▷ bitter-sweet ◁ シ || JACKJAE #ฟิคขมปนหวาน [END]

ตอนที่ 14 : Special - Bnior

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 774
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    20 ม.ค. 59




아직 난 이래 혹시 돌아 올까 봐 
อาจิล นัน อิลเร ฮกชี ตอลลา อลกา บวา 
แต่ฉันก็ยังคงคิดว่าคุณนั้นจะหวนคืนมา 




Spacial Bnior

사랑할 수 없어도 돼
(แม้จะรักเธอไม่ได้ก็ไม่เป็นไร)

닿을 수도 없어도 돼
(แม้จะครอบครองเธอไว้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร)

Lonely love Yes I love you
(แม้เป็นรักที่เดียวดาย แต่ฉันก็รักเธอ)

난 멀리 서도
(แม้จะอยู่ห่างไกลกัน)

그댈 볼 수가 있어요
(แต่ฉันก็ยังมองเห็นเธอ)
 
 
만질 수가 없어도 돼
(แม้ว่าสัมผัสเธอไม่ได้ก็ไม่เป็นไร)

안을 수도 없어도 돼
(แม้ว่าจะโอบกอดเธอไม่ได้ก็ไม่เป็นไร)

Lonely love Yes I love you
(แม้เป็นรักที่เดียวดาย แต่ฉันก็รักเธอ)

내 운명 처럼
(เฉกเช่นโชคชะตาของฉัน)

그댈 느낄 수 있어요
(ฉันสามารถรู้สึกได้ถึงเธอ)

[Touch Love (Master's Sun OST.) - Yoon Mirae]




     แสงอาทิตย์อ่อนๆส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในตอนเช้า ร่างบางที่กำลังนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มดิ้นดุกดิกไปมาก่อนจะลุกขึ้นนั่ง

     จินยองพยายามลุกขึ้นเดินไปอาบน้ำทั้งๆที่ตายังปิดอยู่

     ไม่ได้นะ วันนี้วันสำคัญ!

      เมื่อจินยองอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ร่างบางเดินตรงไปยังห้องครัว หยิบขนมใส่กระเป๋าและอุ้ม 'โนรา' ไปด้วย

     ร่างบางในชุดเสื้อโค้ดกางเกงขายาวพร้อมถุงมือและหมวก เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วเขาจึงมุ่งหน้าไปยังสถานที่นั้น

     "หวัดดียองแจหวัดดีแจ็คสัน"

     จินยองทักยองแจและแจ็คสันที่กำลังเดินผ่านเขาไป ทั้งคู่หันมายิ้มให้เขา

     "จะไปหาพี่แจบอมหรอ?"ยองแจถาม

     "อื้อ ยองแจไปด้วยกันมั๊ย?"

     "ไม่เป็นไรฮะ อ่า...งั้นแจให้นี่ ไวท์ช็อคโกแลต"ยองแจยื่นถุงช็อคโกแลตมาให้จินยอง"...โชคดีนะ"

      จากนั้นยองแจก็ยิ้มให้จินยองและเดินจากไป

      ร่างบางเดินมุ่งหน้าตรงไปยังสวนสาธารณะเดินเลยไปอีกซักนิดหนึ่งก็ได้เจอสถานที่ที่เขาต้องการ

     สถานที่แห่งความสงบ

      "บี เนียร์มาแล้วนะ"ร่างบางหยิบยกสรรพนามที่มันจะใช้เฉพาะกับคนรักของตนมาใช้

     "บีคิดถึงเนียร์มั๊ย เนียร์คิดถึงบีม๊ากมาก นี่ๆๆ ดูสิ เนียร์พาโนรามาหาบีด้วยน้าาาา"ร่างบางพูดอย่างสนุกสนาน รอยยิ้มกว้างสร้างรอยขีดไว้ที่หางตา

     "นี่....น้องจีน่าจะสามขวบแล้วนะรู้ป่าว"จินยองยิ้มเมื่อนึกถึงลูกสาวตัวน้อยที่ตอนนี้คงกำลังเล่นสนุกกับอายูคอยู่

     "บีอ่ะ ไม่คิดจะพูดกับเนียร์บ้างเลยหรอ"ถามด้วยเสียงน้อยอกน้อยใจแต่ใบหน้าหวานนั้นยังคงประดับรอยยิ้มสดใสไว้อยู่

     "เนียร์พูดคนเดียวมาสองปีแล้วน้าา..."จินยองเอื้อมมือไปลูบแผ่นหินหนาอย่างแผ่วเบา ดวงตากลมจ้องไปที่รูปของคนรักที่กำลังยิ้มให้เขา น้ำตาเริ่มเอ่อล้นออกจากดวงตาคู่สวย จินยองรีบเช็ดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว

     "ไม่ได้ เนียร์สัญญาไว้แล้วว่า ฮึก ว่าจะไม่ร้องไห้ ฮึก"จินยองปาดน้ำตาอย่างลวกๆแล้วเปลี่ยนไปทำอย่างอื่นแทน

     "บีจำแบมแบมได้มั๊ย? แบมแบมสอนเนียร์ร้องเพลงด้วยแหละ อยากฟังป่าว"จินยองยิ้มออกมาอีกรอบ เขาก็หวังว่าคนในรูปก็จะพูดตอบเขาเหมือนกัน แต่ก็นะ...มันเป็นไปไม่ได้

     "เนียร์จะร้องละน้าา"

     จินยองหยุดพูดและสูดหายใจเข้าลึกๆ รอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมและเสียงใบไม้เท่านั้น

     'วันที่เธอเดินจากฉันไป กลับเหลือไว้เพียงรอยน้ำตา
ทิ้งฉันให้นอนคนเดียวเปล่าเปลี่ยว ไม่หายใจ~'

     จินยองหลับตาลงเอื้อมมือไปอุ้มเจ้าโนรามากอดอย่างถนุถนอม

     'จำ จำ ยังจำได้ดี ว่ามีใครที่เดินเข้ามา
และลักพาตัวกับใจเธอไป ลอยหายไปในอากาศ~

ไปอยู่ที่ไหน ป่านนี้จะเป็นเช่นไร สบายดีไหม
ยังคิดถึงเธอคนดี ~'

     จินยองลืมตาขึ้นอีกครั้ง น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาอีกครั้ง ดวงตากลมโตสั่นระริกเหมือนกับใจของเขาที่มันสั่นมันบีบจนเขาเจ็บ
 
      'กลับมานะ...ขอเธอคืนกลับมาได้หรือเปล่า ฮึก
มาอยู่กับฉัน กะ ก่อน ฮึก อย่าเพิ่งหนีฉันไป.ฮึก อึก....
ได้ยินไหม...วะ...ว่ารักเธอหมดใจ...
จะกี่ล้านกี่หมื่น ฮะ อึก...ก็พร้อมจ่าย
จะซื้อเธอคืนไม่ให้ไป ทะ เท่าไหร่ก็ยอม ฮึก....'

     จินยองหยุดร้องเพลงและปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม ไหล่บางสั่นสะท้านอย่างหน้าสงสาร เจ้าแมวน้อยโนรามองหน้าเจ้าของอย่างเป็นห่วง

     "ฮึก ขะ ขอโทษนะบี ฮึก เนียร์นี่แย่ ฮึก แย่จริงๆ ทั้งๆที่ ฮึก สัญญาว่าจะไม่ร้อง หะ ไห้แล้วเชียว..อึก..."

     "สองปีแล้วนะ ฮึก ที่บีจากเนียร์ไปอ่ะ ฮึก เนียร์ยังรักบีอยู่นะ และจะรักตลอด ฮึก ไป..."

ไม่มีอีกแล้วอ้อมกอดอุ่น

ไม่มีอีกแล้วคำปลอบโยน

ไม่มีอีกแล้วคำบอกรัก

ในเวลานี้...มีเพียงสายลมที่คอยพัดผ่านราวกับจะปลอบประโลมและบรรเทาความเจ็บในจิตใจได้

     'หรือจริงๆเธอไม่ได้โดนลักพาตัวไป แต่เธอเต็มใจไปกับเขาใช่มั๊ย ใช่มั้ยคนดี..~'














บางที คนที่รักกันก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป เราอาจจะอยู่กันคนละที่คนละภพ แต่....หากความรักของทั้งสองยังคงส่งถึงกันได้ ก็ไม่มีอะไรที่เป็นอุปสรรค....










END.









จะละ สเป 5555555 มันดูไม่มีอะไรเนอะ
เราแต่งเพราะฟังเพลง 'ลัก' ค่ะ 
แบบ อารมณ์กำลังมา
ใหนๆก็ตามกันมาจนจบเรื่องแล้ว ช่วยทำให้เรื่องนี้เม้นถึงร้อยได้มั๊ย5555555
ล้อเล่นแต่ถ้าได้จริงก็โอเค
สเปมาร์คแบมเราไม่แน่ใจว่าเราจะแต่งมั๊ยนะ เพราะ
เราต้องอ่านหนังสือ ทั้งาอบ o-net และสอบ ม.4
(เราเป็นเด็กนักเรียน ม.3 หน้าใสวัยกระเต๊าะ อิ_อิ)
555555 ยังไงก็ขอบคุณทุกการติดตามนะ
ทอร์คยาวอีกละ งั้น เจอกันเมื่อชาติต้องการค่ะ บายยยยย~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

131 ความคิดเห็น

  1. #86 Kat_ty_k (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 15:18
    โอ้ววววว ที่บอกว่ารอ...รอคนที่ไม่มีวันกลับมา ฮืออออ ร้องไห้หนักมาก สงสารจินยองอ่ะ เลี้ยงลูกคนเดียวอีกใช่มั๊ย?
    #86
    0
  2. #72 ZoZo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 20:00
    ร้องไห้เลย TT
    #72
    0