(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 23 : 23 | Been Through

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,451
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 424 ครั้ง
    30 ต.ค. 62




23 | Been Through

ช่วงเวลาทั้งดีและเลวร้าย

ทุกคนล้วนเคยผ่านพ้น

Secrets of Garden




 

 

ทินกรใกล้ลาลับเหนือเส้นขอบฟ้า เป็นเวลาเดียวกันกับที่ม้าหนุ่มตัวใหญ่ทะยานมาถึงหน้าเรือนไม้หลังงาม แสงสีส้มทองอาบย้อมผืนฟ้าสีครามเข้ม และในไม่ช้านภากว้างจะถูกเปลี่ยนเฉดสีให้กลายเป็นสีดำสนิท

 

ยินเสียงแว่วของเหล่าสกุณาที่โผผินคืนรัง สอดรับกับเสียงหวีดหวิวของสายลมหนาวที่พัดลงมาจากยอดเขา เกล็ดหิมะที่กลาดเกลื่อนบนพื้นยังคงไม่ละลาย เช่นเดียวกับบางเรื่องราวที่ยังดำเนินไปในทิศทางเดิม

 

ฮี่~  

 

เสียงคำรามของเจ้าแบล็คดึงผู้เป็นนายให้หลุดจากภวังค์ ชานยอลก้มมองอาชาคู่ใจก่อนจะลูบฝ่ามือลงบนแผงคอของม้าหนุ่ม เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ BMW สีขาวปลอดเคลื่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้า

 

สายตาสองคู่สบมองกันท่ามกลางสุริยันที่ลาลับ หลากหลายความรู้สึกส่งผ่านจากแววตาเพื่อให้อีกฝ่ายได้รับรู้ ก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังขึ้นจากทั้งคู่และมันเปี่ยมล้นไปด้วยมวลความสุข

 

เป็นชานยอลที่เหวี่ยงตัวลงจากหลังม้าและเดินเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่ในรถ ประตูฝั่งคนขับถูกเปิดออกก่อนที่มือหนาจะยื่นไปหาอีกคน และมันก็ถูกตอบรับด้วยฝ่ามือบางที่วางแนบลงมาพร้อมกับกระชับแน่น

 

ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับแม่นาง

 

ประโยคนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากแบคฮยอนได้เป็นอย่างดี รอยยิ้มหวานทอประกายล้อกับแสงสุดท้ายของวัน แสนงดงามและตราตรึงใจ

 

ไปไหนมาหืม

 

ไม่บอกได้ไหมครับ

 

แววตาซุกซนที่มองตอบมาทำให้ชานยอลรู้สึกมันเขี้ยว ฝ่ามือหนาบีบปลายจมูกรั้นอย่างนึกเอ็นดู ซึ่งแบคฮยอนก็ยอมให้บีบและเอียงแก้มซบลงบนลาดไหล่กว้าง

 

ทำไมวันนี้ขี้อ้อน

 

เปล่าสักหน่อยครับ

 

หลักฐานชัดขนาดนี้ยังไม่ยอมรับอีก

 

แบคฮยอนหัวเราะพร้อมกับวาดแขนโอบเอวหนาอย่างออดอ้อน หัวใจที่ฟูฟ่องทำให้รอยยิ้มหวานไม่เคยเลือนหายไปจากใบหน้า และมันก็ชัดเจนจนชานยอลสัมผัสได้ถึงความสุขที่ล้นทะลักออกมาจากคนตรงหน้า

 

มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นหรือไงคำถามนั้นเรียกให้ใบหน้าหวานช้อนขึ้นมอง แบคฮยอนแย้มยิ้มกว้างก่อนจะส่ายหน้า หมายความว่าไงหืม

 

ความลับครับ

 

หึๆ

 

รอยยิ้มบนใบหน้าคมเข้มสะท้อนกับแสงสีส้มทอง ท่อนแขนแกร่งโอบกอดเรือนกายบางก่อนจะยกขึ้นอุ้มแนบอก ช่วงขายาวก้าวไปหาอาชาหนุ่มและวางคนในอ้อมกอดลงแผ่วเบา

 

ไปขี่ม้าเล่นกัน

 

แบคฮยอนพยักหน้ารับพร้อมกับยื่นมือไปหาคนที่ยืนอยู่ด้านล่าง ชานยอลจุดยิ้มกว้างกว่าเดิมก่อนจะกระชับฝ่ามือบางและตวัดกายขึ้นบนหลังม้า ก่อนที่อเมริกันแซดเดิลสีนิลจะทะยานสู่สายหมอกในยามย่ำสนธยา

 

สายลมเหมันต์พัดโชยเย็นฉ่ำกระทบผิวเนื้อ ดอกหญ้าเอนไหวคล้ายหยอกเย้าแรงลม เหล่าผีเสื้อเริงระบำเคลียคลอบุปผา สายธาราเอื่อยไหลหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง

 

ภาพดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ลาลับประทับอยู่ในเรียวตาคู่สวย แบคฮยอนเอนซบแผ่นอกแกร่งก่อนจะลูบฝ่ามือลงบนหน้าท้องแบนราบ สัมผัสเพียงแผ่วเบาทว่าเปี่ยมไปด้วยรักสุดหัวใจ

 

ทุุ่งดอกคอสมอสบานรับลมหนาวจนเต็มเนินเขา กลีบดอกสีชมพูหลากหลายเฉดสีคล้ายลูกกวาดในโหลแก้ว เหล่าภมรโบกโบยเล่นกับลม ภาพตรงหน้างดงามราวกับภาพวาดจากจิตรกรฝีมือดี

 

สวยมากเลยครับแบคฮยอนช้อนหน้าขึ้นมองผู้เป็นสามีด้วยรอยยิ้มหวาน ซึ่งชานยอลก็พยักหน้ารับพร้อมกับกระชับอ้อมกอดแกร่ง   

 

มันจะบานเต็มเขาเมื่อลมหนาวมาเยือน

 

แม้พายุหิมะจะโหมกระหน่ำแต่มันก็ไม่เคยทำลายความงดงามของมวลบุปผชาติ สีสันสวยสดยังคงแย้มบานรับสายหมอก เป็นความงดงามที่ช่วยปลอบโยนหัวใจจากพิษความหนาวเหน็บ

 

อาทิตย์กำลังจะตกดินแล้วครับเสียงหวานเอ่ยออกมาแผ่วเบา ก่อนจะยกยิ้มบางเมื่อรับรู้ได้ถึงสัมผัสคุ้นเคยที่กดจูบลงบนขมับ

 

ฉันรักนาย

 

ผมก็รักคุณ

 

จุมพิตบางเบาทว่าหวานล้ำถูกย้อมด้วยแสงสุดท้ายของวัน หนึ่งวันที่เคลื่อนผ่านอาจเกิดเรื่องราวมากมายที่พาให้หัวใจบอบช้ำ ทว่าตราบใดที่ทินกรยังคงโผล่พ้นเหนือเส้นขอบฟ้า

 

เราจะยังมีวันพรุ่งนี้ให้เริ่มต้นใหม่เสมอ

 

 

 

 

 

 

 

 

เช้าวันนี้อากาศอบอุ่นกว่าทุกวันเพราะเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาเมื่อหลายวันก่อนค่อยๆ ถูกหลอมละลาย ลำแสงสีทองสาดส่องผ่านช่องเขาลงมายังผืนป่า ดอกทานตะวันที่เคยเหี่ยวเฉาเริ่มชูช่อรับแสงจากดวงอาทิตย์อันเป็นที่รัก

 

นกเงือกตัวเมียเริ่มส่งเสียงหาคู่เมื่อใกล้เข้าสู่ฤดูผสมพันธุ์ และเมื่อความหนาวเหน็บของเหมันต์เคลื่อนผ่าน พวกมันจะช่วยกันสร้างรังเพื่อฟูมฟักลูกนกตัวน้อย

 

เสียงฮัมเพลงเบาๆ ที่ดังมาจากในครัวทำให้แบคฮยอนย่นคิ้ว คนตัวบางที่ตั้งใจว่าจะออกไปตัดดอกไม้ที่หน้าเรือนจำต้องเปลี่ยนทิศทาง ช่วงขาเรียวเดินตรงไปที่ครัวก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปมอง

 

“The map that leads to you~ following, following, following to you~”

 

แม้เสียงจะเพี้ยนไปบ้างแต่ท่าทางส่ายก้นไปมานั้นก็น่าเอ็นดูจนคนมองต้องยกยิ้ม แบคฮยอนทอดมองคุณเล็กของป้าแมรี่ด้วยแววตารักใคร่ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเด็กดื้อที่กำลังใช้ตะกร้อมือสำหรับตีแป้งแทนไมโครโฟน

 

“The map that— อ้าวแบค?” 

 

คนที่กำลังโยกหัวส่ายก้นอย่างเมามันชะงักไปเมื่อหันมาเห็นพี่สะใภ้คนสนิท ฝ่ามือเรียวค่อยๆ ลดของในมือลงก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน

 

แบคมาตั้งแต่เมื่อไหร่

 

เมื่อครู่ครับ, แล้วนั่นทำอะไรอยู่ครับ

 

คนถูกถามยกยิ้มเจื่อนก่อนจะค่อยๆ ถอยห่างออกมาจากเคาน์เตอร์ครัว ภาพที่แบคฮยอนเห็นคือผงแป้งที่เลอะเต็มโต๊ะกับซากเปลือกไข่ที่บางอันลอยอยู่ในชามแก้ว และขวดเมเปิลไซรัปที่กลิ้งอยู่บนพื้นห้องครัว

 

แหะๆ สงสัยเล็กจะคนแรงไปหน่อย

 

ไม่หน่อยแล้วล่ะครับ

 

ฮือออ แบคอย่าบอกแมรี่นะ

 

คนที่แกล้งร้องไห้หลอกๆ รีบเข้ามาสวมกอดคนตัวเล็กกว่าอย่างออดอ้อน และแน่นอนว่ามันได้ผลเสมอกับคนที่เอ็นดูเจ้าตัวไปแล้วหมดทั้งใจ

 

จะทำแพนเค้กหรือครับ

 

อื้ม, เล็กตั้งใจจะทำไปให้จงอินทานเป็นมื้อเช้าเซฮุนเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะหุบยิ้มเมื่อปลายหางตาเห็นผลงานของตัวเอง แต่มันก็เละอย่างที่แบคเห็น

 

ให้พี่ช่วยเอาไหมครับ

 

จริงหรือ!”

 

ครับ

 

เย้~ รักแบคที่สุดเล้ย~

 

แบคฮยอนหัวเราะเบาๆ ให้กับคำบอกรักที่แสนทะเล้นของปาร์คคนเล็ก ก่อนที่ทั้งคู่จะช่วยกันทำแพนเค้กโดยมีเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กพูดเก่งดังคลออยู่ตลอดเวลา

 

ในที่สุดแพนเค้กราดด้วยเมเปิลไซรัปก็เสร็จเรียบร้อยโดยที่ครัวยังไม่พัง เซฮุนที่ได้แต่งหน้าแพนเค้กด้วยตัวเองอดยิ้มภูมิใจในฝีมือของตนไม่ได้ เจ้าตัวจัดแพนเค้กใส่กล่องอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหันมายิ้มแฉ่งให้คนที่ยืนอยู่ข้างกาย

 

ถ้าไม่ได้แบคช่วยเล็กต้องแย่แน่ๆ

 

ไม่เป็นไรครับ

 

เซฮุนสวมกอดแบคฮยอนแทนคำขอบคุณ เรียวตาคมทอดมองแพนเค้กรูปหมีที่ตนทำเองกับมือด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนที่รอยยิ้มเล็กๆ จะผุดขึ้นเหนือกลีบปากสวยยามที่นึกถึงใบหน้าเหมือนหมีง่วงของใครบางคน

 

หวังว่าหมอนั่นจะชอบนะ :)

 

 

 

 

 

 

 

 

บ่ายวันหนึ่งที่แสงแดดเริ่มรำไรเพราะอยู่ในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง การมาเยือนของใครบางคนสร้างความตื่นเต้นและแปลกใจให้กับผู้คนในปางไม้เติมฝัน โดยเฉพาะคนงานในฟาร์มโคนมที่ถึงกับทำป้ายต้อนรับสัตวแพทย์คนใหม่

 

อาจเป็นเพราะว่าปางไม้เติมฝันไม่มีสัตวแพทย์มาอยู่ประจำนานมากแล้วทำให้ทุกคนพากันตื่นเต้น ทั้งลูกเด็กเล็กแดงและผู้ใหญ่หัวหงอกต่างก็มารอต้อนรับกันอย่างเนืองแน่น เสียงพูดคุยดังเซ็งแซ่เมื่อรถยนต์คันหนึ่งวิ่งผ่านรั้วกั้นเข้ามาในฟาร์ม

 

ประตูฝั่งข้างคนขับถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงกำยำที่ลงมาจากรถ ใบหน้าคมเข้มเข้ากับผิวสีแทนน้ำผึ้งสะกดสายตาของสาวน้อยสาวใหญ่จนพวกเธอหน้าแดง ซึ่งนั่นรวมถึงลูกสาวเพียงคนเดียวของหัวหน้าคนงานฟาร์มโคนม

 

สวัสดีครับ ผมคิม จงอิน, ฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วยนะครับ

 

รอยยิ้มอ่อนโยนของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวคนหนึ่งใจสั่นระรัว ก้อนเนื้อใต้แผ่นอกระริกไหวเพราะมันกำลังตกหลุมรักเข้าเต็มเปา หากแต่ครั้งแรกที่ได้รู้จักความรักกลับเป็นวินาทีเดียวกันที่ได้รู้จักความเจ็บปวด

 

การปรากฏตัวของปาร์ค เซฮุน คุณหนูเล็กของทุกคนในปางทำให้ใครบางคนแย้มยิ้มกว้างและมันก็เจิดจ้าราวกับแสงของตะวัน หน่วยตาคมเอาแต่มองตามร่างโปร่งบางของเด็กอายุสิบหกคนนั้นไปจนสุดสายตา และแววตาคู่นั้นมันเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกรักและหวงแหน

 

ในวันนั้นหัวใจสองดวงได้รู้จักความรัก หากแต่มีหนึ่งดวงที่ค่อยๆ แตกสลายเมื่อรักนั้นไม่ได้รับความรู้สึกเช่นเดียวกันตอบกลับมา

 

จอย

 

เสียงทุ้มนุ่มที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้หญิงสาวเจ้าของชื่อหลุดจากภวังค์ ความทรงจำเมื่อสามปีก่อนที่ย้อนกลับมาให้นึกถึงทำให้หยดน้ำตาไหลริน และมันทำให้เธอไม่กล้าสู้หน้าใครอีกคนที่เป็นเจ้าของหัวใจ

 

เรานัดพี่มามีอะไรหรือเปล่าน้ำเสียงอ่อนโยนของอีกฝ่ายทำให้จอยรีบเช็ดน้ำตา ก่อนที่ใบหน้าสวยจะค่อยๆ หันกลับมาสบตากับคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

 

จอยรบกวนเวลาของคุณหมอหรือเปล่าคะ

 

ไม่ครับ, ช่วงนี้พี่ว่างมาก

 

คำพูดอย่างเป็นกันเองของอีกฝ่ายยิ่งทำให้หญิงสาวตกหลุมรัก แต่เธอก็รู้ดีว่ายิ่งถลำลึกลงไปมากเท่าไหร่หัวใจของเธอยิ่งแหลกสลาย เพราะในสายตาของเขาเธอก็แค่น้องสาวคนนึงเท่านั้น

 

แต่ถึงอย่างนั้นการจะหักห้ามใจไม่ให้หลงรักกลับยากเย็นเหลือเกิน และมันก็ผลักดันให้เธอตัดสินใจที่จะสารภาพรัก แม้จะรู้ว่าความผิดหวังคือปลายทางที่รออยู่เบื้องหน้า

 

คุณหมอคะ

 

“…”

 

จอยมีเรื่องสำคัญอยากจะบอกคุณหมอค่ะ

 

จงอินทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาคาดเดายาก ครั้งแรกที่เขาได้พบเธอคือวันแรกที่มาเยือนปางไม้แห่งนี้ ลุงชาร์ลี, หัวหน้าคนงานของฟาร์มแนะนำว่าเธอคือลูกสาวเพียงคนเดียว และสายตาของเธอที่มองมาในวันนั้นก็ทำให้เขารู้สึกผิดเพราะรู้ความหมายของมันดี

 

ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะตกหลุมรัก แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้รับสิทธิ์ให้สมหวังในรักนั้น

 

จอย..

 

“…”

 

จอยรักคุณ

 

เหมือนเช่นหญิงสาวคนนี้ที่ไม่อาจสมหวังในรักแรกของเธอ

 

จงอินมองใบหน้าหมองเศร้าของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิด หน่วยตาคมสะท้อนความเสียใจที่ไม่อาจตอบรับความรู้สึกของอีกฝ่ายได้ นั่นเพราะว่าหัวใจของเขามีใครบางคนเป็นเจ้าของมานานแล้ว

 

พี่ขอโทษ

 

ฮึก..”

 

พี่ขอบคุณที่จอยมีความรู้สึกดีๆ ให้พี่ แต่เราเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมดีกว่านะครับ

 

แม้คำพูดที่เอ่ยออกไปจะทำร้ายหัวใจของอีกฝ่ายแต่จงอินอยากให้ทุกอย่างมันชัดเจน ทั้งความรู้สึกของเขาและความสัมพันธ์นับจากนี้ เขาไม่ต้องการให้จอยเจ็บปวด แต่เขาก็ไม่ต้องการให้ความหวังเธอเช่นเดียวกัน

 

จอยรู้ค่ะ ฮึก.. จอยรู้ว่าคุณหมอไม่มีวันรักจอย

 

พี่ขอโทษ

 

อย่าขอโทษจอยเลยค่ะ คุณหมอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยนี่คะ

 

ใบหน้าหมองเศร้าที่พยายามฝืนยิ้มให้เขาทำให้จงอินยื่นมือไปลูบกลุ่มผมนิ่ม ก่อนที่ชาย หนุ่มจะชะงักไปเมื่อหญิงสาวตรงหน้าโผเข้ามากอดและปล่อยโฮออกมา

 

จอย ฮึก.. ขอกอดคุณหมอสักครั้งได้ไหมคะ

 

คำขอทั้งน้ำตาทำให้จงอินไม่อาจผลักอีกคนออกจากตัวได้ ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งลูบแผ่นหลังบางเพื่อปลอบโยนคนที่หัวใจกำลังแตกสลาย และเพื่อแทนคำขอโทษที่ได้แต่เอ่ยซ้ำๆ ในใจเพราะความรู้สึกผิด

 

ทำบ้าอะไรกัน!!”

 

ทว่าเสียงที่ดังขึ้นทำให้ฝ่ามือหนารีบผลักหญิงสาวออกอย่างลืมตัว ใบหน้าคมเข้มหันไปมองยังที่มาของเสียงด้วยความตกใจ ก่อนที่ก้อนเนื้อในอกจะปวดพร่าเมื่อเห็นแววตารวดร้าวของใครบางคน

 

คุณหนู..”

 

นายมันคนหลายใจคิม จงอิน!!”

 

ปึก!

 

กล่องทัพเพอร์แวร์ที่ถูกขว้างมาโดนแผ่นอกไม่ได้ทำให้เจ็บเท่ารอยน้ำตาที่ไหลรินจากนัยน์ตาคู่สวย และที่ทำให้จงอินเจ็บยิ่งกว่าก็คือสิ่งที่อยู่ในกล่องนั้นซึ่งตกกระจายลงบนพื้น

 

แพนเค้กรูปหมี

 

มันไม่ใช่อย่างที่คุณหนูคิดเลยครับ ได้โปรดฟังผมก่อน

 

ฮึก..”

 

ใช่ค่ะคุณหนู ฟังคุณหมอ—

 

หุบปาก!”

 

เสียงตวาดลั่นทำให้จอยสะดุ้ง เธอก้มหน้ามองพื้นอย่างคนเจียมตัวและไม่เคยคิดเทียบเคียงเซฮุน ไม่ใช่เพราะว่าอีกฝ่ายเป็นเจ้านาย แต่เพราะเซฮุนคือเจ้าของหัวใจของคิม จงอิน

 

ฉันผิดเองค่ะ

 

ฉันบอกให้หุบปาก!!”

 

นัยน์ตาแข็งกร้าวตวัดมองหญิงสาวเพียงคนเดียวด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะหันกลับมาสบตากับหน่วยตาคมกริบด้วยแววตารวดร้าว หยาดน้ำตายังคงไหลรินราวกับฝนหลงฤดู และมันก็กรีดหัวใจคนมองจนเป็นแผลฉกรรจ์

 

คุณหนูครับ

 

อึก! ไม่ต้องมาเรียกฉัน

 

เซฮุนถอยหนีฝ่ามือหนาที่ยื่นมาหา นัยน์ตาเรียวคมทอดมองฝ่ามือคู่นั้นที่เคยลูบหัวคนอื่นด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะแค่นยิ้มอย่างนึกสมเพชตัวเอง นายรักเธอใช่ไหม

 

ไม่ใช่ครับ คุณหนูก็รู้ว่าผมรักใคร

 

จงอินรู้ตัวดีว่าตนกำลังใจร้ายกับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เขาเลือกแล้วว่าจะปกป้องหัวใจของคนที่เขารักแม้ว่าจะต้องทำร้ายหัวใจของใครอีกสักกี่คนให้เจ็บปวดก็ตาม

 

ฉันไม่รู้ ฮึก.. ฉันไม่รู้หรอกว่านายรักใคร

 

แม้จะรู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นในจังหวะเดียวกันแต่เซฮุนก็ไม่เคยได้ยินคำๆ นั้นจากปากของจงอิน ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเขาต่างเชื่อในการกระทำของกันและกัน ทว่าภาพที่เห็นอีกคนกอดคนอื่นในวันนี้กลับทำให้ความเชื่อใจนั้นเริ่มสั่นคลอน

 

แม้หลายคนจะบอกว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูด แต่กับบางเรื่องคำพูดคือสิ่งที่ช่วยยืนยันว่าเราสำคัญมากพอ

 

คุณหนู..”

 

อึก!”

 

ได้โปรดฟังผมอธิบาย

 

เซฮุนเบือนหน้าหนีเพราะไม่อาจทนเห็นแววตาอ้อนวอนของคนตรงหน้า ไหล่กว้างสั่นไหวเพราะแรงสะอื้นที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หยดน้ำตาที่ร่วงหล่นบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวเสียใจมากมายเหลือเกิน

 

คุณหนูครับ

 

ฉันไม่อยากได้ยินคำอธิบายอะไรทั้งนั้น

 

แววตาตัดพ้อที่หันกลับมาสบตากันทำให้จงอินร้าวไปทั้งใจ แผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ หันหลังให้ทำให้ท่อนแขนแกร่งรีบเอื้อมมือไปรั้งเอาไว้ ฝ่ามือหนาฉุดข้อมือขาวไว้ได้ทัน แม้เจ้าของข้อมือข้างนั้นไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหน้ากันก็ตาม

 

ตลอดชีวิตของผมหัวใจดวงนี้ไม่เคยมีใครได้เป็นเจ้าของ จนวันหนึ่งที่ผมได้เห็นรูปถ่ายของเด็กฟันหลอคนนึงในกระเป๋าสตางค์ของเพื่อนสนิท

 

ฮึก..”

 

นับตั้งแต่วันนั้นหัวใจของผมก็มีเด็กคนนั้นเป็นเจ้าของ

 

“…”

 

และเด็กคนนั้นก็คือคุณหนู

 

แรงสวมกอดจากด้านหลังทำให้เซฮุนสะอื้นหนักกว่าเดิม หัวใจดวงน้อยเหมือนได้รับการเยียวยาเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่แสนคุ้นเคย และมันก็ทำให้หัวใจยอมโอนอ่อนราวกับกลีบใบไม้ที่ปลิดปลิวเพราะแรงลม

 

จอยมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาปวดร้าว เธออิจฉาเซฮุนที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของชายที่เธอรัก เธออิจฉาที่เด็กหนุ่มได้รับความรักมากมายจากเขาคนนั้นอย่างที่เธอไม่มีวันได้รับ

 

แต่ถึงจะอิจฉาสักแค่ไหนเธอก็ทำได้แค่ถอยออกมาอย่างเจียมตัว นั่นเพราะเธอรู้ดีว่าต่อให้รักอีกคนมากกว่านี้ก็ไม่มีวันได้ครอบครอง

 

ไฟไหม้! ช่วยด้วย! ไฟไหม้!!”

 

ทว่าในช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและรวดร้าว ใครเล่าจะรู้ว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันจะเกิดขึ้น พระเจ้ามักยื่นบททดสอบให้กับมนุษย์ และในบางครั้งมันก็โหดร้ายจนเกินไป

 

 

 

 

 

 

 

 

( หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ )

 

            บ่ายวันนี้ที่เรือนใหญ่ค่อนข้างเงียบเหงาเพราะไม่มีคนอยู่ พ่อเลี้ยงของปางอย่างชานยอลเข้าไปทำธุระในตัวเมืองเรื่องเพลี้ยไฟที่กำลังระบาดหนักในสวนส้มสายน้ำผึ้ง คุณหนูเล็กของป้าแมรี่ก็เข้าไปซนที่ฟาร์มตั้งแต่เช้า ที่เรือนจึงเหลือเพียงแบคฮยอนกับแมวตัวอ้วนที่นอนคลอเคลียอยู่บนตัก

 

            ช่วงนี้คุณโชอยู่ติดเรือนจนพวกเด็กรับใช้ยังแปลกใจ ปกติเรียกกินข้าวทีก็ไม่เคยจะออกมา บางครั้งหายไปเป็นอาทิตย์ก่อนจะกลับมาด้วยสภาพมอมแมมตัวคลุกดินคลุกฝุ่น

 

            เมี้ยว~

 

            เสียงร้องที่ฟังดูอ่อนระโหยเรียกให้แบคฮยอนก้มมองเจ้าก้อนนุ่มนิ่มที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนตัก เมื่อเช้าคุณโชเอาแต่ดมอาหารแถมยังดูเซื่องซึมจนผิดนิสัย ทั้งที่ปกติซนเสียจนจับกันแทบไม่ทัน

 

            คุณโช, ไม่สบายหรือเปล่าหืมแม้จะรู้ว่าถามไปก็ไม่ได้คำตอบแต่แบคฮยอนก็ก้มหน้าลงไปหาเจ้าขนปุย ก่อนที่ฝ่ามือบางจะแตะลงบนหน้าท้องนิ่มและชักมือกลับแทบไม่ทัน

 

            ตัวร้อนนี่

 

            เมี้ยว~

 

            ไม่สบายแน่ๆ เลย

 

            ใบหน้าหวานเผยความกังวลพร้อมกับอุ้มเจ้าแมวเหมียวขึ้นแนบอก เรือนกายบางค่อยๆ ลุกออกไปจากโถงกลางบ้านและตรงไปที่ห้องครัว ก่อนจะพบกับแผ่นหลังของคนที่ตามหาซึ่งกำลังเอาคุกกี้ออกจากเตาอบ

 

            คุณป้าครับ

 

            เสียงเรียกที่ดังขึ้นจากด้านหลังเรียกให้แมรี่ผละออกจากเตาอบ เจ้าของร่างอวบหันมาหาคนเรียกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาหาเจ้านายของตน

 

            มีอะไรให้ป้ารับใช้คะคุณแบคฮยอน

 

            เปล่าครับ, คือเหมือนคุณโชจะตัวร้อนน่ะครับ ผมเลยจะพาไปหาคุณจงอินให้ตรวจดูสักหน่อย

 

            ป่วยหรือคะ?” 

 

            ผมก็ไม่แน่ใจครับ แต่อาการน่าเป็นห่วงใบหน้าหวานก้มมองเจ้าขนปุยในอ้อมกอดอย่างเป็นกังวล ก่อนจะลูบหัวกลมเมื่อได้ยินเสียงร้องแผ่วเบา

 

            ถ้าอย่างนั้นก็รีบพาไปเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าไปหยิบกุญแจรถให้นะคะ 

 

            แบคฮยอนที่ได้ยินเช่นนั้นพยักหน้ารับก่อนจะออกมายืนรอที่หน้าเรือน จากนั้น ไม่นานร่างท้วมของแมรี่ก็เดินตามออกมาพร้อมกับกุญแจรถในมือ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปที่โรงจอดรถซึ่งอยู่ถัดออกไปไม่ไกล

 

            ตอนนี้เหลือแค่เจ้าแก่คันนี้นะคะนิ้วอวบชี้ไปที่กระบะคันเก่าสีน้ำตาลไหม้ของพ่อเลี้ยง ซึ่งแบคฮยอนก็พยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มบางอย่างไม่ติดขัดอะไร  

 

            ผมจะรีบไปรีบกลับนะครับ

 

            ดูแลตัวเองด้วยนะคะ

 

            แบคฮยอนยิ้มบางให้คุณป้าแม่บ้านก่อนจะขึ้นไปนั่งบนรถและขับออกมาจากเรือนใหญ่ ระหว่างทางเรียวตาคู่สวยคอยก้มมองคุณโชที่นอนหายใจแผ่วอยู่บนตักอย่างเป็นห่วง ในใจก็เฝ้าภาวนาขออย่าให้เจ้าขนปุยเป็นอะไร

 

            ใช้เวลาไม่นานกระบะคันเก่าก็จอดลงที่ลานกว้างหน้าฟาร์มโคนม เรือนกายบางรีบเปิดประตูลงจากรถและอุ้มคุณโชเข้าไปในเรือนไม้หลังไม่ใหญ่นักซึ่งเป็นสำนักงานของฟาร์ม เป็นหัวหน้าคนงานอย่างชาร์ลีที่หันมาเห็นแม่นางของปางเป็นคนแรก ชายวัยกลางคนจึงรีบลุกจากโต๊ะเพื่อมาต้อนรับ

 

            มีอะไรให้ผมรับใช้ครับแม่นาง

 

            แบคฮยอนที่กำลังกวาดสายตามองหาสัตวแพทย์หนุ่มชะงักก่อนจะหันกลับมามองตามเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นใครเรือนกายบางจึงรีบเดินเข้าไปใกล้และเอ่ยถามอย่างร้อนรน

 

            คุณจงอินอยู่ไหมครับ

 

            คุณหมอหรือครับ? เห็นว่ามีธุระที่ท้ายฟาร์มน่ะครับ

 

            คุณลุงพอจะทราบไหมครับว่าเขาจะกลับมาตอนไหน

 

            อ่า, ไม่ทราบครับ แม่นางมีอะไรหรือเปล่าครับ

 

            แบคฮยอนไม่ทันได้เอ่ยตอบคำถามของชาร์ลีเพราะเสียงโหวกเหวกที่ดังขึ้นเรียกให้ทั้งคู่หันไปมอง เนื่องจากผนังฝั่งหนึ่งของสำนักงานเป็นกระจกใสทำให้พวกเขาเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างนอกอย่างชัดเจน และนั่นทำให้ทุกคนตกใจเมื่อเห็นเปลวเพลิงกำลังลุกไหม้ตรง บริเวณคอกวัว

 

            นั่นคอกลูกวัวนี่!!” เสียงคนงานคนนึงดังขึ้นยิ่งทำให้ทุกคนตกใจ รวมไปถึงแบคฮยอนที่รีบวางคุณโชลงบนโซฟาและวิ่งออกไปด้านนอก

 

            รีบหาน้ำมาดับไฟ!! เร็วเข้า!!”

 

            ชาร์ลีตะโกนสั่งคนงานซึ่งทุกคนก็วิ่งวุ่นเพื่อช่วยกันดับไฟ แบคฮยอนที่ยืนอยู่ไม่ไกลกวาดมองไปรอบๆ เพื่อหาถังน้ำทว่ากลับต้องชะงักเมื่อเห็นลูกวัวตัวหนึ่งพังรั้วกั้นคอกและวิ่งเตลิดออกมา และที่ทำให้ตกใจมากกว่าเดิมคือลูกวัวตัวนั้นคือเจ้าซัน ลูกของซูซูที่เซฮุนยกให้แบคฮยอน

 

            ในวินาทีที่กำลังตื่นตระหนกแบคฮยอนไม่ทันได้คิดอะไรนอกจากวิ่งตามไป เจ้าลูกวัวตัวเล็กวิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ และที่ที่มันกำลังตรงไปคือรั้วกั้นทุ่งหญ้าที่อยู่ติดกับชายป่า

 

            อย่าเข้าไปในป่านะเจ้าตัวเล็กแบคฮยอนพึมพํากับตัวเองแผ่วเบา หลังมือบางยกขึ้นปาดเหงื่อออกจากใบหน้าและพยายามหายใจเข้าลึกๆ เพื่อลดอาการเหนื่อยหอบ

 

            ปัง!!

 

            ทว่าขาเรียวที่กำลังวิ่งกลับชะงักกึกเพราะเสียงบางอย่างที่ดังขึ้น มันดังออกมาจากแนวป่าและแบคฮยอนมั่นใจว่าไม่ได้หูฝาด มันคือเสียงปืน!

 

            เจ้าตัวเล็ก..”

 

            ปัง!!

 

            เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งและมันทำให้แบคฮยอนตัดสินใจวิ่งเข้าไปในป่าโดยที่ไม่รู้ตัวว่าเข้ามาลึกมากขึ้นเรื่อยๆ เรียวตาคู่สวยคลอไปด้วยหยดน้ำมองหาลูกวัวของตนก่อนจะพบว่ามันนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น

 

            และบนพื้นหิมะสีขาวโพลนก็ถูกย้อมด้วยเลือดสีแดงฉาน

 

            มะ ไม่นะ..”

 

            เรี่ยวแรงที่เคยมีเหมือนเหือดหายไปจนหมดสิ้น แบคฮยอนคุกเข่าลงตรงหน้าเจ้าซันด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา ดวงตากลมโตสีดำขลับที่มองมายังคงน่าเอ็นดูเหมือนวันแรกที่เจ้าตัวเล็กลืมตาดูโลก ทว่าตอนนี้แบคฮยอนได้เห็นมันเป็นครั้งสุดท้ายเพราะดวงตากลมโตคู่นั้นค่อยๆ ปิดลง

 

            ฮึก..”

 

            เสียงสะอื้นไห้กรีดลึกเช่นเดียวกับหยาดน้ำตาที่พรั่งพรู แบคฮยอนลูบฝ่ามือลงบนกลุ่มขนสีน้ำตาลอ่อนคล้ายแสงของดวงอาทิตย์ในยามอรุณรุ่ง ก่อนจะจุมพิตลงบนหัวกลมของเจ้าซันที่หลับใหลไปตลอดกาล

 

            แกรบ..

 

            เสียงเหยียบกิ่งไม้ที่ดังขึ้นทำให้แบคฮยอนกลืนก้อนสะอื้นและเงี่ยหูฟัง เรียวตารีสวยกลอกไปมาอย่างระแวงระวังโดยที่ยังคงซบหน้าอยู่กับหัวของเจ้าซัน ก่อนที่ปลายหางตาจะเห็นเท้าของใครบางคนที่ค่อยๆ เดินใกล้เข้ามา

 

            อาจเป็นสัญชาตญาณที่มักเกิดขึ้นเวลารู้สึกไม่ปลอดภัยทำให้แบคฮยอนตัดสินใจลุกขึ้นและออกตัววิ่งทันที แน่นอนว่าการกระทำนั้นทำให้ใครบางคนตกใจและเผลอส่งเสียงดัง ซึ่งนั่นทำให้แบคฮยอนรู้ว่าผู้มาเยือนไม่ได้มีแค่คนเดียว

 

            มันหนีไปแล้ว!”

 

            ก็ตามไปสิวะ!!”

 

            แบคฮยอนวิ่งหนีสุดชีวิตแม้ว่าจะเหนื่อยหอบจนแทบหายใจไม่ทัน เสียงฝีเท้าที่วิ่งตามมาทำให้แบคฮยอนมีแรงฮึดทั้งที่เหนื่อยจนแทบจะก้าวขาไม่ไหว อ้อมแขนเล็กโอบกอดท้องของตนเอาไว้แน่นแม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยหยดน้ำตา

 

            หยุดเดี๋ยวนี้!!”

 

            ฮึก อึก..”

 

            กูบอกให้หยุด!!”

 

            ปัง!!

 

            พวกมันคนนึงยิงปืนขึ้นฟ้าเพื่อขู่คนตัวบางที่วิ่งอยู่ข้างหน้า แน่นอนว่ามันได้ผลเพราะแบคฮยอนตกใจจนสะดุดรากไม้ล้มไปกองกับพื้น อีกคนนึงแสยะยิ้มก่อนจะย่างสามขุมเข้ามาหาแบคฮยอน

 

            หนีไม่รอดแล้วคนสวยชายคนที่เดินเข้ามาใกล้เชยคางมนของแบคฮยอนขึ้น ก่อนที่มันจะทำหน้ากะลิ้มกะเหลี่ยอย่างน่าขนลุก

 

            สวยอย่างที่พวกนั้นบอกจริงๆ ด้วยอีกคนที่เพิ่งเดินมาถึงแบคฮยอนใช้ปลายนิ้วหยาบลูบแก้มใสอย่างพึงพอใจ ซึ่งแบคฮยอนรีบสะบัดหน้าหนีอย่างรังเกียจ

 

            หึๆ ทำเป็นรังเกียจไปได้ อีกเดี๋ยวมึงก็ต้องเป็นของพวกกู

 

            พวกแกเป็นใครแบคฮยอนกัดฟันแน่นอย่างพยายามสะกดความกลัว ทั้งที่ในใจกำลังร่ำร้องหาผู้เป็นสามีจนแทบจะขาดใจ

 

            ชู่วว กูไม่จำเป็นต้องบอกจริงไหม

 

            ชายคนแรกที่เชยคางแบคฮยอนตบแก้มนิ่มเบาๆ ราวกับเอ็นดู ผิดกับนัยน์ตาของมันที่มีแต่ความกระสันอยากและไร้ความปรานี

 

            เอาตัวไป

 

ในจังหวะที่พวกมันหันไปคุยกัน แบคฮยอนก็ถีบท้องคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าและปาเศษหิมะในมือใส่อีกคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ ก่อนที่เรือนกายบางจะรีบลุกขึ้นหากแต่ก็ถูกกระชากขาเอาไว้จนล้มลงไปบนพื้นอีกครั้ง

 

อยากเจ็บตัวหรือไง!”

 

ฝ่ามือกร้านตวัดลงบนใบหน้าหวานพร้อมกับเสียงตวาดลั่น แบคฮยอนรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งอยู่ในปาก ก่อนจะร้องออกมาด้วยความเจ็บเมื่อถูกดึงผมให้เงยหน้าขึ้นมองพวกมัน

 

เก่งนักหรือไงมึง!!”

 

เพียะ! 

 

ใบหน้าหวานหันไปอีกทางตามแรงตบก่อนจะฟุบหน้าลงบนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง หยาดน้ำตาไหลรินจากเรียวตาคู่สวยราวกับสายฝนพรำ เสียงร่ำไห้บาดลึกลงบนจิตใจที่เอาแต่กล่าวโทษตัวเอง

 

ขอโทษ ฮึก.. ผมขอโทษครับคุณใหญ่

 

ในสติอันเลือนราง แบคฮยอนรู้แค่ว่าอ้อมแขนเล็กๆ ของตนไม่อาจป้องกันความเจ็บปวดจากหมัดของคนเลวที่ต่อยลงมาได้ ภาพตรงหน้าพร่าเลือนเพราะหยาดน้ำตาและสติที่ค่อยๆ เลื่อนลอย

 

เสียงลมหวีดหวิวครวญเศร้า เฉกเช่นเสียงแหบหวานที่พร่ำขอโทษด้วยหัวใจที่แตกสลาย

 

 

 

 




tbc. 

 

มันเป็นพล็อตพวกเธอต้องเข้าใจ

อย่าด่าเราเลยนะ ใจเราบาง (;_;)

#ซคกด

 

 

           

 

 


S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 424 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #1951 @_@ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 13:13

    ใครรรรรรรใครมันเปนคนบ่งการ ใครมันเปนคนทำ

    อย่าทำน้องอย่าทำลูกน้อย แง้งงงงงงงง

    เจ้าตัวน้อยต้องสู้ต้องอึดถึกเหมือนพ่อเลี้ยงนะคะ

    #1,951
    0
  2. #1836 Chi_Yeol (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 18:59
    พี่ชานอยู่ไหนนน มาช่วยน้องเร็ว
    #1,836
    0
  3. #1797 pcy921 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 01:39
    แงงงงงน้องยังอยู่นะได้โปรด
    #1,797
    0
  4. #1772 BEPBEP (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 10:03
    โอ้โห เกินไปมั้ย
    #1,772
    0
  5. #1734 MindCB (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:00
    ....ขอร้องล่ะ แค่สัตว์ตายก็เศร้ามากแล้วค่ะ
    #1,734
    0
  6. #1707 bbblueskyy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 15:18
    คุณใหญ่รีบมาช่วยน้องไวๆนะ
    #1,707
    0
  7. #1655 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 08:29
    อหหหหหหเจ็บที่หัวใจฮือออออ
    #1,655
    0
  8. #1634 AingByun96 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 12:59
    ฮื่ออออออ ใครก็ได้ช่วยแบคฮยอนที ให้เป็นแบบนิยายก็ได้ ให้ใครก็ได้มาช่วยได้ทันเถอะ ร้องไห้แล้วววว
    #1,634
    0
  9. #1446 BD0412 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 11:13
    ชานยอลลลลลลลลลลลมาช่วยน้องงง
    #1,446
    0
  10. #1426 mindloveukulele (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 00:03
    รีบมาต่อนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1,426
    0
  11. #1423 0988314587 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 07:43
    หน่วงเกินไปเเล้ว

    มาม่าอืดเเล้วไรท์ต้มน้ำต่อเร็ว
    #1,423
    0
  12. #1421 janyjan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 11:22
    ใจจะขาดแล้ว ขอให้คุณใหญ่มาช่วยแม่นางได้อย่างปลอดภัยด้วยเถิด ฮือ
    #1,421
    0
  13. #1420 6338irin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 16:14
    รู้สึกปวดหน่วงๆที่ใจยังไงก็ไม่รู้
    #1,420
    0
  14. #1419 Star_Singto (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 20:10
    คิดถึง♡
    #1,419
    0
  15. #1418 Mi Bee (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 17:33
    อิพวกเลว!!!!!

    คุณใหญ่ รีบมาช่วยแม่นางงง
    #1,418
    0
  16. #1417 Anna (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 12:13

    คุณใหญ่ช่วยน้องด้วยยย

    #1,417
    0
  17. #1416 banmek (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 23:51
    แง พ่อเลี้ยงงงง ไปช่วยแม่นางเร็ววว แบคอย่าเป็นอะไรนะะะ น้องในท้องด้วยยย ห้ามเป็นอะไรกันนะะะ
    #1,416
    0
  18. #1415 TangCB (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 18:05
    พ่อเลี้ยงงงงงง ขี่ม้าดำมาช่วยแม่นางเร็วววววว ให้ไวเลยๆ ฮื่อ น้องแย่แล้วว พ่อเลี้ยงโว้ยยยยยย
    #1,415
    0
  19. #1413 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 17:01

    อย่าเป็นไรเลยย
    #1,413
    0
  20. #1412 Besiri99 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 15:48
    น้องงงงงง ไม่นะ
    #1,412
    0
  21. #1411 Jammie-Lee (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 13:46

    ฮื้อออออออออ อย่าเป็นอะไรนะๆๆๆๆๆ

    #1,411
    0
  22. #1408 bbbbbhexo04 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 09:50
    อย่าเป็นอะไรเลยนะะ พ่อเลี้ยงรีบมาช่วยเถอะฮืออออ
    #1,408
    0
  23. #1407 nurazzz (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 04:37
    อย่าเป็นอะไรเลยนะ
    #1,407
    0
  24. #1406 Pani (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 01:54

    เนี่ยๆๆ ว่าแล้วว่าต้องไม่ยอมบอกคุณใหญ่ว่ามีน้อง

    แล้วก็เกิดเรื่องขึ้นก่อนจนได้ ฮือ อย่าเป็นอะไรเลยนะ


    #1,406
    0
  25. #1405 ` peachypeach (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 12:02
    แงงง คืออะไร!! ไม่เอามาม่าาาคุณใหญ่รีบมาช่วยนะ
    #1,405
    0