(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 17 : 17 | A Thousand Miles

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,024
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 576 ครั้ง
    30 ต.ค. 62




17 | A Thousand Miles

แม้จะเป็นพันๆ ไมล์

หากแค่เพียงได้พบคุณ

Secrets of Garden




 

 

            แสงดาวเลือนหายแทนที่ด้วยนภากว้างที่เปิดรับแสงสีทองของรุ่งอรุณ นกฮัมมิ่งเบิร์ดส่งเสียงเจื้อยแจ้วดูดดมน้ำหวานจากเกสรของดอกบลูซัลเวีย คลอเคล้าไปกับเสียงไหวเอนของทิวสนสลับกับเสียงยอดหญ้าที่พัดลู่ไปตามสายลม

 

            สัมผัสแผ่วเบาของธรรมชาติปลุกคนที่หลับใหลให้ตื่นจากห้วงนิทรา แบคฮยอนกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อภาพเบื้องหน้าเริ่มแจ่มชัด เช่นเดียวกันกับแก้มใสที่ค่อยๆ เจือสีแดงระเรื่อ

 

            ปลายจมูกรั้นผ่อนลมหายใจให้อยู่ในจังหวะปกติโดยที่ริมฝีปากก็เม้มแน่นจนดันแก้มเป็นก้อนกลม ฝ่ามือเรียวค่อยๆ แกะกรงขังอ้อมแขนออกจากเอวของตัวเองอย่างพยายามให้เบาที่สุดเพราะกลัวว่าใครอีกคนจะตื่น แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทันเสียแล้ว

 

            อืมม

 

            สัมผัสผละแผ่วที่ปัดป่ายไปตามหลังคอระหงทำให้แบคฮยอนเผลอเกร็งตัวจนคนขี้แกล้งหัวเราะเสียงต่ำ จมูกโด่งคมกดลงบนขมับบางเสียงดังฟอดด้วยความเอ็นดู ก่อนที่ปลายนิ้วยาวจะเชยใบหน้าหวานของคนในอ้อมกอดให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน

 

            อรุณสวัสดิ์ครับแม่นาง

 

            สรรพนามที่แม้จะได้ยินกี่ครั้งก็ยังไม่ชินทำให้เรียวตารีสวยหลุบต่ำอย่างเขินอาย ยิ่งในยามที่เสียงทุ้มของคนตรงหน้าเอ่ยเรียกแล้วด้วย หัวใจดวงน้อยที่เต้นตุบๆ อยู่ใต้แผ่นอกมันยิ่งสั่นระรัวราวกับว่าเกิดแผ่นดินไหวอยู่ภายในนั้น

 

            อะ อรุณสวัสดิ์ครับคุณใหญ่

 

            เสียงนุ่มหวานที่เอ่ยแผ่วเบาอย่างขัดเขินเรียกรอยยิ้มบางบนใบหน้าคมเข้มได้เป็นอย่างดี ชานยอลนึกเอ็นดูท่าทางน่ารักของภรรยาตัวน้อยจนอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มนิ่มฟอดใหญ่จนเสียงดังก้องไปทั่วห้องนอนกว้าง

 

            ฮื่อ..” แบคฮยอนที่เขินอายจนแก้มแทบระเบิดซุกใบหน้ากับอกกว้างเพื่อหนีคนขี้แกล้ง ซึ่งท่าทางเช่นนั้นก็เรียกเสียงหัวเราะจากชานยอลได้เป็นอย่างดี

 

            อย่าหลบหน้ากันสิแบคฮยอน

 

            ฮื่ออ

 

            หวงแก้มกับสามีตัวเองนี่ใจร้ายเกินไปหรือเปล่าหืม

 

            แบคฮยอนรู้ดีว่าอีกคนน่ะตั้งใจจะแกล้งกันให้เขินอายและเขาก็ทำมันสำเร็จทุกครั้ง แม้ว่าจะแต่งงานกันมาร่วมเดือนแล้วแต่แบคฮยอนก็ยังทำตัวไม่ถูก โดยเฉพาะอ้อมกอดอุ่นๆ ที่ โอบรอบกายอยู่ในตอนนี้ที่ไม่ว่าจะถูกกอดกี่ครั้งก็ยังไม่ชินเสียที

 

            ปล่อยได้แล้วครับ, เดี๋ยวผมจะลงไปเตรียมมื้อเช้า

 

            ไว้ไปทานที่นู่นก็ได้

 

            หิวจนแสบท้องก่อนพอดีครับ

 

            แบคฮยอนยู่หน้าใส่คนที่ยังกอดกันไม่ปล่อยอย่างอดหมั่นไส้ไม่ได้กับคำพูดของอีกฝ่าย วันนี้พ่อเลี้ยงปาร์คมีแพลนเดินทางไปออสเตรียเพื่อเข้าร่วมสัมมนาเรื่องการทำไวน์ และถือโอกาสพาภรรยาตัวน้อยไปฮันนีมูนหลังแต่งงานด้วย

 

            ที่นั่นมีคาเฟ่ขึ้นชื่ออยู่ร้านนึง ฉันอยากพานายไปทาน

 

ชานยอลกระชับกอดคนที่ยังไม่ล้มเลิกความคิดจะลุกไปทำมื้อเช้าให้แน่นขึ้น พร้อมกับเอ่ยเสียงอ่อนเพื่ออ้อนให้คนตัวเล็กนอนให้ตนกอดอีกสักสิบนาที

 

คุณใหญ่ไม่ชอบทานของหวานไม่ใช่เหรอครับ

 

อืม, แต่ถ้าทานกับนายก็ได้อยู่

 

แบคฮยอนอมยิ้มจนแก้มตุ่ยกับความน่ารักของพ่อเลี้ยงแห่งปางไม้เติมฝันที่เมื่อก่อนเคยเย็นชาทว่าในตอนนี้ภูเขาน้ำแข็งที่เกาะกินอยู่ภายในใจค่อยๆ หลอมละลายจางหาย ซึ่งแบคฮยอนก็แอบเข้าข้างตัวเองว่าตนมีส่วนช่วยละลายน้ำแข็งก้อนนั้นอยู่ไม่มากก็น้อย 

 

แต่ว่าทานข้าวต้มร้อนๆ รองท้องสักนิดก็ยังดีนะครับ นะๆ นะครับ

 

แบคฮยอนยังคงไม่ล้มเลิกความตั้งใจ และเสียงหวานๆ ที่อ้อนออกมาอย่างไม่รู้ตัวก็ทำให้คนที่ใจอ่อนแต่กับคนตรงหน้ายอมแพ้ในที่สุด

 

ก็ได้ครับแม่นาง

 

ขอบคุณครับ

 

แบคฮยอนยิ้มกว้างอย่างดีใจที่ได้รับอนุญาต ก่อนที่ร่างเล็กจะประทับจูบลงบนปลายคางมนเพื่อแทนคำขอบคุณ โดยที่ไม่รู้เลยว่าทำให้หัวใจของคนที่ยังนอนอยู่บนเตียงและทำได้แค่มองแผ่นหลังเล็กแคบหายเข้าไปในห้องน้ำสั่นรัวแค่ไหน มันกระเด้งกระดอนจนคนเป็นเจ้าของต้องยกมือลูบแผ่นอกของตัวเองพร้อมกับเอ่ยปรามให้มันสงบลงเสียที

 

 

 

 

 

 

 

 

แบคฮยอนที่จัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้วลงมาที่ครัวก่อนชานยอลเพื่อเตรียมมื้อเช้าให้กับอีกฝ่าย เรือนกายเล็กบางในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีอ่อนก้าวเข้ามาในห้องครัว และก็บังเอิญได้เห็นภาพความวุ่นวายที่เกิดขึ้นตรงหน้าพอดี

 

เล็กไม่ชอบมะเขือเทศ ทำไมแมรี่ต้องใส่ลงไปด้วย

 

ทานมะเขือเทศเยอะๆ จะทำให้ผิวสวยนะคะ

 

เล็กไม่ได้อยากผิวสวยสักหน่อย

 

ใบหน้าของแมรี่เผยความอ่อนใจ ทว่าเธอคงไม่รู้ว่าในจังหวะที่เธอหันไปหยิบจานเด็กแสบที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็แอบตักมะเขือเทศทิ้งไปเกือบครึ่ง แน่นอนว่าแบคฮยอนที่เห็นการกระทำนั้นก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวยิ้มๆ

 

ทำอะไรอยู่เหรอครับคุณป้าแบคฮยอนเลือกเอ่ยถามคุณป้าแม่บ้านและแอบลอบมองท่าทีของเด็กซน ซึ่งคนที่มีชนักติดหลังก็รีบโกยซากมะเขือเทศใส่กลับลงไปในกระทะแทบไม่ทัน

 

ก็เด็กดื้อแถวนี้น่ะสิคะไปปลุกป้าตั้งแต่เช้าให้มาทำข้าวกล่องให้ บอกว่าจะเอาไว้ทานตอนไปเที่ยวกับคุณหมอคิม

 

คำบอกเล่าของป้าแมรี่ทำให้เจ้าของเรื่องหน้าแดงระเรื่อ มือไม้ก็โบกไปมาราวกับจะปฏิเสธ ทั้งๆ ที่หลักฐานที่ปรากฏบนใบหน้าก็แทบจะปิดเอาไว้ไม่มิด

 

จะไปเที่ยวที่ไหนเหรอครับแบคฮยอนเบนสายตาจากคุณป้าร่างท้วมมายังเด็กซนประจำบ้านพร้อมกับเอ่ยถามเสียงนิ่ม ทว่านั่นกลับทำให้คนขี้อายยิ่งหน้าแดงแข่งกับมะเขือเทศที่ตนแสนชัง

 

ไป ไป..”

 

ท่าทางอึกอักของเด็กแสบทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองลอบมองหน้ากันด้วยรอยยิ้ม ความสัมพันธ์ระหว่างสัตวแพทย์หนุ่มกับคุณหนูเล็กอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ตลอดมา และมันงดงามเหมือนดั่งต้นไม้ที่ค่อยๆ เติบโต

 

ไป เอ่อ.. ไปเที่ยวทะเลสาบครับ

 

ปาร์ค เซฮุนเอ่ยตอบอ้อมแอ้มอย่างเขินอาย ภายในใจก็นึกไปถึงตอนที่คุณหมอผิวสีน้ำผึ้งเอ่ยชวนไปเที่ยวทะเลสาบ แหล่งน้ำจืดขนาดใหญ่ซึ่งกินเนื้อที่เกือบสิบไร่ทางตอนเหนือสุดของปาง

 

แล้วนี่เตรียมตัวหรือยังครับ, คุณจงอินจะมารับกี่โมงหืม

 

คำถามของพี่สะใภ้คนโปรดทำให้เซฮุนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนยังไม่ได้อาบน้ำเตรียมตัวเลย เด็กแสบเบิกตากว้างก่อนจะหันหลังวิ่งออกมาจากห้องครัวทันทีโดยไม่ฟังเสียงใคร แน่นอนว่ามีเสียงของแมรี่ที่ดังแว่วตามมาว่าให้ระวังเพราะกลัวว่าคุณหนูเล็กของเธอจะหกล้มได้แผล

 

คล้อยหลังปาร์คคนเล็กที่หายไปจากกรอบสายตา แบคฮยอนก็หันมายิ้มให้กับคุณป้าแม่บ้านก่อนจะขอตัวไปเตรียมมื้อเช้าให้กับผู้เป็นสามี และถึงแม้ว่าจวบจนวันนี้จะยังไม่มีพันธะลึกซึ้งต่อกัน แต่ในทางนิตินัยพวกเขาสองคนก็ถือว่าเป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์แล้ว

 

ข้าวต้มกุ้งร้อนๆ โรยหน้าด้วยพาสลีย์ถูกจัดวางลงบนโต๊ะยังตำแหน่งประจำของพ่อเลี้ยงแห่งปางไม้ ตามด้วยกาแฟสดชงเข้มจากเมล็ดกาแฟคั่วชั้นดี และน้ำส้มคั้นอีกหนึ่งแก้วซึ่งถูกวางลงคู่กัน

 

กลิ่นหอมฟุ้งของข้าวต้มกุ้งแตะปลายจมูกของบางคนที่เดินเข้ามาในห้องอาหาร นัยน์ตาคมกริบทอดมองเจ้าของร่างบางที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมมื้อเช้าอย่างแข็งขัน ซึ่งนั่นจุดรอยยิ้มเล็กๆ เหนือกลีบปากอิ่มได้เป็นอย่างดี

 

หอม

 

เสียงทุ้มนุ่มที่กระซิบข้างหูทำให้พ่อครัวตัวน้อยสะดุ้งตกใจ แบคฮยอนหันมาค้อนให้กับคนขี้แกล้งทว่าชานยอลกลับหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะลูบลงบนกลุ่มผมนิ่มด้วยสัมผัสที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู

 

ถ้าผมตกใจจนเผลอเอาถาดฟาดคุณใหญ่ขึ้นมาจะทำยังไงครับ

 

ขู่เก่งเป็นคุณโชเลยนะ

 

ผมไม่ใช่แมวนะครับ

 

ดวงหน้าหวานยับยู่อย่างแสนงอนก่อนจะวางถาดไม้ลงบนโต๊ะ จากนั้นก็หันมาสบตากับคนที่ยืนอยู่ข้างกายพร้อมกับเอ่ยเสียงนิ่ม ทานข้าวได้แล้วครับ

 

ชานยอลทิ้งตัวลงนั่งยังตำแหน่งหัวโต๊ะอย่างไม่อิดออด ก่อนที่มื้อเช้าแสนอร่อยจะดำเนินไปอย่างเรียบง่ายเคล้าคลอไปด้วยรอยยิ้ม ภายใต้บรรยากาศอบอุ่นของฤดูใบไม้ร่วง

 

มื้อเช้าของสองสามีภรรยาจบลงพอดีกันกับที่เข็มนาฬิกาตีบอกเวลาแปดโมงตรง พ่อเลี้ยงหนุ่มที่ขึ้นไปหยิบของในห้องทำงานกลับลงมาพร้อมกับกระเป๋าเอกสารและเสื้อโค้ทตัวหนาที่พาดอยู่บนข้อแขน ก่อนที่เรือนกายสูงจะเดินเข้าไปหาแม่นางของตนซึ่งยืนรออยู่ที่สวนหน้าตัวเรือน

 

อุณหภูมิของเฮลเวเทียในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงเริ่มลดต่ำลงเมื่อย่างเข้าใกล้เหมันต์ เสื้อโค้ทสีน้ำตาลอ่อนจึงย้ายจากท่อนแขนแกร่งและสวมลงบนเรือนกายเล็กที่มีเพียงเสื้อยืดตัวบาง ซึ่งการกระทำนั้นก็ทำให้คนที่ถูกเอาใจใส่สะดุ้งเล็กน้อยและช้อนตามองคนที่ยืนอยู่ข้างกาย

 

ใส่เอาไว้เดี๋ยวไม่สบาย

 

ขอบคุณครับ

 

รอยยิ้มเปี่ยมสุขประดับอยู่บนใบหน้าของทั้งคู่ ก่อนที่พวกเขาจะจูงมือกันไปขึ้นรถเพื่อออกเดินทางสู่เส้นทางทอดยาวที่มีปลายทางรออยู่ และต่อให้เส้นทางข้างหน้าจะยาวไกลนับพันๆ ไมล์ ตราบใดที่มือสองคู่ยังกุมกันไว้พวกเขาก็พร้อมจะก้าวไปด้วยกัน

 

 

 

 


 

 

 

 

Mercedes-Benz G65 AMG ยานยนต์เอสยูวีรูปทรงบึกบึนทะยานอยู่บนเส้นทางลาดยางที่ถูกปูด้วยใบเมเปิลแห้ง สองข้างทางคือแนวสนซึ่งทอดตัวยาวจนสุดลูกหูลูกตา ไอหมอกจางๆ ลอยตัวอยู่ในอากาศ ปะปนไปกับกลุ่มเมฆน้อยใหญ่สีขาวอมฟ้า

 

บนรถคันใหญ่เหมาะสำหรับขาลุย จังหวะสนุกๆ ของเพลง Sugar ดังลั่นไปทั่วห้องโดยสาร เสียงทรงเสน่ห์ของอดัมแทบจะถูกกลบไปจนหมดด้วยเสียงทุ้มนุ่มที่ผิดคีย์ของเด็กแสบปาร์ค เซฮุน ทว่านั่นกลับไม่ได้สร้างความรำคาญแต่อย่างใดให้กับสารถีที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย

 

คิม จงอินทำเพียงยกยิ้มด้วยความเอ็นดูกับเสียงร้องเพี้ยนๆ ของเจ้าเด็กแสบ หัวกลมๆ ภายใต้หมวกสแนปแบคโยกไปมาตามจังหวะดนตรี ริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มสนุกแบบที่ทำให้คนมองอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม

 

‘I need your loving, loving.

I need it now.’

 

ท่อนหนึ่งของเพลงที่อดัมร้องว่า ผมต้องการความรักจากคุณ ผมต้องการมันเดี๋ยวนี้ทำให้หัวใจของบางคนสั่นระรัว สัตวแพทย์หนุ่มเบนสายตามองคนข้างกายก่อนจะยกยิ้มบาง และวินาทีหลังจากนั้นฝ่ามือหนาก็เอื้อมไปจับฝ่ามือของอีกคนมาวางแนบบนตัก

 

สัมผัสแผ่วเบาโดยไร้ซึ่งคำขออนุญาตทำให้เด็กซนที่กำลังสนุกชะงักไปเล็กน้อย หากแต่หลังจากนั้นรอยยิ้มเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคม และมือสองคู่ก็กอบกุมกันเช่นนั้นตลอดการเดินทาง

 

ใช้เวลาเพียงสี่สิบนาทีทั้งจงอินและเซฮุนก็มาถึงจุดหมาย พื้นที่เหนือสุดของปางไม้เติมฝันกว่าสิบไร่คือแหล่งน้ำจืดขนาดใหญ่ซึ่งจรดกับเทือกเขาสูง สายธารสีฟ้าใสสะท้อนเงาเมฆและภูผา คล้ายกับกระจกเงาบานใหญ่ที่ถ่ายทอดความงดงามของธรรมชาติ

 

แนวเขาสูงที่ทอดตัวยาวอยู่ปลายสุดของสายตาเริ่มถูกทาทับด้วยสีขาวโพลนของหิมะ เกร็ดน้ำแข็งเริ่มจับตัวเป็นก้อนเหนือพื้นดิน บ่งบอกให้รู้ว่าเหมันตฤดูใกล้จะมาเยือนในอีกไม่ช้า

 

ทันทีที่เสียงเครื่องยนต์ดับสนิท เจ้าของร่างสูงโปร่งก็พุ่งตัวลงจากรถและวิ่งไปยืนอยู่ริมทะเลสาบ นัยน์ตาเรียวคมหลับพริ้มเพื่อซึมซับสัมผัสอันบริสุทธิ์ของธรรมชาติ ก่อนที่กลีบปากอิ่มจะยกยิ้มบางยามที่สายลมจางๆ พัดต้องผิวกาย

 

สดชื่นจัง~

 

น้ำเสียงสดใสที่ดังแว่วมาทำให้คุณหมอหนุ่มที่เพิ่งลงจากรถอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา จงอินยืนทิ้งสะโพกพิงหน้าตัวรถพร้อมกับยกมือขึ้นกอดอกทอดมองเด็กน้อยตรงหน้า และรอยยิ้มบนใบหน้าคมเข้มก็ค่อยๆ กว้างขึ้นเมื่ออีกฝ่ายหันกลับมายิ้มจนตาหยีให้กัน

 

มานี่สิ

 

เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยเรียกแผ่วเบา และวินาทีที่ใบไม้ร่วงหล่นกระทบผืนน้ำเป็นวงกว้าง อ้อมแขนแกร่งก็โอบรับร่างของเจ้าของหัวใจเข้าสู่อ้อมกอด

 

คุณเล็กของป้าแมรี่ซุกใบหน้าเข้าหาอกอุ่นที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยเสมอเมื่ออยู่ใกล้ รอยยิ้มเล็กๆ ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของทั้งคู่ราวกับว่าจะไม่มีวันจางหายไป ดั่งเช่นสายธาราที่ไม่มีวันเหือดแห้งตราบใดที่หยาดฝนยังคงพร่างพรม

 

ไอ้พ่อเลี้ยงฆ่าผมตายแน่ถ้ารู้ว่าผมลักพาตัวน้องชายสุดที่รักของมันมา

 

พี่ใหญ่ไม่อยู่ปางสักหน่อย

 

หึ เด็กแสบ

 

จงอินหัวเราะในลำคอก่อนจะเชยคางมนของคนในอ้อมกอดให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน ริมฝีปากสีอ่อนคือสิ่งที่ชายหนุ่มไม่อาจละสายตา และระยะห่างระหว่างพวกเขาก็ค่อยๆ ลดลงเมื่อคนที่เคยเป็นผู้ใหญ่ใจนิ่งห้ามใจตัวเองไม่ไหว

 

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากจะแตะสัมผัสกัน เป็นเซฮุนที่เบี่ยงหน้าหลบและผลักอกแกร่งเบาๆ ก่อนที่เสียงทุ้มนุ่มจะเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกักด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ

 

หิวแล้ว

 

ข้าวกล่องของแมรี่คือสิ่งที่ช่วยชีวิตปาร์คคนเล็กเอาไว้ ร่างสูงโปร่งค่อยๆ ผละออกจากอ้อมแขนแกร่งก่อนจะก้มหน้างุดและเดินเร็วๆ ไปที่ท้ายรถ แน่นอนว่ามีเสียงหัวเราะด้วยความเอ็นดูดังแว่วตามมาให้หน้าแดงยิ่งกว่าเดิม

 

มื้อเช้าในตอนสิบโมงกว่าๆ ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ริมทะเลสาบ ผ้าปูผืนนุ่มถูกวางลงบนพรมหญ้าตามด้วยหมอนเล็กๆ อีกสามสี่ใบ ตรงกลางถูกจับจองด้วยตะกร้าใบใหญ่ซึ่งอัดแน่นไปด้วยอาหารคาวหวาน

 

เซฮุนหยิบกล่องข้าวออกจากตะกร้าก่อนจะวางลงตรงหน้าคนโตกว่าพร้อมช้อนส้อม จากนั้นก็หันไปรินน้ำส้มคั้นใส่แก้วให้กับตัวเองและอีกฝ่าย ซึ่งการกระทำเหล่านั้นทำให้คนที่ทอดมองอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอีกครั้งในรอบวัน

 

คุณหนูทำเองหรือเปล่าครับ

 

ถ้าฉันทำครัวคงไหม้ก่อนที่นายจะได้กิน

 

ค่อยๆ ฝึกสิครับเดี๋ยวก็เก่ง

 

ทำไม, อยากให้ฉันทำอาหารเป็นเหรอ

 

จงอินส่ายหัวยิ้มๆ ให้กับคนที่หันมามองกันตาขวาง ชายหนุ่มรู้ดีว่าเด็กซนอย่างปาร์ค เซฮุนน่ะให้ไปล้างคอกวัวยังง่ายกว่าเข้าครัวเสียอีก เพียงแต่เขาอยากจะแกล้งแหย่อีกคนเล่นก็เท่านั้น

 

เปล่าครับ

 

ถ้าไม่ใช่ก็กินเข้าไปซะถึงจะเอ่ยเสียงดุแต่ฝ่ามือเรียวก็ตักสลัดใส่จานให้คนตรงข้าม เรียกรอยยิ้มจากคนถูกเอาใจได้เป็นอย่างดี

 

มื้อเช้าในยามสายของวันผ่านพ้นไปด้วยดีและตบท้ายด้วยของหวานอย่างมาการองซึ่งเป็นของโปรดของคุณหนูเล็ก รสชาติละมุนลิ้นของบัตเตอร์ครีมที่สอดไส้อยู่ตรงกลางยิ่งทำให้เด็กน้อยเอนจอยกับของว่างมากกว่าเดิม ดูได้จากคราบน้ำตาลไอซิ่งที่เลอะอยู่รอบกลีบปากบาง

 

ปากเลอะแล้วครับคุณหนู

 

เสียงทุ้มเข้มที่เอ่ยบอกยังไม่ทันได้รับเสียงตอบกลับ กลีบปากบางที่เคยเลอะคราบสีขาวก็ถูกทาบทับด้วยอวัยวะชนิดเดียวกัน รสจูบและรอยสัมผัสที่เกิดขึ้นครั้งแรกระหว่างทั้งคู่พาให้หัวใจล่องลอย ภาพในหัวกลายเป็นสีขาวราวกับสายหมอกจางในเช้าวันแรกของเหมันต์

 

อึก..”

 

จูบแรกที่เต็มไปด้วยความอ่อนหวานทำให้เด็กน้อยในวัยสิบเก้าปีตัวอ่อนจนแทบจะทรงตัวไม่ไหว จังหวะหัวใจสั่นรุนแรงราวกับเกิดแผ่นดินไหวในอก และก่อนที่บางคนจะหมดลมหายใจริมฝีปากร้อนก็ผละออกไปอย่างแสนเสียดาย

 

ฉันจะฟ้องพี่ใหญ่เซฮุนเอ่ยเสียงพร่า ก่อนจะทิ้งหน้าผากลงบนลาดไหล่แกร่งอย่างคนหมดแรง

 

ไม่กลัวเป็นหม้ายเหรอครับ

 

ไอ้บ้า..”

 

เสียงหัวเราะเบาๆ ของทั้งคู่ดังขึ้นพร้อมกัน จงอินก้มลงจูบขมับบางก่อนจะกระชับกอดให้แน่นขึ้น เหมือนเช่นความสัมพันธ์ของพวกเขาที่เริ่มต้นจากความผูกพันและแปรเปลี่ยนเป็นความรักในที่สุด

 

 

 

 

 

 

 

 

ในช่วงบ่ายคล้อยของวันเดียวกัน ที่เรือนเล็กซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่ส่วนท้ายสุดของปางไม้เติมฝัน ร่างของใครบางคนบนรถเข็นไฟฟ้านั่งชะเง้อมองไปยังหน้าตัวเรือนมาร่วมสองชั่วโมง ดวงตากลมสวยระริกไหวไปด้วยหยาดน้ำแห่งความผิดหวัง เมื่อค้นพบว่าคนที่ตนเฝ้ารอคงไม่มาแล้ว

 

กลีบกุหลาบสีขาวที่วางอยู่บนตักเริ่มเหี่ยวเฉาเพราะมันถูกพรากจากต้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ ความบอบช้ำของบุปผาไม่ต่างอะไรกับก้อนเนื้อในอก มันถูกเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากน้ำมือของผู้คน

 

รวมถึงด้วยมือของตัวเอง

 

ลู่หานทอดมองกลีบกุหลาบที่เริ่มช้ำด้วยความรู้สึกทั้งรักและชัง เหตุผลที่เขาชอบดอกกุหลาบสีขาวไม่ใช่เพียงเพราะว่ามันคือราชินีของบุปผาที่ทั้งงดงามและซ่อนหนาม แต่มันคือดอกไม้ที่ใครบางคนเคยบอกว่าเหมือนกับเขา

 

ดอกไม้ช่อแรกที่ปาร์ค ชานยอลมอบให้ลู่หานในวันวาเลนไทน์เมื่อสิบปีก่อนคือกุหลาบขาวช่อใหญ่ที่ไร้ซึ่งบุปผาชนิดใดแต่งเติม พร้อมกับคำพูดหนึ่งที่ตราตรึงอยู่ในใจของลู่หานนับตั้งแต่วันนั้น

 

ลู่หานคือกุหลาบสีขาวของเรา     

 

ทว่าหลายเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตทำให้กุหลาบขาวกลายเป็นดอกไม้ที่ลู่หานทั้งหลงรักและแสนชัง เหมือนกับเจ้าของประโยคนั้น

 

คุณลู่หานขา

 

“…”

 

เดี๋ยวคุณท่านก็มาค่ะ, วันนัดคุณหมอท่านไม่เคยไม่อยู่ข้างคุณลู่หานนะคะ รออีกนิดนะคะคุณหนูของเดล

 

คำปลอบโยนของเด็กรับใช้คนสนิทอย่างอเดลไม่ได้รับความสนใจจากผู้เป็นนายเลยแม้แต่น้อย คล้ายกับทุกประสาทการรับรู้ถูกปิดตายไปแล้ว เฉกเช่นหัวใจที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดยกเว้นความเกลียดชัง

 

คุณลู่หานขา

 

ฉันจะเข้าห้องแล้ว

 

ราชินีของมวลบุปผาถูกขย้ำจนกลีบบางบอบช้ำและถูกทิ้งขว้างอย่างไม่ไยดี กาลเวลาแปรเปลี่ยนสรรพสิ่งไม่เว้นแม้กระทั่งจิตใจของมนุษย์ จากร้ายกลายเป็นดี และจากดีกลายเป็นร้ายจนน่ากลัว

 

หลุมลึกดำของห้วงจิตใจยากแท้จะหยั่งถึง ไม่มีผู้ใดบอกได้ว่าใครกำลังคิดอะไรอยู่ เพราะแม้นแต่ตัวเองบางครั้งเราก็ยังไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของตน

 

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่หัวใจของใครสักคน .. แต่เป็นหัวใจของตัวเราเอง

 

 

 

 




tbc.

 

หัวใจของใครก็ดูแลของตัวเองนะคะ

ที่หายไปนานเพราะคิดว่าจะเลิกแต่งแล้ว

แต่สุดท้ายก็เป็นผู้ร้ายกลับใจค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ยังรอนะคะ

ร๊ากกกกกกก

#ซคกด

 

 

 


S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 576 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #2069 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มีนาคม 2564 / 01:40
    ลู่หานน่ากลัวจัง
    #2,069
    0
  2. #2042 damnernkit (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:18
    หวังว่าคงจะไม่ทำอะไรบ้าๆอีกนะ อย่างน้อยก็เห็นแก่ตัวเองเถอะ
    #2,042
    0
  3. #2034 SSToNG (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2563 / 04:35
    ขอบคุณไรท์นะคะที่กลับมาแต่ง
    #2,034
    0
  4. #1945 @_@ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 23:20

    เอิ่บบบบบบ ลู่หานจะโกรธเกลียดใครค้าาาาาาา ก็ทำตัวเองทั้งน้านนนนนน

    ปล่อยชานยอลให้มีความสุขอย่างที่ควรจะเปนเถอะค้าาาาาา

    หลังกลับจากทริปไปฮันนีมูนนี่ต้องมีข่าวดีตามมาแล้วนะคะพ่อเลี้ยงแม่นาง อิอิ

    #1,945
    0
  5. #1873 Sehunnihisehun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 10:11
    เข้ามาอ่านแล้วติดเลยยย
    #1,873
    0
  6. #1830 Chi_Yeol (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 03:36
    เขาแต่งงานแล้วเว้ย เลิกยุ่งซักที

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 พฤษภาคม 2563 / 04:23
    #1,830
    0
  7. #1791 pcy921 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 00:57
    เขามีเมียแล้วเขาก็พาเมียไปฮันนีมูนค่ะ
    #1,791
    0
  8. #1745 Nenula_la (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 09:39
    ฮืออ ขอบคุณนะคะ
    #1,745
    0
  9. #1701 bbblueskyy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 14:50
    จิตใจของลู่ช่างยากแท้หยั่งถึง /// เป็นกำลังใจให้นะคะคุณไรท์ เขินแล้วก็อบอุ่นกับความรักของทั้งสองคู่มากๆค่ะ
    #1,701
    0
  10. #1630 AingByun96 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 10:25
    เป็นกำลังใจให้นะคะ เราชอบมากกก จะติดตามผลงานของคุณไปนานๆนะคะ
    #1,630
    0
  11. #1325 lalalalal (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 06:20

    ไรท์อย่าทิ้งกันเลยยยย สนุกมากกกก ส่วนตัวเคยอ่านซ่อนรักมาก่อนและคิดถึงกลิ่นอายแบบนั้นมากกกก ไรท์แต่งได้ดีในฉบับของไรท์ มีเอกลักษณ์ สนุก ทุกอย่างมันดีๆไปหมด เรารู้สึกว่าซ่อนรักมันดียังไง ได้อ่านนิยายของไรท์มันก็ดีอย่างนั้น เราอ่านของไรท์ทุกเรื่องก็สนุกทุกเรื่องเลยิสนุกแบบมากๆด้วย อยากให้เขียนต่อไปเรื่อยๆเพราะจะตามซื้อตลอดเลย

    #1,325
    0
  12. #1215 Mrmixx (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 20:23
    ชอบมากกก อย่าทิ้งน้องงงง
    #1,215
    0
  13. #1197 vivivenus (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 19:47
    ขอบคุณความรู้สึกดีๆๆ​ที่มอบให้นะ
    #1,197
    0
  14. #1191 Boollykate (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 14:13
    สนุกมากเป็นกำลังใจให้ค่าาา
    #1,191
    0
  15. #1161 Chanom-cha (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 12:05
    ลู่หานไม่ได้รักใครหรอกจริงๆแล้ว เราว่าลู่หานแค่อยากเป็นแม่นางแค่นั้นเอง
    #1,161
    0
  16. #1124 purnploy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 18:57
    ไรท์อย่าหายไปไหนเลยนะคะ สรุปว่าลู่หานรักใครกันแน่คะ
    #1,124
    0
  17. #993 skybaek0411 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 19:34
    ชอบทุกเรื่องของไรท์เลยค่ะสู้ๆนะคะ
    #993
    0
  18. #991 Malila. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 23:52
    ไรท์จ๋าาคิดถึงแล้วววววววว
    #991
    0
  19. #989 keamdang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 19:31
    อย่าเลิกเลยน้าาา เราเพิ่งมาเจอเรื่องดี อยากให้ไรท์แต่งต่อ ชอบสไตล์ความรักแบบนี้มากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #989
    0
  20. #981 mees$ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 10:54

    แงงงง เราอ่านยาวรวดเดียวจบไมาได้เม้นเลย ขอโต้ดดด แต่อยากจะบอกว่าไรท์แต่งดีมากๆ อธิบายได้เห็นภาพจริงๆ ท่านกลางอุณหภูมิที่ต่ำ แต่ในหัวใจกลับอบอุ่นเสมอๆ ชอบมากๆ ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งเรื่องนี้ กลับมาต่อไวๆนะคะ
    #981
    0
  21. #979 preawfaii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 00:17
    อย่าเลิกแต่งนะคะสู้ๆนะคะ
    #979
    0
  22. #978 kiwill (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 02:54
    รอเสมอค่ะะ เป็นกำลังใจให้นะคะะ
    #978
    0
  23. #975 Lonelyyeolly (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 09:37

    แง เราไม่รู้ว่าทำไมคุณนักเขียนถึงคิดจะเลิกแต่ง แต่เราอยากบอกว่าเราชอบนิยายของคุณมากขอบคุณที่กลับมาเขียนต่อนะคะ
    #975
    0
  24. #971 12382Palm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 21:22
    รอเสมอค่ะ รวั๊กกกส์ จุ้ปๆ
    #971
    0
  25. #970 Bamm_pluz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 20:52
    เพิ่งได้มาอ่านสนุกมากๆเลยค่ะ กว่าหาฟิคที่ภาษาสวยๆสนุกๆแบบนี้หายากมากเลย เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #970
    0