(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 22 : 22 | Lego Hose

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,619
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 523 ครั้ง
    19 ต.ค. 62




22 | Lego Hose

เขาคนนั้นกำลังสร้างบ้าน

ท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ

Secrets of Garden




 

 

ช่วงเวลาเช้าตรู่อันหนาวเหน็บในเดือนพฤศจิกายน เกล็ดน้ำแข็งขนาดเล็กกำลังโปรยปรายลงมาจากนภาสีหม่น พายุหิมะที่พัดโหมมาตลอดทั้งคืนดูเหมือนว่าไม่มีทีท่าจะหยุดตก และนั่นส่งผลให้อุณหภูมิในเช้าวันนี้หนาวเหน็บจนองศาติดลบ

 

เสียงวิหคที่เคยเจื้อยแจ้วเกาะราวระเบียงเงียบหายเพราะพิษความเยือกเย็น คนงานในปางไม้เติมฝันถูกสั่งให้หยุดงานเพราะพายุที่โหมกระหน่ำ ท้องถนนเงียบเหงาไร้ยานพาหนะสัญจร ผู้คนเลือกที่จะหลบภัยหนาวอยู่ในบ้าน ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอุ่นๆ ของใครสักคน

 

อุก.. แหวะ   

 

เสียงบางอย่างที่ดังขึ้นท่ามกลางลมหนาวปลุกให้คนที่นอนขดตัวอยู่ในกองผ้าห่มสะดุ้งตื่น พ่อเลี้ยงหนุ่มควานหาร่างนุ่มนิ่มข้างกายก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อพบเพียงความว่างเปล่า นัยน์ตาคมกริบค่อยๆ ปรือเปิดพร้อมกับเรือนกายสูงที่ขยับลุกขึ้นนั่ง

 

แบคฮยอน

 

“…”

 

ที่รัก

 

ไร้เสียงตอบรับจากภรรยาตัวเล็ก หากแต่มีเสียงอาเจียนที่ดังออกมาจากในห้องน้ำซึ่งนั่นทำให้ชานยอลรีบลุกไปจากเตียง ช่วงขายาวก้าวตรงไปที่ประตูด้วยความร้อนรน ก่อนจะผลักเข้าไปเพื่อพบกับภาพที่ทำให้คนแข็งแกร่งแทบทรุด

 

แหวะ อึก!”

 

แบคฮยอนโก่งคออาเจียนจนน้ำตาไหลอาบแก้ม ใบหน้าหวานที่เคยมีเลือดฝาดกลับซีดเซียวจนน่ากลัว เรือนกายบางสั่นเทิ้มทั้งยังอาเจียนออกมาไม่หยุด

 

ฮึก..”

 

เสียงสะอื้นแผ่วเบาเรียกให้คนที่ตกใจกับภาพตรงหน้าได้สติ ชานยอลถลาเข้าไปหาภรรยาของตนพร้อมกับลูบแผ่นหลังบาง เสียงทุ้มที่ติดสั่นเอ่ยปลอบคนที่อาเจียนไม่หยุดด้วยความเป็นห่วง

 

ใจเย็นๆ นะ

 

ฮึก อึก!”

 

พี่อยู่ตรงนี้คนดี พี่อยู่ตรงนี้

 

สรรพนามที่ไม่เคยได้ยินเรียกให้คนที่สติเลือนรางช้อนตามอง เรียวตาคู่สวยที่แดงก่ำและคลอไปด้วยหยดน้ำทำให้คนมองรู้สึกเจ็บปวด กระทั่งน้ำตาหยดหนึ่งค่อยๆ รินไหลจากหางตาคมกริบ

 

คุณใหญ่..”

 

“…”

 

อย่า.. ระ ร้องไห้สิครับ

 

ชานยอลคว้าแบคฮยอนมากอดโดยไม่นึกรังเกียจคราบอาเจียนที่เลอะร่างบาง พ่อเลี้ยงหนุ่มกำลังหวาดกลัวการสูญเสีย หัวใจของเขาคงแตกสลายถ้าหากถูกพรากคนที่รักไปอีกครั้ง

 

ทำไมเป็นแบบนี้

 

สงสัยอาหาร อึก.. เป็นพิษครับ

 

ฉันจะพานายไปหาหมอ

 

แต่—

 

อย่าดื้อได้ไหม ฉันเป็นห่วง

 

แบคฮยอนยอมพยักหน้ารับเพราะน้ำเสียงขอร้องของคนที่โอบกอดกันเอาไว้ ใบหน้าซีดเซียวซบลงบนไหล่กว้างพร้อมกับเรียวตารีสวยที่ค่อยๆ ปรือปิด ก่อนที่สติซึ่งเลือนรางเต็มทีจะถูกพรากไปเมื่อร่างกายรู้สึกปลอดภัย

 

ลมหายใจแผ่วที่ผ่อนเข้าออกในจังหวะสม่ำเสมอทำให้ชานยอลรู้ว่าคนในอ้อมกอดหลับไปแล้ว หลังมือหนายกขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนจะช้อนเรือนกายบางขึ้นอุ้ม ท่อนแขนแกร่งค่อยๆ วางร่างในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอมเมื่อเดินมาถึงเตียงนอนหลังกว้าง

 

หลังจากที่วางร่างของภรรยาลงบนฟูกนิ่ม ช่วงขายาวก็รีบเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำเพื่อหาผ้าขนหนูกับอ่างแก้วใบเล็ก ใช้เวลาไม่นานพ่อเลี้ยงหนุ่มก็เดินกลับมาที่เตียงก่อนจะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้น

 

ได้โปรดอย่าเป็นอะไรเลยนะ

 

เสียงทุ้มกระซิบบอกคนที่หลับใหลก่อนจะจุมพิตลงบนหน้าผากสวยด้วยสัมผัสอ่อนโยน ก่อนที่ใบหน้าคมจะผละออกมาและเริ่มเช็ดคราบอาเจียนที่เลอะอยู่บนเรือนกายบาง

 

หลังจากที่เช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คนป่วยเรียบร้อยแล้ว ชานยอลก็รีบไปทำธุระส่วนตัวของตัวเองเพื่อที่จะได้พาคนรักไปหาหมอ ชายหนุ่มใช้เวลาอาบน้ำไม่นานก่อนจะออกมาในชุดที่พร้อมออกจากบ้าน

 

ก๊อกๆๆๆ

 

พี่ใหญ่ครับ!!”

 

ทว่ายังไม่ทันที่ช่วงขายาวจะก้าวไปหาภรรยาที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง เสียงโหวกเหวกที่ดังขึ้นหน้าห้องก็ทำให้ชานยอลผละออกไปที่ประตู และทันทีที่ประตูไม้เนื้อดีถูกเปิดออก ร่างโปร่งของใครบางคนก็พรวดพราดเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าตื่นๆ

 

เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

 

“..!?”

 

คนงานที่โรงบ่มไวน์ถูกถังไม้ล้มทับ!!”

 

ในวันที่พายุหิมะถาโถมลงมาอย่างไร้ความปรานี เรื่องวุ่นวายมากมายได้เกิดขึ้น ณ ปางไม้แห่งนี้ราวกับผู้เป็นพระเจ้าได้ยื่นบททดสอบ ท่ามกลางความหนาวเหน็บที่กัดกินทุกสรรพสิ่ง

 

หลากหลายเรื่องราวกำลังจะเริ่มต้น .. และบางเรื่องราวกำลังจะจบลง

 

 

 

 

 

 

 

 

พิษของพายุหิมะยังคงโหมกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้า เกล็ดสีขาวสาดกระจายอยู่ทุกหนทุกแห่งจนสุดลูกหูลูกตา ทุกอย่างขาวโพลนไร้สีสัน

 

บนเส้นทางทอดยาวรถกระบะคันเก่ากำลังโลดแล่นด้วยความเร็วสูง ด้านข้างคนขับคือปาร์ค เซฮุนที่ใบหน้าน่ารักไม่มีแววขี้เล่นเหมือนอย่างเคย ส่วนในตำแหน่งคนขับคือพ่อเลี้ยงแห่งปางไม้เติมฝันที่ตอนนี้ในแววตามีแต่ความเคร่งเครียด

 

ฝ่ามือหนากำพวงมาลัยแน่นอย่างพยายามระงับความกังวล ในฐานะเจ้าคนนายคนหน้าที่ที่สำคัญที่สุดคือการดูแลลูกน้อง ทว่าในฐานะสามีชานยอลกลับเป็นห่วงแต่ภรรยาที่รักจนอยากละทิ้งทุกสิ่ง

 

หากแต่เสียงเรียกร้องของหัวใจอาจไม่ใช่ตัวเลือกที่มาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ

 

ด้วยภาระและหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบชีวิตของคนอีกหลายคน ชานยอลจำต้องฝืนใจออกมาจากเรือนเพื่อมาดูคนงานที่ได้รับบาดเจ็บ ต้องตัดใจหันหลังให้ภรรยาที่ยังหลับไม่ได้สติทั้งที่ใจกำลังจะขาดเป็นริ้วเพราะความเป็นห่วง

 

แบคจะไม่เป็นอะไร, เล็กเชื่อว่าป้าแมรี่จะดูแลแบคอย่างดีที่สุด

 

เซฮุนที่รับรู้ได้ว่าพี่ชายกำลังเครียดเพราะเป็นห่วงคนที่บ้านมากแค่ไหนเอื้อมมือมาบีบลาดไหล่กว้าง รอยยิ้มเล็กๆ ทว่าเปี่ยมล้นไปด้วยกำลังใจประดับบนใบหน้าและมันทำให้ชานยอลยกยิ้มบาง

 

ขอบใจ

 

สองพี่น้องสบตากันด้วยความเข้าใจก่อนจะหันกลับไปเผชิญกับปัญหาที่รออยู่เบื้องหน้า และทั้งคู่มั่นใจว่ามันจะผ่านไปเหมือนเช่นทุกครั้งตราบใดที่พวกเขายังคงมีกันและกัน

 

รถกระบะคันเก่าสีน้ำตาลไหม้หยุดลงที่หน้าโรงบ่มไวน์ ก่อนหน้านี้ก็เกิดเหตุไฟไหม้จนตัวโรงเรือนได้รับความเสียหาย มาครั้งนี้ก็มีคนงานถูกถังไม้ล้มทับจนได้รับบาดเจ็บ เรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นทำให้ชานยอลมีความคิดที่อยากจะเลิกทำมันซะ

 

มันเป็นอุบัติเหตุครับพี่ใหญ่

 

เซฮุนที่รู้ความคิดจากแววตาของคนข้างกายเอ่ยออกมาเบาๆ ฝ่ามือเรียวเอื้อมไปบีบมือพี่ชายแน่นเพื่อส่งผ่านกำลังใจ อย่าโทษตัวเองเลยนะ

 

อืม

 

ชานยอลมองใบหน้าของเด็กดื้อที่เติบโตขึ้นกว่าวันวานด้วยความรู้สึกขอบคุณ จังหวะเดียวกันนั้นเสียงโหวกเหวกก็ดังขึ้นจากด้านในโรงบ่มไวน์ ซึ่งนั่นทำให้สองพี่น้องรีบวิ่งเข้าไปดูแทบจะทันที

 

เกิดอะไรขึ้น!” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยถามด้วยอารามร้อนรน ก่อนจะได้รับคำตอบจากคนงานคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกล

 

เมื่อกี้ถังไม้จะล้มลงมาอีกรอบครับพ่อเลี้ยง

 

มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไงคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ก่อนที่เรือนกายกำยำจะเดินเข้าไปตรงบริเวณที่มีถังบ่มไวน์ล้มระเนระนาดอยู่

 

พื้นไม้ที่วางถังน่าจะผุครับ

 

ไม้ผุ? แล้วทำไมไม่เปลี่ยนหน่วยตาคมกริบที่ตวัดมามองทำเอาคนงานขนลุกเกรียว ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาด้วยความเกรงกลัว

 

พวกผมขอโทษครับพ่อเลี้ยง

 

ไปหาไม้มาเปลี่ยนเดี๋ยวนี้

 

ครับ!!”

 

คนงานกลุ่มหนึ่งรับคำเสียงดังพร้อมกับรีบออกไปจากโรงบ่มตามคำสั่งของผู้เป็นนาย คล้อยหลังของคนงานเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก็ดังขึ้นจากเรือนกายกำยำ แผ่นหลังกว้างที่เคยตั้งตรงกลับงองุ้มบ่งบอกถึงความอ่อนแรง

 

พี่ใหญ่เซฮุนที่เป็นห่วงพี่ชายจับใจวางฝ่ามือลงบนไหล่กว้างพร้อมกับลูบเบาๆ ซึ่งชานยอลก็วางมือทับหลังมือของน้องก่อนจะบีบแน่น

 

พี่ไม่เป็นไรหรอกคนเล็ก

 

ทุกอย่างจะดีขึ้นเชื่อเล็กสิ

 

ทั้งคู่ยิ้มให้กันเช่นเดียวกับฝ่ามือที่กระชับแน่น สิ่งเดียวที่ช่วยเยียวยาพวกเขาในตอนนี้คือกำลังใจจากคนในครอบครัว เป็นกำลังใจเล็กๆ ที่แสนยิ่งใหญ่และงดงาม

 

ทินกรเริ่มฉายแสงเมื่อพายุหิมะเคลื่อนผ่าน ความอบอุ่นกลับมาเยือนผืนป่าและเหล่าสัตว์น้อยใหญ่ ปลอบประโลมด้วยลำแสงสีส้มทองที่อาบย้อมไปทั่วพงไพร

 

อีกฝั่งหนึ่ง ณ เรือนไม้หลังงามที่ทอดตัวยาวไปตามแนวป่า เสียงสกุณาเริ่มเจื้อยแจ้วขับขาน ปลุกให้ใครบางคนตื่นจากห้วงนิทราอันแสนลึกล้ำ

 

อือ..”

 

แพขนตายาวค่อยๆ ขยับไหวก่อนที่เปลือกตาสีอ่อนจะปรือเปิด แก้วตาเรียวสวยที่คลอไปด้วยหยดน้ำกะพริบปริบๆ อย่างงุนงง จังหวะเดียวกันนั้นประตูไม้บานใหญ่ก็ถูกเปิดเข้ามา

 

คุณฟื้นแล้ว!” น้ำเสียงตื่นตระหนกปนดีใจของแมรี่ดังขึ้นที่หน้าประตู ก่อนที่ร่างอวบท้วมจะรีบสาวเท้าเข้ามาหาเจ้านายอีกคนของเรือน

 

“..คุณป้า

 

ขาคุณแบคฮยอน, อยากได้อะไรหรือคะ

 

คนถูกถามส่ายหน้าพร้อมกับพยุงตัวลุกจากเตียงโดยมีคุณป้าแม่บ้านช่วยประคอง ความรู้สึกพะอืดพะอมอยากอาเจียนดูเหมือนว่าจะหายไปแล้ว ทว่าร่างกายกลับอ่อนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

คุณท่านบอกป้าว่าเมื่อเช้ามืดคุณอาเจียนหนัก

 

ครับ, แต่ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นแล้วแบคฮยอนเอ่ยตอบเสียงแหบพร่า ก่อนจะยกปลายนิ้วขึ้นนวดขมับเพราะรู้สึกปวดตุบๆ

 

ให้ป้าโทรตามคุณหมอไหมคะแมรี่ที่เป็นห่วงแม่นางของปางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล ใบหน้าซีดเซียวของคนบนเตียงทำให้เธอไม่สบายใจ

 

ไม่เป็นไรครับ

 

แต่ว่า..”

 

ผมไม่เป็นไรจริงๆ ครับ, พักผ่อนอีกสักพักก็หายแล้วครับ

 

ด้วยความรู้สึกอยากนอนเพียงอย่างเดียวทำให้แบคฮยอนเอ่ยปฏิเสธน้ำใจของป้าแมรี่ รอยยิ้มหวานประดับบนใบหน้าซีดเซียวเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลงนอนบนฟูกตามเดิม

 

ในขณะที่กำลังจะเคลิ้มหลับเรียวตารีสวยกลับปรือเปิดเมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้ แบคฮยอนจำได้ว่าก่อนจะหมดสติไปเขาถูกโอบกอดด้วยความอบอุ่นที่คุ้นเคย ทว่าตอนที่ตื่นขึ้นมาเจ้าของอ้อมกอดนั้นกลับไม่ได้อยู่ตรงนี้

 

คุณใหญ่ไปไหนหรือครับคุณป้า

 

เสียงแหบพร่าเอ่ยถามคนที่ยืนจัดนู่นจัดนี่อยู่ข้างเตียง ซึ่งอีกฝ่ายก็เงยหน้าขึ้นมาตอบพร้อมกับซับผ้าขนหนูผืนเล็กลงบนดวงหน้าหวาน

 

มีเรื่องเกิดขึ้นที่โรงบ่มไวน์น่ะค่ะ คุณท่านเลยต้องไปดู

 

เรื่องอะไรหรือครับ

 

คนงานถูกถังบ่มไวน์ล้มทับค่ะ, แต่เห็นว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก

 

คำตอบของป้าแมรี่ทำให้แบคฮยอนถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนที่เรียวตาคู่สวยจะเบนออกไปนอกหน้าต่างเพื่อมองเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่น ความเงียบสงบกับสายลมหนาวขับกล่อมให้จมสู่นิทรา

 

ในความฝันอันเลือนราง .. เสียงหัวเราะของเด็กน้อยคนหนึ่งดังแว่วมาตามสายลม

 

 

 

 

 

 

 

 

( หนึ่งเดือนต่อมา )

   

            หลังจากพายุหิมะพัดผ่าน เฮลเวเทียก็ย่างเข้าสู่ฤดูหนาวอย่างเต็มตัว ธารน้ำแข็งบนเทือกเขาแอลป์จับตัวเป็นกลุ่มก้อน บ้างก็หลอมละลายและโปรยปรายลงมาเป็นเกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์

 

            ความหนาวเหน็บที่หวนคืนส่งผลให้หลายสรรพสิ่งเกิดการเปลี่ยนแปลง แม่วัวที่ฟาร์มโคนมล้มป่วยไปหลายตัวเพราะพิษของหิมะ เช่นเดียวกับแปลงต้นอ่อนของส้มสายน้ำผึ้งที่ไม่ค่อยเติบโตเพราะสภาพอากาศที่เย็นจนติดลบ

 

            แต่ถึงแม้ว่าหลายสิ่งจะแปรเปลี่ยนตามการผันผ่านของฤดู ทว่าอาการป่วยของแบคฮยอนกลับคงตัวเหมือนเช่นเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ทุกเช้าคนตัวบางจะถูกปลุกด้วยความรู้สึกพะอืดพะอม ก่อนจะอาเจียนออกมาจนหมดแรง

 

            อึก! แหวะ

 

            เช้านี้ก็เป็นอีกวันที่แบคฮยอนโก่งคออาเจียนอยู่ในห้องน้ำตั้งแต่ตะวันยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า หากแต่วันนี้เป็นวันที่สามแล้วที่ไม่มีฝ่ามือหนาคอยลูบหลังให้ นั่นก็เพราะว่าผู้เป็นสามีต้องเข้าปางตั้งแต่เช้ามืดเพราะปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้น

 

            อึก..”

 

            แบคฮยอนทิ้งตัวพิงผนังห้องน้ำด้วยความเหนื่อยอ่อน หลังมือบางยกขึ้นปาดคราบน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดเพราะอาเจียนอย่างหนัก ลมหายใจผ่อนเข้าออกแผ่วเบาเพราะร่างกายที่อ่อนเพลีย

 

            เรียวตารีสวยกะพริบเชื่องช้าอย่างเหม่อลอย ในช่วงขณะหนึ่งที่ความรู้สึกบางอย่างแวบเข้ามาในหัวส่งผลให้ฝ่ามือบางวางแนบลงบนหน้าท้อง ก่อนที่คำพูดของป้าแมรี่ที่เอ่ยออกมาเมื่ออาทิตย์ก่อนจะดังขึ้นในหัวราวกับเทปคาสเซ็ทที่เล่นวนซ้ำ

 

            อาการของคุณแบคฮยอนคล้ายคนท้องเลยค่ะ

 

            เพราะคำพูดนั้นทำให้แบคฮยอนเริ่มสังเกตตัวเอง เริ่มแรกเขาตื่นขึ้นมาอาเจียนในเช้าวันหนึ่งและคิดไปเองว่าอาหารเป็นพิษ หากแต่หลายวันเข้าอาการกลับไม่มีทีท่าว่าจะลดลง มันหนักขึ้นทุกวันแถมเขายังเหม็นพวกเครื่องเทศจนถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าครัว

 

            คิ้วเรียวสวยเริ่มขมวดเข้าหากันเพราะหลากหลายความคิดที่ฟุ้งกระจายอยู่ในหัว หลายอาการบ่งชัดให้นึกถึงคำพูดของคุณป้าแม่บ้าน และการจะหาข้อพิสูจน์ความจริงก็คือการไปตรวจที่โรงพยาบาล

 

            เมื่อตัดสินใจเช่นนั้นแบคฮยอนก็ค่อยๆ พยุงตัวเองลุกจากพื้น คนตัวบางอาบน้ำชำระร่างกายด้วยหัวใจที่ฟูฟ่อง แม้จะเผื่อใจเอาไว้เกินครึ่งว่ามันอาจไม่ได้เป็นอย่างที่คิด หากแต่ในซอกเล็กๆ ของหัวใจก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง

 

            หวังว่าความฝันอันเลือนรางนั้นอาจจะกลายเป็นความจริง

 

            หลังจากที่เตรียมตัวเรียบร้อยแล้วแบคฮยอนก็เดินลงมาจากชั้นสองของเรือนและแวะเข้าไปบอกแมรี่ที่วุ่นอยู่ในครัว คุณป้าแม่บ้านที่รู้ว่าแม่นางของปางจะขับรถเข้าเมืองเพียงลำพังก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ครั้นจะให้รอพ่อเลี้ยงก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะกลับเรือนเมื่อไหร่

 

            คุณเล็กก็ไม่อยู่ด้วยแมรี่เอ่ยถึงคุณหนูของตนที่ตอนนี้ใกล้เปิดเทอมแล้วจึงต้องกลับไปทำธุระที่มหาวิทยาลัย กว่าจะกลับมาก็อีกตั้งสองวัน

 

            ผมไปคนเดียวได้จริงๆ ครับ

 

            ป้าทราบค่ะ, แต่ป้าก็อดเป็นห่วงคุณไม่ได้ 

 

            แบคฮยอนได้แต่ยิ้มรับความเป็นห่วงของหัวหน้าแม่บ้านพร้อมกับยอมให้อีกฝ่ายเดินออกมาส่งที่หน้าเรือน ก่อนที่ BMW สีขาวปลอดจะวิ่งผ่านสายหมอกในยามสายเข้าสู่ตัวเมืองเฮลเวเทีย

 

            ใช้เวลาไม่นานรถยนต์คันหรูก็เคลื่อนมาถึงจุดหมาย โรงพยาบาลประจำเมืองเฮลเวเทียเป็นโรงพยาบาลขนาดกลางที่ไม่ได้ใหญ่โตนัก ทว่าเครื่องมือทางการแพทย์ก็ทันสมัยและเพียงพอต่อความต้องการของผู้ใช้บริการ

 

            แบคฮยอนจอดรถไว้ในลานจอดก่อนจะเดินเข้ามาในตัวอาคารเพื่อติดต่อประชาสัมพันธ์ ใช้เวลากรอกข้อมูลไม่ถึงยี่สิบนาทีคนตัวบางก็ถูกพามาที่แผนกสูติ - นรีเวชกรรม ก่อนจะถูกเชิญให้นั่งรอที่โซฟารับรองแขกหน้าห้องตรวจ

 

            รอสักครู่นะคะ

 

            ครับ

 

ใบหน้าหวานยกยิ้มบางให้กับพยาบาลสาวก่อนจะละสายตามองไปรอบๆ เรียวตารีสวยทอดมองผู้คนมากหน้าหลายตาที่มารอรับบริการ ทั้งว่าที่คุณแม่ท้องโย้ที่มากับคุณสามี หรือจะเป็นเด็กทารกวัยแรกเกิดที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมอกของผู้เป็นแม่

 

ภาพตรงหน้าที่อยู่ในกรอบสายตาทำให้แบคฮยอนก้มมองหน้าท้องของตัวเอง ฝ่ามือบางวางแนบลงแผ่วเบาก่อนจะลูบไปมา ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้างในมีเจ้าตัวน้อยไหม แต่ความรู้สึกรักก็เกิดขึ้นกับหัวใจของแบคฮยอนไปแล้ว

 

กี่เดือนแล้วคะ เสียงหวานที่ทักขึ้นส่งผลให้ใบหน้าหวานหันไปมอง เป็นว่าที่คุณแม่ยังสาวที่ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวข้างๆ พร้อมกับสามีของเธอ

 

ผมมาตรวจน่ะครับ

 

อ่า, ฉันก็เสียมารยาทจริงๆใบหน้ารู้สึกผิดของคนท้องโตทำให้แบคฮยอนรีบโบกมือไปมา ซึ่งท่าทางนั้นก็ทำให้หญิงสาวหัวเราะออกมาเบาๆ

 

เชิญคุณนาตาลีที่ห้องตรวจสองค่ะ

 

เสียงของพยาบาลที่เอ่ยเรียกชื่อคนไข้ทำให้หญิงสาวที่นั่งข้างแบคฮยอนหันไปมอง สามีของเธอเป็นคนที่ลุกไปหาพยาบาลเพื่อรับใบตรวจ จังหวะเดียวกันนั้นว่าที่คุณแม่ก็หันกลับมายิ้มให้แบคฮยอน

 

ฉันต้องไปตรวจแล้วค่ะ, ขอพระเจ้าอวยพรให้คุณสมหวังนะคะ

 

ขอบคุณครับ

 

แบคฮยอนยิ้มรับไมตรีจากเธอพร้อมกับมองตามร่างอวบกลมที่อยู่ในอ้อมกอดของสามีเดินหายเข้าไปในห้องตรวจ ภาพของว่าที่คุณแม่และคุณพ่อทำให้แบคฮยอนนึกถึงคนที่ยุ่งอยู่กับงานในปาง ไม่รู้ว่าเขาคนนั้นจะดีใจไหมถ้าหากว่ามีพยานรักตัวน้อยๆ กำลังเติบโตอยู่ในนี้จริงๆ

 

เชิญคุณปาร์ค แบคฮยอนที่ห้องตรวจหนึ่งค่ะ

 

ขอพระเจ้าได้โปรดอวยพร

 

 

 

 

 

 

 

 

 สุริยาสาดลำแสงลงมาจากผืนฟ้าเพื่อหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง ต้นไม้น้อยใหญ่ได้เติบโตจากการสังเคราะห์ด้วยแสง ดอกทานตะวันผลิกลีบบานรับแสงสีทอง หลากหลายเรื่องราวกำลังดำเนินไป

 

ในพื้นที่ประมาณหนึ่งไร่ที่ซ่อนอยู่ด้านในสุดของไร่ส้ม มีโรงเรือนขนาดไม่ใหญ่นักสำหรับเพาะเมล็ดและต้นอ่อนของส้มสายน้ำผึ้ง ซึ่งในตอนนี้มีคนสองคนกำลังเดินวนไปวนมาอยู่ในนั้นด้วยใบหน้าที่ติดจะกังวล

 

น่าจะเพลี้ยไฟจริงๆ ครับนักวิชาการเกษตรที่เดินทางมาจากตัวเมืองเอ่ยบอกเจ้าของปางไม้ที่ยืนอยู่ไม่ไกล ซึ่งชานยอลก็พยักหน้ารับเพราะคาดการณ์เอาไว้อยู่แล้ว

 

พอหนาวทีไรก็ระบาดหนักทุกที, แต่รอบนี้ผมว่ายอดอ่อนมันหงิกงอแปลกๆ

 

ผมคิดว่าเป็นชนิดใหม่ที่เพิ่งระบาดหน้าหนาวปีนี้น่ะครับ ไร่ส้มแมนดารินทางตอนเหนือของเมืองก็เจอปัญหานี้เหมือนกัน

 

ได้ยินเช่นนั้นชานยอลก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยนักเกษตรหนุ่มก็น่าจะมีวิธีแก้ปัญหาเพราะไม่ใช่แค่ไร่ส้มของเขาที่โดนเพลี้ยไฟสายพันธุ์ใหม่ก่อกวนต้นอ่อน

 

แต่ผมขอเก็บตัวอย่างยอดอ่อนกลับไปที่กรมก่อนนะครับ แล้วเดี๋ยวจะนำผลวิเคราะห์กับสารเคมีมาให้พ่อเลี้ยงอีกที

 

ถ้าเป็นไปได้ผมก็ไม่อยากใช้ยาเท่าไหร่

 

ผมเข้าใจครับ, แต่จะใช้วิธีให้น้ำเหนือยอดต้นส้มแบบเดิมผมว่าไม่น่าจะหาย

 

ชานยอลพยักหน้าอย่างเข้าใจเพราะเขาใช้วิธีนั้นมาอาทิตย์หนึ่งแล้วแต่เพลี้ยไฟก็ยังระบาดหนัก และตอนนี้เจ้าแมลงตัวเล็กก็กัดกินยอดอ่อนของต้นส้มสายน้ำผึ้งจนจะหมดแปลงอยู่แล้ว

 

อีกสองวันผมจะเข้ามาใหม่นะครับ

 

ครับ, ขอบคุณนะครับ

 

ชานยอลเดินออกมาส่งเกษตรหนุ่มที่หน้าโรงเรือน คล้อยหลังรถกระบะคันใหญ่ที่เคลื่อนออกไปเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ชานยอลรู้สึกหน้ามืด เรือนกายสูงใหญ่โงนเงนก่อนจะเซไปชนกระถางไม้ประดับที่วางอยู่ไม่ไกล

 

เพล้ง!!

 

เฮ้ย!”

 

เสียงของตกแตกดังขึ้นพร้อมกับเสียงอุทานของใครบางคน เป็นคิม จงอินที่ตั้งใจมาหาเพื่อนสนิทที่เห็นเหตุการณ์เข้าพอดี สัตวแพทย์ผิวสีน้ำผึ้งรีบวิ่งเข้ามาหาคนที่เหมือนจะล้มได้ทุกเมื่อพร้อมกับช่วยพยุงอีกฝ่ายเอาไว้

 

ไหวไหมวะจงอินเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ชายหนุ่มรู้ดีว่าช่วงนี้มีปัญหามากมายเกิดขึ้นในปางและมันทำให้เพื่อนของเขาไม่ค่อยได้พักผ่อน

 

ไหวๆ อึก.. แค่รู้สึกมึนหัว

 

ชานยอลยกมือขึ้นนวดขมับก่อนจะทิ้งตัวลงบนม้านั่งที่อยู่ด้านข้างโรงเรือน ดีที่ตรงนี้ยังมีต้นไม้ใหญ่ยืนต้นให้ร่มเงาอยู่ อากาศเลยค่อนข้างถ่ายเทแถมยังมีลมพัดอ่อนๆ ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลาย

 

มึงควรพักผ่อนบ้างนะไอ้พ่อเลี้ยง ทำงานหนักทุกวันเดี๋ยวก็ได้ถูกหามเข้าโรงพยาบาลจนได้

 

เออ

 

เออคืออะไร เข้าใจที่กูพูดหรือแค่ฟังผ่านๆ

 

ทำไมวันนี้มึงพูดมาก

 

ที่กูพูดมากเพราะเป็นห่วง เซฮุนก็เป็นห่วงมึง ไหนจะคุณแบคฮยอนอีก ทุกคนเขาเป็นห่วงมึงเคยรู้บ้างไหม

 

คำพูดของเพื่อนสนิทที่คบกันมานานทำให้คนที่โหมงานหนักชะงัก ลมหายใจร้อนถูกผ่อนออกมาจากปลายจมูกโด่งสัน หน่วยตาคมกริบที่เคยเข้มแข็งฉายแววอ่อนล้าและทอดมองออกไปอย่างเหม่อลอย

 

กูรู้, แต่ที่กูทำงานหนักก็เพื่อทุกคน

 

ภาพเบื้องหน้าคือปางไม้เติมฝันที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต เป็นสมบัติล้ำค่าจากบรรพบุรุษที่ต้องดูแลรักษา เป็นอู่ข้าวอู่น้ำของคนงานและครอบครัวของพวกเขา เป็นสถานที่ที่เก็บบรรจุหลากหลายความทรงจำ

 

เป็นอะไรที่มากกว่าผืนดินเพียงหนึ่งผืน

 

แต่มึงไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วนะชานยอล ทุกคนที่เป็นห่วงมึงเขาก็พร้อมจะช่วยมึง

 

“…”

 

จะทำอะไรก็นึกถึงคนที่อยู่ข้างหลังบ้าง อย่าให้พวกเขารู้สึกว่าถูกทิ้งไว้ข้างหลังทั้งๆ ที่เขาเต็มใจจะเดินไปพร้อมกับมึง

 

กู..”

 

มึงเคยชินกับการอยู่คนเดียวกูเข้าใจ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้วเพื่อน

 

สัมผัสหนักๆ ที่ตบลงบนบ่าทำให้ชานยอลยกยิ้มบาง เขาสบตากับจงอินอย่างขอบคุณ ก่อนจะยกยิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อใบหน้าของใครบางคนฉายชัดขึ้นมา

 

ขอบใจว่ะ

 

เออ, ทีนี้ก็กลับบ้านไปหาเมียได้แล้ว

 

หึ..”

 

รอยยิ้มมุมปากทว่าเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขทำให้สัตวแพทย์หนุ่มยกยิ้มตาม จงอินที่เห็นเพื่อนจมอยู่กับความรู้สึกผิดมานานรู้สึกยินดีที่อีกฝ่ายได้พบกับความสุขจริงๆ สักที และก็ได้แต่หวังว่าความสุขเหล่านั้นจะคงอยู่อีกนาน

 

ไม่ต้องถึงกับเป็นนิรันดร์ .. ขอแค่อย่าถูกพรากไปโดยที่ไม่ทันได้เตรียมใจก็พอ

 

 

 

 




tbc. 

 

หิวกันหรือยัง / ส่วนเราต้มน้ำรอละน้า~

คิดถึงเสมอ :)

#ซคกด


S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 523 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #2070 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มีนาคม 2564 / 01:58
    ปัญหาทุกอย่างคือเกิดขึ้นจากลู่หานกรือป่าว
    #2,070
    0
  2. #2045 damnernkit (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:29
    อ่านคอมเม้นไรท์แล้วจะเป็นลม
    #2,045
    0
  3. #1950 @_@ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 13:02

    เจ้าตัวน้อยมาแล้วใช่มั้ยยยยยยยยยยยยยยยย

    แล้วก็ต้องมีเรื่องวุ่นวายมากมายเข้ามาพร้อมๆกันไปอีก เหนื่อยแทนพ่อเลี้ยง

    อี่คนไม่หวังดีก็จ้องจะเล่นงานอยุ่ทุกเมื่อ เห้อออออออออออ

    #1,950
    0
  4. #1835 Chi_Yeol (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 18:51
    แบคท้องแน่นอน
    #1,835
    0
  5. #1796 pcy921 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 01:34
    พ่อเลี้ยงต้องปกป้องน้องแบคกับลูกนะคะ หนุสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง
    #1,796
    0
  6. #1706 bbblueskyy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 15:15
    น้องจะมาแล้วใช่ไหมคะ
    #1,706
    0
  7. #1633 AingByun96 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 11:01
    ต้มน้ำรอคือจะกินมาม่าใช่ไหมไรท์ ฮื่อออ
    #1,633
    0
  8. #1410 Jammie-Lee (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 13:37

    มีน้องใช่ไหมมมมมม

    #1,410
    0
  9. #1358 Mrmixx (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 00:32
    ท้องงงงงง
    #1,358
    0
  10. #1355 ณัฐกาญจน์ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 21:50

    มาเถอะค่ะไรท์

    #1,355
    0
  11. #1353 burin-111 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 17:31
    รอนานมากกกกกกก
    #1,353
    0
  12. #1349 Bbyun04 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 15:39
    เปิดมารอทุกวันเลยค่ะ เมื่อไหร่จะมานะ
    #1,349
    0
  13. #1346 Star_Singto (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 11:31
    หนูยังมะหิวนะไรท์ ไม่ต้องต้มน้ำรอไม่เป็นไรฮะ // น้ามตาา
    #1,346
    0
  14. #1344 mochibh (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 19:04
    ทำไมดิชั้นรู้สึกถึงความดราม่า แงงงง อย่านะะะะ ขอให้ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี /เครียดหนัก
    #1,344
    0
  15. #1343 กุ๊กกุ้ก (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 14:21
    หลานป้ามาเร็วๆนะลู้กกก
    #1,343
    0
  16. #1342 22645 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 04:30
    แบคท้องชัววววววววววว
    #1,342
    0
  17. #1341 22645 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 04:30
    แบคท้องชัวว
    #1,341
    0
  18. #1340 nurazzz (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 06:15
    ฮื่อออออ ไม่หิววววววว
    #1,340
    0
  19. #1339 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 15:29
    แบคท้องแน่ๆๆแต่ไม่หิวนะคะไม่ต้องต้มน้ำรอ
    #1,339
    0
  20. #1338 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 15:29
    แบคท้องแน่ๆๆแต่ไม่หิวนะคะไม่ต้องต้มน้ำรอ
    #1,338
    0
  21. #1337 BD0412 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 11:59
    แบคท้องแน่ๆเลยยยยย คุณใหญ่มาหาแบคเร็วๆนะ
    #1,337
    0
  22. #1334 janyjan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 01:55
    ไม่หิวค้าบ ให้พ่อแม่ลูกเขาอยู่กันอย่างสุขสันต์น้า
    #1,334
    0
  23. #1333 aommer:3 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 23:20
    จะกินมาม่าหรออ

    ไม่เอาน่ะ ไม่หิวมาม่าจร้าา
    #1,333
    0
  24. #1332 Pani (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 01:11

    มีน้องแล้วววว อยากให้พ่อเลี้ยงรู้ไวๆจัง

    แต่มันต้องมีเรื่องอะไรอีกแล้วใช่มั้ย ไรท์ต้มน้ำรอขนาดนี้

    ฮือ มีความสุขกันได้แปบๆก็จะเอาอีกแล้ว

    แต่ยังไงก็ขอให้พ่อเลี้ยงได้รู้ว่ามีตัวน้อยในท้องเถอะน้า

    #1,332
    0
  25. #1330 fmillimf11 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 20:45

    ยังไม่หิวคะไรท์ อิ่มยาวๆอยู่ อย่าเพิ่งต้มมาม่าเลย????

    #1,330
    0