แงงง อยากให้น้องออกเป็นเล่มเหมือนกัน;-; เดี๋ยวต้องไปบนแล้วค่ะ 555
      #2030-1