(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 16 : 16 | Our Wedding, Our Garden

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,059
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 500 ครั้ง
    18 ก.พ. 63




16 | Our Wedding, Our Garden

จะในดาวเคราะห์นี้ หรือ ในจักรวาลไหน

ไม่ง่ายดายเลย .. ที่เราได้พบกัน

Secrets of Garden




 

 

            แม้นลมหนาวใกล้จะหวนมาเยือนทว่าฤทัยเหมันต์ก็ยังคงผลิบานรับแสงดวงอาทิตย์ กลีบดอกสีขาวเบ่งบานเต็มผืนป่าท่ามกลางแมกไม้ที่เริ่มผลัดใบ คล้ายกับเป็นสัญญาณเริ่มต้นเรื่องราวดีๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น ณ ผืนป่าแห่งนี้

 

            ในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงลมเฟิร์นเริ่มพัดแผ่วและถูกแทนที่ด้วยลมหนาวของเหมันต์ กลีบดอกหลากสีสันของพิทูเนียเริ่มผลิบาน และมันจะบานสะพรั่งจนเต็มเนินเขาที่ปกคลุมไปด้วยความขาวโพลนของหิมะ

 

            สายลมบางๆ พัดผ่านผ้าม่านกระทบกับผิวเนื้อเนียนละเอียดที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อยืดสีครีม ฝ่ามือเรียวเล็กวางนาฬิกาปลุกตั้งโต๊ะเรือนโปรดลงบนหัวเตียง ข้างกันกับโมเดลรถยนต์ที่ถูกวางไว้อยู่ก่อนแล้ว

 

            ความเงียบสงบในยามเช้าจนได้ยินเสียงขับขานของวิหคฝูงใหญ่ที่ดังแว่วมาจากพงไพร เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูบานหนาถูกเปิดเข้ามาด้วยฝ่ามือของใครบางคน

 

            แบคฮยอน, อันนี้ให้แม่วางไว้ตรงไหนคะน้ำเสียงใจดีของผู้เป็นมารดาเรียกให้ใบหน้าหวานหันไปมอง แบคฮยอนยกยิ้มบางก่อนจะเอ่ยตอบเสียงใส

 

            วางไว้ตรงโซฟาก็ได้ครับ

 

            คุณนายพยอน โบราพยักหน้ารับคำพูดของลูกชายเพียงคนเดียวพร้อมกับวางกล่องใส่ผ้าพันคอที่ตนถือมาลงบนโซฟา ก่อนที่เรือนกายเพรียวบางจะเดินเข้าหาลูกชายของตน

 

            จัดของเสร็จหรือยังลูกฝ่ามือเรียวสวยลูบลงบนกลุ่มผมนิ่มของลูกชายสุดที่รักด้วยความอ่อนโยน โดยที่ใบหน้าสวยก็ประดับไว้ด้วยรอยยิ้มเอ็นดูเหมือนเช่นทุกครั้ง

 

            เหลือแค่ของเล็กๆ น้อยๆ น่ะครับ, เดี๋ยวที่เหลือลูกจัดการเองครับแบคฮยอนหันมายิ้มอ้อนใส่ผู้เป็นแม่ ซึ่งคุณนายพยอนก็อดไม่ได้ที่จะบีบปลายจมูกรั้นด้วยความมันเขี้ยว

 

            ช่วงนี้ปางไม้เติมฝันคึกคักเป็นพิเศษเพราะมีแขกมาเยือน ส่วนหนึ่งเป็นแขกที่ได้รับเชิญให้มาร่วมยินดีในงานมงคลสมรสที่กำลังจะจัดขึ้น อีกส่วนเป็นครอบครัว ญาติสนิท และมิตรสหายของว่าที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวของงาน


ครอบครัวของแบคฮยอนเดินทางมาถึงปางตั้งแต่เมื่อสามวันก่อนซึ่ง เช้าวันนี้ท่านทูตพยอนก็ออกไปขี่ม้าชมปางกับว่าที่ลูกเขยตั้งแต่เช้าตรู่ คุณเล็กของป้าแมรี่เข้าเมืองไปกับสัตวแพทย์คิมเพื่อซื้อชุดใหม่ ภายในเรือนใหญ่จึงเหลือแค่คุณนายพยอนที่อยู่ช่วยลูกชายขนของจากห้องนอนทางปีกซ้ายมายังอีกห้องซึ่งอยู่ทางปีกขวาของเรือน

 

            ที่ซึ่งเป็นห้องนอนของพ่อเลี้ยงแห่งปางไม้เติมฝัน

 

            ลูกจะไม่รบกวนพ่อเลี้ยงใช่ไหมครับคุณแม่แบคฮยอนที่ยังแอบกังวลกับการร่วมห้องกับใครอีกคนเอ่ยถามคนเป็นแม่เสียงแผ่ว แม้ว่าความต้องการนั้นจะเป็นของผู้เป็นเจ้าของห้องก็ตาม

 

            รบกวนอะไรกันล่ะลูก แต่งงานกันแล้วก็ต้องนอนห้องเดียวกันสิจ๊ะ

 

            แต่ลูกกลัวว่าตัวเองจะรบกวนเวลาส่วนตัวของพ่อเลี้ยงเขาน่ะครับ

 

            สีหน้าเป็นกังวลของลูกชายตัวน้อยเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากพยอน โบรา .. แบคฮยอนของเธอช่างไร้เดียงสานัก ลูกเคยเห็นว่าแม่รบกวนคุณพ่อหรือเปล่าจ๊ะ

 

            ไม่ครับ

 

            คุณนายพยอนยิ้มบางพร้อมกับลูบกลุ่มผมนิ่มของลูกชายเบาๆ จำไว้นะแบคฮยอนบ้านคือสถานที่พักผ่อนทั้งกายและใจ คือพื้นที่ที่ปลอดภัย เป็นพื้นที่สำหรับครอบครัว

 

            “…”

 

            และต่อจากนี้ไปพ่อเลี้ยงคือคนในครอบครัวของลูก คือครอบครัวใหม่ที่ลูกต้องประคับประคองด้วยความรักและความเข้าใจ ทำได้ใช่ไหมคะคนเก่งของแม่

 

            ครับ, ลูกจะจำคำสอนของคุณแม่เอาไว้นะครับ

 

            แบคฮยอนโผเข้ากอดเอวโบราอย่างออดอ้อนซึ่งการกระทำนั้นเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากคนเป็นแม่ได้เป็นอย่างดี สองแม่ลูกยืนกอดกันกลมก่อนจะต้องผละออกจากกันเพราะมีสัมผัสนุ่มนิ่มเข้ามาคลอเคลียขาของแบคฮยอน ก่อนที่เสียงร้องเบาๆ จะดังขึ้นให้ทั้งคู่ก้มลงไปมอง 

 

            หืม?” โบราครางแผ่วอย่างแปลกใจเพราะกว่าสามวันที่อยู่ที่นี่เธอไม่เคยเห็นเจ้าสัตว์ขนปุยตัวนี้เลย และดูเหมือนว่ามันจะติดลูกชายของเธอมากด้วยเจ้าตัวเล็กนี่เป็นแมวของที่นี่เหรอลูก

 

            ใช่ครับ, คุณโชเป็นแมวป่าที่พ่อเลี้ยงช่วยมาจากไฟไหม้ป่าน่ะครับ แต่มันค่อนข้างจะหยิ่งนิดนึง

 

            แม่ว่าไม่นิดแล้วล่ะโบราเอ่ยติดตลกเมื่อเห็นท่าทางขู่ฟ่อของเจ้าแมวตัวจ้อยในอ้อมกอดของลูกชาย ซึ่งแบคฮยอนก็หัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเห็นด้วย

 

            สงสัยมันจะหิวน่ะครับ ถ้างั้นคุณแม่ไปพักผ่อนที่ห้องก่อนไหมครับ เดี๋ยวลูกคงต้องพาคุณโชลงไปที่ครัว

 

            เอางั้นก็ได้จ้ะ

 

            แบคฮยอนยิ้มรับก่อนจะเดินไปส่งมารดาที่ห้องนอนเก่าของตน จากนั้นก็รีบพาคุณโชลงมาที่ห้องครัวเพราะเจ้าตัวจ้อยเริ่มร้องอ้อนหนักกว่าเดิม ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ก้าวเข้าไปในครัวอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ ช่วงขาเรียวก็ต้องชะงักเพราะใครบางคนที่สวนออกมาพอดี

 

            สวัสดีตอนเช้าครับคุณแบคฮยอนรอยยิ้มบางเฉกเช่นทุกครั้งที่ประดับอยู่บนใบหน้าสวยถูกส่งมาให้ ซึ่งนั่นก็ทำให้แบคฮยอนแย้มยิ้มตอบกลับไปเช่นเดียวกัน

 

            สวัสดีตอนเช้าครับคุณลู่หาน

 

            นับตั้งแต่วันนั้นที่พายุฝนโหมกระหน่ำและพวกเขาได้พูดคุยกัน ทั้งแบคฮยอนและลู่หานก็ต่างคนต่างอยู่ในที่ของตัวเอง อีกฝ่ายเก็บตัวอยู่แต่ในห้องโดยมีเด็กรับใช้อเดลคอยดูแล และน้อยครั้งมากที่ลู่หานจะลงมาร่วมโต๊ะที่ห้องอาหาร

 

            วันนี้อากาศดีนะครับ

 

ครับ

 

แม้จะไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้าต้องการอะไรแต่แบคฮยอนก็เลือกที่จะยิ้มรับอย่างมีมารยาท ทว่าเจ้าตัวจ้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของแบคฮยอนดูเหมือนจะไม่คิดแบบนั้น

 

            หง่าว!!

 

            คุณโชขู่ฟ่อจนหูหางตั้งแถมยังจ้องมองลู่หานด้วยแววตาของสัตว์พยศ แบคฮยอนที่ตกใจท่าทางของคุณโชพยายามเอ่ยปรามพร้อมกับลูบหัวกลมเบาๆ ผิดกับลู่หานที่หัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าทางพยศของสัตว์ขนปุย

 

            พามันไปหาอะไรกินเถอะครับ, สงสัยจะหิว

 

            รอยยิ้มน่ามองยังคงประดับอยู่บนใบหน้าสวยแม้ว่าแววตาที่มองมาที่คุณโชจะเต็มไปด้วยความเกลียดชัง และก่อนที่วีลแชร์ไฟฟ้าจะเคลื่อนผ่านไป คำพูดสุดท้ายที่ถูกทิ้งเอาไว้ก็กลายเป็นตะกอนในใจของคนฟัง

 

            ยินดีด้วยนะครับ .. หวังว่าคุณจะมีความสุข

 

 

 

 

 

 

 

 

การ์ดสีขาวผูกด้วยริบบิ้นเชือกวางอยู่บนโต๊ะ เวลคลุมผมลายลูกไม้โปร่งบางบิดปลิวไปตามแรงลม เข้าคู่กับชุดราตรีสีขาวยาวกรอมเท้าที่สวมอยู่บนเรือนกายเล็กบาง

 

รองเท้าส้นสูงที่ก่อนหน้านี้เคยไม่มั่นใจเวลาใส่ ณ ตอนนี้ถูกสวมลงบนเท้าเปลือยเปล่าอย่างมั่นใจ ฝ่ามือเรียวกระชับช่อดอกกล้วยไม้สีขาวบริสุทธิ์เอาไว้แน่น และถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ฤทัยเหมันต์ทว่าความหมายของมันก็ไม่ต่างกันนักในความรู้สึก

 

เสียงไวโอลินดังแว่วมาตามสายลมคลอเคล้าไปกับเสียงขับขานของฝูงวิหคน้อยใหญ่ บานประตูไม้ถูกเปิดออกเมื่อเข็มนาทีเดินทางมาถึงฤกษ์เวลา ปรากฏเรือนกายภูมิฐานในชุดสูทสีเทาสุภาพและใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

 

ฝ่ามือที่โอบอุ้มเลี้ยงดูลูกชายมาตั้งแต่อ้อนแต่ออดยื่นออกมาตรงหน้า พยอน แจซองแย้มยิ้มกว้างแม้ว่าหน่วยตาคมจะคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ทว่านั่นคือหยดน้ำที่เกิดขึ้นจากความสุขหาใช่ความเสียใจ

 

ชายวัยกลางคนรู้สึกเต็มตื้นในอกเสมือนเรือลำใหญ่ที่พาผู้โดยสารมาส่งถึงฟากฝั่งได้อย่างปลอดภัย และเวลาที่เหลือหลังจากนี้คือการเฝ้ามองการเติบโตของผู้โดยสารที่ก้าวสู่แผ่นดินใหม่ที่กว้างใหญ่กว่าเดิม

 

ไปกันเถอะลูกรัก

 

แบคฮยอนแย้มยิ้มหวานเต็มใบหน้าก่อนจะยื่นมือไปคล้องแขนบิดาผู้เป็นที่รักเพื่อออกไปพบกับโลกอีกใบ ก้าวย่างของการเติบโตได้เริ่มต้นขึ้นและเป็นไปอย่างช้าๆ เหมือนกับการก้าวขึ้นบันได ค่อยๆ ก้าวทีละขั้นเพื่อป้องกันบาดแผลจากการผลัดตกลงมาหากก้าวไม่มั่นคงพอ    

 

การแต่งงานไม่ใช่บทอวสานเฉกเช่นในนิยาย .. หากแต่มันคือจุดเริ่มต้นของกระดาษหน้าใหม่ในชีวิตจริง

 

สวนสวยหลังเรือนไม้หลังงามคือสถานที่จัดพิธีแต่งงานแบบ outdoor สองฝั่งทางเดินถูกจัดด้วยโต๊ะทรงกลมประดับเก้าอี้ไม้สีน้ำตาลสำหรับครอบครัวและเพื่อนสนิท บรรยากาศเป็นไปอย่างอบอุ่นท่ามกลางสายลมอ่อนๆ ส่งท้ายฤดูใบไม้ร่วง

 

    ที่ปลายสุดของทางเดินคือแท่นพิธีซึ่งตกแต่งเป็นซุ้มกล้วยไม้ขาวสกุลแวนด้าและแคทลียาห้อยเป็นพวงระย้าหยอกล้อไปกับสายลม ตัดกับสีเขียวของใบไม้ที่ย้อมเป็นฉากหลัง

 

ตรงกลางซุ้มกล้วยไม้โชยกลิ่นหอมอ่อนๆ แตะปลายจมูก คุณพ่อในชุดคลุมยาวสีขาวส่งยิ้มใจดีมาให้ แบคฮยอนขยับยิ้มตอบก่อนจะเลื่อนสายตามาสบกับเจ้าของร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านข้าง เขาในชุดสูทสีกรมเข้มช่างดูดี หากแต่สิ่งที่ทำให้แบคฮยอนเผลอมองค้างคือรอยยิ้มอบอุ่นที่ปรากฏขึ้นบนดวงหน้าคม

 

พ่อฝากน้องด้วยนะชานยอล

 

ครับคุณพ่อ

 

ฝ่ามือเล็กบางถูกมอบให้กับใครอีกคนที่รับหน้าที่ดูแลต่อนับจากนี้ แรงกระชับของสองฝ่ามือเรียกรอยยิ้มบางจากเจ้าของได้เป็นอย่างดี ก่อนที่สายตาสองคู่จะสบมองกันเพื่อถ่ายทอดทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้นภายในหัวใจ

 

ไม่ใช่เพียงแบคฮยอนที่เผลอมองรอยยิ้มบนดวงหน้าคม เพราะเจ้าบ่าวของงานเองก็ไม่อาจละสายตาไปจากเจ้าสาวของตนได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ชานยอลทอดมองใบหน้าหวานของแบคฮยอนจนเพื่อนเจ้าบ่าวอย่างจงอินต้องกระแอมไอเพื่อเรียกสติ ผิดกับเพื่อนเจ้าสาวอย่างเซฮุนที่เอาแต่หัวเราะคิกคักเพราะชอบใจท่าทางหลุดๆ ของพี่ชายตัวเอง

 

คุณพ่อบาทหลวงเริ่มพิธีทางศาสนาท่ามกลางแขกเหรื่อคนสนิทที่ยืนขึ้นเพื่อรับรู้และเป็นพยานความรักของคนทั้งคู่ พิธีดำเนินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งชานยอลและแบคฮยอนเอ่ยคำว่า รับครับต่อหน้ากันและกัน

 

ขอพระเจ้าเสกแหวนสองวงนี้ ซึ่งท่านทั้งสองจะสวมให้แก่กันและกัน เพื่อเป็นเครื่องหมายแสดงความรักและความซื่อสัตย์

 

สัญลักษณ์แทนความหมายว่าเราจะซื่อสัตย์ต่อกัน ทั้งในยามสุขและยามทุกข์ แทนความหมายว่าเราจะรักและยกย่องให้เกียรติกันชั่วชีวิต ถูกสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของชานยอลและแบคฮยอน

 

สัญลักษณ์ของชีวิตคู่และคู่ชีวิต

 

อาเมน

 

สิ้นสุดพิธีการทางศาสนาเสียงตะโกนโห่ร้องของบรรดาเพื่อนสนิทที่เชียร์ให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวจูบกันก็ดังขึ้น แกนนำคือคุณเล็กของป้าแมรี่ที่กระโดดโหยงเหยงราวกับเด็กๆ อยู่ด้านหน้าแท่นพิธี โดยมีคุณหมอจงอินคอยประคองเอวอยู่ไม่ห่างเพราะกลัวว่าเด็กดื้อจะซนจนได้แผล

 

จูบสิวะไอ้พ่อเลี้ยง!” เสียงตะโกนลั่นของเพื่อนสมัยเรียนของชานยอลเรียกเสียงหัวเราะจากผู้หลักผู้ใหญ่ในงาน แน่นอนว่าเจ้าของชื่อก็ไม่ต่างกันที่อดหัวเราะออกมาไม่ได้

 

ฮื่ออ..”

 

ทว่าเสียงครางเครือที่ดังขึ้นเบาๆ ก็ทำให้ชานยอลหันกลับมามองเจ้าสาวตัวเล็กของตน ใบหน้าหวานก้มต่ำมองพื้นบ่งบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังเขินมากแค่ไหน ซึ่งนั่นก็เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากคนเป็นเจ้าบ่าวได้เป็นอย่างดี

 

แบคฮยอนครับ

 

ฮื่อ

 

เด็กดี..”

 

ชานยอลไม่ได้เชยคางมนให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตากัน แต่เขาเลือกที่จะก้มลงไปหาเจ้าสาวคนสวยและกระซิบข้างใบหูเล็กที่แดงระเรื่อ ท่อนแขนแกร่งโอบกอดเอวเล็กบางเข้ามาหาตัว ก่อนจะกระชับกอดให้แน่นขึ้นเฉกเช่นสัมผัสบนริมฝีปากที่แนบแน่น

 

นายคือเจ้าสาวที่สวยที่สุดของฉัน

 

จุมพิตหวานใต้ช่อกล้วยไม้สีขาวซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความสุข เสียงโห่แซวดังกึกก้องแนบแฝงไว้ด้วยความรู้สึกยินดี การร่วงหล่นของใบไม้ผลัดใบเริ่มบิดปลิว ช่อดอกไม้ในมือของเจ้าสาวถูกส่งต่อให้กับผู้ที่คู่ควร และหลอดไฟเล็กๆ ที่ห้อยประดับอยู่ตามต้นไม้เริ่มฉายแสงสีส้มนวลเมื่อถึงเวลางานเลี้ยงในช่วงเย็น

 

ทุกภาพความอบอุ่นและประทับใจถูกบันทึกโดยกล้องด้วยฝีมือของคิม จงอิน และเมื่อรูปพวกนั้นถูกล้างออกมาพวกเขาจะนั่งยิ้มเวลาที่ได้ทอดมองมัน

 

 

 

 

 

 

 

 

เรือนกายสูงใหญ่ภายใต้สูทสีกรมเข้มก้าวเข้ามาในตัวเรือนหลังจากที่ส่งแขกคนสุดท้ายเรียบร้อยแล้ว ฝ่ามือหนารั้งปมเนคไทออกจากคอเพื่อคลายความอึดอัด ตามด้วยปลดสูทตัวนอกออกจากกายและพาดไว้บนข้อแขน

 

หลังจากงานเลี้ยงในตอนเย็นเลิกราชานยอลก็เพิ่งจะได้ผละออกมาจากสวนเพราะรอส่งแขกและดูแลความเรียบร้อย ก่อนหน้านั้นพ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยบอกแกมดุเจ้าสาวของตนให้ขึ้นมาอาบน้ำก่อนเพราะคนตัวเล็กเหนื่อยมาทั้งวัน ไหนจะดื้อขับรถไปส่งคุณพ่อคุณแม่ในตัวเมืองเพราะพวกท่านต้องบินกลับคืนนี้ด้วยตัวเองอีก

 

ปลายนิ้วเรียวนวดลงบนหัวคิ้วพร้อมกับหลับตาลงเพื่อคลายความเมื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวัน ก่อนที่มันจะค่อยๆ ปรือเปิดหลังจากที่เจ้าตัวเริ่มรู้สึกดีขึ้น

 

กึก!

 

ทว่าในจังหวะที่หน่วยตาคมกริบลืมขึ้นและได้พบกับภาพตรงหน้า เขาก็อยากจะหลับตาลงอีกครั้งเพื่อหลีกหนีมัน ไม่ใช่เพราะว่ากลัวการเผชิญหน้า หากแต่มันคือความรู้สึกราวกับร่างกายจมดิ่งสู่ห้วงทะเลลึกที่ไร้ซึ่งอากาศหายใจ

 

ชานยอลกำลังอึดอัด .. และเขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับคนตรงหน้ามาก่อน

 

วันนี้ชานหล่อมากเลยนะ ขนาดเราไม่ได้เป็นเจ้าสาวยังใจสั่นเลย

 

เสียงหวานที่เอ่ยออกมาจากกลีบปากสวยทำให้ชานยอลที่เลี่ยงไม่ได้ยกยิ้มบาง หากแต่ทั้งคนยิ้มและคนมองกลับรู้ดีว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ฝืดเฝื่อนเต็มที

 

ขอบคุณครับแม้ภายในใจจะรู้สึกอึดอัดแต่ชานยอลก็ยังเลือกที่จะปฏิบัติอย่างสุภาพกับคนตรงหน้าเหมือนอย่างเคย แม้ว่าทุกอย่างมันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

 

ทำไมเนคไทถึงไม่เรียบร้อยแบบนั้นล่ะ, ก้มลงมาสิเดี๋ยวเราปลดให้ลู่หานยื่นมือไปหาคนตัวสูงหวังจะช่วย หากแต่การเบี่ยงตัวหลบของอีกฝ่ายกลับทำให้คนสวยชะงัก ชาน..”

 

ไม่เป็นไรเดี๋ยวเราทำเอง

 

ท่าทีห่างเหินของอีกคนทำให้ฝ่ามือบางที่วางอยู่บนตักจิกแน่นจนห้อเลือด ริมฝีปากบางขบแน่นก่อนที่ใบหน้าสวยจะก้มต่ำเพื่อซ่อนความอ่อนแอ .. ลู่หานคือกุหลาบซ่อนหนาม ราชินีของมวลบุปผาที่แสนเย่อหยิ่งและทะนงตัว

 

หึ เราก็ลืมไปว่าตอนนี้ชานมีแม่นางคนใหม่คอยดูแลแล้วนี่นา คนที่เป็นแค่คนอาศัยอย่างเราคงไม่มีสิทธิ์แล้วสินะ

 

เราไม่เคยคิดกับลู่หานแบบนั้น

 

แล้วเราเป็นอะไรสำหรับชานล่ะ ชานตอบเราได้ไหม

 

น้ำเสียงตัดพ้อของคนที่นั่งอยู่บนวีลแชร์ทำให้ชานยอลรู้สึกลำบากใจ สำหรับตัวเองชานยอลตอบได้ทันทีว่าตนรู้สึกอย่างไรกับคนตรงหน้า หากแต่เขากังวลว่าถ้าพูดมันออกไปอาการป่วยของอีกฝ่ายจะทรุดหนักกว่าเดิม

 

ตอบเราสิชาน ความรู้สึกของชานมันยังเหมือนเดิมอยู่ไหม

 

“…”

 

ชานยอลกำลังลังเล ทว่าในจังหวะที่เขาเงยหน้าขึ้นไปมองยังชั้นสองของเรือนและได้พบกับรอยยิ้มบางของใครบางคนความรู้สึกกังวลก่อนหน้านี้ก็หายไป เพราะที่เขากังวลยิ่งกว่าอาการป่วยของลู่หานก็คือความรู้สึกของเจ้าสาวของเขา

 

ความรู้สึกในหัวใจดวงน้อยๆ ของพยอน แบคฮยอน

 

ชาน ตอบเรามาสิ

 

เพื่อน .. ลู่หานคือเพื่อนของเรา

 

อึก!”

 

ชานยอลสบตาคนที่นิ่งไปด้วยแววตาจริงจัง มันคงถึงเวลาแล้วที่ความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงของพวกเขาจะสิ้นสุดลงเสียที

 

ระหว่างเราสองคนมันก็เป็นแบบนั้นมาตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่หรือไง

 

ถึงแม้จะย้อนเวลากลับไปได้ชานยอลก็ยังเลือกที่จะรักลู่หาน เพราะเขาเชื่อว่าหัวใจที่ได้รู้จักความรักคือหัวใจที่สมบูรณ์แบบ หากแต่นับต่อจากนี้หัวใจดวงนั้นไม่อาจกลับไปรู้สึกเหมือนเดิมได้อีกต่อไปแล้ว

 

ในเมื่อตลอดเวลาที่ผ่านมาลู่หานขีดเส้นความสัมพันธ์ไว้ที่คำว่าเพื่อน ชานยอลก็จะจบมันที่คำว่าเพื่อน .. และมันจะเป็นเช่นนั้นไม่เปลี่ยนแปลง

 

 

 

 

 

 

 

 

บานประตูห้องนอนทางฝั่งปีกขวาของเรือนถูกเปิดเข้ามาด้วยฝ่ามือของเจ้าของห้อง หน่วยตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องนอนของตนที่คืนนี้มันจะกลายเป็นห้องหอด้วยความรู้สึกหน่วงๆ ในอก ซึ่งความว่างเปล่าที่พบเจอก็ทำให้ใบหน้าคมเผยความรู้สึกไม่สบายใจ

 

แกร๊ก

 

ทว่าก็เป็นเพียงแค่เสี้ยววินาทีที่ความรู้สึกนั้นอัดแน่นอยู่ในอก ก่อนที่มันจะถูดพัดหายไปกับสายลมในยามที่ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกมา เรือนกายเล็กบางในชุดนอนลายก้อนเมฆที่ปรากฏตรงหน้าเรียกรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าคม ก่อนที่เจ้าของเรือนกายสูงใหญ่จะเดินเข้าไปหาเจ้าสาวของตนและสวมกอดเอวคอดบางเอาไว้

 

สัมผัสแผ่วเบาทว่าอบอุ่นที่โอบล้อมร่างกายเรียกรอยยิ้มน้อยๆ จากคนตัวหอมในชุดนอนได้เป็นอย่างดี แบคฮยอนค่อยๆ แนบฝ่ามือลงบนแผ่นหลังกว้างก่อนจะลูบเบาๆ เพื่อปลอบโยน คนตัวเล็กรู้ดีว่าคนตรงหน้าเหนื่อยล้ามากแค่ไหน และเขาก็อยากดูแลให้หายเหนื่อยไม่ว่าจะเป็นที่ร่างกายหรือว่าหัวใจที่เต้นตุบๆ ดวงนี้

 

ไปอาบน้ำนะครับ ผมเตรียมน้ำอุ่นเอาไว้ให้แล้ว

 

อืมม

 

อืมแล้วก็ปล่อยสิครับ

 

ชานยอลที่ยังคงหลับตาพริ้มอย่างสบายใจอยู่ในอ้อมแขนเล็กๆ ส่งเสียงงึมงำคล้ายคนงอแง ทว่าแท้ที่จริงแล้วก็เพียงแค่อยากจะอ้อนภรรยาตัวเล็กของตนก็เท่านั้น

 

คุณใหญ่ครับ

 

อื้อ..”

 

ทำไมงอแงแบบนี้ล่ะครับ ไม่น่ารักเลยนะ

 

แรงหยิกเบาๆ ที่ใบหูทำให้ชานยอลนึกมันเขี้ยวคนในอ้อมกอดจนอยากจะจับฟัดให้จมเตียง หากแต่ชายหนุ่มรู้ดีว่าเรื่องลึกซึ้งเช่นนั้นมันยังเร็วเกินไปสำหรับเราทั้งคู่ ชานยอลอยากให้ความรักของเขาในครั้งนี้ค่อยเป็นค่อยไป อยากให้เราค่อยๆ เรียนรู้ซึ่งกันและกัน

 

เพราะเขาเลือกแล้วว่าจะอยู่กับคนๆ นี้ไปชั่วชีวิต

 

ปลดเนคไทให้หน่อยสิเสียงทุ้มกระซิบบอกเสียงแผ่ว ก่อนที่เรือนกายสูงใหญ่จะผละออกมาจากคนตัวบางเล็กน้อยทว่ายังคงโอบกอดเอวเล็กเอาไว้ไม่ยอมห่าง

 

ยืนดีๆ ก่อนสิครับ

 

แบบนี้ก็ปลดได้น่าเอ่ยบอกอย่างเอาแต่ใจพร้อมกับแตะปลายจมูกลงบนกลุ่มผมนิ่มแผ่วเบา ทว่าคนที่ถูกสัมผัสกลับเคอะเขินเสียจนมือไม้สั่นไปหมด

 

เสียงเนื้อผ้าเสียดสีกันดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบของราตรีกาล เนคไทเส้นสวยค่อยๆ ถูกปลดออกจากลำคอแกร่งตามด้วยกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวสองเม็ดบน แบคฮยอนหวังดีอยากให้คนตัวโตคลายความอึดอัด ทว่าคนเจ้าเล่ห์กลับกระตุกยิ้มและเอ่ยคำพูดชวนหน้าร้อนออกมาแทน

 

แกะให้หมดทุกเม็ดสิกลีบปากร้ายจุมพิตลงบนหลังหูของคนตัวเล็กกว่าเบาๆ กระดุมกางเกงสแลคด้วยนะแม่นาง

 

แบคฮยอนที่ไม่เคยเจอมุมนี้ของพ่อเลี้ยงแห่งปางไม้เติมฝันมาก่อนถึงกับเข่าอ่อนไปกองกับพื้น ยังดีที่ว่าท่อนแขนแกร่งยังคงรั้งเอวบางเอาไว้ก่อนที่คนเจ้าเล่ห์จะช้อนเรือนกายบางขึ้นอุ้มแนบอก จากนั้นช่วงขายาวก็ก้าวมาที่เตียงพร้อมกับวางคนในอ้อมแขนลงบนฟูกนุ่มอย่างอ่อนโยน

 

โกรธหรือเปล่า

 

คำถามที่ไม่ได้เจาะจงว่าคือเรื่องใดจากกลีบปากหยักอิ่มทำให้แบคฮยอนขมวดคิ้ว อีกคนหมายถึงรอยจูบเมื่อครู่ หรือว่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ที่เขาบังเอิญไปเห็นพอดีกันแน่

 

เรื่องไหนล่ะครับ

 

เรื่องลู่หาน

 

แบคฮยอนเพียงแค่ยิ้มบางพร้อมกับแนบฝ่ามือลงบนแก้มของคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า คำสอนของมารดาดังแว่วขึ้นในหัวจนอดไม่ได้ที่จะระบายยิ้มกว้างมากกว่าเดิม และรอยยิ้มนั้นก็ทำให้คนที่เผยสีหน้ากังวลใจยกยิ้มตาม

 

ไม่โกรธหรอกครับ ตราบใดที่อนาคตเป็นสิ่งที่เรามองไม่เห็น อดีตที่ผ่านไปแล้วก็เป็นสิ่งที่เราทำเป็นมองไม่เห็นได้เหมือนกัน

 

“…”

 

 ผมเข้าใจครับ และเชื่อใจคุณใหญ่เสมอ

 

จุมพิตบางเบาที่แตะลงบนหน้าผากทำให้ชานยอลค่อยๆ หลับตาลงเพื่อซึมซับความอบอุ่นและอ่อนโยนที่ได้รับจากคนตรงหน้า ฝ่ามือหนาแนบฝ่ามือของคนตัวบางลงบนแผ่นอกของตน ก่อนที่หน่วยตาคมกริบจะค่อยๆ ลืมขึ้นเพื่อทอดมองแก้วตาสวยด้วยความจริงจัง

 

ขอบคุณชานยอลกดจูบลงบนเปลือกตาสีอ่อน ก่อนจะกระซิบคำพูดหนักแน่นที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ เรื่องของเราอาจไม่ยาวนานตราบจนนิรันดร์ แต่เวลาที่เหลือทั้งชีวิตนี้ของฉัน

 

“…”

 

นายคือเจ้าของ

 

ท่ามกลางดวงดาราที่ดาษดื่นเต็มฟากฟ้า ท่ามกลางกลีบกุหลาบสีแดงรูปหัวใจจากฝีมือของเด็กซนเซฮุนที่กระจายเต็มผืนเตียง ท่ามกลางความเงียบสงบของนิทราราตรีที่เคียงคู่ดวงเดือน

 

หัวใจสองดวงได้ถูกเรียงร้อยรวมเป็นหนึ่ง

  

หัวใจสองดวงที่เคยไกลห่างจนกระทั่งเดินทางมาพบกัน  

  

แม้นว่าจะในดาวเคราะห์นี้ หรือ ในจักรวาลไหน .. ไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นได้ง่ายดายเลยที่หัวใจจะค้นพบอีกครึ่งของตัวเอง

 

 

 




 

tbc.

 

ฉันนั่งฟินอยู่บนดวงจันทร์

กับกระต่ายตัวอ้วนขนปุยสีเดียวกับก้อนเมฆ

#ซคกด

 


S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 500 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #1944 @_@ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 23:08

    น้องแบคคือเมียสุดประเสริฐจิงๆค่ะ พ่อเลี้ยงโชคดีมากๆที่ได้น้องมาเคียงข้าง

    ก้าวขึ้นมาจากหลุมดำสักทีนะคะพ่อเลี้ยง ต้องเด็ดขาด ต้องชัดเจน

    อยุ่ในที่ของหล่อนไปดีดีเถอะนะลู่หาน อย่าพยายามในสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเองเลย


    #1,944
    0
  2. #1829 Chi_Yeol (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 02:12
    เชื่อใจพี่ชานค่ะ แต่ไม่ไว้ใจนังลู่ #ท่ดๆอิน 55555
    #1,829
    0
  3. #1790 pcy921 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 00:53
    ดีมากค่ะพ่อเลี้ยง ตัดบัวอย่าให้เหลือใย!เราต้องชัดเจน!
    #1,790
    0
  4. #1771 BEPBEP (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 08:23
    พ่อเลี้ยงอ่อนโยนมากๆๆ
    #1,771
    0
  5. #1700 bbblueskyy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 14:45
    ความรักลอยฟุ้งในบรรยากาศ
    #1,700
    0
  6. #1651 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 13:50
    ฮื่อออออน่ารักมากชอบจัง
    #1,651
    0
  7. #1629 AingByun96 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 09:57
    รักคนแต่งจังง เขียนอออกมาให้เห็นภาพขนาดนี้ได้ยังไง รักกก
    #1,629
    0
  8. #1216 May the fourth (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 14:33
    อบอุ่นหัวใจมากๆ
    #1,216
    0
  9. #1132 Ja123 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 19:34
    เป็นโลกทั้งใบให้กันและกัน เข้าใจเรียนรู้ แสนดี
    #1,132
    0
  10. #1123 purnploy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 18:53
    น่ารักมากกกกก
    #1,123
    0
  11. #954 Jammie-Lee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 17:22
    แต่งงานกันแล้วววววววววว
    #954
    0
  12. #934 ชยอลลล (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 09:48
    ชั้นเขินนน
    #934
    0
  13. #933 Aoyz' Phatcharidaporn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 09:00
    แต่งดีมากๆๆๆๆๆๆๆค่ะไรท์
    #933
    0
  14. #920 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 23:24
    หวานละมุนมากกกก
    #920
    0
  15. #857 6338irin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 02:08
    รอนะคะไม่ว่าเมื่อไหร่ก็จะรอ
    #857
    0
  16. #846 ` xoxq (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 07:15
    แงรออออออ
    #846
    0
  17. #843 finn_zaa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 23:15
    ไรท์รีบมาต่อนะ
    #843
    0
  18. #840 faniikris (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 13:27
    หวานละมุนมากกกก
    โรแมนติิก แบบ มันดีมาก...

    #840
    0
  19. #824 K.Taeyeon (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 09:47
    คิดถึงจัง รอคะนะ
    #824
    0
  20. #823 -E_Tang- (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 17:36
    คิดถึงไรท์คิดถึงฟิค ไรท์เราจะรอไรท์อัพนะจ๊ะ สู้ๆฮับ^^
    #823
    0
  21. #814 Suphanidafon (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 18:04
    เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ หนูรอออไรท์มาต่ออยู่น้าาา สู้ๆค้า
    #814
    0
  22. #807 nopeach (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 21:00
    ทำไมพูดเรื่องอย่าลืมๆๆๆอะไรกันบ่อยจังเนี่ย กลัวพ่อเลี้ยงความจำเสื่อมเลยค่ะ /หรือว่านี่คิดเยอะไปเอง555555555
    #807
    0
  23. #806 apeachh (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 09:00
    อ่านรวดเดียวมาจนถึงตอนนี้เลย ต้องบอกก่อนว่าชอบๆมากๆเลยค่ะ ทั้งโลเคชั่น คาแร็คตัวละคร ภาษาที่ใช้เขียน เรื่องราวต่างๆ มันดีมากๆเลย ที่สุดคือชอบเวลาคุณใหญ่กับแบคอยู่ด้วย ละมุนอะไรขนาดนั้น อ่านแล้วนอนเขินบิด5555555555 รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่า
    #806
    0
  24. #805 Hunhun (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 22:20
    ไม่ไหวแล้ววววววนี่ลู่หานจะจบตริงไหมชั้นกลัวใจเธอ
    #805
    0
  25. #802 jokerBHPcy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:19
    รอติดตาม และเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์อยู่นะคะ เราชอบมากเลยค่ะ เนื้อเรื่องไม่ได้หวีหวา แต่ก็น่าสนใจอยู่ตลอดเวลา ปมต่าง ๆก็คลี่คลายเร็วดี ไม่ยืดเยื้อ ภาษาสวยมากค่ะ ทั้งหมดทั้งมวลคือดี ชอบค่ะ เราติดตามทุกเรื่องที่ไรท์เตอร์แต่งเลยนะคะ และหวังว่าจะมีฟิคที่ดีแบบนี้มาให้ติดตามตลอด ขอบคุณมากนะคะ
    #802
    0