(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 11 : 11 | Learn to Fly

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,098
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 422 ครั้ง
    30 ก.ค. 61




11 | Learn to Fly

จงใช้ปีกที่หักเพราะแรงลม

ในการเรียนรู้ที่จะบิน

Secrets of Garden




 

 

            กึก .. กึก

 

            เสียงกุกกักที่ดังมาจากบานกระจกกว้างปลุกให้ผู้เป็นเจ้าของห้องสะดุ้งตื่นจากห้วงนิทรา แบคฮยอนปรายตามองไปยังที่มาของเสียงก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นบางสิ่งแวบเข้ามาในกรอบสายตา เรียวตารีสวยจึงจำต้องเบนไปมองเต็มๆ ตาเพื่อยืนยันว่าตนไม่ได้ตาฝาด

 

            เมี้ยว~

 

            เสียงเล็กๆ ที่เล็ดลอดเข้ามาให้ได้ยินเป็นสิ่งที่ยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าแบคฮยอนไม่ได้มองผิดไป เรียวขาเล็กจึงก้าวลงจากเตียงเพื่อไปเปิดบานกระจกที่เชื่อมกับระเบียงด้านนอกเพื่อให้เจ้าตัวเล็กได้เข้ามารับความอบอุ่นข้างใน เนื่องจากอากาศตอนเช้าๆ ของที่นี่หนาวไม่ใช่เล่น แม้ว่าช่วงนี้จะย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้วก็ตาม

 

            และอีกไม่นานความหนาวเหน็บของเหมันต์ก็จะหวนกลับมา ณ ผืนป่าแห่งนี้อีกครั้ง

 

            หนาวไหมหืมเจ้าตัวเล็ก

 

            เมี้ยว~

 

            แบคฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดร้องตอบราวกับรู้ความ จะว่าไปมันก็ไม่ได้ตัวเล็กจนต้องเรียกว่าเจ้าตัวเล็กหรอก เพียงแต่แบคฮยอนรู้สึกเอ็นดูเจ้าแมวตัวนี้จึงอยากเรียกมันแบบนั้น

 

            เดี๋ยวฉันจะหาผ้าอุ่นๆ ให้นอนนะ

 

เสียงหวานเอ่ยบอกเจ้าแมวในอ้อมกอด ก่อนจะเดินไปหาผ้าผืนเล็กๆ ในลิ้นชักล่างของตู้เสื้อผ้าเพื่อมาห่มให้กับเจ้าสิ่งมีชีวิตขนปุย ซึ่งพอมันได้รับความอบอุ่นจากผ้าผืนหนาที่ถูกห่มลงบนตัว ดวงตากลมโตของมันก็พริ้มหลับทันที

 

น่ารักจัง

 

แบคฮยอนเอ่ยออกมาอย่างเอ็นดูเจ้าตัวเล็กที่นอนขดเป็นก้อนอยู่ในผืนผ้า พร้อมกับลูบกลุ่มขนนิ่มสีเทาแซมน้ำตาลด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มจาง ก่อนจะผละออกมาจากเจ้าตัวน่ารักเพื่อเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำ

 

ยี่สิบนาทีต่อมาแบคฮยอนก็เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงยีนส์ฟอกสีซีด ใบหน้าหวานที่ชื้นไปด้วยหยดน้ำหันไปมองก้อนผ้ากลมๆ บนเตียงก่อนจะหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเล็กที่มุดหายไปกับก้อนผ้าก่อนหน้านี้ค่อยๆ โผล่หูเล็กๆ ทั้งสองข้างของมันออกมาด้านนอก   

 

หิวหรือไงเจ้าตัวเล็ก

 

เมี้ยว~

 

อ่า.. งั้นเราลงไปห้องครัวพร้อมกันเลยเนอะ

 

เมี้ยว~

 

ฮ่าๆ น่ารักจังเลย

 

เช้านี้คงเป็นเช้าที่สดใสสำหรับแบคฮยอนเพราะเจ้าตัวยิ้มได้ตั้งแต่ดวงอาทิตย์ยังไม่แตะผืนขอบฟ้า เรียวขาเล็กเดินเข้าไปอุ้มเจ้าแมวตัวจ้อยเพื่อจะพาลงไปที่ห้องครัวด้วยกัน ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวขาออกจากห้อง สมาร์ทโฟนเครื่องบางที่วางอยู่บนหัวเตียงก็ร้องลั่นบ่งบอกว่ามีสายเรียกเข้า

 

เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยอย่างนึกแปลกใจว่าใครกันที่โทรมาเช้าขนาดนี้ แต่ทันทีที่ได้เห็นชื่อซึ่งปรากฏอยู่บนหน้าจอ เรียวคิ้วสวยก็ค่อยๆ คลายออกและแทนที่ด้วยรอยยิ้มบางเบา ก่อนที่ฝ่ามือบางจะหยิบวัตถุทรงเหลี่ยมขึ้นมาแนบหูพร้อมกับกรอกเสียงลงในสาย

 

สวัสดีครับคุณแม่

 

‘(แบคฮยอนลูก.. แม่โทรมากวนแต่เช้าหรือเปล่าคะ)’

 

แบคฮยอนส่ายหัวเบาๆ แม้รู้ว่าคนในสายไม่มีทางเห็น ก่อนที่เสียงหวานจะเอ่ยตอบผู้เป็นแม่ที่อยู่ไกลอีกซีกโลกด้วยน้ำเสียงสดใส ไม่ครับ, ลูกกำลังจะลงไปที่ครัวพอดี

 

‘(หืม? ลูกทำอาหารด้วยเหรอคะ)’

 

ครับ, ลูกว่างๆ ก็เลยเข้าไปช่วยคุณป้าแม่บ้านในครัวน่ะครับ

 

‘(ถ้างั้นพ่อเลี้ยงก็ได้ชิมรสมือของลูกชายแม่แล้วสิ)’ เสียงหัวเราะของคุณนายพยอนดังออกมาจากในสายอย่างอารมณ์ดี ซึ่งแบคฮยอนก็ครางรับในลำคอเพื่อให้ผู้เป็นแม่สบายใจ

   

‘(แล้วพ่อเลี้ยงท่านได้คุยเรื่องงานแต่งงานกับลูกหรือยังคะ, คุณพ่อของลูกกังวลมากเลยเพราะกลัวว่าจะลางานที่สถานทูตไม่ทัน)’

 

คำถามของผู้เป็นแม่ทำให้แบคฮยอนเผลอกำมือแน่นจนเรียวแขนเล็กรัดเจ้าแมวตัวจ้อยที่โอบอุ้มเอาไว้ เสียงเล็กๆ ที่ร้องออกมาเพราะความอึดอัดช่วยให้แบคฮยอนได้สติและรู้ตัวว่าตนทำอะไรลงไป ริมฝีปากบางสวยจึงจุมพิตลงบนหัวกลมเล็กของเจ้าแมวตัวจ้อยเพื่อแทนคำขอโทษ

 

‘(แบคฮยอนอา..)’

 

ครับ, คุยแล้วครับเสียงหวานตัดสินใจเอ่ยตอบเพื่อให้คนในสายสบายใจ เพราะถ้าจะมีใครสักคนที่เจ็บปวดกับเรื่องราวที่แสนซับซ้อนนี้ แบคฮยอนก็ขอให้เป็นแค่ตนคนเดียวก็พอ

 

‘(ท่านดีกับลูกใช่ไหมคะ)’

 

ครับ, พ่อเลี้ยงดีกับลูกมาก เขาเป็นผู้ใหญ่มีเหตุผล เขาดูแลลูกดีทุกอย่าง คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ

 

แม้หมอกควันของความรู้สึกจะตกตะกอนอยู่ภายในก้นบึ้งของหัวใจ แต่เพื่อให้คนที่ตนเคารพรักสบายใจแบคฮยอนจึงจำเป็นต้องโกหก การปกป้องคนที่เรารักในบางครั้งก็ต้องแลกกับอะไรหลายๆ อย่าง ไม่เว้นแม้แต่ความผิดบาปจากการโกหกบุพการี

 

ทว่าแบคฮยอนคงไม่รู้ว่าที่หลังประตูบานหนาซึ่งสะท้อนกับแสงอาทิตย์ที่ยังคงเจือจางอยู่เหนือขอบฟ้าด้านทิศตะวันออก ฝ่ามือหนาของใครบางคนได้วางทาบลงบนบานประตูราวกับไม่กล้าพอที่จะแตะต้องผิวเนื้อบางเพื่อปลอบโยน ความรู้สึกผิดที่ตกตะกอนอยู่ในใจทำให้พ่อเลี้ยงหนุ่มทำได้แค่สัมผัสผ่านเนื้อไม้อย่างคนขลาด

 

เรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ได้มีแค่แบคฮยอนคนเดียวที่เจ็บปวดกับมัน เพราะปาร์ค ชานยอลก็เจ็บปวดเพราะความรู้สึกผิดที่ทำร้ายหัวใจดวงน้อยไม่ต่างกัน และเขาก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อขอให้คนตัวเล็กให้อภัยกัน

 

ยอมทุกอย่างจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

ที่ห้องครัวในเช้าวันนี้หอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นสตูว์เนื้อที่ป้าแมรี่ลุกขึ้นมาเคี่ยวตั้งแต่นกกระจิบคอเหลืองยังไม่โผบินออกจากรัง แบคฮยอนที่คิดว่าตัวเองตื่นเช้าแล้วแต่ก็ยังสายกว่าคุณป้าร่างท้วมเลยกลายเป็นลูกมือคอยช่วยหยิบนู่นหยิบนี่แทน ทว่านั่นก็ทำเอาคนแก่อย่างแมรี่เกรงใจจนต้องเอ่ยบอกให้เจ้านายละมือไปทำอย่างอื่นบ้าง

 

แบคฮยอนจึงผละความสนใจจากหม้อสตูว์ไปที่เจ้าแมวตัวจ้อยแทน ชามไม้เนื้อเรียบที่ถูกนำมาใส่อาหารให้กับเจ้าตัวเล็กหมดเกลี้ยงชนิดที่ว่าแทบไม่ต้องล้าง ซึ่งนั่นก็ทำให้แบคฮยอนอดยิ้มออกมาไม่ได้อย่างนึกเอ็นดู

 

ไงเจ้าตัวเล็ก, หิวล่ะสิกินซะเกลี้ยงเลย

 

เมี้ยว~

 

เสียงร้องออดอ้อนของสิ่งมีชีวิตขนปุยที่หายไปจากเรือนเมื่อหลายเดือนก่อนส่งผลให้แมรี่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลหันมามอง ภาพที่เห็นคือร่างนุ่มนิ่มของเจ้าแมวเหมียวถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนของแบคฮยอน ซึ่งนั่นก็ทำให้เธออดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นว่าเจ้าแมวจอมหยิ่งยอมให้แบคฮยอนอุ้มทั้งๆ ที่มันไม่เคยให้ใครในปางถูกตัวเลยแม้แต่คนเดียว

 

ดูเหมือนว่าคุณโชจะชอบคุณแบคฮยอนมากเลยนะคะนั่น ปกติไม่เคยให้ใครอุ้มเลยแม้กระทั่งพ่อเลี้ยง

 

แบคฮยอนหยัดกายลุกขึ้นจากพื้นก่อนจะหันไปยิ้มให้กับคุณป้าแม่บ้าน หลังจากที่อุ้มเจ้าตัวเล็กลงมาจากห้องแล้วเจอกับป้าแมรี่ที่โถงกลางเรือนพอดี แบคฮยอนก็ได้รู้ว่าเจ้าตัวจ้อยมีชื่อว่า คุณโช

 

คุณโชเป็นแมวพันธุ์ชอซี (Chausie) ซึ่งเกิดจากการผสมข้ามสายพันธุ์ระหว่างแมวบ้านกับเสือกระต่าย มีนิสัยเย่อหยิ่ง ชอบนอนเลียขนตัวเองอยู่เงียบๆ ตามนิสัยของแมวป่า ไม่ค่อยยอมให้คนเข้าใกล้และหวงอาณาเขตของตัวเองมาก

 

คุณโชคงกลัวใบหน้านิ่งๆ ของเขามั้งครับ

 

ไม่หรอกค่ะ, ตอนที่พ่อเลี้ยงช่วยคุณโชจากไฟป่าเมื่อห้าปีก่อน ตอนนั้นคุณโชยังเป็นลูกแมวที่ยังไม่หย่านมเลยติดท่านมาก เรียกว่าเดินตามไม่ห่างเลยค่ะ แต่พอเริ่มโตป้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงขู่ฟ่อใส่ทุกคนที่เข้าใกล้แบบนี้

 

สงสัยจะดื้อน่ะครับ, จริงไหมเราแบคฮยอนก้มมาพูดประโยคหลังกับเจ้าตัวจ้อยในอ้อมแขนอย่างเอ็นดู ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้แมรี่ที่ยังคงทอดรอยยิ้มอ่อนมองมาที่ตน

 

คงเพราะคุณแบคฮยอนเป็นคนใจดี คุณโชก็เลยชอบ

 

ผมน่ะเหรอครับใจดี?”

 

ก็ใช่น่ะสิคะ, ขนาดลูกแมวตัวโตจอมดื้ออย่างคุณเล็กของป้ายังติดคุณเป็นตังเมเลยนี่นา

 

แบคฮยอนหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะสบสายตากับเจ้าแมวตัวจ้อยที่เงยหน้าขึ้นมามองกันตาแป๋ว ตอนที่ได้รู้ว่าคุณโชไม่ใช่แมวเร่ร่อนแบคฮยอนก็อดดีใจไม่ได้เพราะเป็นคนชอบสัตว์เลี้ยงอยู่แล้ว ซึ่งถ้าจะมีลูกแมวตัวเล็กๆ มาคอยอ้อนเพิ่มอีกตัวก็คงไม่เป็นไร มันดีเสียอีกเพราะเขาจะได้ไม่เหงา

 

แล้วครอบครัวของคุณโชล่ะครับคุณป้าแบคฮยอนเอ่ยถามป้าแมรี่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่เห็นแมวตัวอื่นนอกจากคุณโชเลย เพราะโดยปกติแล้วพวกมันจะอาศัยอยู่รวมกันเป็นครอบครัวใหญ่

 

ฉันช่วยไว้ทันแค่คุณโชตัวเดียว

 

ทว่าคำถามที่แบคฮยอนเอ่ยถามป้าแมรี่กลับมีเสียงทุ้มเข้มเอ่ยตอบแทน เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้แบคฮยอนกอดคุณโชแน่นราวกับจะหาที่ยึดเหนี่ยวให้กับความรู้สึกที่เริ่มดิ่งลงสู่หุบเหว มันเป็นความรู้สึกอึดอัดที่ตกตะกอนอยู่ภายในใจ ซึ่งแบคฮยอนไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย

 

ตอนที่ฉันเข้าไปช่วยแม่ของคุณโชกับลูกแมวตัวอื่นๆ ก็ถูกไฟคลอกไปแล้ว

 

คำพูดของคนตัวสูงที่เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าทำให้แบคฮยอนรู้สึกสะเทือนใจ และมันก็ค่อยๆ เจือจางความรู้สึกอึดอัดให้สลายไป ราวกับสายลมแผ่วเบาที่จางหายไปกับเปลวแดดในฤดูร้อน

 

มันเกิดขึ้นบ่อยไหมครับเรียวตารีสวยช้อนขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยแววตาโศกเศร้าระคนสงสาร ซึ่งชานยอลก็เข้าใจความรู้สึกนั้นเป็นอย่างดี

 

ป่าแถบนี้ส่วนใหญ่เป็นป่าผลัดใบ พอถึงฤดูใบไม้ร่วงต้นไม้จะผลัดใบทิ้งเพื่อรักษาลำต้นเอาไว้เมื่อฤดูหนาวมาเยือน ไฟป่าจะเกิดขึ้นบ่อยๆ ก็ช่วงนั้น 

 

แบคฮยอนเพียงพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะก้มมองเจ้าตัวเล็กที่เหมือนว่าจะหลับพริ้มไปแล้ว ทว่าภายในใจก็อดคิดไม่ได้ว่าฤดูใบไม้ร่วงก็ใกล้เข้ามาทุกที แบคฮยอนได้แต่หวังว่าเหตุการณ์เลวร้ายเหมือนในวันที่คุณโชสูญเสียครอบครัวจะไม่เกิดขึ้นอีก ไม่ว่ากับใครก็ตาม

 

กินอิ่มก็หลับเลยเชียว

 

เสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นพร้อมกับก้านนิ้วยาวที่จิ้มลงบนหัวกลมของคุณโชทำให้แบคฮยอนสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ระยะห่างที่ไม่รู้ว่าเหลือน้อยนิดตั้งแต่ตอนไหนทำให้แบคฮยอนทำตัวไม่ถูก และดูเหมือนว่าแมรี่จะเปิดโอกาสให้พ่อเลี้ยงของเธอได้ง้อแบคฮยอนเต็มที่ เพราะตอนนี้ร่างท้วมๆ ของคุณป้าแม่บ้านหายไปจากห้องครัวแล้ว

 

คะ.. คุณจะอุ้มคุณโชก็ได้นะครับ

 

คุณโชไม่ยอมให้ใครอุ้มหรอกชานยอลเอ่ยออกมายิ้มๆ เมื่อนึกไปถึงใบหน้าเย่อหยิ่งในยามตื่นของเจ้าแมวป่า แต่คงยอมให้นายอุ้มแค่คนเดียว

 

หน่วยตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานด้วยความรู้สึกผิดที่ยังคงตอกย้ำอยู่ในหัวใจ ฝ่ามือหยาบกร้านตามประสาคนทำงานหนักประคองผิวแก้มเนียนก่อนจะไล้ปลายนิ้วสัมผัสเพียงแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าถ้าจับต้องแรงเกินไปผิวแก้มนี้จะช้ำเพราะน้ำมือของตน

 

ฉัน..”

 

เพราะไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ปาร์ค ชานยอลจึงกลายเป็นเด็กที่ไม่ประสีประสากับการเอ่ยง้อคนตรงหน้า ใบหน้าคมเข้มฉายแววประหม่าอย่างชัดเจนไม่ต่างอะไรกับความรู้สึกที่สะท้อนผ่านแววตา ซึ่งนั่นก็ทำให้แบคฮยอนเบนหน้าหนีจากสัมผัสของฝ่ามือหนา พร้อมกับหันหลังให้คนตัวสูงเพื่อจะเดินออกไปจากตรงนี้

 

อย่าเพิ่งเดินหนีกันสิ

 

ทว่าชานยอลกลับไม่ยอมให้แบคฮยอนทำแบบนั้น ฝ่ามือหนากร้านรั้งข้อมือเล็กเอาไว้ก่อนจะเขย่าเบาๆ เพื่อขอร้องให้คนตัวเล็กหันกลับมามองหน้ากัน และหัวใจเจ้าเอ๋ย ทำไมถึงได้อ่อนโอนอย่างง่ายดายถึงเพียงนี้

 

แบคฮยอน..”

 

เพราะเสียงทุ้มเข้มที่เอ่ยเรียกอย่างอ้อนวอนทำให้แบคฮยอนค่อยๆ หันกลับมามองคนตัวสูงที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แล้วทำไมจะต้องมองกันด้วยสายตาออดอ้อนแบบนั้นด้วย

 

ฉันขอโทษ

 

เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยสองคำสั้นๆ คำนั้นออกมาทำให้แบคฮยอนช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าคมอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ทว่าทันทีที่สองสายตาสอดประสานกัน แบคฮยอนก็ได้เห็นความจริงใจที่ปรากฏอยู่ในหน่วยตาคมคู่นั้น และมันทำให้เขาใจอ่อนยวบราวกับขี้ผึ้งถูกหลอมด้วยเปลวเพลิง

 

ฉันเข้าใจว่านายเสียความรู้สึกกับเรื่องเมื่อคืนมากแค่ไหน ฉันไม่มีอะไรจะแก้ตัวนอกจากคำขอโทษ ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง แต่ขอให้ฉันได้แก้ไขความผิดที่ทำได้ไหม

 

คุณจะแก้ไขมันยังไงล่ะครับ? คุณก็รู้ว่าความรู้สึกที่มันเสียไปแล้วต่อให้ทำยังไงก็เอากลับคืนมาไม่ได้

 

ฉันรู้และฉันก็ไม่ได้ขอให้นายลืมความผิดที่ฉันทำ

 

“…”

 

ฉันขอแค่โอกาส ขอให้ฉันได้ทำให้นายเห็นได้ไหมว่าฉันรู้สึกผิดต่อนายจริงๆ

 

แบคฮยอนไม่รู้หรอกว่าคนตรงหน้าเป็นคนยังไงกันแน่เพราะพวกเขาเพิ่งได้พบกันเพียงแค่ไม่กี่เดือน แต่จะผิดไหมถ้าหากว่าแบคฮยอนเลือกที่จะให้โอกาสเขาเพราะอยากรู้จักตัวตนของอีกฝ่ายให้มากกว่านี้

 

อยากให้หัวใจดวงนี้ได้เรียนรู้หัวใจของใครอีกคน และถึงแม้ว่าผลลัพธ์มันจะเป็นตัวเลขห้าสิบต่อห้าสิบ แต่คนเราก็เกิดมาเพื่อเรียนรู้โลกใบนี้ไม่ใช่หรือไง

 

อย่าใจร้ายกับผมอีกนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

ในช่วงบ่ายแก่ๆ ของวัน เด็กดื้อของป้าแมรี่ที่เพิ่งกลับมาจากไปพบเพื่อนในตัวเมืองก็เข้ามารบเร้าแบคฮยอนที่กำลังอาบน้ำให้คุณโชให้ออกไปที่ฟาร์มโคนมด้วยกัน เด็กดื้อเอาแต่กระทืบเท้าปึงปังเพราะมายืนอ้อนเป็นสิบนาทีแล้วแต่พี่ชายตัวเล็กก็ยังไม่หันมาสนใจกันสักที ครั้นจะเข้าไปกอดไปอ้อนอย่างที่เคยทำก็ทำไม่ได้

 

ก็เจ้าแมวตัวโตกับเจ้าแมวตัวเล็กถูกกันซะที่ไหนล่ะ

 

ไปหยิบผ้าขนหนูบนเตียงมาให้ผมก่อนครับ แล้วผมจะให้คำตอบคำพูดของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ในห้องน้ำทำให้เซฮุนยิ้มร่าออกมาทันที ก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะรีบวิ่งไปหยิบผ้าขนหนูที่วางอยู่บนเตียงตามที่อีกคนสั่ง

 

นี่ครับท้ายประโยคที่ลงท้ายด้วยคำสุภาพทำให้แบคฮยอนที่ยื่นมือมารับผ้าขนหนูแอบยกยิ้มบาง ถึงกับพูดเพราะขนาดนี้แสดงว่าอยากให้ไปด้วยจริงๆ สินะ

 

แล้วจะไปทำอะไรที่ฟาร์มเหรอครับ ตั้งแต่เข้ามาก็เอาแต่อ้อนให้ผมไปด้วยแต่ยังไม่บอกเหตุผลที่อยากไปเลย

 

แบคฮยอนเอ่ยถามเด็กน้อยของตนโดยที่มือก็ใช้ผ้าขนหนูซับน้ำบนตัวคุณโชไปด้วย ความเงียบที่เกิดขึ้นหลังจากคำถามนั้นซึ่งผิดปกติของเด็กที่คุยเก่งอย่างเซฮุนทำให้แบคฮยอนช้อนใบหน้าขึ้นมอง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นสีหน้ายุ่งยากของคนเด็กกว่า

 

ถ้าบอกไม่ได้ก็ไม่เป็นไรครับ

 

ปะ เปล่า, ไม่ใช่บอกแบคไม่ได้สักหน่อยน้ำเสียงอ้อมแอ้มของปาร์คคนเล็กทำให้แบคฮยอนพอจะรู้เหตุผลที่อีกคนไม่ยอมบอกกัน คงจะเขินสินะถ้าพูดมันออกมา

 

รอสักห้านาทีได้ไหมครับ ผมต้องเป่าขนให้คุณโชก่อนเดี๋ยวเจ้าตัวเล็กจะไม่สบาย

 

ใบหน้าคมค่อนไปทางน่ารักที่เคยก้มมองปลายเท้าของตัวเองอย่างตกประหม่าเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างให้แบคฮยอนทันทีที่ได้รับคำตอบ ได้สิ!”

 

ถ้างั้นไปนั่งรอที่เตียงก่อนนะครับ

 

อื้ม~”

 

เซฮุนเดินยิ้มมานั่งรอแบคฮยอนบนเตียงอย่างอารมณ์ดี นัยน์ตาเรียวคมทอดมองไปยังผืนป่าด้านนอกระเบียงกว้างโดยที่รอยยิ้มจางๆ ยังคงปรากฏให้เห็น ในใจก็ได้แต่คิดว่าเมื่อไหร่จะครบห้านาทีสักที เขาอยากไปถึงฟาร์มโคนมจะแย่อยู่แล้ว

 

เวลาต่อมา สายลมอ่อนโชยในยามบ่ายแก่ๆ พัดกระทบกับปลายเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของสองเพื่อนซี้ต่างวัย ควอดไบค์คันเล็กแล่นลัดเลาะไปตามแนวรั้วยาวที่ขนาบข้างกับทุ่งหญ้ากว้างสลับทิวสน ขับผ่านไร่ส้มสายน้ำผึ้งที่เริ่มผลัดใบเพื่อต้อนรับฤดูใบไม้ร่วง ก่อนจะถึงที่หมายซึ่งก็คือฟาร์มโคนมของปางไม้เติมฝัน

 

ทันทีที่ควอดไบค์จอดสนิทใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ คุณเล็กของป้าแมรี่ก็วิ่งหายไปจากกรอบสายตาของแบคฮยอนที่เพิ่งปีนลงจากรถ เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อหันกลับมาแล้วไม่พบเด็กดื้อที่อ้อนให้มาด้วยกัน เห็นก็แต่แผ่นหลังไวๆ ที่หายลับไปทางท้ายฟาร์มซึ่งเป็นที่พักอาศัยของคนงาน

 

คุณเล็กมีธุระอะไรที่นั่นงั้นเหรอ?

 

แบคฮยอนได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้เพราะจะถามอีกคนก็คงไม่ทันแล้ว เรียวขาเล็กภายใต้ยีนส์ฟอกสีซีดจึงเบนทิศทางไปยังคอกไม้เล็กๆ ที่สร้างแยกเอาไว้สำหรับลูกวัวเกิดใหม่ ซึ่งลูกของซูซูยังคงถูกเลี้ยงแยกเอาไว้ที่นั่นแม้ว่าอายุจะหลายเดือนแล้วก็ตาม

 

เจ้าซันเป็นลูกวัวที่ตัวเล็กมากๆ ถ้าเทียบกับลูกวัวตัวอื่นๆ ในวัยเดียวกัน เนื่องจากหลังคลอดออกมาได้ไม่นานเจ้าซันติดเชื้อไข้หวัดใหญ่ในสัตว์จนล้มป่วยอยู่เกือบเดือน สัตวแพทย์ประจำฟาร์มอย่างคิม จงอินจึงให้คนงานแยกออกมาเลี้ยงที่คอกสำหรับลูกวัวเกิดใหม่เพราะกลัวว่าเจ้าตัวเล็กจะถูกวัวตัวอื่นเหยียบถ้าเลี้ยงในคอกรวม

 

แบคฮยอนที่เดินมาถึงคอกไม้เล็กๆ ทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นคอนกรีต ก่อนจะเอื้อมมือลอดผ่านแนวกั้นไปลูบหัวกลมของลูกวัวตัวสีน้ำตาลอ่อนที่นอนฟุบอยู่บนฟาง ทอดมองใบหน้าของเจ้าตัวเล็กที่มาหาครั้งล่าสุดเมื่อเดือนที่แล้ว

 

เป็นไงบ้างตัวเล็ก

 

ลูกวัวตัวเล็กวัยสี่เดือนกว่าร้องตอบเสียงแผ่วเมื่อได้รับสัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือบางของคนที่ตั้งชื่อให้กับมัน จมูกเล็กๆ สีน้ำตาลเข้มขยับเข้ามาดุนฝ่ามือบางเรียกเสียงหัวเราะจากแบคฮยอนได้เป็นอย่างดี

 

ดูเหมือนว่านอกจากจะถูกอ้อนจากลูกแมวตัวโตกับตัวเล็กอย่างเซฮุนกับคุณโชแล้ว แบคฮยอนยังถูกเจ้าซันอ้อนอีกด้วยเหรอเนี่ย

 

แบคฮยอนนั่งคุยกับเจ้าซันอย่างเพลิดเพลินจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ย่องเข้ามาทางด้านหลัง ซึ่งคนที่แอบเดินเข้ามาเงียบๆ ก็ดูจะพอใจที่คนตัวเล็กไม่รู้ตัว

 

ขี้อ้อนเหมือนกันนะเรา

 

ก็อ้อนเก่งเหมือนคนที่ตั้งชื่อให้มันนั่นแหละ

 

เรือนกายบางสะดุ้งตกใจเพราะไม่คิดว่าจะมีคนอื่นอยู่ในบริเวณนี้นอกจากตน เรียวตารีสวยไม่ได้หันกลับไปมองด้านหลังแต่ก็รับรู้ได้จากปลายหางตาว่าอีกคนนั่งยองลงข้างๆ ก่อนจะเห็นว่าฝ่ามือหนาเอื้อมไปลูบหัวของเจ้าซันที่นอนตาแป๋วอยู่ในคอก

 

ใช่ไหมเจ้าซัน, แกอ้อนเก่งเหมือนคนที่ตั้งชื่อให้แกจริงไหม

 

ผมไม่ได้อ้อนเก่ง

 

งั้นเหรอ?” พ่อเลี้ยงหนุ่มหันมายกยิ้มบางให้กับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ ทว่าสำหรับแบคฮยอนแล้วมันเป็นรอยยิ้มในเชิงล้อที่ชวนให้อยากเมินหน้าหนี

 

เมื่อเห็นว่านั่งอยู่ตรงนี้ไปก็มีแต่จะหมั่นไส้คนตัวสูงมากขึ้นกว่าเดิม แบคฮยอนจึงตัดสินใจลุกขึ้นจากพื้นเพื่อไปจากตรงนี้ ทว่าก็เป็นครั้งที่สองของวันที่ฝ่ามือหนากร้านรั้งข้อแขนเล็กเอาไว้ และก็เป็นอีกครั้งที่แบคฮยอนใจอ่อน

 

ทำไมชอบเดินหนีฉัน

 

ก็คุณกล่าวหาผม

 

ที่ฉันบอกว่านายขี้อ้อนมันคือการกล่าวหาอย่างนั้นเหรอ?”

 

ผมไม่อยากคุยกับคุณแล้วเอ่ยจบใบหน้าหวานก็สะบัดหน้าหนีอย่างลืมตัว แบคฮยอนคงลืมว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ผู้เป็นแม่ที่คอยเอาอกเอาใจตน จึงเผลอแสดงนิสัยเอาแต่ใจออกไป

 

ไม่พูดแบบนั้นสิ, เพราะฉันอยากคุยกับนาย

 

ชานยอลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดูคนตัวเล็กตรงหน้าที่สะบัดหน้าหนีกันได้อย่างน่ามันเขี้ยว ฝ่ามือหนาที่เคยลูบหัวเจ้าซันจึงเปลี่ยนไปกอบกุมฝ่ามือบางที่วางอยู่บนตักเล็ก ก่อนจะกระชับแน่นจนเจ้าของฝ่ามืออย่างแบคฮยอนอดไม่ได้ที่จะหันกลับมามอง

 

ไปกับฉันนะ ฉันมีบางอย่างที่อยากให้นายเห็น

 

ผมไม่—”

 

ชู่วว.. อย่าดื้อสิ

 

ชานยอลเอ่ยดุคนเด็กกว่าก่อนจะขยับกายลุกขึ้นจากพื้นและดึงข้อมือเล็กให้ลุกขึ้นตามตนมาด้วย แบคฮยอนที่ถูกฝ่ามือหนาดึงให้ลุกขึ้นก็ได้แต่ยอมโอนอ่อนไปตามแรงชักจูงอย่างไม่มีท่าทีขัดขืนใดๆ นั่นก็เพราะได้เอ่ยวาจากับอีกฝ่ายไปแล้วว่าจะให้โอกาสเขาได้แก้ตัว

 

จะพาผมไปไหนครับเสียงหวานเอ่ยถามคนตัวสูงที่เดินนำอยู่ข้างหน้า ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับมาเป็นเพียงรอยยิ้มบางๆ ที่ประดับอยู่บนใบหน้าคมเท่านั้น

 

ชานยอลพาแบคฮยอนเดินมาเรื่อยๆ จนมาถึงแปลงต้นกล้าของส้มสายน้ำผึ้งซึ่งเป็นพันธุ์ใหม่ที่นักวิชาการเกษตรประจำปางกำลังวิจัย พื้นที่ในบริเวณนี้เป็นพื้นที่โล่งเพียงไม่ถึงไร่ซึ่งอยู่ติดกับทุ่งหญ้ากว้างที่ใช้เลี้ยงวัวโคนมของฟาร์ม ยาวไปจรดกับแนวรั้วทางฝั่งทิศใต้ของปางซึ่งติดกับไร่ชาข้างๆ

 

แบคฮยอนที่ยังไม่เคยเดินมาถึงพื้นที่บริเวณนี้ของฟาร์มโคนมเผลอบีบฝ่ามือหนาที่กอบกุมมือของตนเอาไว้ด้วยความตื่นเต้น เป็นครั้งแรกที่แบคฮยอนได้เห็นทุ่งหญ้ากว้างที่เต็มไปด้วยวัวโคนมนับหลายร้อยตัว สีเขียวขจีของผืนหญ้ากับสีขาวสลับดำของเจ้าสัตว์เคี้ยวเอื้องช่างเป็นภาพที่สวยงามจริงๆ

 

แบคฮยอน

 

เสียงทุ้มเข้มที่คล้ายจะกระซิบแผ่วเบาข้างหู ส่งผลให้แบคฮยอนผละสายตาจากภาพความงดงามเบื้องหน้าเพื่อหันกลับมามองคนที่ยืนอยู่ข้างกาย ทว่าแทนที่จะได้พบกับใบหน้าคมเข้มของพ่อเลี้ยงแห่งผืนป่า กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำเอาแบคฮยอนถึงกับพูดอะไรไม่ออก

 

อาจจะเป็นเพราะว่าก่อนหน้านี้เอาแต่สนใจฝูงวัวนับร้อยตัวที่เดินเล็มหญ้าอยู่ในทุ่งกว้าง ทำให้แบคฮยอนไม่ทันสังเกตเห็นรถกระบะคันเก่าที่พ่อเลี้ยงหนุ่มมักใช้งานเป็นประจำจอดอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าว และที่กระบะหลังของรถก็เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ

 

บุปผชาติหลากหลายสีสันทั้งดอกลิลลี่ เยอบีร่า และดอกมัมคละสีถูกจัดวางไว้ในกระถางพลาสติกจนเต็มกระบะหลัง หมู่มวลดอกไม้แข่งกันส่งกลิ่นหอมเย้ยแสงอาทิตย์สีส้มอ่อนที่ฉาบเป็นพื้นหลัง

 

ทว่าท่ามกลางบุปผาที่พากันเบ่งบานรับสายลมนั้น .. เพียงหนึ่งเดียวที่ดึงดูดเรียวตาคู่สวยได้มากที่สุดก็คือกล้วยไม้ป่าสีขาวแสนบริสุทธิ์

 

ฤทัยเหมันต์..”

 

แบคฮยอนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่ฝ่ามือเล็กบางจะหยิบกล้วยไม้ป่าสีขาวขึ้นมาจรดกับริมฝีปาก และถึงแม้ว่ามันจะมีเพียงช่อเดียวท่ามกลางมวลบุปผา ทว่าความงดงามของมันไม่ได้ด้อยค่าไปกว่าดอกไม้ชนิดใดเลย

 

กล้วยไม้ป่าแม้นผลิบานช้า .. ทว่างดงามล้ำค่าและตราตรึงใจ

 

เสียงกระซิบแผ่วข้างหูชวนให้ใจสั่นไหว แต่มิอาจเทียบได้กับสัมผัสร้อนจากแผ่นอกแกร่งที่แนบประสานกับแผ่นหลังเล็กบางที่พาให้หัวใจเต้นระรัว ใจความของประโยคข้างต้นคงหมายถึงความหมายของฤทัยเหมันต์ในความคิดของแบคฮยอน แต่ในความคิดของเจ้าของคำพูดนั้นอย่างชานยอล .. เขาหมายถึงคนตัวเล็กที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหน้าของตน

 

ทั้งอ่อนโยนและตรึงใจ

 

ชอบหรือเปล่าชานยอลกระซิบเสียงทุ้มถามคนในอ้อมแขน ที่แม้เขาจะโอบกอดเอาไว้เพียงแผ่วเบา แต่นั่นก็เกินพอแล้วสำหรับความสัมพันธ์ของเราในช่วงเวลานี้

 

ชอบครับ

 

ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้ใครมาก่อนเลยนะ

 

“…”

 

นายคือคนแรก

 

คำว่าคนแรก ครั้งแรก สิ่งแรก .. มักเป็นคำพูดที่ทำให้คนฟังรู้สึกดีเสมอ ไม่มีใครบนโลกใบนี้หรอกที่อยากเป็นตัวสำรองหรือเป็นที่สองรองจากคนอื่น ทุกคนล้วนอยากเป็นคนแรกของใครสักคนทั้งนั้น เพราะอะไรที่มาเป็นอันดับแรกย่อมเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดเสมอ

 

ยกโทษให้ฉันได้ไหม

 

“…”

 

นะครับ

 

ไร้ซึ่งเสียงหวานที่เอื้อนเอ่ย มีเพียงใบหน้าหวานที่พยักหน้าหงึกหงักอย่างน่าเอ็นดูแทนคำตอบ ราชสีห์จำศีลที่ทนความน่ารักตรงหน้าไม่ไหวจึงโน้มริมฝีปากลงมาสัมผัสกลีบปากบางที่หอมหวานราวกับเกสรบุปผา ท่อนแขนแกร่งโอบประคองเอวเล็กบางก่อนจะกระชับให้แน่นขึ้น ในยามที่ริมฝีปากทั้งสองแนบชิดกันแนบแน่นมากกว่าเดิม

 

จุมพิตบางเบาท่ามกลางสายลมอ่อนโชยที่พัดพากลิ่นหอมของดอกไม้ .. ช่างหวานล้ำ งดงาม และตราตรึง

 

 

 

 

 

 

 

 

นอกจากดอกไม้เต็มหลังรถแทนคำขอโทษแล้ว ชานยอลก็ยังมีอีกสถานที่หนึ่งที่อยากให้แบคฮยอนได้เห็น อเมริกันแซดเดิลลำตัวสูงใหญ่ทะยานไปเบื้องหน้าด้วยความเร็วเพียงหนึ่งในสี่จากความเร็วปกติที่มันเคยวิ่ง นั่นก็เพราะว่าผู้เป็นนายเอ่ยสั่งว่าต้องไปให้ถึงที่หมายอย่างปลอดภัยและน่าประทับใจที่สุด

 

เป็นครั้งที่สองที่แบคฮยอนได้นั่งอยู่บนหลังอาชาแกร่งแสนดุดัน เสียงลมหายใจฟืดฟาดของมันทำให้แบคฮยอนผวาเป็นบางครั้งเพราะกลัวว่าม้าหนุ่มจะพยศ ทว่าก็มีเสียงทุ้มเข้มของชานยอลคอยกระซิบบอกอยู่ทุกครั้งว่าเจ้าแบล็คเป็นม้าใจดี

 

ดูเหมือนว่ามันจะชอบชื่อที่นายตั้งให้นะเสียงเข้มที่เอ่ยกระเซ้าแหย่ทำให้แบคฮยอนหน้ามุ่ยอย่างไม่ค่อยชอบใจ เขาไม่เห็นว่าเจ้าแบล็คจะมีท่าทีอย่างที่อีกคนบอกเลย

 

มันอาจจะไม่ได้ชอบก็ได้ครับ แต่มันคงคิดว่าก็ดีกว่าไม่มีชื่อเรียก

 

รู้ใจกันดีเชียว

 

ถ้ายังไม่เลิกล้อผมจะโกรธจริงๆ แล้วนะครับพ่อเลี้ยง

 

ใบหน้าหวานมุ่ยลงอย่างไม่ชอบใจก่อนจะก้มมองแผงขนสีดำสนิทของอาชาตัวใหญ่เมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ล้อกันไม่หยุด แบคฮยอนก็แค่เผลอเรียกเจ้าม้าหนุ่มตัวโปรดของชานยอลว่าเจ้าแบล็คก็เท่านั้นเพราะเห็นว่าขนของมันสีดำทั้งตัว แต่คนเจ้าเล่ห์ก็เอาแต่ล้อว่าเขาเป็นคนตั้งชื่อให้มันอยู่นั่นแหละ

 

ไม่โกรธสิ

 

“…”

 

เงยหน้าขึ้นมามองตรงหน้าก่อนเร็ว

 

แรงกระชับที่ช่วงเอวบ่งบอกว่าคนด้านหลังกอดกันแน่นขึ้นทำให้แบคฮยอนยอมเงยหน้าขึ้นมาตามที่อีกคนบอก ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาความขุ่นมัวที่ก่อตะกอนเล็กๆ ภายในใจหายวับไปในทันที แทนที่ด้วยความรู้สึกสวยงามที่พาให้หัวใจดวงน้อยล่องลอย

 

ทุ่งดอกไม้กว้างไล่ระดับสีม่วงอ่อนไปจนถึงโทนสีชมพูหวาน จรดกับปุยเมฆสีฟ้าครามที่ถูกย้อมด้วยแสงสีส้มทองของยามเย็น ลมโชยอ่อนพัดผ่านกระทบยอดหญ้าเกิดเป็นภาพความงดงามที่ธรรมชาติรังสรรค์ ราวกับสวนเอเดนที่ปรากฏบนผืนแผ่นดิน

 

สวยจัง

 

ศีรษะทุยพิงไปกับลาดไหล่กว้าง สองฝ่ามือต่างขนาดกระชับกันแน่นด้วยความรู้สึกหลากหลาย อบอุ่น ปลอดภัย เชื่อใจอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าทำไมความรู้สึกเหล่านี้ถึงเกิดขึ้นกับพวกเขา รู้แค่ว่าในช่วงเวลาดีๆ เช่นนี้อยากให้มีเพียงแค่สองเราที่อยู่ตรงนี้ด้วยกัน

 

เวลาที่ฉันเหนื่อย ท้อ เหมือนร่างกายจะเดินต่อไปไม่ไหว ที่นี่คือสถานที่ที่ช่วยให้ฉันผ่อนคลาย เป็นเหมือนหลุมหลบภัยที่มอบพลังชีวิตให้ฉัน

 

“…”

 

อยู่ตรงนี้ฉันรู้สึกสบายใจ เวลามาที่นี่มันทำให้ฉันรู้สึกว่าไม่ได้อยู่เพียงลำพัง คงจะมีใครสักคนที่คอยมองฉันอยู่บนฟ้านั่น

 

แบคฮยอนยกยิ้มบางก่อนจะกระชับฝ่ามือหนากร้านที่กอบกุมมือกันเอาไว้เพื่อให้คนตัวสูงรับรู้ว่ายังมีตนอยู่ตรงนี้ อาจจะมีคนคิดว่าแบคฮยอนช่างใจง่ายที่ยอมให้อีกฝ่ายมากขนาดนี้ เขาไม่เถียงหรอก, แม้ว่านั่นจะไม่ใช่ความจริง

 

แบคฮยอนไม่ได้ใจง่าย เพียงแต่เขาแค่เปิดใจ ทั้งหัวใจของตัวเองและหัวใจของชานยอล

 

คุณเหนื่อยได้ ท้อได้ แต่อย่าหมดศรัทธาในตัวเองนะครับ

  

ฉันพยายามบอกตัวเองแบบนั้นมาตลอด แต่บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าทำไมเรื่องราวทุกอย่างมันถึงได้เลวร้ายขนาดนี้ ฉันก้าวพลาดตรงไหน 

 

น้ำเสียงอ่อนแรงที่ได้ยินเป็นครั้งแรกจากคนที่ดูแข็งแกร่งทั้งสภาพร่างกายและจิตใจ ทำให้แบคฮยอนเข้าใจในตอนนั้นว่าไม่มีใครบนโลกใบนี้ที่แข็งแกร่งที่สุดหรืออ่อนแอที่สุด ทุกคนมีกล่องหนึ่งใบที่บรรจุความว่างเปล่าเอาไว้ และมันจะถูกเติมเต็มในยามที่คนๆ นั้นได้รับกำลังใจจากบุคคลซึ่งเป็นที่รัก  

 

"กับบางเรื่องราวคุณอาจไม่ได้ก้าวพลาดไปในทางที่ผิดก็ได้ครับ เรื่องบางเรื่องเกิดขึ้นเพราะประสงค์ของพระเจ้า ในเมื่อเราเปลี่ยนทิศทางลมไม่ได้ คุณก็ควรหันไปปรับใบเรือแทน"

 

ฉันจะทำได้ใช่ไหม

 

ได้สิครับ, ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเอง

 

รอยยิ้ม จังหวะหัวใจที่เต้นเนิบนาบ กับการเริ่มต้นถักทอเรื่องราวชุดใหม่โดยใช้ปีกซึ่งเคยหักเพราะแรงลมพัดพา ในการเรียนรู้ที่จะบินขึ้นเหนือน่านฟ้าอีกครั้งหนึ่ง

 

 

 




 

tbc.

 

ทุกตัวละครมีปมในใจกันทุกคน อยู่ที่ว่าใครมีเยอะกว่ากัน

แต่เขาจูบกันแล้วค่ะแม่ขา~ ฉันฟินนนน

#ซคกด

 

 

 

 

 

 


S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 422 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #2072 FAHS♡ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 เมษายน 2564 / 16:24
    กี้ดดดด อบอุ่นมากก พ่อเลี้ยงคะ หนูรักพ่อ
    #2,072
    0
  2. #1993 pbcy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 15:23
    โรแมนติกที่สุด ถ้าขอแต่งงานจะขนาดไหนกันนะ พ่อบุญทุ่ม
    #1,993
    0
  3. #1990 Pinkkaboo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 00:02
    ง้อได้อบอุ่นมาดดดด
    #1,990
    0
  4. #1939 @_@ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 21:10

    โรแมนติกมาก อบอุ่นมาก เขาหากันจนเจอ เกิดมาเพื่อกันและกันจิงๆ ;/////;

    ค่อยๆเรียนรุ้กันไป ประคับประคองกันไปนะคะ อย่าปล่อยมือกันนะ

    #1,939
    0
  5. #1824 Chi_Yeol (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 18:09
    ง้อแบบนี้ เอาไปร้อยคะแนนเต็ม -////-
    #1,824
    0
  6. #1785 pcy921 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 23:50
    ดือมากแม่
    #1,785
    0
  7. #1733 MindCB (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:52
    กี้ดดดดดดด
    #1,733
    0
  8. #1695 bbblueskyy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 14:03
    เขินนนที่สุดเลยย
    #1,695
    0
  9. #1647 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 20:56
    งุ้ยยยยยยจูบกันแล้วเขินง่ะ
    #1,647
    0
  10. #1627 AingByun96 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 10:25
    เขาจูบกันแล้ว ฉันนิพพานแล้วจ้ะ
    #1,627
    0
  11. #1359 KwanjiraChaona (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 12:32
    ละมุนตุ้นไม่หมดเลยจ้ะพี่จ๋า
    #1,359
    0
  12. #1214 May the fourth (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 13:29
    น่ารักมาก
    #1,214
    0
  13. #1195 vivivenus (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 17:52
    บรรยายบรรยากาศธรรมชาติ​ ได้ดีมากมาย
    #1,195
    0
  14. #1118 purnploy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 18:03
    น่ารักมากกก พ่อเลี้ยงกับแม่นางค่อยๆประคับประคองกันไปนะคะ อยากให้น้องเรียกพ่อเลี้ยงว่าพี่จังเลยค่ะ งื้อออ
    #1,118
    0
  15. #977 honeyxhotaru (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 16:19
    เขินอะ
    #977
    0
  16. #949 Jammie-Lee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 16:31
    แงงงงงง น่ารักกกกก ค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไปอะ งื้อออออออ
    #949
    0
  17. #915 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 21:41
    เขินนนนนน
    #915
    0
  18. #819 lololisiine (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 12:59
    อยากให้ทั้งคู่ค่อยๆพัฒนาความเหนียวแน่นไปนานๆ จนให้คนที่สามแยกพวกเขาไม่ได้จัง
    #819
    0
  19. #784 เจ้าบี๋ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:09
    จูบกันแล้วววว วี๊ดดดดดดดด
    #784
    0
  20. #767 paerrn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:58
    อบอุ่นหัวใจมากอยากมีพ่อเลี้ยงเป็นของตัวเองฮื่อออ
    นกมาสี่ปีเหมือนกันเลยค่ะ ไม่มีปัญญาจะซื้อบัตรอัพด้วยเส้ามากๆ
    #767
    0
  21. #730 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 21:35
    หวานกำลังดี คิคิ
    #730
    0
  22. #665 semeee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 06:27
    ดีงามมากกก ฮื่ออ อบอุ่นหัวใจมาก รู้สึกดีที่เขาเปิดใจให้กันและกันแล้ววววว ชอบมากๆๆๆ ยิ่งฉากง้อฉากจูบนี่ บิดตัวตายเลยย ชอบบบบ
    #665
    0
  23. #664 semeee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 06:27
    ดีงามมากกก ฮื่ออ อบอุ่นหัวใจมาก รู้สึกดีที่เขาเปิดใจให้กันและกันแล้ววววว ชอบมากๆๆๆ ยิ่งฉากง้อฉากจูบนี่ บิดตัวตายเลยย ชอบบบบ
    #664
    0
  24. #612 imfade (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 07:21
    เขินพ่อเลี้ยง ฮือ ละมุนมาก
    #612
    0
  25. #598 blurblink (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 21:08
    ฮื่อเขินนนนนนนนนดีมาก
    #598
    0