(E-BOOK) SECRET GARDEN | CHANBAEK KAIHUN

ตอนที่ 1 : 01 | Helvetia

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 654 ครั้ง
    11 พ.ค. 62




01 | Helvetia

แรงลมนำพา วิหคน้อยไร้ปีก

สู่อ้อมกอดแห่งขุนเขา

Secrets of Garden




 

 

แนวเขาสูงของเทือกเขาแอลป์ ทอดตัวยาวอยู่ทางตอนใต้ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ที่ซึ่งมีเมืองเล็กๆ กลางหุบเขานาม ‘เฮลเวเทีย’ ซ่อนตัวอยู่

 

โรลส์-รอยซ์สีดำเงาเคลื่อนผ่านช่องเขาด้วยความเร็วตามที่กฎหมายกำหนด สองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งกว้างเขียวขจีแซมด้วยดอกหญ้าสีเหลืองอ่อน สายลมเย็นๆ ตามแบบฉบับเมืองหนาวพัดผ่านเข้ามาทางกระจกรถที่ถูกเลื่อนเปิด ทว่าความงดงามของธรรมชาติกลับไม่ได้ทำให้ความขุ่นมัวภายในใจของแบคฮยอนลดน้อยลงไปได้เลย

 

เรียวตารีสวยของเจ้าของเรือนกายบางที่นั่งอยู่บนเบาะหลังฉายแววแข็งกร้าวยามที่นึกถึงห้วงแห่งความทรงจำ สองมือน้อยที่วางอยู่บนตักกำแน่นแม้ใบหน้าจะประดับไว้เพียงความเรียบนิ่ง คล้ายกับผืนน้ำที่ไม่ไหวติงก่อนจะก่อเกิดพายุลูกใหญ่

 

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่เผชิญมายังคงฝังลึกอยู่ในทุกห้วงความคิด ราวกับคมมีดที่กรีดแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่านับร้อยบาดแผล ก่อนจะถูกปลิดลมหายใจเฮือกสุดท้ายด้วยสิ่งที่เป็นเพียงแค่ลมปากของคน

 

ลูกไม่แต่ง!! คุณพ่อไม่เคยนึกถึงใจลูก ไม่คิดสักนิดเดียวเลยหรือว่าลูกจะรู้สึกแย่แค่ไหนกับเรื่องนี้ ใครเขาคงเอาไปนินทาว่าบ้านเราตกต่ำจนต้องขายลูกกิน!!’

 

แบคฮยอน!!!’

 

แบคฮยอนยังจำสีหน้าโกรธจัดของผู้เป็นพ่อได้ขึ้นใจ และมันก็เป็นครั้งแรกตั้งแต่เด็กจนโตที่เขาได้เห็นเช่นนั้น ทว่าในตอนนั้นเขากลับไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิดที่ทำให้พ่อโกรธ เพราะตัวเขาเองในเวลานั้นก็โกรธจนร้อนเป็นไฟไม่ต่างกัน

 

พ่อจะไม่พูดซ้ำกับเด็กนิสัยดื้อรั้นอย่างลูก เพราะสิ่งที่ลูกต้องทำคือบินไปสวิสในอีกสามวันข้างหน้า และการตัดสินใจของพ่อคือที่สิ้นสุด!!’

 

ฝ่ามือเล็กบางของเขากำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนด้วยความคับแค้นใจ เฉกเช่นเดียวกันกับฟันซี่คมที่กัดริมฝีปากบางจนได้เลือดเพื่อพยายามกลืนก้อนสะอื้นไม่ให้ไหลออกมาประจานความอ่อนแอของตัวเอง

 

ไม่มีใครรู้หรอกว่าเขาเจ็บปวดแค่ไหนกับการถูกบังคับจากบุคคลผู้เป็นที่รัก .. มีเพียงเขาเท่านั้นที่รับรู้ความเจ็บปวดจากการแตกหักของหัวใจดวงนี้

 

ใกล้จะถึงแล้วครับคุณหนู” 

 

เสียงของคนขับรถที่มารอรับที่สนามบินดึงแบคฮยอนให้หลุดจากห้วงความคิด เรียวตารีสวยทำเพียงปรายตามองคนขับรถที่นั่งอยู่ด้านหน้าโดยไม่ได้เอ่ยสิ่งใด ก่อนจะเบนสายตากลับไปทอดมองยังพื้นที่ด้านนอกตัวรถตามเดิม

 

รถยุโรปคันหรูค่อยๆ เคลื่อนตัวช้าลงยามที่ล้อทั้งสี่เคลื่อนมาถึงหน้าปางไม้ขนาดใหญ่ที่มองเห็นไกลออกไปจนสุดลูกหูลูกตา ป้ายหินอ่อนสลักตัวอักษรอันเป็นชื่อของปางเอาไว้ด้วยลวดลายบรรจงสวยงาม ซึ่งทุกสิ่งนั้นตกอยู่ในสายตาของแบคฮยอนเป็นอย่างดี

 

ปางไม้เติมฝัน

 

เพียงแค่ได้เห็นตัวอักษรเพียงไม่กี่ตัวที่สลักอยู่บนป้ายหิน หัวใจดวงเล็กๆ ที่เต้นรัวอยู่ในอกก็สั่นไหวไปด้วยความกรุ่นโกรธ แบคฮยอนเกลียดชังสถานที่แห่งนี้จับใจแม้ว่าเขาจะไม่เคยมาเหยียบที่นี่เลยสักครั้งก็ตาม ทว่าเพราะการถูกบังคับทำให้แบคฮยอนเกลียดมันได้โดยไม่ต้องมีแม้สักเหตุผลใด

 

เมื่อเดือนก่อนเขายังเป็นเพียงบัณฑิตจบใหม่ที่พร้อมจะก้าวเข้าสู่ช่วงชีวิตในวัยทำงาน ได้ใช้วิชาความรู้ที่ร่ำเรียนมาอย่างเต็มที่กับงานที่ทำ ทว่าความฝันที่ได้วางแผนเอาไว้กลับพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดีเพียงเพราะคำสั่งของผู้เป็นบิดา

 

จากนกน้อยที่พร้อมจะบินด้วยปีกของตัวเอง .. กลับต้องกลายเป็นนกพิการที่ถูกหักปีกทั้งสองข้างและถูกลิดรอนซึ่งอิสระที่เคยมี

 

เป็นเพียงนกน้อยไร้ปีกที่ทำได้แค่ส่งเสียงร้องอยู่ในกรงทอง

  

เสียงเครื่องยนต์ราคาแพงดับลงที่หน้าเรือนไม้หลังใหญ่ซึ่งถูกสร้างให้กลมกลืนไปกับธรรมชาติ เถาไม้เลื้อยรูปร่างแปลกตาไต่วนไปตามรั้วสีเปลือกไม้ที่สูงเพียงเอว ด้านบนประดับด้วยดอกกุหลาบอังกฤษสีชมพูอ่อนสลับขาว และส่วนฐานด้านล่างมีดอกกุหลาบสีขาวกำลังชูช่อสวยงาม

 

แบคฮยอนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกชื่นชมเพราะสิ่งปลูกสร้างตรงหน้างดงามมากสมกับเป็นเรือนไม้กลางหุบเขา ทว่าเขาคงจะรู้สึกยินดีมากกว่านี้ถ้าหากว่ามาที่นี่เพื่อเที่ยวพักผ่อน แต่เพราะความเป็นจริงจึงทำให้เขามองข้ามความสวยงามเหล่านี้อย่างคนจิตใจเย็นชา

 

และมันก็คงจะด้านชามากขึ้นเรื่อยๆ ตราบใดที่เขายังอยู่ที่นี่

 

มากันแล้วเหรอคะ” 

 

เสียงนุ่มฟังดูใจดีช่วยปลุกให้แบคฮยอนตื่นจากภวังค์และหันไปมองยังต้นเสียง ก่อนจะพบว่าเจ้าของเสียงนุ่มนั้นคือหญิงร่างท้วมท่าทางใจดีซึ่งกำลังส่งยิ้มมาให้และเป็นคนเปิดประตูรถให้กับตน

 

สวัสดีค่ะคุณแบคฮยอน ป้าชื่อแมรี่นะคะ เป็นหัวหน้าแม่บ้านของที่นี่” 

 

สวัสดีครับแบคฮยอนได้แต่ยิ้มรับคำทักทายของคนตรงหน้าอย่างฝืนๆ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท ก่อนจะก้าวลงจากรถและได้สัมผัสกับอากาศเย็นสบายที่รายล้อมอยู่รอบกาย

 

เดี๋ยวป้าจะพาคุณไปพักผ่อนที่ห้องนะคะ เดินทางมาไกลคงเหนื่อยแย่ใช่ไหมคะ

 

ครับ

 

แบคฮยอนตอบรับเสียงเรียบก่อนจะเดินตามแม่บ้านร่างท้วมเข้าไปในตัวเรือนไม้หลังใหญ่ และนั่นก็ทำให้แบคฮยอนค้นพบว่าความงดงามของเรือนไม้หลังนี้ที่มองเห็นจากภายนอกยังเทียบไม่ได้เลยเมื่อได้เห็นการตกแต่งภายใน

 

เฟอร์นิเจอร์ทั้งที่ทำจากไม้และเนื้อกำมะหยี่ร่วมสมัยเฉดสีครีมและน้ำตาลเข้มเข้ากันได้ดีกับสีเมเปิล แกลซของไม้วอลนัทที่ใช้ทำผนังและพื้นบ้าน พรมผืนนิ่มสีเอิร์ธโทนที่ปูรองอยู่บนพื้นยิ่งขับให้บรรยากาศดูอบอุ่นและผ่อนคลาย เป็นการตกแต่งที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวระหว่างสไตล์คันทรี่แบบบ้านกลางหุบเขา และสไตล์คอนเทมโพรารี่ร่วมสมัย

 

โถงกว้างที่ยกตัวสูงจากพื้นไปหลายเมตรทำให้อากาศถ่ายเทสะดวกเหมาะกับเป็นสถานที่รับรองแขก เชื่อมกับหน้าต่างบานใหญ่ซึ่งทำจากกระจกอวดทิวทัศน์ของปางในมุมกว้างแบบพาโนรามา

 

แบคฮยอนชอบทุกการตกแต่งของเรือนไม้หลังนี้เพราะทุกอย่างมันเข้ากันได้ดีอย่างลงตัวและสมบูรณ์แบบ ซึ่งนั่นก็ทำให้คนที่เรียนจบสถาปนิกมาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม

 

บ้านหลังนี้สวยมากเลยนะครับ

 

แมรี่แย้มยิ้มอย่างภูมิใจทันทีที่ได้รับคำชมจากคนตัวบางที่เดินอยู่ข้างๆ ไม่ว่าใครที่ได้เข้ามาที่เรือนหลังนี้ หรือแม้แต่ปางไม้แห่งนี้ล้วนแล้วแต่หลงใหลในมนต์เสน่ห์ของมันด้วยกันทั้งนั้น เพราะปางไม้เติมฝันคือสถานที่ที่แต่งเติมความฝันของใครหลายๆ คนให้กลายเป็นความจริง

 

ซึ่งนั่นอาจจะรวมถึงความฝันของนกน้อยไร้ปีกอย่างแบคฮยอน

 

พ่อเลี้ยงเป็นคนออกแบบและตกแต่งเองทั้งหมดเลยค่ะ” 

 

คำว่า พ่อเลี้ยง’ ทำให้แบคฮยอนชะงักความรู้สึกที่กำลังชื่นชมบ้านหลังนี้ทันที ก่อนที่เรียวตารีสวยจะแปรเปลี่ยนไปเป็นแข็งกร้าวจนแมรี่นึกแปลกใจ

 

ใกล้ถึงห้องพักของผมหรือยังครับ

 

เอ่อ.. ถึงแล้วค่ะๆ ห้องนี้ค่ะ

 

แบคฮยอนละสายตาไปจากแม่บ้านร่างท้วมเพื่อมองบานประตูไม้สีน้ำตาลอ่อนที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ก่อนที่ฝ่ามือเรียวสวยจะผลักบานประตูเข้าไปด้านในเพราะอยากจะพักผ่อนเต็มทน

 

มีอะไรเรียกใช้ป้าหรือเด็กรับใช้คนอื่นได้เลยนะคะ

 

ขอบคุณครับ” แมรี่แย้มยิ้มอย่างใจดีให้กับเจ้าของร่างบาง ก่อนจะปิดประตูบานใหญ่ลงแผ่วเบาเพื่อให้แขกคนสำคัญของผู้เป็นนายได้พักผ่อน

 

 

 

 

 

 

 

 

บ่ายคล้อยยามที่เข็มของนาฬิกาเหยียบย่างเข้าใกล้ยามเย็นเข้าไปทุกทีช่วยปลุกให้คนที่หลับพริ้มอยู่บนเตียงค่อยๆ ลืมตาตื่น แพขนตาเรียงสวยกะพริบปริบๆ ยามที่แสงสีอ่อนลอดผ่านเข้ามาโลมเลีย และนั่นถือเป็นนาฬิกาปลุกชั้นยอดที่ปลุกแบคฮยอนให้ตื่นจากห้วงนิทรา

 

แสงอาทิตย์ยามใกล้อัสดงแวะเข้ามาทักทายทางบานกระจกใสที่เปิดกว้างอวดทิวทัศน์ในยามเย็นของเมืองท่ามกลางหุบเขา ลมหนาวที่หอบกลิ่นชื้นของหิมะจากเทือกเขาแอลป์มาแตะปลายจมูกส่งผลให้จมูกรั้นเชิดขึ้นอย่างไม่ชอบใจ

 

แบคฮยอนไม่ชอบอากาศหนาว และที่นี่ ที่เฮลเวเทียแห่งนี้เป็นเมืองหนาวกลางหุบเขาอย่างแท้จริง

 

อาการงัวเงียหลังจากตื่นนอนถูกสลัดทิ้งด้วยความเยือกเย็นของอากาศที่ดูจะลดต่ำลงเมื่อเข้าสู่ยามเย็น ความชื้นสัมพัทธ์ในอากาศไหลผ่านผิวกายที่โผล่พ้นจากความหนานุ่มของเสื้อผ้าจนขนอ่อนลุกชัน ซึ่งนั่นก็ทำให้แบคฮยอนตัดสินใจลุกขึ้นไปอาบน้ำทั้งที่เพิ่งจะห้าโมงเย็น

 

สายน้ำเย็นไหลผ่านเรือนกายบางหยดแล้วหยดเล่า ตกกระทบกับพื้นกระเบื้องสีเทาด้านซึ่งตัดกับสีน้ำตาลอ่อนของผนัง แบคฮยอนยืนอาบน้ำใต้ฝักบัวโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองอ่างอาบน้ำซึ่งทำจากอะคริลิคเนื้อดี ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ .. เพียงแต่แบคฮยอนขี้เกียจเกินกว่าจะลงไปนอนแช่ตัวในอ่างนั่น ณ ช่วงเวลานี้

 

แบคฮยอนจมอยู่กับตัวเองภายในห้องน้ำกว้างซึ่งตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ซึ่งนั่นทำให้เจ้าของเรือนกายบางไม่ได้รับรู้ถึงการมาของใครบางคน ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงตะโกนร้องอย่างดีใจของป้าแมรี่ที่ดังลั่นไปทั่วปาง

 

BMW สีขาวปลอดคันหรูดับเครื่องยนต์ลงภายในลานจอดรถของเรือนไม้หลังใหญ่ทันทีที่ถึงที่หมาย เสียงเปิดประตูรถดังขึ้นในเวลาถัดมาและเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ร่างท้วมของแมรี่เดินมาหยุดอยู่ข้างตัวรถ ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนเต็มตื้นไปด้วยความรู้สึกยินดีซึ่งฉายชัดผ่านรอยยิ้มกว้างจนเต็มแก้ม

 

คุณเล็กของป้า

 

เจ้าของสรรพนามที่ถูกเอ่ยเรียกหันขวับไปมองยังต้นเสียงทันทีที่ก้าวลงจากรถ จากนั้นเรือนกายสูงโปร่งก็กระโดดเข้าไปสวมกอดร่างอวบท้วมของแมรี่เข้าเต็มรัก ก่อนจะผละออกมายิ้มหวานจนตาหยีเมื่อถูกหอมแก้มสองฟอดใหญ่

 

คิดถึงแมรี่ที่สุดในโลกเลยครับ~”

 

อย่ามาปากหวานกับคนแก่หน่อยเลยค่ะ คิดถึงอะไรกันไม่เคยโทรมาหาเลย

 

ก็เล็กเรียนหนักนี่นา

 

ไม่ต้องมาอ้อนเลยค่ะเด็กดื้อ” 

 

แมรี่เอ่ยดุคุณเล็กของเธออย่างไม่จริงจังนัก เพราะตั้งแต่เด็กจนโตก็เลี้ยงอย่างตามใจมาโดยตลอด แล้วนี่ปิดเทอมแล้วใช่ไหมคะ

 

อื้ม, ต่อจากนี้เล็กจะก่อกวนแมรี่ทั้งวันเลยคอยดู!”

 

แมรี่ได้แต่ส่ายหัวพร้อมยิ้มบางกับท่าทางซุกซนของคุณเล็กของเธอ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินโอบเอวกันเข้าไปในเรือนเพราะเจ้าของร่างโปร่งบ่นอุบว่าหิวจนไส้จะขาดแล้ว ซึ่งนั่นก็เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากคนที่ฟูมฟักมาตั้งแต่อ้อนแต่ออดได้เป็นอย่างดี

 

สองนายบ่าวเดินหายเข้าไปในครัวพร้อมกัน ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เรือนกายบางของคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินลงบันไดมาถึงชั้นล่างพอดี แบคฮยอนกวาดสายตามองหาคุณป้าร่างท้วมเพราะหน้าท้องบางเริ่มส่งเสียงประท้วงถึงอาหาร ทว่าหูกลับได้ยินเสียงคนคุยกันแว่วออกมาจากห้องครัวแทน

 

ช่วงขาเรียวภายใต้กางเกงผ้าสีครีมอ่อนจึงเคลื่อนไปยังห้องครัวเมื่อคิดได้ว่าคนที่ตามหาต้องอยู่ในนั้นอย่างแน่นอน และมันก็จริงเพราะแบคฮยอนเห็นแผ่นหลังอวบของคุณป้าแม่บ้านยืนอยู่หน้าเตาและกำลังคนหม้ออะไรสักอย่างอยู่ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่ามีใครอีกคนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเคาน์เตอร์ข้างๆ กัน

 

แบคฮยอนจึงตัดสินใจจะหมุนตัวเดินกลับออกไปเพราะไม่อยากรบกวนคนทั้งสอง ทว่าเรียวตาคู่สวยกลับบังเอิญสบตากับคนที่นั่งอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์พอดี พวกเขาสบตากันนิ่งอยู่ราวๆ สองนาที ก่อนจะเป็นเจ้าของร่างโปร่งที่กระโดดลงมายืนบนพื้นและเดินเร็วเข้ามาหาจนแบคฮยอนผงะถอยหลัง

 

ใครอ่ะแมรี่?” ใบหน้าคมที่ติดจะหวานอยู่ไม่น้อยเอียงคอมองคนแปลกหน้าตาแป๋ว พร้อมกับเอ่ยถามป้าแมรี่ของตนโดยที่ไม่ละสายตาไปมองคนถูกถามเลยแม้แต่นิดเดียว

 

ว่าไงนะคะ” 

 

เป็นแมรี่ที่ได้ยินคำถามของเด็กขี้สงสัยที่ผละจากหม้อซุปเพื่อหันมามองคุณเล็กของเธอ ก่อนที่รอยยิ้มใจดีจะแย้มยิ้มออกมาน้อยๆ เมื่อเห็นว่ามีใครอีกคนยืนอยู่ในห้องครัวนี้ด้วย

 

คุณแบคฮยอนค่ะคุณเล็ก

 

ว้าว~ หน้าตาน่ารักกว่าที่คิดเอาไว้นะเนี่ย

  

คุณเล็กหรือปาร์ค เซฮุนเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้นพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าของแบคฮยอนจนปลายจมูกแทบจะชนกัน เป็นแบคฮยอนที่ผงะเล็กน้อยกับระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก ซึ่งท่าทางเหล่านั้นก็เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากเซฮุนได้เป็นอย่างดี

 

พี่ใหญ่ต้องหลงแบคฮยอนมากแน่ๆ เลยหน้าตาน่ารักขนาดนี้

 

ตายแล้วคุณเล็กไปเรียกคุณแบคฮยอนด้วยชื่อเฉยๆ แบบนั้นได้ยังไงกันคะ

 

ทำไมอ่าแมรี่

 

ก็คุณเขาอายุมากกว่าคุณเล็กตั้งหลายปีนี่คะ, ต้องเรียกว่าพี่สิคะ

 

เซฮุนมุ่ยหน้าอย่างเง้างอนใส่แมรี่ทันทีที่ถูกขัดใจ เด็กหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยได้เพียงหนึ่งเทอมฟึดฟัดออกมาอย่างลูกคนเล็กแสนเอาแต่ใจ เพราะติดนิสัยถูกตามใจจากคนรอบข้างมาตั้งแต่เด็ก

 

ไม่เป็นไรครับคุณป้า ถ้าคุณเล็กจะเรียกผมด้วยชื่อเฉยๆ ก็ได้ครับ แบคฮยอนที่อดเอ็นดูเด็กน้อยตรงหน้าไม่ได้เอ่ยออกมาอย่างใจดี ซึ่งนั่นก็ทำให้คนถูกตามใจตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

 

จริงนะ!”

 

ครับ

 

เย้~” 

 

เซฮุนฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีก่อนจะเอนหัวซบไหล่คนตัวเล็กกว่าที่ยอมตามใจตน ในขณะที่แมรี่ได้แต่ทอดถอนหายใจอย่างปลงตกเพราะอดคิดไม่ได้ว่าคงไม่มีใครบนโลกใบนี้กล้าขัดใจคุณเล็กของเธอได้อีกแล้วล่ะ

 

ไปดูแมรี่ทำซุปข้าวโพดกันเถอะแบคฮยอน~”

 

โธ่คุณเล็ก ทำไมถึงได้ดื้อนักนะ

 

น้ำเสียงอ่อนอกอ่อนใจของแมรี่ไม่ได้รับความสนใจจากคุณเล็กจอมเอาแต่ใจของเธอเลยแม้แต่น้อย เพราะหลังจากนั้นกลับกลายเป็นว่าเธอต้องคอยห้ามเด็กดื้อที่พาแขกของพ่อเลี้ยงวิ่งซนไปทั่วห้องครัวแทน

 

 

 

 


 

 

                          

 

เฮลเวเทียเป็นเมืองหนาวที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางเกร็ดหิมะบนเทือกเขาแอลป์ ภูมิอากาศของที่นี่จึงมีหมอกหนาในยามเช้าสลับกับสายลมเย็นจากทิวไม้สูงที่ทอดตัวยาวอยู่ในผืนป่าใหญ่ เป็นเมืองเล็กๆ ที่เงียบสงบและเหมาะแก่การดื่มด่ำไปกับความงดงามของธรรมชาติ

 

หยาดละอองของน้ำค้างที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ สะท้อนเป็นประกายระยิบระยับยามที่แสงสีทองของดาวฤกษ์ดวงใหญ่ส่องกระทบลงมา ก่อนที่มันจะแตกกระจายเป็นลำแสงสีรุ้งขนาดเล็กคล้ายส่องผ่านปริซึมรูปทรงห้าเหลี่ยม

 

มวลอากาศเย็นที่ปกคลุมไปทั่วปางไม้เติมฝันปลุกให้คนที่เกลียดชังอากาศหนาวสะดุ้งตื่นจากห้วงนิทรา ปลายจมูกเชิดรั้นแดงเรื่อเพราะถูกความเย็นของอากาศด้านนอกหน้าต่างรังแก ก่อนที่มันจะขยับฟึดฟัดตามประสาคนที่ไม่ชอบอากาศเย็น

 

แพขนตาที่เรียงตัวสวยแม้ในยามตื่นค่อยๆ กะพริบเปิดเมื่ออากาศเย็นด้านนอกเริ่มบาดผิวเนื้อ นัยน์ตาเรียวสวยที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกตาสีอ่อนขยับไหวไปมาก่อนจะหยุดลงที่บานกระจกใสซึ่งกินพื้นที่ด้านหนึ่งของผนังห้อง อวดทิวทัศน์และบรรยากาศคันทรี่ของเมืองในหุบเขาแห่งนี้ได้อย่างลงตัว

 

ปลายเท้าเล็กที่ถูกห่อหุ้มด้วยถุงเท้าสีหวานแตะลงบนพื้นไม้วอลนัทหลังจากที่ร่างกายเริ่มตื่นเต็มร้อย ขาเรียวก้าวไปหยุดยืนอยู่หน้าบานกระจกกว้างที่เปิดให้เห็นทิวทัศน์ในยามเช้าของปางได้แบบ 180 องศา ก่อนที่ฝ่ามือบางจะเลื่อนเปิดเพื่อออกไปสัมผัสกับอากาศด้านนอกที่เต็มไปด้วยสายหมอกจาง

 

สายลมเย็นของเมืองหนาวคือสิ่งแรกที่พัดมาสะกิดผิวกาย ตามด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของกล้วยไม้สีสวยที่แขวนอยู่บนระแนงไม้นอกชายคาบ้าน เสียงจอแจของคนงานในปางดังแว่วมาให้ได้ยินจากที่ไกลๆ ก่อนจะถูกกลบด้วยเสียงสกุณาตัวจ้อยที่บินมาเกาะลงบนราวระเบียงและส่งเสียงขับขานต้อนรับรุ่งอรุณ

 

ครืด.. ครืด..

 

ทว่าความงดงามที่สมบูรณ์แบบของธรรมชาติก็ถูกขัดขึ้นด้วยเสียงสั่นครืดของเครื่องมือสื่อสารซึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง และมันก็ส่งผลให้เรียวตารีสวยผละสายตาจากเจ้านกตัวน้อยและเดินกลับเข้ามาในห้องเพื่อกดรับสาย

 

ครับคุณแม่

 

‘(เป็นยังไงบ้างลูก อยู่ได้ไหมคะ)’

 

น้ำเสียงห่วงใยของคนปลายสายทำให้แบคฮยอนกลืนก้อนสะอื้นกลับลงไปในลำคอเพราะไม่อยากให้ผู้เป็นแม่เป็นห่วง แต่ถึงอย่างนั้นความน้อยใจที่กัดกินอยู่ในอกเล็กๆ ก็ทำให้แบคฮยอนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยตัดพ้อออกไป

 

สบายดีครับ แต่ถ้าถามว่าอยู่ได้ไหมลูกคงโกหกว่าอยู่ได้ เพราะยังไงซะคุณพ่อก็ต้องการให้ลูกอยู่ที่นี่อยู่ดี

 

‘(โธ่ แบคฮยอนอา..)’

 

กลีบปากรูปกระจับเม้มแน่นยามที่ได้ยินน้ำเสียงอ่อนใจของผู้เป็นแม่ ทว่าไม่มีผู้ใดหรอกที่จะเข้าใจความเจ็บปวดในอกนี้ได้เท่ากับเขา 

 

ที่นี่ไม่ใช่ที่ของลูก

 

น้ำเสียงแผ่วเบาทว่าเจือไปด้วยความหมองเศร้าทำให้หัวอกของคนเป็นแม่อดไม่ได้ที่จะน้ำตาซึม แต่ไหนแต่ไรมาแล้วที่ลูกคนนี้มักยึดมั่นในความคิดของตัวเองมาตลอด ทว่าในเวลานี้เจ้าตัวคงรู้สึกเหมือนถูกลิดรอนอิสระและกักขังเอาไว้ในกรงทองที่ไร้ซึ่งหนทางหนี

 

‘(ฟังแม่นะคะแบคฮยอน, สิ่งที่คุณพ่อทำลงไปทั้งหมดก็เพราะหวังดีกับลูกทั้งนั้น ไม่มีพ่อแม่คนไหนอยากเห็นลูกตัวเองลำบากหรอกนะลูก)’

 

“…”

 

‘(ที่สำคัญพ่อเลี้ยงท่านเป็นคนใจดี ท่านจะต้องเอ็นดูลูกชายที่น่ารักของแม่อย่างแน่นอน)’

 

แบคฮยอนส่งเสียงเหอะในลำคอทันทีที่ได้ยินคำพูดของคนเป็นแม่ที่เอ่ยถึงเจ้าของปางไม้เติมฝัน หัวใจดวงน้อยรู้สึกเกลียดชังเขาคนนั้นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน ถึงแม้ว่าตนกับอีกฝ่ายจะไม่เคยพบหน้ากันเลยสักครั้งก็ตาม

 

คนใจดีของคุณแม่คงจะงานยุ่งมากเลยนะครับ เพราะตั้งแต่มาเหยียบที่นี่ลูกยังไม่เคยเห็นแม้แต่เงาของเขาเลย

 

แบคฮยอนเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ใช่, เขามาอยู่ที่นี่ได้สองวันแล้ว ทว่ายังไม่เคยได้พบหน้าพ่อเลี้ยงของปางไม้แห่งนี้เลย ครั้นจะเอ่ยถามคุณเล็กที่มักมาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ ก็คิดว่าไม่ใช่กงการอะไรของตัวเอง ที่สำคัญมันกลับทำให้แบคฮยอนคิดว่าถ้าไม่อยากเจอหน้ากันขนาดนั้นแล้วจะบังคับให้เขามาอยู่ที่นี่ทำไมตั้งแต่แรก

 

‘(ท่านคงวุ่นวายกับงานในปางอยู่น่ะลูก ก็ปางไม้เติมฝันออกจะกว้างใหญ่ไพศาลขนาดนั้นนี่นา)’

 

แบคฮยอนไม่คิดจะเถียงที่ว่าปางไม้แห่งนี้กว้างใหญ่อย่างที่ผู้เป็นแม่เอ่ยจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นคนที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกันจะไม่มีโอกาสเดินสวนกันเลยหรือยังไง 

 

ช่างเถอะครับ ลูกไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้ว

 

‘(พูดแบบนั้นได้ยังไงกันลูก อีกหน่อยลูกต้องช่วยงานพ่อเลี้ยงนะคะ)’

 

แต่ลูกไม่ได้มีความรู้ด้านนี้นะครับคุณแม่ แบคฮยอนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยค้าน เขาจบสถาปนิกนะไม่ใช่เทคโนโลยีการเกษตร

 

‘(ลูกก็ต้องเรียนรู้จากท่านสิคะ ที่สำคัญหน้าที่ของลูกต่อจากนี้คือคอยช่วยแบ่งเบาภาระของท่านในฐานะแม่นางของปาง)’

 

แบคฮยอนกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจเมื่อได้ยินคำๆ นั้นจากปากของผู้เป็นแม่ ทำไมทั้งคุณพ่อและคุณแม่ต้องยัดเยียดสถานะที่เขาไม่เคยต้องการให้กันด้วย ทำไมทุกคนต้องบีบบังคับเขาถึงเพียงนี้

 

แค่นี้ก่อนนะครับคุณแม่ ลูกอยากอาบน้ำแล้ว

 

‘(แบค—)’

 

ปลายสายถูกตัดไปทันทีเพราะแบคฮยอนไม่อยากจะฟังอะไรจากผู้เป็นแม่อีกแล้ว ฝ่ามือเรียวสวยกำเครื่องมือสื่อสารแน่นจนน่ากลัวว่ามันจะละเอียดเป็นผุยผง ถ้าหากว่ามันเปราะบางเหมือนกับหัวใจดวงน้อยที่ค่อยๆ เต้นแผ่วเบาลงทุกที

 

 

 

 

 

 

 

 

กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งเค้กทำให้แบคฮยอนที่เดินลงมาถึงชั้นล่างของเรือนเดาได้ว่ามื้อเช้าของวันนี้คงเป็นแพนเค้กอย่างแน่นอน อาจจะด้วยเข้าครัวบ่อยเพราะมักถูกเรียกใช้ให้เป็นลูกมือของผู้เป็นแม่ทำให้แบคฮยอนพอมีความรู้เรื่องอาหารอยู่บ้าง และที่ถนัดที่สุดก็คือของหวานจำพวกเบเกอรี

 

เรียวขาเล็กก้าวเข้ามาในห้องครัวก่อนจะพบว่าคุณเล็กของป้าแมรี่กำลังนั่งยิ้มแฉ่งอยู่หน้าจานแพนเค้กราดด้วยเมเปิลไซรัป ทันทีที่เจ้าของใบหน้าน่ารักเงยหน้าขึ้นมาสบตากันเจ้าตัวก็ร้องเสียงดังลั่นพร้อมกับกวักมือเรียกได้อย่างน่าตี แน่นอนว่ากิริยาเช่นนั้นทำให้แมรี่ที่เข้มงวดเรื่องมารยาทเอ่ยตักเตือนเสียงเข้มอย่างอ่อนใจ

 

ไปกวักมือเรียกคุณแบคฮยอนแบบนั้นได้ยังไงกันคะไม่สุภาพเลยค่ะคุณเล็ก

 

แบคฮยอนยิ้มบางอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นว่าใบหน้าน่ารักที่เคยฉีกยิ้มกว้างกลับงองุ้มทันทีเมื่อถูกดุ คุณเล็กของป้าแมรี่เหมือนกับเด็กน้อยในวัยสี่ห้าขวบไม่ผิดในความคิดของแบคฮยอน และความซุกซนนั้นก็ทำให้แบคฮยอนยิ้มได้ทุกครั้งที่เจ้าตัวมาป่วนอยู่ใกล้ๆ

 

แมรี่ขี้บ่นเป็นคนแก่

 

เดี๋ยวเถอะค่ะ, ถ้าดื้อนักป้าจะไม่ให้ไปเล่นที่ฟาร์มแล้วนะคะ

 

ไม่นะแมรี่!!” 

 

คนที่ชอบไปวิ่งเล่นที่ฟาร์มโคนมเป็นชีวิตจิตใจร้องค้านเสียงดังลั่นพร้อมกับกระทืบเท้าลงกับพื้นอย่างไม่ยอมสุดๆ เรื่องอะไรของแมรี่กันเล่าที่จะมาห้ามไม่ให้ไปเล่นที่ฟาร์มน่ะ นั่นมันที่โปรดของปาร์ค เซฮุนเลยนะ!

 

ถ้าไม่อยากโดนกักบริเวณก็อย่าดื้อค่ะ แล้วกิริยามารยาทก็ให้มันเรียบร้อยสมกับที่ป้าพร่ำสอนด้วยนะคะคุณเล็ก

 

คุณป้าแม่บ้านร่างท้วมเอ่ยออกมายาวเหยียดซึ่งนั่นก็ทำให้ใบหน้าของเซฮุนงองุ้มมากกว่าเดิม ก่อนที่ตัวแสบประจำปางไม้เติมฝันจะหันมาสนใจเพื่อนเล่นคนใหม่ที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม โดยที่มือเรียวยื่นจานแพนเค้กไปให้อีกฝ่ายพร้อมด้วยรอยยิ้มตาหยีตามแบบฉบับของเจ้าตัว

 

แพนเค้กของแมรี่อร่อยที่สุดในสวิสเลยนะ แบคฮยอนชิมสิๆ

 

ขอบคุณครับคุณเล็กแบคฮยอนยิ้มรับเด็กร่าเริงที่ยื่นจากแพนเค้กมาให้ก่อนจะตักชิม ซึ่งคำคุยโวของเด็กน้อยตรงหน้าก็ไม่ได้ไกลเกินความจริงเลยแม้แต่น้อย

 

มื้อเช้าที่แสนเรียบง่ายดำเนินไปเรื่อยๆ ท่ามกลางเสียงใสที่เอ่ยเล่าเรื่องราวมากมายที่เจ้าตัวพบเจอมา เซฮุนเป็นเด็กที่คุยเก่งมากๆ อีกทั้งยังกินเก่งจนแบคฮยอนตกใจ ดูได้จากแพนเค้กชิ้นที่สิบห้าที่เจ้าตัวเพิ่งกลืนลงท้องไปหมาดๆ

 

เล็กชอบฟาร์มโคนมมากๆ เลยล่ะ คิดดูสิขนาดอ่างอาบน้ำในห้องยังเป็นลายแม่วัวเลยนะ

 

น้ำเสียงที่เอ่ยเล่าอย่างตื่นเต้นเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากแบคฮยอนได้เป็นอย่างดี และคนตัวบางก็เป็นผู้ฟังที่ดีด้วยการเงียบฟังในสิ่งที่คนเด็กกว่าเล่าอย่างตั้งใจ

 

แล้วก็นะ ที่จริงแล้วอ่ะพรมที่พื้นห้องก็จะเป็นลายแม่วัวแหละ แต่พี่ใหญ่น่ะสิบอกว่าแมรี่จะทำความสะอาดยากเพราะว่ามันมีสีขาวด้วย

 

คุณเล็กดูจะเกรงใจคนที่เอ่ยถึงมากเลยนะครับ

 

พี่ใหญ่น่ะเหรอ?”

 

ครับ

 

อย่าเรียกว่าเกรงใจเลย เรียกว่ากลัวดีกว่าเพราะพี่ใหญ่น่ะดุมาก

 

แบคฮยอนขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังจากที่ได้ฟังคำกล่าวถึงของใครคนนั้นจากปากของน้องชายเจ้าตัว ไหนคุณแม่บอกว่าพ่อเลี้ยงของที่นี่ใจดีไงล่ะ ไม่เห็นเหมือนที่น้องชายของเขาพูดถึงเลย

 

พูดถึงพี่ใหญ่เล็กก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้” 

 

เสียงงึมงำคล้ายพูดกับตัวเองของเซฮุนเรียกสายตาของแบคฮยอนให้ผละจากจานแพนเค้กตรงหน้า ก่อนที่คิ้วเรียวสวยจะขมวดเข้าหากันเป็นปมเมื่อได้ยินคำพูดของปาร์คคนเล็ก

 

พี่ใหญ่ไปไหนเหรอแมรี่ เล็กกลับมาตั้งสองวันแล้วยังไม่เห็นพี่ใหญ่เลย

 

ร่างท้วมของแมรี่ที่กำลังง่วนอยู่กับการเทนมสดใส่แก้วหันกลับมามองพรางเอ่ยตอบคำถามของคุณเล็กของเธอ ซึ่งมันเป็นคำถามเดียวกันกับที่แบคฮยอนอยากจะรู้เหมือนกัน

 

ท่านพาคุณลู่หานไปตรวจสุขภาพที่เจนีวาค่ะ

 

เหทำไมไม่ให้คุณลุงคนขับรถพาไปล่ะ

 

คุณเล็กนี่ก็ถามอะไรแปลกๆ นะคะ ปกติท่านก็เป็นคนพาคุณเขาไปตรวจสุขภาพด้วยตัวเองทุกครั้งอยู่แล้วนี่คะ แต่จะว่าไปครั้งนี้ไปนานกว่าทุกทีเลยนะเนี่ย

 

เซฮุนพยักหน้ารับอย่างขอไปทีเพราะไม่อยากจะยุ่งเรื่องของผู้เป็นพี่ชายนัก ก่อนที่ตัวแสบประจำบ้านจะหันกลับมาจัดการกับของโปรดตรงหน้าตามเดิม ผิดกับใครอีกคนที่นั่งร่วมโต๊ะอาหารในเช้าวันนี้ด้วยที่กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเองเพียงลำพัง

 

คุณลู่หาน

 

เขาคนนั้นคือใครกัน?

 

 

 




 

tbc.

 

เรารีไรท์ฟิคใหม่ค่ะ 

ถ้าแจ้งเตือนทำให้รำคาญก็ขอโทษด้วยนะคะ แต่อย่าด่าเราเลยเด้อ

#ซคกด




S
N
A
P
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 654 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,072 ความคิดเห็น

  1. #2058 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2564 / 23:48
    แม่นางบางไม้
    #2,058
    0
  2. #2054 justjuno (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:55
    ทำไมเราเพิ่งมาเจอเรื่องนี้ เราไปอยู่ไหนมา ฮือออ
    #2,054
    0
  3. #2039 tbtpcb2220 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2564 / 03:47
    ภาษาสวยมากเลยค่ะ เราเพิ่งได้มาอ่าน;-;
    #2,039
    0
  4. #1980 Pinkkaboo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 14:37
    เง้ยยยยยยเพิ่งได้มาอ่านหลังจากที่มาร์คไว้ตั้งนานนน บรรยายได้ดีมากๆเลยค่ะไรท์ภาษาสวยมากๆเดยย(´∀`)♡
    #1,980
    0
  5. #1930 @_@ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 12:24

    คุณเล็กน่ารักสดใสจังเลยค้าาาาา เป็นเพื่อนกับพี่แบคหน่อยนะคะ

    พ่อเลี้ยงใช้ไม่ได้เลย ปล่อยน้องให้รอแบบนี้ได้ไง

    #1,930
    0
  6. #1909 หนูเน่าา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 20:49
    ดีใจมากๆที่คุณเล็กเป็นเซฮุน และน้องก็ดื้อน่าเอ็นดูมากๆฮืออออยากกอด
    #1,909
    0
  7. #1864 Sehunnihisehun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 06:40
    พึ่งมาเจอออ ดีมากเลยยย
    #1,864
    0
  8. #1814 Chi_Yeol (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 03:52
    แค่เริ่มก็สนุกแล้ววว
    #1,814
    0
  9. #1810 ChungWila (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 05:31
    บรรยายได้ดีมากๆ
    #1,810
    0
  10. #1806 ออมม่า (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 09:15

    ปมเต็มไปหมด อยากรู้แล้ว

    #1,806
    0
  11. #1775 pcy921 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 15:07
    คุณลู่หานคือใครอะคะ
    #1,775
    0
  12. #1768 BEPBEP (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 12:42
    บรรยายดีมากเลยค่ะ สนุกมากน่าติดตาม
    #1,768
    0
  13. #1720 peachybaekkie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 01:17
    อย่าบอกนะว่าชานยอลชอบลู่หาน
    #1,720
    0
  14. #1685 bbblueskyy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 11:48
    ชอบมากๆเลยค่ะ ภาษาสวยมาก การบรรยายนึกภาพออกหมดเลยค่ะ ขอชื่นชมคุณไรท์มากๆค่ะ
    #1,685
    0
  15. #1660 justjeen (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 16:26
    แม่นายใช่ปะหรือตั้งใจให้เป็นแม่นาง
    #1,660
    0
  16. #1264 นากกเด้อออ ●□● (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 05:14
    เซฮุนน่าเอ็นดูมากๆเนย แงงง
    #1,264
    0
  17. #1140 oom3456789 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 22:45
    ลู่หานเขาคือใคร ทำไมคุณใหญ่ดูแลดีจัง ครุ่นคิด
    #1,140
    0
  18. #1107 purnploy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 12:31
    คุณใหญ่ทำไมไม่มาดูแลแบคฮยอนเลยคะ
    #1,107
    0
  19. #1073 cuttt (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 15:07
    ลู่หานคือผู้ใด
    #1,073
    0
  20. #1033 Real_pibtee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 21:39
    เราเคยอ่านเรื่องซ่อนรักมาเหมือนกันค่ะเป็นเรื่องที่สนุกมากพอได้อ่านแบบนี้แล้วอยากจะกลับไปอ่านอีกรอบ แต่คนแต่งไม่ได้แต่งฟิคต่ออีกแน้วเสียใจ
    #1,033
    0
  21. #1013 ohchalin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 08:41
    ยัยน้องฮุนเจื้อยแจ้วมาก น่ารัก
    #1,013
    0
  22. #976 somruethai1307 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 23:00
    เมืองสวยมากพ่อเลี้ยงมาเร็วๆ
    #976
    0
  23. #939 Jammie-Lee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 13:44
    ภาษาสวยมากค่ะ 👍👍👍👍👍
    #939
    0
  24. #856 Nune Pimonwan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 00:26
    เป็รกำลังใจให้นะคะ การจะหางานเขียนที่ถูกใจอ่านสักเรื่องไม่ใช่เรื่องง่าย คนที่จะสร้างสรรค์วานเขียนขึ้นมาก้คงไม่ง่ายเหม
    #856
    0
  25. #845 Sopagan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 17:08
    เพิ่งมาอ่านเรื่องนี้ มีความน่ารักของน้องฮุน ภาษาสวยงามตามธีมเรื่อง ชอบๆค่ะ
    #845
    0