(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 12 : 12 | You’re my Dream

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,686
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 386 ครั้ง
    21 ส.ค. 61




12 | You’re my Dream

คุณคือคนของความฝัน

ที่ผมค้นพบเจอในโลกแห่งความจริง

Secrets of Garden




 

 

บ้านไม้หลังเล็กท่ามกลางทิวสนสูงที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า กำลังสร้างความลำบากใจให้กับปาร์ค เซฮุนซึ่งเอาแต่ยืนนิ่งอยู่กับที่มาร่วมสิบนาทีแล้ว ใบหน้าน่ารักฉายแววประดักประเดิดอย่างคนทำอะไรไม่ถูก จะก้าวขาไปข้างหน้าก็ก้าวไม่ออก จะก้าวถอยหลังก็รู้สึกยุ่งยากใจ

 

            ลมหายใจร้อนจึงถูกผ่อนออกจากปลายจมูกรั้นอย่างนึกรำคาญตัวเอง เซฮุนเดินวนไปวนมาอยู่หน้าบ้านไม้หลังเล็กซึ่งเป็นหนึ่งในบ้านพักของคนงานในฟาร์ม ก่อนที่สองมือจะยกขึ้นทึ้งหัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด

 

            แกร๊ก..

 

            ทว่าเสียงบานประตูที่ถูกเปิดออกมาจากด้านในก็ทำให้คนที่ตกอยู่ในภวังค์สะดุ้งจนตัวโยน นัยน์ตาเรียวคมหันขวับไปมองยังที่มาของเสียงก่อนที่คิ้วเข้มจะขมวดฉับทันที รวมไปถึงใบหน้าน่ารักที่เชิดขึ้นอย่างลืมตัว

 

            คะ.. คุณหนูเล็ก

 

            เสียงหวานของหญิงสาวร่างบางที่เป็นคนเปิดประตูออกมาจากบ้านพักของสัตวแพทย์หนุ่มประจำปาง, เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เมื่อหันมาเห็นร่างสูงโปร่งของผู้เป็นนาย แม้ว่าคนตรงหน้าจะอายุน้อยกว่าเธอถึงหกปี แต่หญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะเกรงกลัว

 

            เธอมาทำอะไรที่นี่อย่างนั้นเหรอ? งานของเธอคือช่วยลุงชาร์ลีทำบัญชีของฟาร์มไม่ใช่หรือไง

 

            คะ คือฉันมาเช็ดตัวให้คุณหมอค่ะ

 

            ใครสั่งให้เธอทำมิทราบ!”

 

            เสียงตวาดลั่นของร่างโปร่งตรงหน้าทำให้ จอยสะดุ้งจนเนื้อตัวสั่นด้วยความตกใจ หญิงสาวรูปร่างโปร่งบางผู้นี้เป็นลูกสาวของชาร์ลี, หัวหน้าคนงานฟาร์มโคนมของปางไม้เติมฝัน

 

            ฉะ ฉันเห็นว่าไม่มีคนดูแลคุณหมอ ฉันก็เลย

 

            มันไม่ใช่หน้าที่ของเธอ คราวหลังไม่ต้อง!”

 

            น้ำเสียงเกรี้ยวกราดที่ไม่ค่อยมีใครได้ยินบ่อยนักถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากบาง ก่อนที่คนเอ่ยประโยคนั้นจะสะบัดหน้าหนีและเดินข้ามสะพานไม้ไปยังบ้านพักหลังเล็ก โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังเลยแม้แต่นิดเดียว

 

            ปัง!

 

            บานประตูไม้ถูกปิดลงอย่างแรงตามห้วงอารมณ์ของร่างสูงโปร่งที่เดินเข้าไปด้านใน จอยทำได้แค่ยืนมองอยู่ในที่ของตนอย่างเจียมตัว เธอรู้ดีว่าการกระทำของเธอทำให้คุณหนูเล็กไม่พอใจ แต่คนแอบรักอย่างเธอก็อยากมีโอกาสสักครั้งที่ได้ดูแลคนที่ตัวเองหลงรัก

 

            แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าหัวใจของเขาคนนั้นมีใครอยู่เต็มหัวใจก็ตาม

 

            ฝ่ายเซฮุนที่เดินเข้ามาในบ้านไม้หลังเล็กด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวก็ค่อยๆ ใจเย็นลงเมื่อเห็นร่างของเจ้าของบ้านที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง บ้านพักของคุณหมอหนุ่มไม่ได้กว้างขวางไปกว่าของคนงานคนอื่นแม้ว่าเจ้าตัวจะเป็นเพื่อนสนิทของพ่อเลี้ยงก็ตาม เพราะภายในบ้านมีเพียงเตียงหนึ่งหลังที่ตั้งอยู่กลางบ้าน กับพื้นที่ใช้สอยอีกเล็กน้อยซึ่งเชื่อมกับห้องครัวเล็กๆ

 

            คุณเล็กของป้าแมรี่ที่เพิ่งจะเกรี้ยวกราดใส่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ไปเมื่อครู่ เดินเข้ามาใกล้เตียงนอนหลังกว้างก่อนจะค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนฟูก ฝ่ามือบางถูกันไปมาอย่างคนทำตัวไม่ถูกหลังจากที่ความหงุดหงิดจางหายไป เพราะนี่นับเป็นครั้งแรกที่เซฮุนก้าวเข้ามาในบ้านพักหลังนี้

 

            เด็กน้อยรู้สึกตื่นเต้น ประหม่า หัวใจก็เต้นในจังหวะแปลกๆ จนสับสนวุ่นวายไปหมด

 

            อืมม..”

 

            เสียงครางแผ่วกับแรงขยับตัวของคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ส่งผลให้เจ้าของเรือนกายสูงโปร่งสะดุ้งตัวโยนจนสะเทือนไปทั้งฟูกนิ่ม นัยน์ตาสีเข้มที่ค่อยๆ ปรือเปิดยิ่งทำให้เด็กดื้อของป้าแมรี่ไปไม่เป็น ครั้นจะลุกหนีไปจากเตียงก็ดูเหมือนว่าจะไม่ทันเสียแล้ว

 

            หืม? คุณเล็ก..”

 

คนที่เพิ่งฟื้นได้สติหลังจากสลบไปตั้งแต่เมื่อวานเย็นเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าตามประสาคนที่ขาดน้ำมาหลายชั่วโมง ซึ่งนั่นก็ทำให้เซฮุนได้สติและรีบลุกไปหยิบเหยือกน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ มาให้อีกคนดื่ม

 

ดะ ดื่มน้ำก่อนสิ

 

ขอบคุณครับ

 

สัตวแพทย์หนุ่มครางตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ทว่าใบหน้าคมเข้มกลับปรากฏรอยยิ้มสดใสอย่างคนมีความสุข ฝ่ามือหนาเอื้อมไปรับแก้วน้ำมาดื่ม ทว่าตอนที่ยื่นกลับคืนให้คนตัวบางกลับรั้งข้อมือเรียวเอาไว้ ก่อนจะเลื่อนไปกอบกุมฝ่ามือบางไว้แน่นในจังหวะที่อีกคนกำลังจะชักมือหนี

 

ดีใจจังที่ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นหน้าคุณหนูเล็กเป็นคนแรก

 

คำพูดของคนผิวเข้มที่นอนยิ้มหวานอยู่บนเตียงทำให้เซฮุนอดไม่ได้ที่จะยู่หน้าอย่างรู้สึกขัดใจ .. ตื่นมาเห็นหน้าเขาเป็นคนแรกแล้วไง แต่ไม่ใช่คนแรกที่มานั่งอยู่ตรงนี้สักหน่อย

 

ทำไมหน้ามุ่ยแบบนั้นล่ะครับ, ใครทำอะไรให้ไม่พอใจหรือไงหืม น้ำเสียงอ่อนโยนที่เอ่ยถามยิ่งทำให้เด็กดื้อเริ่มงอแง ซึ่งไม่บ่อยนักหรอกที่คุณเล็กของป้าแมรี่จะแสดงอาการเช่นนี้กับคิม จงอิน

 

ก็ตอนที่ฉันกำลังจะเข้ามาหานาย ฉันเจอลูกสาวของลุงชาร์ลีที่หน้าบ้านด้วย เธอบอกว่าไม่มีคนดูแลคุณหมอฉันเลยเข้ามาเช็ดตัวให้ เหอะ! หน้าที่ของตัวเองก็ไม่ใช่

 

ริมฝีปากบางที่เบะออกตลอดเวลาที่เอ่ยเล่าเรียกรอยยิ้มเอ็นดูของคนที่นอนป่วยอยู่บนเตียงได้เป็นอย่างดี อาการอ่อนเพลียจากการสำลักควันไฟเมื่อวานดูเหมือนว่าจะหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อได้ยาวิเศษ และคนตรงหน้าก็คือยาวิเศษขวดนั้น

 

หึงผมเหรอครับ

 

ก็ใช่..!!”

 

คนที่เผลอหลุดปากเอ่ยความรู้สึกในใจออกไปรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองทันที ท่าทางตื่นตูมราวกับกระต่ายตัวน้อยทำให้จงอินหัวเราะเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู ก่อนจะลุกขึ้นนั่งโดยช้อนอุ้มคนเด็กกว่าให้มานั่งบนตักของตนแล้วโอบกอดเอาไว้แน่น

 

ปะ ปล่อยเลยนะ

 

ไม่ปล่อยครับ, ผมป่วยอยู่นะต้องการกำลังใจมากๆ

 

คนแก่เจ้าเล่ห์

 

เสียงแผ่วเบาที่เอ่ยออกมาจากริมฝีปากบางเรียกรอยยิ้มจากจงอินได้เป็นอย่างดี ปลายคางสวยวางทาบลงบนลาดไหล่มนที่ไม่ได้แคบเล็กเหมือนกับเด็กอายุสิบเก้าบางคน แต่สำหรับจงอินเขาคิดว่ามันพอดีกับคางของตนมากที่สุดแล้ว

 

รูปร่างสูงโปร่งที่อีกปีสองปีข้างหน้าคงสูงมากขึ้นกว่านี้ ใบหน้าคมที่มองบางมุมก็ดูน่ารักน่าหยิกแต่บางมุมก็ดูหล่อเหลา ช่วงไหล่กว้างและแผ่นหลังที่น่าซบ ทุกสิ่งที่กอปรขึ้นเป็นปาร์ค เซฮุนคือสิ่งสวยงามที่จงอินหลงใหล รักใคร่ และเอ็นดู

 

เซฮุนเปรียบเสมือนคนในความฝันที่คิม จงอินค้นพบเจอในโลกของความเป็นจริง

 

และจงอินรักเด็กคนนี้สุดหัวใจ

 

ร้องไห้หรือเปล่าตอนที่ผมสลบไป

 

ใครจะไปร้องกัน

 

แม้ว่าคนน่ารักจะเอ่ยปฏิเสธ แต่ฝ่ามือบางที่บีบมือของเขาแน่นก็ทำให้จงอินรู้ว่าเด็กน้อยของเขาเสียขวัญมากแค่ไหนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ปลายนิ้วยาวลูบแก้มใสแผ่วเบาเพื่อปลอบโยนคนในอ้อมกอด และถึงแม้ว่าจะอยากทำมากกว่านั้นแต่จงอินก็พยายามห้ามใจเพราะรู้ดีว่าน้องยังเด็กนัก

 

ผมสัญญาว่าจะไม่พาตัวเองเข้าไปเสี่ยงเหมือนเมื่อวานอีก

 

จงอินกระชับอ้อมแขนที่กอดอีกคนให้แน่นขึ้นพร้อมกับเอ่ยคำสัญญา มันไม่ใช่แค่ลมปากที่เอ่ยออกมาเพื่อเอาใจคนตรงหน้า แต่เป็นคำมั่นของลูกผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่อยากเห็นคนสำคัญของตนต้องเจ็บปวดเสียใจ

 

เพราะไม่มีใครบอกได้ว่าถ้าเกิดเหตุการณ์เช่นเมื่อวานอีกแล้วเขาจะปลอดภัยเหมือนกับครั้งนี้ ชีวิตของคนเราไม่แน่นอน ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมถูกกำหนดด้วยโชคชะตาและเข็มเวลาที่หมุนเดิน

 

สัญญาแล้วนะ

 

ครับ, คุณหนูของผม

 

เรื่องราวของความรักก็เช่นเดียวกัน 

 

 

 

 

 

 

 

 

เหตุการณ์เพลิงไหม้ที่เกิดขึ้นในปางไม้เติมฝันล่วงรู้ไปถึงหูของคนภายนอกอย่างรวดเร็วจากคำบอกเล่าของคนงานในปางที่พูดกันไปปากต่อปาก แน่นอนว่าไร่ข้างเคียงอย่างไร่ชามอร์แกนก็รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเช่นกัน และด้วยความที่เป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันมานาน มอร์แกนจึงชวนหลานสาวของตนมาเยี่ยมพ่อเลี้ยงปาร์คถึงปางไม้เติมฝัน

 

รถยุโรปคันใหญ่จอดเทียบที่หน้าเรือนไม้หลังงามในเวลาบ่ายคล้อยที่แดดร่มลมตก เสียงเครื่องยนต์ที่ดังขึ้นหน้าบ้านส่งผลให้แมรี่ที่กำลังสอนเด็กรับใช้แกะสลักผักผลไม้ผละออกไปดู ก่อนที่ใบหน้าขาวอวบจะฉายแววแปลกใจเมื่อเห็นรถยนต์ที่ไม่คุ้นตา

 

ใครมากันคะคุณแม่บ้านหญิงวัยกลางคนทำเพียงส่ายหน้าเป็นคำตอบเด็กในความดูแลของตน ก่อนจะละมือจากงานตรงหน้าและเดินออกไปที่หน้าเรือน

 

ร่างอวบท้วมเดินลงบันไดที่ลาดต่ำลงไปยังรั้วบ้านด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง นัยน์ตาอ่อนแสงหรี่มองผู้มาเยือนด้วยความแปลกใจ ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่แขกผู้มาเยือนหันมาเห็นพอดี

 

พ่อเลี้ยงชานยอลอยู่ไหมครับเป็นมอร์แกน เบย์ที่เอ่ยถามขึ้นเมื่อหันมาเห็นหญิงร่างท้วมที่ยืนอยู่อีกฝั่งของรั้ว ซึ่งคนถูกถามอย่างแมรี่ก็รีบเปิดประตูรั้วให้กับแขกตามมารยาทของเจ้าบ้านที่ดี

 

วันนี้พ่อเลี้ยงเข้าปางตั้งแต่ช่วงสายแล้วค่ะ แต่อีกสักประเดี๋ยวท่านคงจะกลับมา เชิญคุณเบย์เข้ามาในเรือนก่อนค่ะรั้วไม้สีขาวสะอาดสูงเพียงเอวถูกเปิดออก ก่อนที่ร่างของสองลุงหลานนามสกุลเบย์จะเดินเข้ามาด้านในเรือนไม้หลังงาม

 

แมรี่เดินนำแขกทั้งสองมายังโถงกลางเรือน ก่อนจะหันไปสั่งให้เด็กรับใช้ยกน้ำยกขนมมาต้อนรับแขก มอร์แกนที่ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาสีเบจหันไปมองรอบๆ เรือนไม้หลังงามอย่างชื่นชมในรสนิยมการแต่งบ้านของพ่อเลี้ยงหนุ่ม ผิดจากผู้เป็นหลานสาวที่เอาแต่ชะเง้อมองไปยังหน้าบ้านด้วยความหวังว่าจะได้เห็นเรือนกายสูงของคนที่ใจถวิลหาเดินผ่านกรอบประตูเข้ามา  

 

น้ำค่ะคุณเบย์

 

อ่า, ขอบคุณครับมอร์แกนเอ่ยขอบคุณแมรี่ ก่อนจะละสายตาจากแม่บ้านร่างท้วมมายังหลานสาวของตนที่นั่งอยู่ข้างกาย หลานมองหาใครอยู่เหรอ

 

หญิงสาวใบหน้าสะสวยสะดุ้งจากภวังค์ยามที่เรียวแขนขาวถูกแตะเบาๆ ไอรีนหันกลับมามองใบหน้าของมอร์แกนโดยที่คิ้วบางสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อครู่เธอตกอยู่ในภวังค์จนไม่ได้ยินว่าคนเป็นลุงเอ่ยถามว่าอะไร

 

คุณลุงพูดว่าอะไรนะคะ

 

ลุงถามว่าหลานมองหาใครอยู่ ตั้งแต่เข้ามานั่งลุงก็เห็นหลานเอาแต่ชะเง้อมองไปที่ประตูตลอดเวลา

 

คำพูดของคนที่เปรียบเสมือนผู้ปกครองทำให้ไอรีนเผลอจิกปลายเล็บลงบนชายกระโปรงตัวสวยอย่างคนที่พยายามปกปิดความรู้สึกบางอย่าง ทว่าเธอคงไม่รู้ว่าคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างมอร์แกนมองออกว่าหลานสาวของตนกำลังรู้สึกเช่นไร

 

ยามที่ความรู้สึกรักเริ่มรุนแรงจนแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการ คนเรามักจะกระทำบางสิ่งลงไปโดยไร้ซึ่งการย้ำคิดเพื่อตอบสนองความต้องการนั้น

 

จากรักกลายเป็นความลุ่มหลง จากความลุ่มหลงแปรเปลี่ยนเป็นอยากครอบครองจนทำให้ขาดสติ มอร์แกนกังวลเหลือเกินว่าในวันนึงหลานสาวของตนจะเป็นเช่นนั้น

 

ที่เรามาเยี่ยมพ่อเลี้ยงในวันนี้เพราะความห่วงใยจากคนบ้านใกล้เรือนเคียงกันพึงมี หลานเข้าใจใช่ไหม

 

เข้าใจค่ะ

 

ถ้าเข้าใจหลานก็ไม่ควรแสดงกิริยาที่ไม่เหมาะสม เราเป็นผู้หญิงจะดูไม่งาม

 

ไอรีนเพียงพยักหน้ารับคำสอนของผู้เป็นลุงอย่างไม่มีท่าทีต่อต้านเพราะรู้ดีว่าตนอยู่ในสถานะไหน เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ใครบางคนปรากฏกายที่เชิงบันไดชั้นสองของเรือน ซึ่งเขาผู้นั้นเป็นคนที่ทั้งมอร์แกนและไอรีนคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี

 

วีลแชร์คันเล็กเคลื่อนที่อย่างอัตโนมัติมาหยุดที่โถงกลางเรือน พร้อมกับเรือนกายบอบบางของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สี่ล้อที่ขับเคลื่อนด้วยระบบไฟฟ้า โดยที่ด้านหลังมีเด็กรับใช้คนสนิทที่เพิ่งผละตัวออกไปเพื่อไปเตรียมของว่างมาให้ผู้เป็นนาย

 

สวัสดียามบ่ายครับคุณเบย์

 

สวัสดียามบ่ายเช่นกันครับคุณลู่หาน

 

มอร์แกนเอ่ยทักทายอดีตแม่นางของปางไม้เติมฝันด้วยน้ำเสียงสุภาพแม้ว่าคนตรงหน้าจะอายุน้อยกว่าตนก็ตาม ในขณะที่ไอรีนก็ก้มหัวเล็กน้อยให้กับคนอายุเยอะกว่าอย่างมีมารยาทและบ่งบอกถึงความเคารพนับถือ

 

มากันนานหรือยังครับ, ต้องขอโทษจริงๆ ที่ผมพักผ่อนอยู่บนห้องเลยไม่ได้ลงมาต้อนรับ

 

ไม่เป็นไรเลยครับคุณลู่หาน เราสองคนเพียงมาเยี่ยมเยียนพ่อเลี้ยงด้วยใจที่เป็นห่วงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นน่ะครับ

 

ต้องขอบคุณน้ำใจของคุณมอร์แกนแทนชานยอลจริงๆ ครับรอยยิ้มอ่อนหวานประดับบนใบหน้าสวยอย่างที่ทำให้คนมองรู้สึกชื่นชม สมกับที่เคยเป็นราชินีของอดีตเจ้าป่าที่ปกครองผืนพนาแห่งนี้

 

คุณลู่หานสบายดีนะครับ

 

ก็ดีไปตามสภาพของคนไม่สมประกอบนั่นแหละครับ, ว่าแต่สาวน้อยหน้าตาสะสวยคนนี้คือหลานสาวของคุณมอร์แกนใช่ไหมครับ ไม่ได้พบกันนานโตขึ้นเยอะเลยนะ

 

รอยยิ้มเป็นมิตรถูกส่งไปให้หญิงสาวเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่ในบริเวณนี้ ซึ่งไอรีนก็ส่งยิ้มหวานตอบกลับมาด้วยแววตาเป็นประกายที่เผยชัดถึงความรู้สึกชื่นชมคนตรงหน้า

 

คุณลู่หานจำไอรีนได้ด้วยเหรอคะ

 

จำได้สิ, เมื่อก่อนเราชอบมาเล่นที่ปางอยู่บ่อยๆ ถ้าจำไม่ผิดเราเป็นเพื่อนกับลูกสาวของลุงชาร์ลีใช่ไหม

 

ใช่ค่ะ ไอรีนกับจอยโตมาด้วยกันค่ะ

 

หญิงสาวเอ่ยตอบลู่หานด้วยรอยยิ้มยามที่นึกถึงสมัยเด็กๆ ที่เธอมาหาเพื่อนสนิทซึ่งอาศัยอยู่ในปางไม้เติมฝันแทบทุกวัน ซึ่งนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของความรู้สึกตกหลุมรักที่เธอมีให้กับเขาคนนั้น

 

ได้ข่าวว่าไอรีนเรียนจบนอกด้วยใช่ไหม น่าปลื้มใจแทนคุณมอร์แกนจริงๆ นะครับที่มีหลานสาวสวยและเรียนเก่งแบบนี้

 

ฮ่าๆ ขอบคุณครับมอร์แกนหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีกับคำชมของคนตรงหน้า เช่นเดียวกับลู่หานที่แย้มยิ้มบางอย่างมีเสน่ห์ ทำเอาสองลุงหลานรู้สึกชื่นชมยิ่งกว่าเดิม

 

ผมชอบคนที่เพียบพร้อมอย่างไอรีนน่ะครับ ทั้งรูปร่างหน้าตา มารยาท การศึกษา เหมาะสมที่จะเลือกมายืนเคียงข้างกายเป็นที่สุด

 

คำพูดของเจ้าบ้านทำให้มอร์แกนกับไอรีนชะงักไปเล็กน้อยอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่มันก็คงเป็นเรื่องโกหกที่จะบอกว่าไม่รู้จริงๆ ว่าใครที่ลู่หานกำลังเอ่ยถึง เพราะลึกๆ แล้วทั้งคู่รู้ดีแก่ใจ

 

คือ คุณลู่หานหมายถึง..” มอร์แกนเหมือนคนน้ำท่วมปากที่อยากจะพูดก็พูดไม่ออก ได้แต่อึกอักอย่างคนไปไม่เป็น

 

อ๋อ, ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่คิดว่าถ้าคนที่มาดูแลพ่อเลี้ยงและปางไม้เติมฝันเป็นไอรีนก็คงจะดี แต่ไม่ใช่ว่าคนที่ชานยอลเขาเลือกไม่เหมาะสมนะครับ

 

“…”

 

เพียงแต่ผมคิดว่าถ้าเป็นไอรีนคงจะเหมาะสมกว่า

 

ใบหน้าสวยเผยรอยยิ้มอ่อนหวานเหมือนเช่นทุกครั้งให้กับแขกทั้งสองซึ่งมองมาที่ตนด้วยสายตาที่แตกต่างความหมาย ชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความรู้สึกกังวลกับคำพูดของลู่หาน ทว่าผู้เป็นหลานสาวกลับเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง

 

และนั่นถือเป็นคำตอบที่น่าพอใจสำหรับลู่หานที่การหว่านเมล็ดพืชในครั้งนี้ได้ผลอย่างที่คาดหวังเอาไว้

 

 

 

 

 

 

 

 

สุริยายอแสงพาดผ่านนภากว้างที่ค่อยๆ ไล่ระดับเฉดสี ส้มแสดอยู่ชิดกับแผ่นขอบฟ้าใกล้กับดวงอาทิตย์ยามอัสดง สีน้ำเงินโทนม่วงอ่อนอยู่ถัดขึ้นไป กลมกลืนกับสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำที่ลอยตัวหนาอยู่ชั้นบนสุดของผืนฟ้า

 

วิหคน้อยหลงฝูงส่งเสียงขับขาน เกิดเป็นท่วงทำนองเพลงที่สอดรับกับเสียงหวีดหวิวของสายลม นภาหม่นค่อยๆ ถูกแต่งแต้มด้วยหมู่ดาว กระจุกเล็กกระจุกน้อยกระจายตัวอย่างมีอิสระท่ามกลางทะเลรัตติกาล

 

เป็นเวลาเดียวกันกับที่ม้าหนุ่มตัวใหญ่หยุดการเคลื่อนไหวลงที่หน้าเรือนไม้หลังงาม ท่อนแขนแกร่งที่โอบผ่านเอวเล็กบางเพื่อกระชับบังเหียนค่อยๆ ผละออกมาอย่างแสนเสียดาย ทว่าในวินาทีถัดมาก็กลับไปโอบกอดเอาไว้อีกครั้งโดยที่ผู้เป็นเจ้าของได้แต่ยิ้มบางอย่างขัดเขิน

 

ไม่เห็นต้องอุ้มเลยครับ

 

ไม่ได้หรอก, ถ้าเกิดนายตกจากหลังเจ้าแบล็คจะทำยังไง ทั้งแมวตัวเล็กตัวใหญ่ได้ข่วนฉันแน่

 

แบคฮยอนหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินคนตัวสูงเรียกแทนน้องชายตัวเองด้วยชื่อของสัตว์ขนปุยแสนน่ารัก จะว่าไปก็คิดถึงทั้งเจ้าแมวตัวใหญ่และเจ้าแมวตัวเล็กเสียแล้วสิ

 

ผมจะบอกให้คุณโชข่วนคุณแรงๆ เลยเสียงหัวเราะของทั้งคู่เกิดขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่ร่างเล็กๆ ของแบคฮยอนจะถูกอุ้มลงจากหลังม้าด้วยฝีมือของพ่อเลี้ยงแห่งผืนป่า

 

แบคฮยอนที่ลงมายืนบนพื้นเรียบร้อยแล้วมองตามหลังอาชาตัวเขื่องที่วิ่งออกไปจากหน้าเรือนด้วยความฉงน หลังจากที่ชานยอลตบสะโพกของมันเจ้าแบล็คก็วิ่งออกไปทันที ราวกับว่ามันถูกฝึกมาเป็นอย่างดีจนเข้าใจคำสั่งของผู้เป็นนาย

 

แบล็คจะวิ่งไปที่ไหนเหรอครับ

 

กลับคอกมันน่ะ

 

มันกลับเองได้เหรอครับ?”

 

ได้สิ, ฉันเป็นคนฝึกมันเอง

 

ชานยอลเอ่ยด้วยใบหน้าที่ปรากฏรอยยิ้มจางๆ เจ้าแบล็คเป็นม้าฉลาดมันสามารถทำตามคำสั่งของเขาได้อย่างดีเยี่ยม แต่ถึงยังไงก็มีคนงานที่คอยดูแลมันรอรับอยู่ที่คอกม้าอยู่ดี

 

เข้าบ้านกันเถอะฝ่ามือหนายื่นมาตรงหน้าซึ่งแบคฮยอนก็ไม่ลังเลที่จะวางมือของตัวเองลงไป สองฝ่ามือสอดประสานกันไว้แน่น ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปในเรือนไม้หลังงามด้วยกัน

 

เสียงพูดคุยดังคลอไปตลอดทางจากหน้ารั้วไม้สีขาวไปจนถึงโถงกลางเรือนที่อบอุ่นด้วยเตาผิง ชานยอลยกยิ้มให้กับท่าทางโก๊ะๆ ของแบคฮยอนที่เดินชนโมบายกระดิ่งลมที่แขวนอยู่เหนือประตูจนหัวคลอน ทว่าฝ่ามือหนาอีกข้างก็ลูบเบาๆ ลงบนผากมนที่เริ่มขึ้นสีจางๆ เพราะแรงกระทบเมื่อครู่

 

เจ็บหรือเปล่า

 

ไม่—

 

กลับมาแล้วเหรอชาน

 

แบคฮยอนที่กำลังจะเอ่ยตอบชานยอลชะงักไปทันทีเมื่อมีเสียงหวานของใครบางคนดังแทรกขึ้นมา ทั้งคู่หันไปมองเจ้าของประโยคนั้นซึ่งนั่งอยู่บนวีลแชร์คันเดิม และดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะกดปุ่มอัตโนมัติให้มันเคลื่อนที่มายังหน้าประตูด้วยตัวเองเพราะด้านหลังไร้เงาของเด็กรับใช้คนสนิท

 

วันนี้กลับค่ำกว่าทุกวันนะ

 

ลู่หานยังคงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงน่าฟังและใบหน้าสวยก็ยังคงประดับไว้ด้วยรอยยิ้มบางเหมือนเช่นทุกครั้ง ทว่าในแก้วตาสวยคู่นั้นกลับจับจ้องอยู่ที่สองฝ่ามือซึ่งยังกุมกันแน่นไม่ยอมห่าง

 

เป็นแบคฮยอนเสียเองที่อึดอัดกับดวงตากลมสวยที่ทอดมองมาจนต้องขยับฝ่ามือของตนออกจากการกอบกุม ซึ่งชานยอลก็ยอมปล่อยโดยง่ายแต่ก็เปลี่ยนมาวางลงบนกลุ่มผมนิ่มและลูบเบาๆ สองสามที ก่อนจะหันกลับมาคุยกับคนที่นั่งอยู่บนวีลแชร์คันเล็ก

 

วันนี้มีงานที่ต้องเคลียร์เยอะน่ะ แล้วลู่หานทานข้าวหรือยัง

 

ค่ำขนาดนี้แล้วนะชาน, ชานก็รู้ว่าเราต้องกินยาให้ตรงเวลา

 

นั่นสิเสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาคล้ายพึมพำกับตัวเอง และคนที่มั่นใจว่าอีกฝ่ายจะต้องรู้สึกผิดอย่างลู่หานก็ยกยิ้มออกมา

 

ถ้าลู่หานทานมื้อค่ำแล้วเราขอตัวก่อนนะ แบคฮยอนคงหิวแย่แล้ว

 

ทว่าประโยคที่เอ่ยออกมาจากกลีบปากหยักกลับเป็นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ ดวงตากลมสวยเอ่อคลอไปด้วยน้ำสีใสแม้ริมฝีปากจะยังยกยิ้มอยู่เช่นเดิม กุหลาบไม่ได้เพียงแค่งดงามถึงถูกยกย่องให้เป็นดั่งราชินี แต่ความเย็นชาของมันต่างหากที่ทำให้มันเย่อหยิ่งและเหยียบย่ำบุปผางามชนิดอื่นให้ต่ำต้อยกว่าตน

 

เหมือนกับกุหลาบขาวอย่างเช่นลู่หาน

 

ตามสบายเถอะ

 

ล้อทั้งสี่ของวีลแชร์ไฟฟ้าเคลื่อนที่ออกไปจากตรงนั้นทันทีที่สิ้นเสียงหวาน ชานยอลไม่ได้เอ่ยอะไรออกมานอกจากทอดมองแผ่นหลังบางที่ค่อยๆ กลืนหายไปกับความมืด คงเหมือนกับหัวใจของใครบางคนที่จมดิ่งอยู่ในหลุมลึกดำที่แสนมืดมิด

 

ทิ้งตัวเองให้จมอยู่กับความเจ็บปวดภายในหลุมนั้นโดยไม่คิดที่จะปีนขึ้นมาหาแสงสว่างที่รอคอยอยู่ข้างบน

 

คุณชานยอล..” แบคฮยอนที่เห็นอีกคนเงียบไปได้แต่วางฝ่ามือลงบนท่อนแขนแกร่งก่อนจะลูบเบาๆ ซึ่งชานยอลก็หันมายิ้มให้แม้รอยยิ้มนั้นจะบางเบาจนแทบมองไม่เห็นก็ตาม

 

ฉันไม่เป็นไร, เราไปทานมื้อค่ำกันดีกว่า ไถ่โทษที่เมื่อวานฉันผิดสัญญาที่ให้ไว้กับนาย

 

แบคฮยอนทำเพียงแค่ยิ้มบางๆ ก่อนจะช้อนฝ่ามือหนากร้านขึ้นมาแนบแก้มของตน แบคฮยอนเชื่อว่าพระเจ้าสร้างทุกสิ่งบนโลกใบนี้ขึ้นมาอย่างมีเหตุผลและสมดุลในตัวของมัน ทุกเหตุย่อมมีผล ทุกการกระทำย่อมมีที่มา เฉกเช่นทุกบาดแผลที่ย่อมมีรอยแผลเป็น

 

แต่กาลเวลาจะค่อยๆ เจือจางมันให้กลายเป็นความทรงจำสีจาง ที่เมื่อเวลาผ่านไปแล้วเราหวนนึกถึง .. เราจะยิ้มให้กับมันได้โดยไร้หยดน้ำตา

 

ดั่งเช่นระลอกคลื่นที่สาดซัดเข้าหาฝั่ง ที่แม้จะทิ้งร่องรอยของฟองคลื่นเอาไว้ แต่มันก็ไม่เคยทำลายความงดงามของหาดทรายสีขาวเลยแม้แต่นิดเดียว

 

 

 

 

 

 

 

 

ซุปหัวหอมสูตรลับเฉพาะของป้าแมรี่ถูกจัดใส่ถ้วยด้วยฝีมือของแบคฮยอนที่หลังจากอาบน้ำเสร็จก็เข้ามาขลุกอยู่ในครัว อาหารทั้งคาวหวานหน้าตาน่าทานค่อยๆ ถูกลำเลียงออกไปยังสวนหลังบ้าน ซึ่งเชื่อมกับลำธารสายยาวที่เซฮุนเคยพาแบคฮยอนลงไปว่ายเล่นจนถูกชานยอลดุเมื่อหลายเดือนก่อน

 

เด็กรับใช้ที่คอยช่วยแบคฮยอนจัดแจงมื้อค่ำทยอยกันออกไปจากสวนเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย โต๊ะไม้ตัวยาวที่ยกสูงขึ้นจากพื้นไม่มากนักถูกปูด้วยผ้าสีขาวสะอาดตา ตกแต่งตรงกลางโต๊ะด้วยแจกันดอกไม้ที่เข้ากันได้ดีอย่างลงตัว

 

ส่วนเก้าอี้เป็นเบาะรองนั่งนิ่มๆ ติดพื้นลายดอกไม้ ด้านบนประดับด้วยหลอดไฟดวงเล็กๆ ที่ห้อยระย้าลงมาจากกิ่งก้านของร่มไม้ใหญ่ที่แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วบริเวณ

 

ความคิดที่จะออกมาทานมื้อค่ำนอกเรือนเป็นของพ่อเลี้ยงหนุ่มที่เปรยๆ ว่าอยากจะเปลี่ยนบรรยากาศ แน่นอนว่าคนพูดน้อยเช่นนั้นไม่ได้เอ่ยออกมาตรงๆ แต่เลือกที่จะพูดลอยๆ แทน ซึ่งแบคฮยอนที่เป็นคนได้ยินเต็มสองหูก็เลยจัดแจงให้เพราะรู้ว่าคนตัวสูงคงอยากผ่อนคลายจากงานหนักในปาง

 

อาหารและเครื่องดื่มพร้อม เทียนหอมกลิ่นโรสแมรี่ก็จุดแล้ว แต่ไหนล่ะคนที่บอกว่าอยากนั่งทานมื้อค่ำท่ามกลางแสงดาวที่รายล้อมไปด้วยกลิ่นอายของธรรมชาติ ทำไมถึงยังไม่มาสักที

 

แบคฮยอนชะเง้อคอมองไปยังตัวเรือนเพื่อมองหาคนตัวสูงที่ยังไม่มาตามนัด หัวใจดวงน้อยเริ่มหวาดกลัวว่าอีกคนจะผิดสัญญากับตนอีกครั้ง ทว่าดอกกล้วยไม้แสนสวยก็ไม่ได้ถูกทำร้ายให้บอบช้ำเป็นครั้งที่สอง เพราะวินาทีถัดมาร่างสูงใหญ่ของคนที่รอก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

 

ขอโทษที่ให้รอ, พอดีฉันลืมหยิบไวน์มาด้วยเลยต้องเดินกลับไปเอาคนที่ทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามเอ่ยบอกถึงสาเหตุที่ทำให้ตนมาช้า ก่อนจะวางขวดไวน์ที่พูดถึงลงบนโต๊ะ

 

จะดื่มเหรอครับ

 

อืม, วันนี้อากาศเย็น

 

ขี้ตู่ชัดๆ เลยครับแบคฮยอนว่าให้คนตรงหน้าอย่างนึกหมั่นไส้เพราะอากาศวันนี้เย็นสบายกำลังดี ซึ่งชานยอลก็หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะรินไวน์ใส่แก้วทรงสวยสองใบที่วางอยู่คู่กัน

 

มื้อค่ำท่ามกลางบรรยากาศแห่งขุนเขาเริ่มต้นขึ้นด้วยเสียงหัวเราะ และจบลงด้วยเสียงหัวเราะในเวลาต่อมา ประกายแห่งความสุขกระจายไปทั่วผืนป่าราวกับแดนดิไลออนที่ปลิวล้อไปกับสายลม ประจุไอออนลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ บ้างหันขั้วเข้าหากันตามแรงดึงดูด บ้างลอยอิสระไปตามกระแสของลม

 

เมล็ดพันธุ์ของความรู้สึกบางอย่างค่อยๆ กะเทาะเปลือก หยั่งรากลงบนผืนแผ่นดินที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำค้าง เฝ้ารอคอยวันที่จะได้โผล่พ้นขึ้นมาเหนือดิน .. เพื่อเติบโตและเบ่งบาน

 

ขอบคุณที่อยู่ข้างๆ ฉัน

 

เสียงทุ้มต่ำเฉดเดียวกันกับอุณหภูมิของเมืองหนาวเอื้อนเอ่ยแผ่วเบาทว่าชัดเจนในความรู้สึก สายลมจางๆ ที่พัดผ่านผิวกายไม่ได้ให้ความรู้สึกเหน็บหนาวเหมือนอย่างเคย มันแปรเปลี่ยนเป็นอบอุ่นและอ่อนโยน เป็นสัมผัสที่พอดีสำหรับพวกเขาทั้งสองคน

 

ผมบอกว่าจะอยู่ข้างๆ คุณ ผมก็จะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน จนกว่าจะถึงวันที่คุณเอ่ยปากไล่ผมด้วยตัวเอง

 

มันคงไม่มีวันนั้นหรอก

 

แบคฮยอนทำเพียงแค่ยิ้มจางๆ ให้กับน้ำเสียงหนักแน่นของอีกฝ่าย .. แต่โลกใบนี้น่ะมันไม่มีอะไรที่แน่นอนหรอก โดยเฉพาะหัวใจของคน

 

อนาคตเป็นสิ่งที่เรามองไม่เห็น ผมยึดถือมาตลอดว่าคนเราควรอยู่กับปัจจุบัน ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด แล้วผลลัพธ์ของอนาคตจะงดงามเหมือนกับปัจจุบันที่เราเป็น

 

คำพูดของคนที่เด็กกว่าตนเกือบสิบเอ็ดปีทำให้ชานยอลละสายตาไปจากใบหน้าหวานไม่ได้เลยแม้แต่เสี้ยวนาที ความคิดความอ่านของคนตรงหน้าดูเหมือนจะเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเขาที่อายุย่างสามสิบสามเสียอีก เป็นครั้งแรกที่ชานยอลนึกขอบคุณอะไรหลายๆ อย่างที่ทำให้เด็กคนนี้มานั่งอยู่ตรงหน้าตน

 

จะ จ้องหน้าผมทำไมครับ

 

ฉันชอบความคิดของนาย

 

แบคฮยอนก้มหน้าหลบสายตาที่ทอดมองมาอย่างอ่อนหวานเพราะเริ่มทำตัวไม่ถูก แต่ในวินาทีถัดมาก็ถูกช้อนปลายคางให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับหน่วยตาคมมีเสน่ห์คู่เดิม ก่อนที่ระยะห่างที่ไม่รู้ว่ามันเริ่มลดลงตั้งแต่เมื่อไหร่จะค่อยๆ แนบชิดจนแทบกลายเป็นศูนย์

 

เคร้ง !!

 

ทว่าในวินาทีที่ริมฝีปากทั้งสองจะแนบชิดกัน เสียงกระทบของอะไรบางอย่างที่ตกลงมาโดนแก้วไวน์ของชานยอลเต็มๆ ก็ทำให้ทั้งคู่สะดุ้งผละออกจากกัน ก่อนจะเป็นชานยอลที่ตั้งสติได้ก่อนและหันไปมองยังที่มาของเสียง

 

อ่า.. คุณโช

 

เมี้ยว~

 

เจ้าตัวก่อกวน

 

ชานยอลขยี้หัวเจ้าแมวตัวจ้อยที่เข้ามาขัดจังหวะตนด้วยความมันเขี้ยว แน่นอนว่าอย่างคุณโชย่อมไม่ยอมให้ตนถูกรังแกแต่ฝ่ายเดียว กรงเล็บเล็กๆ จึงกางออกพร้อมกับขนหางฟูฟ่องอย่างพร้อมรบเต็มที่

 

คุณโชครับ, มานี่เลยตัวเล็ก

 

ทว่าสัตว์ป่าที่เคยขู่ฟ่ออย่างไม่ยอมแพ้ก็ต้องยอมศิโรราบให้กับน้ำเสียงนุ่มของคนตัวเล็กอย่างแบคฮยอน เรือนร่างโปร่งบางราวกับเสือดาวตัวเมียเดินนวยนาดเข้ามาหาอ้อมกอดอุ่นๆ  ทว่าเรียวตาเฉี่ยวคมก็ยังคงปรายตามองศัตรูตัวโตอย่างไม่ไว้ใจ ซึ่งท่าทางเหล่านั้นก็เรียกเสียงหัวเราะเอ็นดูจากทั้งชานยอลและแบคฮยอนได้เป็นอย่างดี

 

ขู่ฉันใหญ่เลยนะไอ้ตัวดื้อชานยอลใช้นิ้วจิ้มลงบนหัวของคุณโชจนใบหน้าที่แสนเย่อหยิ่งจมหายไปกับตักของแบคฮยอน แต่ก็ยังส่งเสียงขู่ฟ่อออกมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

 

อย่าแกล้งคุณโชสิครับ

 

นายก็อย่าไปโอ๋กันให้มาก แค่นี้ก็เอาแต่ใจจนไม่ยอมให้ใครจับแล้ว

 

แบคฮยอนหัวเราะเบาๆ เพราะไม่เคยเห็นคนทะเลาะกับแมวมาก่อน คุณโชก็ขู่ไปตามสัญชาตญาณของสัตว์ แต่คนตัวโตนี่สิที่หาเรื่องแมวเป็นเด็กๆ ไม่มีผิด

 

หม๊าวว!

 

อย่าไปแหย่สิครับ เดี๋ยวก็โดนคุณโชข่วนจนได้แบคฮยอนตีหลังมือหนาที่เอาแต่ผลักหัวคุณโชไม่ยอมหยุดพร้อมกับเอ่ยเสียงดุ ซึ่งนั่นเรียกเสียงหัวเราะจากชานยอลได้เป็นอย่างดี

 

ลองข่วนสิ, ฉันจับไปปล่อยป่าแน่เสียงทุ้มว่าจบก็ผลักหัวกลมๆ ของเจ้าแมวตัวจ้อยไปอีกหนึ่งทีด้วยความมันเขี้ยว

 

โธ่.. ทำไมไม่ฟังที่ผมพูดเลยล่ะครับ

 

ชานยอลหัวเราะหลังจากที่ได้ยินน้ำเสียงอ่อนใจของคนตัวเล็ก เสียงหัวเราะที่ดังไปทั่วสวนหลังบ้านทำให้แมรี่ที่เก็บข้าวของอยู่ในครัวอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าออกมามอง เธอเห็นรอยยิ้มเต็มแก้มของผู้เป็นนายแม้ว่าจะเห็นไกลๆ ก็ตาม แต่นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับคนที่ได้แต่มองดูทุกความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นในผืนป่าแห่งนี้อยู่ห่างๆ

 

บางความสัมพันธ์หวานล้ำราวกับน้ำผึ้งเดือนห้า ทว่าบางความสัมพันธ์กลับขมปร่าราวกับบอระเพ็ด แต่กับความสัมพันธ์ที่กำลังเติบโตในครั้งนี้ แมรี่ขอเอาทุกอย่างที่เธอมีเป็นเดิมพันว่ามันจะงดงามเหมือนกับบุปผาที่ผลิบานท่ามกลางความหนาวเหน็บของหิมะ

 

เหมือนกับความหมายที่แท้จริงของกล้วยไม้ป่าสีขาวนามฤทัยเหมันต์ ที่กล่าวว่าบางครั้งภายใต้เกร็ดหิมะที่แสนเย็นชานั้น อาจมีบุปผางามเบ่งบานอยู่ภายใน

 

 

 

 

 

 

 

 

ทว่าช่างน่าเศร้าที่ไม่ใช่แมรี่เพียงคนเดียวที่เห็นความสัมพันธ์ที่กำลังเติบโต บนชั้นสองของเรือนไม้หลังงามที่ฝั่งปีกขวาของเรือน เรือนกายบอบบางของใครบางคนจับจ้องมาที่สวนด้วยแววตาที่ไม่มีใครอ่านออก มีบางความรู้สึกฉายชัดอยู่ในแก้วตาสวยคู่นั้น เป็นความรู้สึกที่แสนลึกลับจนแทบจับต้องไม่ได้เฉกเช่นอากาศ

 

ฝ่ามือบางกอบกุมผืนผ้าม่านเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีแดงเข้มอย่างน่ากลัว แจกันใบสวยที่วางอยู่ไม่ไกลถูกขว้างลงพื้นอย่างไร้ความปรานี ทว่าห้องทุกห้องบนเรือนไม้หลังนี้ถูกออกแบบให้เก็บเสียง จึงไม่มีใครได้ยินเสียงความโหดร้ายที่เกิดขึ้นภายในห้องแห่งนี้

 

ในวันหนึ่งที่กุหลาบแสนสวยใกล้จะร่วงโรยเพราะขาดการเอาใจใส่ดูแล ฝนห่าใหญ่ก็โหมกระหน่ำลงบนผืนดินและสาดกระเซ็นไปทั่วทั้งพนา ต้นไม้น้อยใหญ่ได้รับความอ่อนโยนจากหยาดฝนที่ชุ่มเย็น กุหลาบแสนสวยที่ใกล้โรยราก็เช่นเดียวกัน

 

มันกลับมาชูช่อสวยงามและผลิบานอย่างสง่างามเหมือนเช่นที่มันเคยเป็น ราชินีของเหล่าบุปผชาติกลับมาเป็นบุปผาที่แสนเย่อหยิ่งอีกครั้ง และมันก็หวงแหนหยาดฝนห่านั้นที่ร่วงหล่นลงมาฟื้นคืนความงดงามให้แก่มันอย่างลึกสุดใจ

 

 




 

 

tbc.

 

แบคฮยอนไม่ใช่คนอ่อนแอ

บอกได้แค่นี้!!

#ซคกด

 

 

 

 

 


S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 386 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #1940 @_@ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 21:37

    นังลู่นังรับบทนางเสี้ยมนะคะ เสี้ยมได้ถูกคนซะด้วย

    หวังยืมมือคนอื่นทำร้ายแบคฮยอนแทนละสิ ตัวเองจะได้ไร้มลทิน หึ!

    คนดีดีที่ไหนจะพูดว่าผญ.คนอื่นดีกว่าเจ้าสาวที่เจ้าตัวเขาเลือกเองน่ะค้าาาาาาาาาา

    แบคต้องไม่อ่อนจนโดนปั่นง่ายๆนะ พ่อเลี้ยงเองก็อย่าโง่นะคะ ขอรว้องงงงงงง

    #1,940
    0
  2. #1825 Chi_Yeol (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 18:25
    โอ้ยยย ลู่ไม่จบใช่ป้ะ
    เลือกทิ้งเค้าไปเอง มาหวงอะไรอีก
    #1,825
    0
  3. #1786 pcy921 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 23:58
    มีสิทธิอะไรไปหาผญมาให้พ่อเลี้ยงถามก่อน
    #1,786
    0
  4. #1729 TopSunGG (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 16:06
    อ่านมาถึงตอนนี้แล้ว แบคฮยอนอย่ายอมลู่หานเด็ดขาดเลยนะ
    #1,729
    0
  5. #1696 bbblueskyy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 14:13
    ร้ายมากๆๆ ลู่
    #1,696
    0
  6. #1148 MichelAdams (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 11:32
    รู้สึกอยากถีบวิวแชร์คว่ำ-_-“
    #1,148
    0
  7. #1119 purnploy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 18:12
    นั่นสิ ลู่หานต้องการอะไรกันแน่
    #1,119
    0
  8. #950 Jammie-Lee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 16:44
    ลู่หาน ยูต้องการอะไร
    #950
    0
  9. #916 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 22:09
    ลู่ห่านร้ายมากกกก
    #916
    0
  10. #785 เจ้าบี๋ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:21
    อหหหห นางใช้จิตวิทยาเป่าหูไอรีนนะนี่ ร้ายกว่านี้มีอีกไหมคะ
    #785
    0
  11. #731 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 21:42
    ลู่หานหาแนวรวมจะใช้ไอรีนเป็นเครื่องมือล่ะสิ ร้ายยยยย
    #731
    0
  12. #651 Hunhun (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 21:21
    เป็นคนที่ทำให้ห่าฝนเหล่านั้นไม่ตกเองพอมันกลับมาตกก็รู้สึกหวงแหนตัวเห็นแก่ตัวไปไหม ทั้งๆที่เป็นคนที่ทำร้ายจิตใจเขาขนาดนั้น
    #651
    0
  13. #613 imfade (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 07:37
    ลู่หานนี่ท่าทางใจดำอ่ะ
    #613
    0
  14. #586 pim pimmi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 19:26
    ร้ายแบบพวกร้ายเงียบอ่ะซึ่งพวกนี้น่ากลัวกว่าคนที่ร้านตรงๆอีก
    #586
    0
  15. #533 ♥kaejaa♥ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 11:48
    ลู่หานมีความน่ากลัว เหมือนพวกแอบทำลับหลัง หรือลอบกันนั่นเอง น่ากลัวอ่ะ
    #533
    0
  16. #529 ❤ Willis ❤ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 15:53
    แบคฮยอนเปรียบเสมือนดอกกล้วยไม้ที่เหมาะแก่การดูแลและทนุถนอมเป็นอย่างดีอ่ะส่วนลู่หานเปรียบเสมือนดอกกุหลายที่มีแต่หนามแหลมๆเต็มไปหมด...ลู่หานเป็นดอกกุหลาบที่อันตรายมากจริงๆ #ชอบจังที่ไรต์บอกว่าแบคฮยอนไม่ใช่คนอ่อนแอเพราะเราไม่ชอบนายเอกที่อ่อนแอค่ะ 5555555 เราจะรอวันที่แบคฮยอนไฝว้กับพี่ลู่นะคะเราเชื่อว่ามันจะต้องมีซักตอนแน่ๆ
    #529
    0
  17. #524 Vevyexomk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 09:53
    เมื่อไหร่จะไปให้พ้นๆสักทีอิลู่ เบื่อแล้วค่ะ รำาาาาาาาค่าาาาาาาาาาา
    #524
    0
  18. #523 Aapsrr (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 07:22
    ฮื่อออ กลัวววว พี่ลู๊!!!!!! แงงงงง พ่อเลี้ยงยังแคร์ลู่อยู่อ่ะ ฮื่อออออออ สงสารน้องงงงง
    #523
    0
  19. #522 ไฟแช็ก. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 20:49
    แบคฮยอนอยู่ข้างๆพ่อเลี้ยงตลอดไปเลยนะครับ????????
    #522
    0
  20. #521 May Rapeepan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 18:43
    ชานยอลยังแคร์ลู่อยู่เลย ยากอยู่นะ แบคอดทนเด้อ สู้ๆ
    #521
    0
  21. #520 1234iiploy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 16:44
    แบคต้องสู้เด้ออออ
    #520
    0
  22. #519 Kimki1999 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 13:20
    แบคฮยอนเค้าเชียร์ตัวนะ เอ้อหนะๆ สู้เค้าสู้เค้า555555
    #519
    0
  23. #518 ps.เฟริน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 12:59
    แบคต้องเอาชนะใจพ่อเลี้ยงให้ได้ไวๆนะ ลู่ไม่ควรจะทำอะไรแล้วอ่ะ ไม่มีสิทธิ์ในตัวชานอีกต่อไปอ่ะ อย่ามายุ่งกับชานแบคชั้นนนนนน // คุณโชเข้ามาไม่ถูกเวลาเลย ฮื่อ ; _ ;
    #518
    0
  24. #517 HH.SS (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 10:11
    แบคต้องสู้นะ
    #517
    0
  25. #516 kkimmaggurren (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 09:26
    เอาใจช่วยชยให้ไม่โง่ไม่หูเบา
    #516
    0