(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 21 : 21 | Hollowing Souls

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 423 ครั้ง
    30 ต.ค. 62




21 | Hollowing Souls

แม้แต่ดวงวิญญาณอันลึกล้ำ

ก็ยังถูกกลืนกินด้วยซาตานในตัวตน

Secrets of Garden




 

 

บรรยากาศตอนกลับจากสวนไฮยาซินธ์แตกต่างจากตอนมาอย่างสิ้นเชิง เสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเงียบงัน หากแต่ความอึดอัดที่เกิดขึ้นไม่ได้มาจากคนสองคนที่ซ้อนจักรยานกันกลับเรือน

 

แบคฮยอนทอดมองเจ้าของแผ่นหลังกว้างตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง การพบเจอโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัวคงทำให้คนที่แม้จะเข้มแข็งสูญเสียความเป็นตัวตนไปบ้าง ไม่มากก็น้อย

 

อาทิตย์อัสดงยอแสงสีส้มทอง ผืนนภาค่อยๆ ถูกย้อมด้วยเฉดสีหลากหลายสีสัน วิหคฝูงใหญ่โผบินกลับคืนรัง เป็นสัญญาณบอกว่าอีกวันกำลังจะผ่านพ้น

 

ดอกไฮยาซินธ์ในตะกร้าสานใบเล็กยังคงบานสะพรั่ง กลิ่นหอมของมันยังคงโชยอ่อน ทุกสิ่งยังคงงดงามแม้ว่าจะถูกเจือจางด้วยกาลเวลา

 

อาทิตย์ตกดินสวยจังเลยนะครับ

 

เสียงทุ้มหวานที่ดังแว่วช่วยปลุกให้ใครบางคนหลุดพ้นจากความทรงจำ หน่วยตาคมกริบที่เคยเลื่อนลอยกลับมามีแววสดใสอีกครั้ง เช่นเดียวกับหัวใจที่ไม่ได้จมอยู่กับความรู้สึกในอดีต

 

ชอบหรือไงเสียงทุ้มที่ถามกลับมาทำให้แบคฮยอนอมยิ้มจนแก้มพอง อย่างน้อยๆ ก็ขอให้อีกคนเลิกเศร้าแค่ในตอนนี้ก็ยังดี

 

ครับ, ชอบมากๆ

 

หลังจากจบประโยคนั้นของแบคฮยอนล้อรถจักรยานก็หยุดลงทันที เรียวตารีสวยฉายแววสงสัยกับการกระทำของใครอีกคน ทว่าก็ไม่คิดจะเอ่ยถามให้มากความ

 

ไปนั่งตรงนั้นกันเถอะแบคฮยอนทำเพียงพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินตามแรงจูงของคนตัวโตกว่าไปยังเนินกว้างที่ถูกโอบล้อมด้วยผืนหญ้า

 

ช่วงขาเรียวพาเจ้านายทั้งสองมาหยุดยืนอยู่ตรงปลายสุดของเนินสูง พื้นที่ที่ราบลงไปมองเห็นแม่น้ำสายยาว ลำแสงสีส้มทองยามอาทิตย์อัสดงตกกระทบลงบนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ

 

พ่อเลี้ยงแห่งปางไม้เติมฝันทิ้งตัวลงนั่งบนผืนหญ้าพร้อมกับดึงเรียวแขนเล็กของอีกคนให้นั่งตาม ซึ่งแบคฮยอนก็ยอมโอนอ่อนตามอย่างไม่อิดออด

 

ความเงียบงันยังคงโอบกอดพวกเขาเช่นเดียวกับสายลมหนาว นัยน์ตาหนึ่งคู่ทอดมองอาทิตย์ตกดินด้วยแววตาว่างเปล่า ผิดกับนัยน์ตาอีกคู่ที่ทอดมองใบหน้าคมเข้มด้วยความรู้สึกเป็นห่วง

 

ฉันรู้สึกผิดกับเขา

 

แม้ความรู้สึกในอดีตคือรักหมดหัวใจ ทว่าเมื่อกาลเวลาเคลื่อนผ่านความรู้สึกเหล่านั้นไม่ได้หลงเหลืออีกต่อไปแล้ว ทุกวันนี้ชานยอลเพียงแค่รู้สึกผิดกับสิ่งที่เคยเกิดขึ้น และเขาเพียงอยากรับผิดชอบในความผิดของตนเท่านั้น

 

ฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาพิการ อย่างน้อยก็เป็นหนึ่งในนั้น

 

หน่วยตาคมกริบปิดลงอย่างคนอ่อนแอ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงแรงโอบกอดที่แผ่นหลังและความอ่อนโยนที่ทาบทับลงบนหน้าผาก

 

แบคฮยอนจุมพิตหน้าผากสวยเพียงแผ่วเบาพร้อมกับเอนหัวกลมให้ซบลงบนไหล่เล็กๆ ของตน การกระทำเหล่านั้นส่งผลให้ชานยอลปลดเปลื้องความอ่อนแอ และถึงแม้จะไร้ร่องรอยของหยดน้ำตา ทว่าสิ่งที่แบกเอาไว้บนบ่าก็หนักหนามากเหลือเกิน

 

มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรือความผิดของใครทั้งนั้น ผมเชื่อว่าทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นคือลิขิตของคนบนฟ้า

 

แต่ฉันก็ผิด, ฉันรู้สึกเหมือนทอดทิ้งใครสักคนไว้ข้างหลัง

 

ไม่เลยครับ คุณใหญ่ทำดีที่สุดแล้วครับ

 

ชานยอลกำลังอ่อนแอ ความรู้สึกผิดที่เกาะกินอยู่ในหัวใจของเขามันเหมือนกับกำแพงน้ำแข็งบนเทือกเขาแอลป์ เพราะไม่ว่าเวลาจะผ่านไปรอบแล้วรอบเล่า น้ำแข็งเหล่านั้นก็ไม่มีวันหลอมละลาย

 

พวกเขานั่งมองอาทิตย์ตกดินอยู่ที่เนินกว้างจวบจนท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีดำ แสงไฟประดิษฐ์ตามรายทางเริ่มส่องสว่าง หากแต่มิอาจกลบแสงสีนวลของดวงดาราที่กระจัดกระจายอยู่บนทะเลรัตติกาล

 

จักรยานคันเล็กค่อยๆ ลัดเลาะไปตามเส้นทางกลับบ้าน เสียงหรีดหริ่งดังระงมคลอเคล้าเสียงพงไพรไหวเอน ปลายยอดหญ้าถูกน้ำค้างโลมเลียเพราะมวลความกดอากาศที่ต่ำลง ลมหนาวหวีดหวิวพัดผ่านผิวกาย

 

หนาวหรือเปล่าเสียงทุ้มเข้มเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่เบาะหลังอย่างเป็นห่วง ซึ่งคนถูกถามก็ตอบกลับเป็นสัมผัสแนบแน่นที่ทาบทับลงบนช่วงเอวหนา

 

แค่นี้ก็ไม่หนาวแล้วครับ

 

เด็กดี

 

คำพูดที่ไม่เคยได้ยินส่งผลให้แก้มนิ่มเห่อแดง แบคฮยอนเอนแก้มซบแผ่นหลังกว้างเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินที่แสนน่าอาย หากแต่รอยยิ้มเต็มแก้มกลับไม่อาจซ่อนมิดแม้มีเพียงแสงไฟสลัว

 

พวกเขาเลือกที่จะลบลืมความเศร้าหมองเพื่อปกป้องหัวใจดวงนี้ ยอมที่จะถูกตราหน้าว่าเห็นแก่ตัวเพื่อเยียวยากันและกัน ยอมที่จะถูกคนทั้งโลกเกลียดชังเพียงเพื่อรักษาคนที่รักเอาไว้

 

แบบนี้อุ่นกว่า

 

ฝ่ามือหนากอบกุมหลังมือบางขึ้นมาจุมพิตก่อนจะซุกเข้าไปในเสื้อตรงตำแหน่งหัวใจ ก้อนเนื้อขนาดเท่ากำปั้นสั่นระรัวระริกไหว ท่ามกลางลมหนาวของเหมันต์ที่พัดผ่านทิวไม้สน

 

 

 

 

 

 

 

 

แสงแดดอ่อนๆ ในยามสายพัดพาหมอกหนาให้หลบหายไปจากผืนฟ้า อุณหภูมิที่หนาวเหน็บเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาค่อยๆ อุ่นขึ้นเมื่อรุ่งอรุณหวนคืน ทว่าเกร็ดหิมะสีขาวยังคงปกคลุมอยู่ทั่วบริเวณ

 

เตาผิงตรงมุมห้องเป็นสิ่งที่สร้างความอบอุ่นให้กับเรือนไม้หลังใหญ่ เปลวไฟสีส้มยังคงลุกโชนอยู่ในนั้น กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้โอ๊คที่ใช้ทำฟืนลอยฟุ้งในอากาศ ผสมปนเปไปกับกลิ่นหอมหวานของมาร์ชเมลโล่ที่ถูกย่างเอาไว้

 

ไหม้แล้วหรือเปล่า

 

เสียงทุ้มเข้มที่ดังขึ้นทำให้คนที่จดจ่ออยู่กับการต่อเลโก้สะดุ้งจนไหล่สั่น นัยน์ตาเรียวหันขวับไปมองก้อนขนมสีขาวที่ตอนนี้กลายเป็นสีน้ำตาลไหม้ไปแล้ว ก่อนที่เสียงใสจะร้องลั่นเมื่อเห็นสภาพขนมสุดโปรดของตน

 

ทำไมพี่ใหญ่ไม่กลับด้านให้เล็ก!”

 

ก็เรามัวแต่ห่วงเล่น

 

ฮึ่ย!”

 

เจ้าเด็กแสบกอดอกด้วยท่าทางเอาแต่ใจพร้อมกับสะบัดหน้าใส่พี่ชายของตนอย่างแสนงอน ใบหน้าที่บางมุมก็น่ารักทว่าบางมุมกลับหล่อเหลางองุ้มจนยับยู่ ปากเล็กๆ เบะออกจนแทบจะย้อยติดกับปลายคาง

 

เล็กจะฟ้องแบค!”

 

งอแงใหญ่แล้วนะคนเล็ก

 

ก็พี่ใหญ่—”

 

ปาร์ค เซฮุน   

 

น้ำเสียงที่เริ่มจริงจังของคนเป็นพี่ทำให้เด็กซนของป้าแมรี่เริ่มเลิ่กลั่ก อาการงอแงเมื่อครู่แทบจะหายไปในพริบตาเพราะต่อให้ดื้อแค่ไหนแต่ก็กลัวพี่ชายเป็นที่สุด ปาร์คคนเล็กจึงทำได้แค่ยู่ปากอย่างแสนงอนเป็นจังหวะเดียวกับที่ใครบางคนเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพอดี

 

ทะเลาะอะไรกันอีกครับสองพี่น้อง

 

เป็นแม่นางของปางที่เดินเข้ามาก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นข้างคนเด็กสุดในห้อง พร้อมทั้งวางเค้กส้มที่เพิ่งอบใหม่ลงบนโต๊ะ

 

ถามเจ้าแสบดูสิคำตอบจากผู้เป็นสามีทำให้แบคฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้างองุ้มของเจ้าแสบที่พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยเรียก

 

งอนอะไรคุณใหญ่ครับ

 

ฝ่ามือบางที่ลูบลงบนกลุ่มผมนิ่มทำให้เซฮุนเบะปากหนักกว่าเดิม ก่อนที่เด็กซนของทุกคนในปางจะซุกหน้าลงบนแผ่นอกเล็กของแบคฮยอนโดยลืมไปว่าตัวเองตัวใหญ่กว่าอีกคนตั้งเป็นเท่า

 

มาร์ชเมลโล่ที่แบคให้มาไหม้หมดแล้ว

 

อ่า

 

ก็พี่.. พี่ใหญ่ไม่ดูให้เล็กอ่ะแบค

 

ทั้งๆ ที่เหลือบตาไปมองพี่ชายอย่างเกรงกลัวแต่ปากกลับเอ่ยฟ้องพี่ชายอีกคนที่ตามใจกันตลอด และแน่นอนว่าครั้งนี้ก็เช่นกัน

 

งั้นเราไปเอาถุงใหม่กันดีไหมหืม

 

ตามใจกันจนเคยตัวแล้ว

 

หลังจากที่แบคฮยอนพูดจบ เสียงทุ้มเข้มก็เอ่ยปรามขึ้นมาทันที ทว่าเมื่อเรียวตาคู่สวยหันไปมองคนที่เป็นใหญ่ที่สุดบนผืนป่าแห่งนี้กลับกระแอมไอออกมาเบาๆ

 

คุณใหญ่จะไม่ให้ทานหรือครับ

 

ก็เปล่า

 

ถ้าอย่างนั้นก็ไปหยิบมาให้หน่อยสิครับ, ผมจะตัดเค้กให้คุณเล็กทานรอก่อน

 

ริมฝีปากอิ่มที่อ้าออกเหมือนอยากจะพูดอะไรแทบจะหุบลงไม่ทันเมื่อได้รับรอยยิ้มหวานที่ไม่ได้ส่งถึงเรียวตาคู่สวย สุดท้ายพ่อเลี้ยงหนุ่มก็ทำเพียงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลุกไปหยิบขนมถุงใหม่ตามคำสั่งของผู้เป็นภรรยา

 

คล้อยหลังของเจ้าของเรือนที่เดินหายไปทางห้องครัว เด็กแสบที่เคยทำหน้างองุ้มซุกอกแบคฮยอนกลับส่งเสียงหัวเราะคิกคัก ก่อนที่ใบหน้าทะเล้นจะผละออกมาจากอกนุ่มๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

 

แบคโครตเจ๋ง พี่ใหญ่นี่หงอไปเลยอ่ะ

 

เสียงหัวเราะชอบใจของเด็กหนุ่มตรงหน้าเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากแบคฮยอนได้เป็นอย่างดี ก่อนที่ฝ่ามือบางจะตัดแบ่งเค้กส้มที่ตนเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ ให้เด็กซนที่บ่นว่าหิวจนไส้กิ่วไปหมดแล้ว

 

แบคอบเองใช่ไหมเนี่ยเซฮุนที่ตักเค้กเข้าปากคำโตร้องถามเมื่อรสชาติที่คุ้นเคยคลุ้งอยู่ในปาก ซึ่งคนถูกถามก็พยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม

 

พี่อบให้คุณจงอินปอนด์นึงด้วยครับ คุณเล็กอย่าลืมเอาไปด้วยล่ะ

 

หมอนั่นต้องชอบแน่ๆ

 

แบคฮยอนยิ้มรับ ก่อนจะนึกไปถึงสัตวแพทย์หนุ่มที่อายุกำลังจะครบ 34 ปีในวันนี้ ซึ่งเจ้าตัวจะจัดงานวันเกิดที่สวนข้างฟาร์มโคนมในตอนเย็น เป็นปาร์ตี้เล็กๆ ที่เชิญเพียงคนสนิทเท่านั้น

 

แล้วแบคจะไปปาร์ตี้หรือเปล่า

 

ไปครับ, แต่คงช่วยคุณใหญ่เคลียร์งานก่อนแล้วจะตามไปทีหลัง

 

เซฮุนพยักหน้าหงึกหงึกพร้อมกับเคี้ยวเค้กส้มในปากจนแก้มตุ่ย ก่อนที่เสียงใสจะเอ่ยบอกเรื่องสำคัญที่ห้ามลืมเด็ดขาด

 

ธีมชุดนอนนะ

 

พี่นึกว่าคุณจงอินพูดเล่น

 

พูดจริงเลยล่ะแบค, จะว่าไปก็เหมาะกับคนขี้เซาแบบหมอนั่นนะ

 

เซฮุนพยักหน้าให้กับคำพูดของตัวเองโดยมีสายตาของแบคฮยอนทอดมองด้วยความเอ็นดู ทุกเรื่องราวของความรักที่เกิดขึ้นมักสวยงามเสมอ เรื่องราวความรักของคุณหมอคิมกับคุณเล็กของป้าแมรี่ก็เหมือนกัน

 

อุณหภูมิที่เคยสูงขึ้นในตอนกลางวันค่อยๆ ลดต่ำลงเมื่อแสงแดดเริ่มรำไร ปาร์ตี้ฉลองครบรอบวันเกิดของสัตวแพทย์คิมจะเริ่มขึ้นเมื่อดวงอาทิตย์ใกล้ลาลับ และมันก็คืออีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

 

สวนเล็กๆ ด้านข้างฟาร์มโคนมในเวลาบ่ายคล้อยจึงดูวุ่นวายกว่าทุกวัน เสียงตะโกนของใครบางคนดังลั่นจนลูกวัวที่เดินเล่นอยู่แถวนั่นพากันถอยหนี ไม่ต่างจากคนงานในฟาร์มซึ่งถูกเรียกมาช่วยงานที่ต่างก็เกี่ยงกันว่าใครจะเข้าไปช่วยคนเจ้าอารมณ์

 

พี่ติดให้มันตรงๆ ได้ไหมเนี่ย ไปทางซ้าย!”

 

ปาร์ค เซฮุนยืนเท้าเอวอย่างหงุดหงิดโดยที่ปากเล็กๆ ก็ยังไม่หยุดออกคำสั่ง นัยน์ตาเรียวจ้องเขม็งไปที่ป้ายผ้าซึ่งตนเขียนเองกับมือว่าตรงกลางหรือยัง ก่อนที่เสียงใสจะสั่งให้พี่ๆ คนงานขยับซ้ายอีกนิดพร้อมกับพยักหน้าพอใจในที่สุด

 

กว่าจะติดให้ตรงได้

 

ต้องเป็นพวกเขาหรือเปล่าที่พูดคำนี้น่ะ

 

เสียงทุ้มนุ่มที่ดังขึ้นทันทีที่เสียงบ่นอุบเอ่ยจบเรียกให้ใบหน้าขาวใสหันไปมอง เรือนกายโปร่งสะดุ้งเล็กน้อยเพราะเมื่อหันมาก็พบกับระยะห่างที่มีเพียงปลายนิ้วกั้น แน่นอนว่ามันใกล้เกินไปจนหัวใจดวงน้อยเต้นตึกตัก

 

ถอยออกไปเลยนะ

 

วันนี้วันเกิดผมนะครับคุณหนู

 

แล้วไงอ่ะ

 

ใบหน้าทะเล้นที่หัวใจหลงใหลทำให้จงอินหัวเราะออกมาเบาๆ ฝ่ามือหนาปัดเศษใบไม้ออกจากกลุ่มผมนิ่มอย่างอ่อนโยนก่อนจะเกลี่ยปลายนิ้วลงบนแก้มใส ซึ่งคนที่ได้รับสัมผัสนั้นก็เอียงแก้มหนีด้วยความเคอะเขิน

 

ขอบคุณนะครับเสียงทุ้มนุ่มที่กระซิบแผ่วเรียกนัยน์ตาเรียวสวยให้หันกลับมา และเมื่อแววตาสองคู่สบมองกันและกัน พวกเขาเห็นเพียงความรู้สึกรักที่สะท้อนอยู่ในนั้น

 

ขอบคุณอะไรเล่า..”

 

ขอบคุณที่มาช่วยจัดงานวันเกิดให้ผม ขอบคุณที่นั่งเขียนป้ายน่ารักๆ นั่นให้ผมทั้งคืน ขอบคุณที่พยายามเข้าครัวเพื่อทำเค้กเบี้ยวๆ ก้อนนั้นให้ผม

 

นะ.. นี่

 

ขอบคุณที่อยู่ข้างๆ ผมและยอมให้ผมได้ดูแลมือคู่นี้

 

ฝ่ามือเรียวถูกกอบกุมขึ้นมาจุมพิตก่อนจะแนบลงบนแก้มสากของคนที่อายุครบสามสิบสี่ปีในวันนี้ สายลมอ่อนๆ พัดผ่านกายพวกเขาและมันไม่ได้นำพาความหนาวเหน็บเหมือนอย่างที่เคยเป็น เพราะมันถูกเจือจางด้วยความอบอุ่นของฝ่ามือที่กอบกุมซึ่งกันและกัน

 

ยอมให้ดูแลแล้วก็ดูแลให้ดีละกัน

 

ผมจะทำมันให้ดีที่สุดครับ คุณหนูของผม

 

แววตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักทอดมองกันและกันเช่นเดียวกับรอยยิ้มที่จะมีให้กับแค่คนนี้เสมอ สองฝ่ามือยังคงกอบกุมกันแน่นเหมือนกับความผูกพันที่ก่อเกิดในหัวใจ ทว่าความรักมักทำร้ายใครสักคนที่ไม่ได้สมหวังในรักนั้นเสมอ

 

ไม่ไกลจากตรงนั้นมีใครบางคนที่ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาหมองเศร้า หยดน้ำตาค่อยๆ ไหลรินจากแก้วตาคู่สวยจนอาบไล้ใบหน้า และถึงแม้ว่าจะเตรียมใจมาเนิ่นนานแล้ว แต่เมื่อได้มาเห็นกับตาหัวใจกลับเจ็บจนเกินจะรับไหว

 

ฮึก..”

 

จอยมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขของคนที่ตนแอบรักมาตลอดหลายปีอย่างเจ็บปวด ภาพของสัตวแพทย์คิมกับคนที่ชายหนุ่มรักค่อยๆ พร่าเลือนเพราะม่านน้ำตา ก่อนที่ลูกสาวของหัวหน้าคนงานฟาร์มโคนมจะทนไม่ไหวจนต้องเบนหน้าหนีและตัดสินใจเดินออกมา

 

ถ้าเป็นฉันจะไม่ทำแค่ยืนมองอยู่ตรงนี้

 

ทว่าเสียงที่ดังขึ้นก็ทำให้จอยสะดุ้งก่อนจะหันกลับไปมองทางด้านหลัง และหญิงสาวก็ได้พบกับใบหน้าของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก

 

เธอหมายความว่ายังไง

 

หึ ถ้าเป็นฉัน..”

 

ไอรีนเดินเข้ามาหาเพื่อนสาวของตนก่อนจะเหยียดยิ้มมุมปาก ก่อนที่ดวงตากลมสวยจะทอดมองตรงไปข้างหน้าด้วยแววตาเกลียดชัง

 

ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้เขาเป็นของฉัน

 

“…”

 

ทุกอย่างจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

แสงสีนวลจากหลอดไฟดวงเล็กจิ๋วที่ประดับอยู่ทั่วบริเวณเริ่มส่องแสงเมื่ออาทิตย์อัสดง ดอกสวีทพีที่เลื้อยพันรั้วไม้ส่งกลิ่นหอมละมุนล่อเหล่าแมลง เสียงวิหคเจื้อยแจ้วยามโผบินคืนรัง แสงสุดท้ายของวันค่อยๆ ลาลับตามห้วงเวลา

 

อาหารทั้งคาวหวานถูกจัดวางลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวที่ตั้งอยู่กลางสวนเล็กๆ เสียงพูดคุยของเหล่าคนสนิทที่ได้รับเชิญดังคลอไปกับเสียงดนตรี สายลมของเหมันต์พัดผ่านนำพาความหนาวเย็นลงมาจากยอดเขา

 

ไม่ไกลจากปาร์ตี้ฉลองวันเกิดของสัตวแพทย์หนุ่มประจำปางมีร่างของคนสองคนที่อยู่ในชุดนอนสีเดียวกัน คนตัวเล็กกว่านั่งยองๆ อยู่บนพื้น โดยที่ข้างกันมีเรือนกายสูงใหญ่ยืนอยู่ไม่ห่างพร้อมกับกล่องของขวัญในมือ

 

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะตัวเล็กแบคฮยอนลูบฝ่ามือลงบนกลุ่มขนสีน้ำตาลอ่อนของลูกวัวที่โตขึ้นมากจากวันวาน ซึ่งเจ้าซันก็ขยับเข้ามาคลอเคลียราวกับคิดถึงผู้เป็นเจ้าของไม่ต่างกัน

 

มันแข็งแรงขึ้นมากแล้ว

 

ถ้าอย่างนั้นก็ให้มันไปอยู่กับแม่ได้แล้วใช่ไหมครับ

 

ชานยอลทำเพียงพยักหน้ารับก่อนจะยื่นมือไปให้แบคฮยอนเพื่อพยุงคนตัวบางให้ลุกขึ้นจากพื้น ซึ่งแบคฮยอนก็ยอมลุกอย่างไม่อิดออดโดยที่สายตายังคงทอดมองเจ้าซัน, ลูกวัวตัวแรกที่ปาร์คคนเล็กมอบให้เป็นของขวัญต้อนรับการมาเยือนปางไม้แห่งนี้

 

เข้าไปในงานกันเถอะ

 

แบคฮยอนพยักหน้าก่อนจะยิ้มบางเมื่อคนตัวสูงกว่ายื่นท่อนแขนแกร่งมาให้ แน่นอนว่าท่อนแขนเรียวเล็กก็สอดเข้าไปคล้องทันทีโดยไม่ได้เอ่ยอะไร หากแต่ใบหน้าของทั้งคู่กลับประดับไปด้วยรอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความสุข

 

เสียงดนตรีเพราะๆ ชวนให้โยกกายตามดังกระทบหูเมื่อพวกเขาเดินเข้ามาในบริเวณที่จัดงาน เสียงพูดคุยและรอยยิ้มของแขกที่ได้รับเชิญบอกให้รู้ว่าทุกคนกำลังสนุก เช่นเดียวกันกับใบหน้าคมคายของเจ้าของงานที่เปื้อนด้วยรอยยิ้มจนเต็มแก้ม

 

ไปหาคุณจงอินกันครับแบคฮยอนเงยหน้าบอกชานยอลด้วยรอยยิ้มหวาน ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปหาเจ้าของวันเกิดที่กำลังแย่งมาการองในจานของคนข้างกาย

 

เอ๊ะ, บอกให้ไปหยิบเองไงเล่า

 

ก็ในจานของคุณหนูมันอร่อยกว่า

 

มันก็เหมือนกันนั่นแหละ!”

 

เสียงเย้าแหย่ของคุณหมอหนุ่มกับคุณหนูจอมซนเรียกรอยยิ้มจากแบคฮยอนได้เป็นอย่างดี เรียวตาคู่สวยทอดมองภาพน่ารักๆ ตรงหน้าด้วยแววตายินดี ผิดกับใครอีกคนที่เหมือนอาการหวงน้องจะกำเริบ

 

จะโอบเอวน้องกูอีกนานไหมคิม จงอิน

 

เสียงเย็นๆ ที่ดังขึ้นส่งผลให้คนที่ยืนเถียงกันอยู่ผละออกจากกันราวกับแม่เหล็กขั้วเหมือน ทั้งจงอินและเซฮุนต่างก็เลิ่กลั่กและไม่กล้าสบตาบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้า มีเพียงแบคฮยอนคนเดียวเท่านั้นที่หัวเราะเบาๆ เพราะเอ็นดูคนทั้งคู่

 

มีความสุขมากๆ นะครับคุณจงอิน

 

กล่องของขวัญที่เคยอยู่ในมือพ่อเลี้ยงหนุ่มถูกแม่นางของเขาหยิบออกมาและยื่นไปให้เจ้าของวันเกิด ซึ่งจงอินก็ยื่นมือมารับไว้พร้อมกับยกยิ้มเจื่อน

 

ขอบคุณนะครับคุณแบคฮยอน

 

บรรยากาศกระอักกระอ่วนที่โอบล้อมพวกเขาเอาไว้ทำให้คนเด็กสุดในกลุ่มค่อยๆ ขยับออกจากวงสนทนา เด็กดื้อของป้าแมรี่คิดว่าไม่มีใครสนใจตนหรอกจึงยกยิ้มกริ่ม โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองนั่นแหละเป็นเป้าสายตาของทุกคน

 

จะไปไหนคนเล็ก

 

เรือนกายโปร่งถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินน้ำเสียงเข้มๆ ของผู้เป็นพี่ชาย ใบหน้าน่ารักจำเป็นต้องหันกลับมาก่อนจะยกยิ้มหวานเอาใจ และแน่นอนว่าคนที่แพ้รอยยิ้มนี้ที่สุดจะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากสัตวแพทย์ผิวสีน้ำผึ้งที่ยืนอยู่ข้างๆ

 

ละ เล็กจะไปเอาน้ำมาให้พี่ใหญ่กับแบคครับ

 

พี่ยังไม่หิว

 

แหะๆ

 

แบคฮยอนที่เห็นใบหน้าเจื่อนๆ ของเด็กน้อยที่ตนเอ็นดูก็อดไม่ได้ที่จะตีแผ่นอกแกร่งของสามีเบาๆ ซึ่งชานยอลก็ก้มมองคนที่ยืนอยู่ข้างกายพร้อมกับคิ้วเข้มที่เลิกขึ้นเป็นเชิงถาม

 

หยุดแกล้งคุณเล็กกับคุณหมอได้แล้วครับ

 

ฉันไม่ได้แกล้ง

 

แบคฮยอนหรี่ตามองสามีตัวสูงซึ่งชานยอลก็กระแอมเบาๆ ก่อนจะหันหน้าหนี ท่าทางที่เหมือนเชื่อฟังภรรยาเช่นนั้นตกอยู่ในสายตาของจงอินกับเซฮุนเป็นอย่างดี และแน่นอนว่าเด็กแสบที่เคยหงอยเมื่อครู่กลับยกยิ้มเจ้าเล่ห์

 

เอ? ชุดนอนของพี่ใหญ่กับแบคนี่เหมือนกันเลยน้า~

 

เพราะรู้ว่าถ้าแซวออกไปว่าพี่ชายเกรงใจภรรยาหรือไงจะต้องโดนดุแน่ เซฮุนเลยเลือกที่จะแซวเรื่องชุดนอนที่ทั้งคู่ใส่มาเหมือนกันแทน เพราะเจ้าตัวเชื่อว่านอกจากจะไม่ถูกดุแล้วยังจะมีคนเขินอีกต่างหาก

 

กะ ก็ชุดนอนทั่วๆ ไปนี่ครับ

 

แบคหน้าแดงอ่า, ไม่สบายหรือเปล่าเนี่ย

 

หยุดแกล้งพี่สะใภ้ตัวเองได้แล้วเล็ก

 

ฮ่าๆ พี่ใหญ่ทำแบคหน้าแดงกว่าเดิมแล้ว~

 

เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสุขทำให้แขกคนอื่นที่ทอดมองภาพนั้นต่างก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความอบอุ่นทำให้หัวใจของใครหลายคนล่องลอย

 

ผืนนภาที่ไม่ได้เงียบเหงาในค่ำคืนนี้ดูเหมือนว่าจะสวยกว่าทุกคืนที่ผ่านมา ดวงดาราดาษดื่นเต็มฟากฟ้า ล้อไปกับแสงของเปลวเทียนที่ถูกจุดขึ้นบนหน้าเค้กชิ้นเล็กที่บิดเบี้ยวไม่เป็นทรง

 

 

 

 

 

 

 

 

ขึ้นชื่อว่า ความรักไม่ว่าจะในรูปแบบใดหรือเกิดขึ้นกับใคร พวกเขาเหล่านั้นล้วนอยากให้มันงดงามเหมือนเช่นที่วาดหวัง บนโลกใบนี้ไม่มีใครหรอกที่อยากผิดหวังในรัก เพราะทุกคนต่างต้องการได้รับความรู้สึกกลับคืนเมื่อยื่นความรู้สึกของตัวเองให้กับใครสักคน

 

ทว่าบนโลกใบนี้ก็ไม่มีใครเหมือนกันที่ได้ในทุกสิ่งที่หวัง ทุกคนต้องพบเจอความผิดหวังเพราะมันคือบททดสอบของชีวิต หากแต่บางครั้งกลับมีบางคนที่ก้าวผ่านบททดสอบนี้ไปด้วยเส้นทางที่ผิดพลาด

 

สายลมหนาวของเหมันต์พัดชายกระโปรงสีครีมพลิ้วไหว ใบหน้าสะสวยไม่ปรากฏร่องรอยใดๆ นอกจากความเรียบนิ่ง ทว่าช่างผิดกับดวงตาคู่สวยที่อัดแน่นไปด้วยหลากหลายความรู้สึก

 

รอยยิ้มเปี่ยมสุขของผู้คนในงานปาร์ตี้ไม่ได้เฉียดใกล้หัวใจดวงน้อยที่ด้านชา ความสุขเหล่านั้นมิอาจต้านทานความเจ็บปวดที่สะท้อนอยู่ในอก ไอรีนทุบแผ่นอกข้างซ้ายของตัวเองเพราะเธอรู้สึกว่ามันเจ็บจนแทบจะขาดใจ

 

อึก..”

 

ภาพของชายที่เธอหลงรักมานานโดยที่ข้างกายมีใครอีกคนทำให้เธอแทบกระอัก ที่ตรงนั้นที่เคยใฝ่ฝันทำให้เธอปวดใจเมื่อภาพตรงหน้าตอกย้ำว่ามันไม่ใช่ที่ของเธอ เขาคนนั้นไม่ได้เลือกเธอ เหมือนกับความจริงที่ว่าเขาไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอด้วยซ้ำ

 

แต่เธอรักเขา

 

เธอรักปาร์ค ชานยอลจนหมดหัวใจ!!

  

ทำไมถึงไม่ใช่ฉัน

  

ไอรีนพร่ำเพ้อกับสายลมที่พัดพาความหนาวเหน็บจนบาดผิวกาย ฝ่ามือเล็กกำแน่นบ่งบอกถึงความเคียดแค้นและเจ็บปวด และเมื่อใดที่หัวใจอ่อนแอ ซาตานที่เคยหลับใหลอยู่ในตัวตนจะถูกปลุกให้ตื่นจากนิทรา

 

มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้

 

เพื่อคร่าความรู้สึกผิดชอบชั่วดี

 

คุณลู่หาน?”

 

และเพื่อลิ้มรสความผิดบาปที่แสนหอมหวาน

 

 

 

 




tbc. 

 

ที่หายไปนานเพราะเราเปลี่ยนงานใหม่ อะไรๆเลยยังไม่ค่อยลงตัว

ขอโทษทุกคนที่รอนะคะ และก็ขอบคุณที่ยังรอกันค่ะ

คิดถึงเสมอ :)

#ซคกด

 

 

 

 

 

 

 

 


S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 423 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #1949 @_@ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 01:43

    คุณมอร์แกนน่าจะพาหลานสาวไปตรวจสุขภาพจิตบ้างนะ นี่มันไม่ปกติเลย

    ยิ่งมาโดนเสี้ยมจากลู่หานไปอีก หนักกกกกกกก กกกกกกกก

    #1,949
    0
  2. #1834 Chi_Yeol (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 16:22
    เอาแล้วววว ต้มน้ำรอเลย T T
    #1,834
    0
  3. #1795 pcy921 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 01:29
    เอาล่ะค่าาาาเมื่อคนชั่วกับคนชั่วมาเจอกัน
    #1,795
    0
  4. #1705 bbblueskyy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 15:12
    เอาล่ะ สงครามมาแล้ววว สองคนนี้คิดจะทำอะไรอีก
    #1,705
    0
  5. #1638 PNS_KSHY (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 20:26
    เมื่อสองคนนี้เจอกัน เอาล่ะ ความชิบหายบังเกิด
    #1,638
    0
  6. #1414 TangCB (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 14:22
    จะทำอารายยยยยย แม่นางไม่อ่อนแอนะจ๊ะ .ยิ้มอ่อน 555555
    #1,414
    0
  7. #1409 Jammie-Lee (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 13:28

    จะทำอะไรอีกหนอ ถถถถถ

    #1,409
    0
  8. #1357 Mrmixx (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:54
    มารเยอะมากเลย แงงงง อย่าทำลูกชั้นนนน
    #1,357
    0
  9. #1336 BD0412 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 11:50
    อย่าทำอะไรแบคนะ!
    #1,336
    0
  10. #1335 BD0412 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 11:49
    อย่าทำอะไรแบคนะ!
    #1,335
    0
  11. #1329 lalalaรำคาญลู่หาน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 18:48

    รออยู่เสมอนะคะ รอๆๆๆ รอทุกเรื่องของไรท์เลยค่ะ งืออออ รอซื้อแล้ว

    #1,329
    0
  12. #1269 Aileen23 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 20:27
    รออยู่นะ
    #1,269
    0
  13. #1267 AdorableBBH (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:11
    รออยู่นะคะชอบเรื่องนี้มากกกกกกกกกก
    #1,267
    0
  14. #1265 Aunbyunb (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:34

    กลิ่นมาม่าลอยมาแต่ไกล

    #1,265
    0
  15. #1263 p00h (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 17:03
    บันเทิงแน่ ไอรีนจะทำไรอ่ะ รอเด้อค่าา
    #1,263
    0
  16. #1262 kikkokkkkk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 17:37

    แงงงงงง
    #1,262
    0
  17. #1261 kikkokkkkk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 17:36
    เอาแล่วเอาล่าว
    #1,261
    0
  18. #1260 gfernzz (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 01:33
    รอนะคะ ตื่นเต้นนนนมีตัวละครเพิ่ม
    #1,260
    0
  19. #1259 neyooo_noey (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 15:28
    รอน้าาาาา
    #1,259
    0
  20. #1258 Rung_Jong (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 11:03
    ลู่หาน + ไอรีน = พินาศ โอ้ยยยนยย สงสารแบครอเลยได้ไหม แม่นางชั้นนนน TT
    #1,258
    0
  21. #1257 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 04:28

    น่ารักจังเลยยยย
    #1,257
    0
  22. #1256 justwankoo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 00:36
    ไอรีนมีแผนไม่ดีแน่ๆอ่ะ จะยุให้จอยทำอะไรคุณเล็กใช่มั้ย คุณใหญ่คือเห็นแววกลัวภรรยาน้าาา
    ปล.คิดถึงไรท์มากๆๆๆ ยินดีที่กลับมานะคะ สู้ๆค่ะ
    #1,256
    0
  23. #1255 Ja123 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 23:34
    ตัวร้ายนี่มันก็ร้ายจริงๆ คุณใหญ่อบอุ่นจังเลยค่ะ
    #1,255
    0
  24. #1254 riranna (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 20:42
    กลับมาแล้วววว

    คิดถึงมากๆเลยค่ะ
    #1,254
    0
  25. #1253 Star_Singto (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 20:37
    คิดถึงไรท์ใจจะขาดรู้ไหม สู้ๆนะคับ
    #1,253
    0