(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 14 : 14 | Someone like You

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 399 ครั้ง
    23 ส.ค. 61




14 | Someone like You

ขอแค่ใครสักคนที่อยู่เคียงข้างผม

แค่ใครสักคน..อย่างคุณ

Secrets of Garden




 

 

            เช้าวันนี้ไม่สดใสเหมือนเช่นเมื่อวาน เนื่องจากความเยือกเย็นของหยาดฝนที่ตกกระหน่ำในค่ำคืนที่ผ่านมายังคงทิ้งร่องรอยเอาไว้ กลีบดอกแสนบอบบางของเหล่าบุปผาบอบช้ำเพราะหยาดน้ำที่โปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่องจวบจนค่อนคืน ซึ่งพายุฝนลูกนั้นก็เพิ่งจะซาไปเมื่อยามดวงจันทราโน้มต่ำลง ณ ปลายขอบฟ้า

 

            เพราะพิษของพิรุณที่พร่างพรายลงมาอย่างหนักส่งผลให้เช้าวันนี้แบคฮยอนไม่ได้ออกไปตัดดอกไม้ที่สวนหน้าเรือน แจกันขนาดเล็กใหญ่ที่ตกแต่งอยู่ภายในบ้านจึงไม่ได้ถูกเปลี่ยนเหมือนเช่นทุกวัน ทว่ากลีบดอกไม้หลากสีสันก็ยังคงความสวยสดและงดงามเช่นเดิม

 

            และเพราะไม่ได้ออกไปที่สวนบวกกับความเพลียสะสมทำให้เช้านี้แบคฮยอนตื่นสายกว่าปกติ เรือนกายเล็กบางที่ยังนอนขดอยู่ในผ้านวมผืนหนาจึงไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทรา แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านเข้ามาตามรอยแยกของผ้าม่าน คลอเคล้าไปกับเสียงขับขานของสกุณาตัวจ้อยที่โผบินออกจากรัง

 

            เสียงลมหวีดหวิวดังแว่วมาจากที่ไกลๆ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูไม้บานใหญ่ค่อยๆ ถูกเปิดเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เสียงฝีเท้าแผ่วเบากลืนหายไปกับความเงียบสงบในยามเช้า ก่อนที่ผู้บุกรุกจะนั่งลงบนเตียงนอนนุ่มข้างกายเจ้าชายตัวน้อยที่ยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความฝัน

 

            งื้อ..”

 

            ริมฝีปากได้รูปกดยิ้มเอ็นดูยามที่ได้ยินเสียงครางแผ่วจากร่างเล็กที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วยาวจิ้มลงบนแก้มกลมที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความเย็นจากพิษของไอฝนก่อนจะก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็กเพื่อปลุกคนขี้เซา

 

            ตื่นได้แล้วครับ

 

            เสียงทุ้มนุ่มที่ดังขึ้นใกล้ๆ หูส่งผลให้คนที่ตื่นง่ายเพียงแค่มีเสียงรบกวนสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ แก้วตาใสภายใต้เปลือกตาสีอ่อนปรือเปิดก่อนจะเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่นั่งอยู่บนเตียงหลังเดียวกัน และเมื่อสมองเริ่มประมวลผลฝ่ามือเรียวก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมใบหน้ายามตื่นของตนเอาไว้อย่างขัดเขิน

 

            ชานยอลที่ได้เห็นคนตัวเล็กทำแบบนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเอ็นดู ฝ่ามือหนากร้านเอื้อมไปรั้งชายผ้าห่มออกจากใบหน้าหวานแต่แบคฮยอนก็พยายามยื้อเอาไว้ ทว่าสุดท้ายก็ต้องยอมแพ้คนตัวโตกว่าเพราะสู้แรงของอีกฝ่ายไม่ไหว

 

            คุณ เอ่อ.. คุณเข้ามาในห้องของผมได้ยังไงเรียวตารีสวยที่เป็นเพียงสิ่งเดียวที่โผล่พ้นออกมาจากผ้าผืนนุ่มกลอกไปมาอย่างประหม่าระคนเคอะเขิน แบคฮยอนอายมากที่อีกฝ่ายมาเห็นสภาพตอนเพิ่งตื่นนอนของตนเช่นนี้

 

            กุญแจสำรอง

 

            เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันทันทีที่ได้ยินคำตอบ ก่อนที่ฝ่ามือบางจะฟาดลงบนท่อนแขนแกร่งพร้อมกับเอ่ยเสียงดุ นิสัยไม่ดี

 

            ฉันจะเข้ามาหาคนของตัวเองมันผิดด้วยหรือไง

 

            พะ พูดอะไรน่ะครับ

 

            พูดความจริงไง, นายคือคนของฉัน

 

            แววตาจริงจังที่ทอดมองมาทำให้แบคฮยอนหน้าขึ้นสีอย่างห้ามไม่ได้ ใบหน้าคมเข้มที่ค่อยๆ โน้มลงมาใกล้จนลมหายใจรินรดกันส่งผลให้กล้ามเนื้อใต้แผ่นอกซ้ายบีบรัดตัว แบคฮยอนรู้สึกเหมือนกับมีผีเสื้อหลายร้อยตัวบินวนอยู่ในท้อง

 

            มันวาบหวิว .. ทว่าอบอุ่น

 

            ขอโทษนะ ขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ฉันทำให้นายเสียใจ

 

            ระยะห่างเพียงแค่สายลมบางๆ กั้นกลางทำให้นัยน์ตาสองคู่สบมองกันอย่างชัดเจน หลากหลายความรู้สึกสะท้อนอยู่ในสิ่งที่นักกวีหลายท่านเอ่ยขานว่าเป็นหน้าต่างของหัวใจ ทว่าสิ่งที่ชัดเจนที่สุดก็คือภาพของอีกฝ่ายที่สะท้อนอยู่ในแก้วตาของกันและกัน

 

            บอกให้รู้ว่าในเวลานี้มีเพียงแค่เราสองคน

 

            ไม่ยกโทษให้กันก็ไม่เป็นไร แต่ขอแค่ฟังฉันอธิบายเรื่องเมื่อวาน ฉันอยากให้นายได้ฟังความรู้สึกที่แท้จริงของฉัน

 

            ชานยอลเอ่ยออกมาอย่างอ้อนวอนในน้ำเสียงเพื่อขอให้คนตรงหน้าเชื่อใจกันอีกครั้ง แววตาเจ็บปวดและผิดหวังของน้องชายเพียงคนเดียวตามหลอกหลอนเขาจนนอนไม่หลับ และอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้เขาข่มตาหลับไม่ลงก็คือเป็นห่วงความรู้สึกของคนตรงหน้า

 

            ชานยอลเพียงอยากอธิบายเพื่อให้แบคฮยอนรู้ว่าเขาแคร์อีกฝ่ายมากจริงๆ

 

            พูดสิครับ

 

            “…”

 

            ทุกความรู้สึกที่แท้จริงของคุณพูดมันออกมาสิครับ, ผมอยากฟัง

 

            ใบหน้าคมเข้มที่คนงานในปางต่างก็เกรงขามแย้มยิ้มกว้างทันทีที่อีกฝ่ายยอมรับฟังคำอธิบายของตน ฝ่ามือหนากอบกุมฝ่ามือเรียวขึ้นมาแนบแก้มก่อนจะกดจูบลงไปเบาๆ ซึ่งท่าทางออดอ้อนราวกับคุณโชนั่นก็ทำให้แบคฮยอนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

 

            สิ่งที่ฉันทำลงไปเมื่อวานก็แค่เพื่อช่วยลู่หาน มันอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัวที่ฉันผายปอดให้เขาทั้งๆ ที่ริมฝีปากนี้เคยสัมผัสนาย แต่ความรู้สึกของฉันในตอนนั้นมีแค่ต้องช่วยชีวิตคนที่อยู่ในความดูแลของตัวเองเท่านั้น

 

            คนที่อยู่ในความดูแลอย่างนั้นเหรอครับ

 

            ใช่

 

ผมมีสิทธิ์ถามไหมครับว่าอยู่ในฐานะอะไร

 

เรียวตารีสวยที่จ้องมองกันอย่างเรียบนิ่งทว่าแฝงไว้ด้วยความจริงจังทำให้ชานยอลยกยิ้มบาง คนตรงหน้าทำให้เขาแปลกใจอยู่เสมอกับนิสัยที่ดูเด็ดขาดทว่ากลับซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้

 

มีสิ, นายมีสิทธิ์ถามฉันได้ทุกเรื่อง และฉันก็ยินดีที่จะตอบนายทุกคำถาม

 

งั้นก็ตอบคำถามแรกที่ผมถามเมื่อกี้ก่อนเลยครับชานยอลหัวเราะเบาๆ ก่อนจะบีบปลายจมูกรั้นอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะเท้าแขนคร่อมคนตัวเล็กเอาไว้ให้อยู่ในอ้อมกอดของตน

 

ลู่หานเป็นเพื่อนของฉัน นับจากนี้เขาเป็นได้แค่นั้นจริงๆ

 

คำตอบของชานยอลส่งผลให้แบคฮยอนยกยิ้มพอใจ ก่อนที่ฝ่ามือเรียวจะเอื้อมมาลูบใบหน้าคมเข้มเบาๆ ราวกับจะปลอบโยนเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนกำลังจะเอ่ยถามออกไปหลังจากนี้

 

คำถามที่สองนะครับ

 

อืม

 

มันเกิดอะไรขึ้นเมื่อหลายปีก่อนเหรอครับ เพราะอะไรที่ทำให้คุณลู่หานเดินไม่ได้ และเพราะอะไรที่ทำให้คุณจมอยู่กับความรู้สึกผิดมาจนถึงทุกวันนี้

 

คำพูดของคนตัวเล็กที่นอนอยู่ใต้ร่างทำให้ชานยอลชะงักก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับดูโศกเศร้าและเจ็บปวด คงเหมือนกับหัวใจที่แบกรับความรู้สึกเหล่านั้นมาตลอดหลายปี

 

ความทรงจำที่แสนเจ็บปวดในครอบครัวฉันมันเกิดขึ้นหลังจากที่พ่อของฉันกับลู่หานแต่งงานกันได้ปีกว่า วันนั้นเป็นวันที่พายุฝนโหมกระหน่ำรุนแรง..”

 

 

 

 


 

 

 

 

(3 years ago)

 

            พายุลูกใหญ่โหมกระหน่ำลงมายังปางไม้เติมฝันในค่ำวันหนึ่งของปลายฤดูหนาว เสียงกระทบของหยาดฝนกับเสียงคำรามของสายฟ้าดังลั่นไปทั่วทั้งผืนป่า ทว่ากลับมีเสียงหนึ่งที่ดังแทรกผ่านเสียงของธรรมชาติท่ามกลางห่าฝนที่โปรยปราย

 

            บนชั้นสองของเรือนไม้หลังงามที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางผืนป่า แว่วยินเสียงทะเลาะกันของคนสองคนที่ยืนประจันหน้ากันอยู่บริเวณโถงทางเดิน คนตัวเล็กกว่าตวาดลั่นด้วยใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ไม่ต่างอะไรกับคนตัวสูงที่ร้องไห้ออกมาเงียบๆ ทว่าก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน

 

            อย่ามากล่าวหาว่าเราเห็นแก่ตัว เราแค่รักเขา! เรารักพ่อเลี้ยงได้ยินไหม!!”

 

            ปาร์ค ชานยอลมองใบหน้าของคนที่ตนรักหมดหัวใจด้วยแววตาเจ็บปวด เพราะอะไรกันที่ทำให้ลู่หานเชื่อว่าเขามีความคิดแบบนั้น แน่นอนว่าเขาเจ็บปวดกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เขาก็ยินดีที่จะอวยพรให้คนที่เขารักทั้งสองคนมีความสุขกับชีวิตคู่ที่พวกเขาเลือก

 

            เราไม่เคยคิดแบบนั้นเลยลู่หาน แม้แต่ความคิดที่จะเข้าไปแทรกกลางระหว่างนายกับพ่อเรายังไม่เคยคิดเลย แล้วเราจะคิดว่าสิ่งที่ลู่หานเลือกมันคือความเห็นแก่ตัวได้ยังไง

 

            เพราะนายเจ็บปวดที่เราไม่เลือกนายไง หึ! อย่าคิดว่าเราไม่รู้นะว่านายรู้สึกยังไงกับเรา

 

            คำพูดของคนตัวเล็กตรงหน้าทำให้ชานยอลชะงัก ริมฝีปากได้รูปกดยิ้มมุมปากราวกับจะเย้ยหยันความน่าสมเพชของตัวเอง แสดงว่าตลอดเวลาที่ผ่านมามีแค่เขาคนเดียวใช่ไหมที่เข้าใจไปเองว่าอีกฝ่ายมีความรู้สึกดีๆ ให้กัน

 

            ลู่หาน.. ไม่เคยรักเราเลยอย่างนั้นเหรอ เสียงทุ้มเอ่ยถามออกมาอย่างคนหมดแรง ทว่าถ้าลู่หานตั้งใจฟังสักนิดจะรับรู้ว่ามันแฝงไว้ด้วยความอ้อนวอนขอให้คำพูดนั้นไม่ใช่ความจริง

 

            ใช่! เราไม่เคยรักนายเลยชานยอล คนที่เรารักมีแค่พ่อเลี้ยงคนเดียวเท่านั้น!!”

 

            คล้ายกับสายใยบางๆ ของความรู้สึกเส้นสุดท้ายขาดสะบั้นลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี ความเจ็บปวดเสียใจทำให้ชานยอลขาดสติกระชากร่างเล็กของลู่หานเข้ามาบดจูบ และน่าขันนักที่พระเจ้าชอบความยุ่งเหยิงของมนุษย์ ท่านจึงมักขีดเขียนให้เรื่องราวเต็มไปด้วยขวากหนามและรอยแผลของความเจ็บปวด

 

            ทำบ้าอะไรกัน!!!”

 

            เสียงตวาดลั่นของปาร์ค ยองจิน, พ่อเลี้ยงของปางไม้เติมฝันส่งผลให้ร่างทั้งสองผละออกจากกัน นัยน์ตาสองคู่เบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อหันมาเห็นบุคคลที่มีอำนาจมากที่สุดในผืนป่าแห่งนี้ ก่อนจะเป็นชานยอลที่ตั้งสติได้ก่อนและรีบเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

 

            มะ มันไม่ใช่อย่างที่พ่อคิดนะครับ ผมกับลู่หาน—

 

            หุบปาก!!”

 

            เรือนกายสูงใหญ่ที่เป็นที่พึ่งให้กับน้องชายกลับสั่นเทาไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจที่ถูกผู้เป็นพ่อตวาด ความสัมพันธ์ระหว่างยองจินกับชานยอลเริ่มห่างเหินกันมานานแล้ว และช่องโหว่ของความห่างเหินนั้นก็เริ่มกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ นับตั้งแต่วันที่พวกเขาตกหลุมรักคนๆ เดียวกัน

 

            ชานยอลอาจเป็นคนที่ตกหลุมรักลู่หานก่อนยองจิน ทว่าคนที่ได้ครอบครองหัวใจของลู่หานกลับเป็นคนพ่อที่เดินเข้ามาทีหลัง

 

            อ๊ะ! พ่อเลี้ยงผมเจ็บเสียงหวานของคนตัวเล็กข้างกายที่ดังขึ้นทำให้ชานยอลหลุดจากภวังค์ หน่วยตาคมเบิกกว้างเมื่อเห็นคนเป็นพ่อเดินเข้ามากระชากแขนเรียวและลากคนตัวเล็กออกไป

 

            พ่อจะพาลู่หานไปไหน!”

 

            เรื่องของผัวเมีย! คนนอกอย่างแกไม่ต้องมายุ่ง!!”

 

            ชานยอลกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินคำพูดของพ่อแท้ๆ ของตัวเอง ก่อนที่เรือนกายสูงจะวิ่งตามคนทั้งคู่ออกไปโดยไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าประตูห้องนอนห้องหนึ่งเปิดแง้มอยู่ และเจ้าของห้องที่อายุเพียงสิบหกปีก็เห็นและได้ยินทุกอย่างมาตั้งแต่ต้น

 

            รอยแผลในใจของเด็กน้อยคนนึงจึงค่อยๆ ใหญ่ขึ้นจากผลของการกระทำที่เห็นแก่ตัวของพวกผู้ใหญ่ .. นับตั้งแต่วันนั้น

 

            พายุฝนยังคงโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงไม่ต่างอะไรกับแรงอารมณ์ของคนทั้งสาม เสียงเสียดสีของล้อรถยนต์ที่บดกับพื้นถนนดังสะท้อนไปกับเสียงหวีดร้องของห่าฝนลูกใหญ่ ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาจนแทบมองไม่เห็นภาพเบื้องหน้า รถยนต์สีดำสองคันกำลังขับไล่ตามกันไปด้วยความเร็วที่เกินกฎหมายกำหนด

 

            ในห้องโดยสารของรถยนต์คันที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้า เสียงร้องไห้ของลู่หานยังคงดังออกมาไม่หยุดท่ามกลางอารมณ์โกรธของปาร์ค ยองจิน พวกเขามีปากเสียงกันมาตลอดทางเพราะต่างฝ่ายต่างไม่ยอมฟังกัน จนในที่สุดลู่หานก็ระเบิดอารมณ์ออกมาเพราะทนรับคำด่าทอของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีไม่ไหว

 

            ผมไม่ได้รักเขา!! ผมรักแค่คุณ! ถ้าไม่เชื่อก็ตายไปพร้อมกันนี่แหละ!!!”

 

            เพราะขาดสติยั้งคิดลู่หานจึงเอื้อมมือไปหักพวงมาลัยรถที่ยองจินกำลังบังคับอยู่จนรถส่ายไปมาอย่างน่าหวาดเสียว พื้นถนนที่เต็มไปด้วยน้ำขังยิ่งส่งผลให้ทุกอย่างเลวร้ายลงกว่าเดิม ก่อนที่ทุกอย่างจะจบสิ้นลงและเริ่มต้นใหม่ในอีกรูปเหตุการณ์หนึ่งที่กลายเป็นรอยแผลฉกรรจ์ภายในใจไปตลอดชีวิต

 

            หยุดนะลู่หาน!!”

 

            ไม่!! ถ้าจะตายก็ต้องตายด้วยกัน!!”

 

            เอี๊ยด!!! โครม!!!!

 

            สิ้นประโยคสุดท้ายของลู่หาน, รถยนต์คันที่พวกเขานั่งอยู่ก็หมุนคว้างไปกลางถนนก่อนจะเสียหลักพลิกคว่ำ รถของชานยอลที่วิ่งตามหลังมาติดๆ ด้วยความเร็วไม่ต่างกันชนเข้าเต็มๆ กับรถของยองจินและลู่หาน ก่อนที่รถทั้งสองคันจะกระเด็นไปชนกับสันเขาที่ทอดยาวอยู่ตลอดสองข้างทาง

 

            รอยเลือดสีแดงฉานอาบย้อมไปทั่วพื้นถนนท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วง กลิ่นเหม็นไหม้จนแสบจมูกของโครงเหล็กกล้าที่พังเละอย่างไม่เหลือชิ้นดีลอยเคว้งไปในอากาศ ปนเปไปกับกลุ่มควันสีดำที่คลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ

 

            อุบัติเหตุร้ายแรงที่เกิดขึ้นในค่ำคืนที่พายุฝนโหมกระหน่ำนำพาความสูญเสียมาสู่หัวใจของใครหลายคน ปาร์ค ยองจินเสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุ ชานยอลถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเนื่องจากมีเลือดคั่งในสมอง ส่วนลู่หานขาหักทั้งสองข้างและต้องนั่งวีลแชร์มาจนถึงทุกวันนี้

 

            ไม่มีใครกล่าวโทษใครกับเหตุการณ์ความสูญเสียที่เกิดขึ้น ทุกคนที่ยังอยู่ยังคงดำเนินชีวิตไปในเส้นทางของตน ทว่าภายในหัวใจของใครบางคนกลับบอบช้ำไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

 

            ชานยอลขึ้นเป็นพ่อเลี้ยงแห่งปางไม้เติมฝันแทนผู้เป็นพ่อที่จากไป และต้องรับผิดชอบทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของลู่หานที่กลายเป็นคนทุพพลภาพ ชานยอลต้องยืนหยัดขึ้นเพื่อเป็นเสาหลักให้กับคนอีกหลายคนโดยเฉพาะผู้เป็นน้องชายอย่างเซฮุนที่กลายเป็นเด็กซึมเศร้าหลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น 

 

            รอยแผลขนาดใหญ่บาดลึกอยู่ในหัวใจของทุกคนมาตลอดหลายปี .. กัดกินก้อนความรู้สึกราวกับเนื้อร้ายที่ไม่มีวันได้รับการเยียวยา

 

            และมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไปตราบใดที่พวกเขายังไม่ก้าวออกมาจากหลุมความเจ็บปวดเหล่านั้น

 

 

 

 

           

 

 

 

 

(ปัจจุบัน)

  

            เรื่องราวของความเจ็บปวดที่ถูกถ่ายทอดผ่านแววตาและน้ำเสียงทำให้หยดน้ำตาค่อยๆ ร่วงหล่นจากเรียวตาคู่สวย แม้คนที่เอ่ยเล่าจะไม่มีน้ำตาสักหยดแต่แบคฮยอนกลับรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่คนตรงหน้าแบกรับเอาไว้มาตลอดหลายปี มันไม่ใช่แค่การแบกรับความรู้สึกที่บอบช้ำของตัวเอง แต่ชานยอลต้องแบกรับความรู้สึกของใครอีกหลายคนที่ติดอยู่ในวังวนนี้

 

            ฝ่ามือเรียวค่อยๆ โอบประคองใบหน้าคมเข้มทั้งๆ ที่หยดน้ำตามากมายไหลผ่านเปลือกตาของตน ความรู้สึกมากมายล้นทะลักอยู่ในอกจนในที่สุดแบคฮยอนก็สะอื้นออกมาเบาๆ  ก่อนที่ใบหน้าหวานจะเบี่ยงหลบจากหน่วยตาคมกริบที่ทอดมองมาอย่างไม่ละสายตา

 

            อย่าร้องไห้สิ ฉันไม่ชอบน้ำตาของนายเลยรู้ไหม

 

            ชานยอลที่เห็นน้ำตาของคนตรงหน้าเป็นครั้งแรกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ปลายนิ้วยาวเกลี่ยซับหยดน้ำตาจากใบหน้าเรียวเล็กก่อนจะโน้มตัวลงไปกอดคนที่สะอื้นไห้จนจมูกแดง กลีบปากอิ่มกดจูบลงบนขมับบางซ้ำๆ พร้อมกับเอ่ยปลอบคนตัวเล็กที่ซุกหน้าอยู่กับอกของตน

 

            ถ้าไม่หยุดร้องฉันไม่ให้ถามอีกแล้วนะ

 

            ฮึก.. ไม่เอา

 

            ชานยอลยกยิ้มบางพร้อมกับลูบกลุ่มผมนิ่มอย่างปลอบประโลมคนที่กำลังร้องไห้แทนตน ไม่ใช่ว่าเขาไม่เจ็บปวดกับการนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีต เพียงแต่หยดน้ำตามันแห้งเหือดไปแล้วนับจากวันนั้น และสิ่งที่เหลืออยู่คงเป็นแค่ตะกอนของความรู้สึกผิด

 

            เวลาผ่านไปหลายนาทีกว่าที่แบคฮยอนจะหยุดสะอื้นและดึงตัวเองออกมาจากความรู้สึกเจ็บปวด ใบหน้าหวานที่ซบอยู่กับแผ่นอกแกร่งค่อยๆ ผละออกก่อนที่เรียวตาแดงช้ำจะช้อนมองคนที่โอบกอดตนเอาไว้ ทุกสิ่งรอบกายเงียบสงบจนได้ยินเสียงกระทบไหวของเศษใบไม้ที่ปลิวล้อไปกับสายลม

 

            เนิ่นนานที่สองนัยน์ตาสบมองกันราวกับจะค้นหาทุกปริศนาที่แอบซ่อนอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ ในวินาทีนี้อาจยังพูดได้ไม่เต็มปากว่าพวกเขารักกัน ทว่าความรู้สึกดีๆ ที่เริ่มถักทอก็ค่อยๆ ขมวดปมแน่นขึ้นเข้าไปทุกที เฉกเช่นสองหัวใจที่ค่อยๆ เปลี่ยนจังหวะให้พอดีซึ่งกันและกัน

 

            อยากถามอะไรฉันอีกไหม

 

ชานยอลเอ่ยถามแผ่วเบาโดยที่ปลายนิ้วยาวยังคงเกลี่ยไล้ใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ ซึ่งตอนนี้ไม่รู้ว่าเพราะเกิดจากการร้องไห้หรือว่าคนตัวเล็กกำลังเขินกันแน่

 

            ถ้าผมถามออกไปแล้ว รับปากได้ไหมครับว่าจะตอบความจริงกับผม

 

            อืม, ฉันรับปาก

 

            แบคฮยอนที่ได้ยินแบบนั้นสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เพราะรู้สึกประหม่ากับสิ่งที่กำลังจะถาม มันเป็นอีกหนึ่งคำถามที่ติดอยู่ในใจของเขาตั้งแต่วันแรกที่มาเหยียบที่นี่ .. ณ ที่ปางไม้เติมฝันแห่งนี้

 

            ทำไมถึงเป็นผมครับ

 

            เป็นคำถามที่ไม่ยากเลยกับการหาคำตอบ แบคฮยอนเพียงอยากรู้ว่าเพราะอะไรชานยอลจึงเลือกตนมายืนเคียงข้าง พวกเขาไม่เคยพบหรือรู้จักกันมาก่อนมันจึงไม่มีเหตุผลเลยที่แบคฮยอนจะมาอยู่ตรงนี้ แต่แล้วทำไมพ่อกับแม่ของเขาถึงเชื่อใจผู้ชายคนนี้ให้ดูแลลูกชายเพียงคนเดียวของพวกท่าน มันเพราะอะไรกัน?

 

            เราไม่เคยพบกันมาก่อนเลยนะครับ

 

            ใช่, แต่นั่นแค่กับนาย เพราะฉันเคยเห็นนายหลายครั้งแล้ว

 

            แบคฮยอนขมวดคิ้วมุ่นทันทีเพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่พ่อเลี้ยงแห่งปางไม้เติมฝันเอ่ยออกมา เขาอยู่ที่เกาหลีใต้ส่วนอีกฝ่ายก็อยู่ที่นี่ แล้วพวกเขาจะเคยพบกันได้ยังไง

 

            พ่อของฉันเป็นคนเกาหลี และเป็นเพื่อนเรียนมหาลัยกับท่านทูตพยอน, คุณพ่อของนาย

 

            สิ่งที่ไม่เคยรู้มาก่อนทำให้แบคฮยอนค่อยๆ คลายปมที่คิ้วก่อนจะจ้องมองใบหน้าคมตาแป๋วราวกับเด็กตัวเล็กๆ ที่พร้อมจะรับทุกอย่างจากผู้ใหญ่ ชานยอลที่เห็นแบบนั้นก็อดมันเขี้ยวไม่ได้จนต้องกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ก่อนจะจุ๊บหน้าผากมนเบาๆ อย่างเอ็นดู

 

            หลังจากที่พ่อเรียนจบท่านก็มาลงหลักปักฐานที่สวิสเพราะคุณปู่ของฉันมีที่ทางอยู่ที่นี่ ปางไม้เติมฝันค่อยๆ เติบโตขึ้นพร้อมกับความสัมพันธ์ของชายหญิงคู่หนึ่ง พ่อกับแม่ของฉันพบรักกันที่ปางไม้แห่งนี้

 

            คุณแม่ของคุณเป็นคนสวิสเหรอครับ

 

            อืม, หลังจากที่แม่คลอดเซฮุนได้ไม่นาน ร่างกายของท่านที่ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้วก็ค่อยๆ ทรุดลงจนในที่สุดท่านก็จากเราไปตั้งแต่เซฮุนยังไม่ถึงขวบดี เราสองพี่น้องขาดความรักจากผู้เป็นแม่และพ่อก็ทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลา จนวันหนึ่งที่ฉันได้พบกับลู่หาน

 

            “…”

 

            ดวงตาของลู่หานเหมือนกับแม่มาก แต่ก็ไม่ได้มีแค่ฉันที่หลงรักดวงตาที่เหมือนกับแม่คู่นั้น พ่อของฉันตกหลุมรักลู่หานตั้งแต่วันแรกที่ฉันพาเขามาที่นี่

 

            “…”

 

ความเจ็บปวดครั้งนั้นทำให้ฉันเกือบเสียคน แต่ฉันก็ไม่เคยโทษว่าเป็นความผิดของพ่อกับลู่หาน ฉันยังเชื่ออยู่เสมอว่าความรักคือสิ่งที่สวยงาม ฉันอยากเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนที่เต็มใจจะรักษาหัวใจพังๆ ดวงนี้

 

            ชานยอลเผยยิ้มเศร้ายามที่นึกถึงช่วงเวลาแสนโหดร้ายที่เขาได้ผ่านพ้นมา ก่อนที่หน่วยตาคมกริบจะทอดมองแก้วตาใสของคนที่อยู่ในอ้อมกอดของตนอย่างสื่อความหมาย มันอาจจะยังไม่ใช่ความรัก แต่เส้นด้ายของความผูกพันเริ่มต้นถักทอมาเนิ่นนานแล้ว

 

            ฉันเฝ้าตามหาใครคนนั้นมาตลอด จนกระทั่งได้พบกับนาย

 

            ที่ไหนครับ

 

น้ำเสียงของแบคฮยอนเบาหวิวยามที่เอ่ยถามออกมา เมฆหมอกที่เคยปกคลุมเมืองหนาวค่อยๆ จางหาย พร้อมกับสายลมอบอุ่นของฤดูใบไม้ร่วงที่พัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง สัมผัสต้องผิวกายและไม่ได้ทำให้หนาวเนื้ออย่างที่เคยเป็น

 

งานวันเกิดของท่านทูตพยอนเมื่อปีก่อน

 

เห? ทำไมผมไม่เคยเห็นคุณเลยล่ะครับ

 

ชานยอลหัวเราะเบาๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ครั้งแรกที่เขาได้พบกับแบคฮยอน และดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะเริ่มนึกออกแล้วว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นในงานวันเกิดของท่านทูตพยอนในค่ำคืนนั้น

 

อย่าบอกนะครับว่าคุณก็เห็น!?”

 

ใช่, ฉันยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น

 

ฮื่ออ

 

ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นย้อนกลับเข้ามาในหัวของแบคฮยอนจนเจ้าตัวต้องครางแผ่วออกมาด้วยความอับอาย เรื่องมันมีอยู่ว่าเขาอยากเป็นคนถือเค้กที่ช่วยกันทำกับคุณแม่มาให้คุณพ่อด้วยตัวเอง ทว่าก่อนที่จะเดินไปถึงที่คุณพ่อยืนอยู่ แบคฮยอนก็สะดุดสายไฟประดับจนหน้าคะมำ แต่ที่เลวร้ายกว่านั้นก็คือเขาตกลงไปในสระว่ายน้ำพร้อมกับเค้กทั้งก้อน

 

ซึ่งแบคฮยอนไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าแขกในงานคืนนั้นจะมีชานยอลรวมอยู่ด้วย

 

ฉันประทับใจท่าล้มของนายมากเลยนะ

 

ฮื่อ~ ห้ามเอาไปเล่าให้ใครฟังเลยนะครับใบหน้าหวานซุกเข้าหาอกแกร่งอย่างไม่กล้ามองหน้าคนตัวโตกว่าเพราะรู้สึกอับอายจนหน้าเห่อร้อนไปหมด 

 

นั่นคือครั้งแรกที่ฉันได้พบนาย, ฉันกับท่านทูตพยอนยังคงติดต่อกันตลอดแม้ว่าพ่อของฉันจะเสียไปนานแล้ว ท่านรับรู้เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของฉัน ฉันต้องขอบคุณท่านที่เมตตาฉันมากขนาดนี้

 

แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมของคนที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย แต่ที่ชัดเจนที่สุดก็คงจะเป็นความรู้สึกตื้นตันใจ

 

หลังจากวันนั้นเวลาที่ฉันไปทำธุระที่เกาหลีและเข้าไปเยี่ยมท่านทูตพยอน ฉันก็มักจะเห็นนายทุกครั้ง เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่ชอบแบกกระดานวาดรูปเดินไปเดินมาอยู่ในสวนหลังบ้าน

 

“…”

 

ฉันก็บอกนายไม่ได้เหมือนกันว่าเพราะอะไรฉันถึงเลือกนายให้เป็นใครสักคนคนนั้น ฉันรู้แค่ว่าต้องเป็นนาย เป็นนายคนนี้เท่านั้น

 

คุณชานยอล..”

 

ฉันเลยตัดสินใจเข้าไปกราบท่านทูตและคุณแม่ของนายเพื่อขอนายมาเป็นเจ้าสาวของฉัน ตอนนี้ฉันอาจจะยังไม่กล้าพูดคำนั้น แต่ได้โปรดเชื่อใจฉันว่าในสักวันฉันจะบอกมันกับนายพร้อมกับหัวใจดวงนี้

 

ฮึก..”

 

อยู่ด้วยกันนะ

 

สายลมถึงเวลาเปลี่ยนทิศหันเหไปยังทิศทางใหม่อย่างมีอิสระ หมอกหนาที่เคยบดบังหัวใจค่อยๆ จางหายไปกับความอบอุ่นของแสงแห่งรังสิมันต์ และแบคฮยอนที่พยักหน้ารับทั้งน้ำตาอยู่ในอ้อมกอดของชานยอล

 

นกน้อยโผบินสู่อ้อมกอดของขุนเขา และภูผาสูงชันลูกนั้นก็พร้อมจะเป็นที่กำบังลมหนาวให้กับนกน้อยตัวนั้นแต่เพียงผู้เดียว 

 

 

 





tbc.

 

ชีวิตคนเราบางครั้งมันก็ไม่เป็นดั่งใจ หวังสิ่งหนึ่งไว้อาจพบเจอกับความผิดหวัง

แต่เราเลือกที่จะมีความสุขกับสิ่งเล็กๆน้อยๆ ได้นะคะ  

miss you everyone

#ซคกด


S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 399 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #1942 @_@ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 22:29

    ว๋ายยยยยยยยยยย พ่อเลี้ยงแอบมองแอบมีใจให้น้องมาก่อนนานแล้วนี่ว้าาาาาาา อิอิอิ

    จากนี้ก็ดีดีนะค้าาาาาาาาา ให้มันชัดเจนกันไปสักที มูฟค่ะมูฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

    #1,942
    0
  2. #1927 Ninee6104 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 11:41
    อ๊ากกกกกกกก!!เขิ้นนนนนนนนน
    #1,927
    0
  3. #1841 วันเดอร์ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 16:22
    กรี๊ดดดดดดดด
    #1,841
    0
  4. #1827 Chi_Yeol (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 01:03
    ชอบมาตั้งนานแล้วหนิ งื้อออออ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 พฤษภาคม 2563 / 01:05
    #1,827
    0
  5. #1788 pcy921 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 00:38
    เนี่ยยยแบบนี้มันแอบชอบเขามานานแล้วเนี่ย ไม่ต้องมาปากแข็งเลยค่ะ ผู้ร้ายรับสารภาพมาซะดีๆ
    #1,788
    0
  6. #1698 bbblueskyy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 14:30
    พ่อเลี้ยงเค้าชอบน้องมานานแล้ว
    #1,698
    0
  7. #1649 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 23:23
    น้ำตาซึมฮืออออออออออออออออออออออ
    #1,649
    0
  8. #1628 AingByun96 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 08:44
    คุณพ่อเลี้ยงเขาดูน้องน้อยมานานแล้วอ่าค้าาา เพนนเขิลลลล
    #1,628
    0
  9. #1320 lalalalal (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 22:32

    เหมือน4แผ่นดินเลยค่ะ คุณเปรมชอบมองแม่พลอยมาตลอดแต่ไม่เคยคุยกันเลย เข้าทางพ่อด้วย(แต่ก็ไม่เคยคุยกันอยู่ดี) จนได้แต่งงานกันถึงได้คุยกันในห้องหอ กรี้ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #1,320
    0
  10. #1121 purnploy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 18:31
    พี่ชอบน้องงงงงง
    #1,121
    0
  11. #1098 GeeMonsterrrr (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 06:43
    ง้อววว คนดุหายเหลือเพียงคนอบอุ่นนนน
    #1,098
    0
  12. #952 Jammie-Lee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 17:03
    อ่อ ชานยอลเจอแบคหลายครั้งแล้วนี่เอง
    #952
    0
  13. #918 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 22:57
    ผู้ชายอบอุ่นนรน
    #918
    0
  14. #838 faniikris (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 12:43
    มันเป็นแบบนี้นี่เอง
    ลู่หานเขาก้้้รักสามีเขาดีนะ
    แต่ร้้้้้้ายอ่ะ
    #838
    0
  15. #787 เจ้าบี๋ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:47
    ฮื่อออ อยากได้พ่อเลี้ยงจังเลยค่ะ ทำไมเป็นผู้ชายอบอุ่นขนาดนี้
    คิดภาพสายตาตอนมองน้องออกเลย มันต้องอ่อนโยนมากแน่ๆ
    #787
    0
  16. #733 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 21:56
    มีหลากหลายอารมณ์เลยตอนนี้
    #733
    0
  17. #717 *HIMAKI (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 21:58
    หูวว เปิดใจคุยกันอย่างนี้ดีมากๆ
    #717
    0
  18. #666 semeee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 20:34
    อบอุ่นมากเลย ขอให้ทั้งสองเคียงคู่กันไปนานๆเลย
    #666
    0
  19. #663 22645 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 07:12
    โง้ยยย ชอบบบบบบบ อบอุ่นจัง สู้ๆนะครับไรท์ รีบๆมาต่อน้าาา
    #663
    0
  20. #662 22645 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 07:12
    โง้ยยย ชอบบบบบบบ อบอุ่นจัง สู้ๆนะครับไรท์ รีบๆมาต่อน้าาา
    #662
    0
  21. #661 A.Aom XmMJk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 23:34
    ละมุนจังเลยยยย ชอบมากเลยค่ะ
    #661
    0
  22. #658 พรสถิตย์ บุราญรัตน์ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 22:26
    ชอบการเล่าเรื่อง
    มีมุมอบอุ่นฮืออออออออออ
    มาต่อไวๆเด้อออ
    #658
    0
  23. #657 Vevyexomk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 19:57
    ชอบอ่าาาาาา รีบต่อนะ รีบต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #657
    0
  24. #656 Mybrownie (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 12:46
    ยิ่งอ่านยิ่งเขินรู้สึกอบอุ่นแบบบอกไม่ถูก ฮื่ออออ พ่อเลี้ยงอบอุ่นมาก ชอบเรื่องนี้มาก
    #656
    0
  25. #655 Osehunisreal (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 09:10
    ชอบมากอะ เรื่องนี้คือโครตชอบบ เป็นอะไรที่อบอุ่นมากๆ รอมานานละ กว่าจะอัพเดท555 แต่ชอบมากๆ รอนะคะรอ สนุกจริงๆ ไม่เครียดเลย อบอุ่นหัวใจมากเว่อออออ
    #655
    0