Paint your soul | vkook

ตอนที่ 8 : sept | murder me

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    27 มี.ค. 63









ค่ำคืนภายใต้แสงดาวในรถหรูคันเก่ากับคิมแทฮยองผู้แสนดี คนที่คอยจับมือเขาตั้งแต่ท้องฟ้าดำสนิทจนถึงรุ่นสาง จองกุกที่ผลอยหลับไปค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา มือของคิมแทฮยองที่ยังคงขับรถ ประสานกับเขาอยู่นาน



“อรุณสวัสดิ์”


“คุณได้นอนบ้างหรือเปล่าเนี่ย”


“เพิ่งจะขับรถมาได้สักพักก่อนเธอจะตื่น”


ลูกอมรสเบอร์รี่เปรี้ยวถูกหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงขาสั้นของเขาก่อนที่จะแกะมันแล้วยื่นให้สารถีคนหล่อของเขาและตัวเขาเอง


“หวานชะมัด”


“พนันเลยว่าปากเธอหวานกว่าลูกอมนี่”


“นั่นสิ”


จองกุกพูด ก่อนปากเล็กสวยได้รูปจะค่อยๆขยับไปทาบกับริมฝีปากหนาของอีกคนที่กำลังมองมาทางเขาอยู่

เขามองหน้าคิมแทฮยองอยู่อย่างนั้นก่อนจะซบใบหน้าสวยลงไปที่ลาดไหล่กว้างที่คอยเป็นที่รองคอให้ตัวเขาอยู่เสมอ


“หวานกว่าไซรัปทุกชนิดจริงด้วย”


“อย่าพูดบ้าๆน่า”


“หวานในแบบที่ฉันชอบ หวานในแบบของเธอ”


“คุณก็ด้วย หวานในแบบที่ผมชอบ แต่บางทีคุณก็หวานจนเลี่ยน”


คิมแทฮยองหัวเราะน้อยๆเมื่อได้ยินจองกุกว่าอย่างนั้น คนตัวเล็กกว่ากัดไปที่ไหล่เขาเบาๆ ราวกับลูกแมวตัวน้อยที่กำลังอยู่ในวัยซุกซน ฟันเล็กๆที่คอยขบตรงไหล่ซ้ำๆทำเอาแทฮยองเบ้หน้าเล็กน้อยเนื่องจากความเจ็บเล็กๆบริเวณไหล่หนานั่น



“เฮ้ ขอโทษนะ คุณเจ็บมากไหม”


“ฉันทำตัวเลี่ยนแบบนี้จะทำให้เธอเบื่อไหม”


“ตราบใดที่ผมไม่ได้ไล่คุณไปด้วยตัวผมเอง ผมไม่มีวันที่จะเบื่อคุณหรอกนะ”


“ได้โปรดอย่าไล่ฉันเลยที่รัก ฉันขาดเธอไม่ได้”


แรงกดลงตรงหน้าผากเบาๆเรียกร้องความสนใจของเขาได้อย่างดี เขายิ้มบางๆให้กับคิมแทฮยองผู้ที่เอาแต่คิดมากในเรื่องเล็กน้อย

น่ารักไม่หยอก


เขาชอบนะ ที่อีกคนใส่ใจในรายละเอียดไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยมากเพียงใดก็ตาม ซึ่งนั่นต่างจากเขา ที่ไม่เคยแม้จะใส่ใจไม่ว่าเรื่องนั่นจะใหญ่หนักหนามากเพียงใดก็ตาม



“ไม่หรอก ไม่มีวัน”


“I’ll love you until the end of time”



//

เครื่องยนต์เก่าถูกดับลงเมื่อจุดปลายทางของพวกเขานั้นมาถึง ลมเย็นเอื่อยค่อยๆตีเข้ากับใบหน้าสวยของจอนจองกุก บ้านของคิมแทฮยองที่เขานั้นคอยจิตนาการมาโดยตลอด บัดนี้บ้านหลังเดียวกันกับในความคิดของเขาก็ได้ปรากฎสู่สายตา


ทางเข้าหน้าบ้านที่ปกคลุมไปด้วยหญ้าสีเขียวขจีเช่นเดียวกับสีไม้เถาวัลย์บนหลังคาบ้านสีแดงก่ำ แม่สีทั้งสองนั่นตัดกันได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ จนเชาเองนั้นเผลอนึกถึงบางอย่าง บ้านอันแสนไร้ซึ่งอบอุ่นในอดีตกาลก็คืนหวนมา


บ้านหลังใหญ่ที่ไร้ซึ่งความรัก ความเอาใจใส่ สิ่งรวมความโสมม ที่เขานั้นรังเกียจได้ย้อนกลับเข้ามาในความคิดเขาอีกครั้ง บ้านอันแสนจะเหมือนนรกในเหวดีๆ บ้านที่ไม่เคยเป็นบ้านให้เขาได้เลยสักครั้งนึง




"ทำไมเธอเอาแต่ยืนอยู่ตรงนั้นล่ะ มานี่สิ"




เสียงของคิมแทฮยองเรียกเขาให้กลับมาสู่โลกความเป็นจริงอีกครั้ง โลกที่ตอนนี้ไม่ได้มีเขาเพียงผู้เดียว แต่มีชายหนุ่มที่มีนามว่าคิมแทฮยองอยู่ด้วย คนที่เขาจะคอยรักและตายไปพร้อมๆกัน



คนที่เขาจะใช้ชีวิตที่เหลือทั้งหมดนี่ให้หมดไปจนสิ้นลมหายใจ



"แค่นึกถึงบ้านเก่าน่ะคุณ แต่ช่างเถอะ ผมไม่ค่อยอยากพูดถึงมากเท่าไหร่"



"เธอบอกฉันได้ทุกเรื่องนะรู้ไหม"



"แน่สิ ไม่ต้องยิ้มแบบนั้นด้วย เข้าบ้านไปเลยนะ"



"ก็รอเธออยู่นี่ไงเล่า มาสิคนดี เข้าบ้านกัน บ้านของเรา"



คิมแทฮยองที่บัดนี้สวมเพียงแค่เสื้อยืดเก่าๆสีขาวครีมกับยีนส์สีซีดนั้นดูดีเป็นบ้า ใบหน้าสวยเห่อร้อนเมื่อสายตาพลันไปสบตากับเจ้าของบ้านที่มองเขามาก่อนหน้านั้นแล้ว ผมเปียกปรกลงปิดบังใบหน้านั่น



โคตรจะฮอตเลยพ่อคุณ



พระเจ้า เขาพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่าคิมแทฮยองในลุคนี้ทำเอาเขาใจเต้นแรง ใบหน้าสวยหันหน้าหนีเพื่อหลบสายตาอันแพรวพราวของคนที่มองมา คิมแทฮยองหัวเราะน้อยๆเมื่อสังเกตุเห็นใบหูที่ขึ้นสีแดงจัดนั่น ใครจะไปคิดล่ะว่าจอนจองกุกผู้เพรียบพร้อมคนนั้นกลับเขินเขาในชุดสบายๆแบบนี้


“หันไปทางอื่นเลยนะคุณ”


“ก็ตรงนี้มีอะไรที่น่ามองกว่าเยอะนี่ครับ”


“ไม่เห็นมีอะไรน่ามองตรงไหนเลย”


“ก็เธอไง หน้าแดงแล้วนะคนดี”


จอนจองกุกหันหน้ามาทางเขาและทำหน้ามุ่ย น่ารักจะตายอยู่แล้ว ยิ่งทำหน้าแบบนั้นอีก เขาจะห้ามใจตัวเองไหวได้อย่างไรกันล่ะ

ปากหนากดลงบนแก้มนุ่มของอีกคนที่ขึ้นริ้วแดง ตาโตราวกับลูกกวางของอีกคนโตขึ้นเล็กน้อย เขาน่ะอดใจแทบไม่ไหวแล้วที่จะไม่แกล้งคนตรงหน้านี้


“เล่นอะไรน่ะปล่อยเลยนะคุณ”


“ก็เธอน่ารัก ฉันแทบบ้ากับความน่ารักของเธอแล้วนะจองกุก”


จอนจองกุกเงียบลงและเสหน้ามองไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนใบหน้าขึ้นสีแดงจัดของเจ้าตัว


“ผมหิวน้ำ คุณช่วยหยิบน้ำให้ผมได้ไหม”


“อืม น้ำผลไม้ล่ะว่าไง”


“ก็ดี อะไรก็ได้น่าหยิบๆมาเถอะ”


เขามองคิมแทฮยองที่เดินออกจากห้องไป ห้องทำงานเล็กๆที่มองเห็นวิวบนภูเขาสวยทำให้เขาสบายใจ คิมแทฮยองคงจะชอบห้องนี้มากเขาคิด ต้นไม้ในร่มที่วางอยู่นั้นยังไม่แห้งเหี่ยวและไม่ผลัดใบ เขายิ้มให้กับต้นไม้นั่นน้อยๆ

กับแค่ต้นไม้ยังดูแลได้ดีถึงขนาดนี้เชียว


จอนจองกุกเริ่มเดินสำรวจรอบห้องอีกครั้งนึง ชั้นหนังสือที่มีภาษาต่างชาติวางอยู่รวมๆกันอย่างมีระเบียบ ฝุ่นหนาบริเวณหน้าต่าง ของประดับห้องในแบบที่คิมแทฮยองชอบวางไว้บนชั้นหนังสืออย่างสวยงามและโต๊ะตัวกลางห้องที่ไร้ซึ่งเศษขยะและฝุ่นเกาะ


พลันมองสำรวจเกือบจะเสร็จสิ้นลง ตาสวยก็ไปหยุดตรงที่ๆนึงในห้อง ที่ได้ปรากฎชื่อของคนที่อยู่ในหัวเขาตลอดเวลา ชื่อที่เขานึกเกลียดนักหนา


ถังขยะเล็กที่วางไว้ข้างต้นไม้เรียกร้องความสนใจเขาได้ดี จดหมายจากใครบางคนที่เขาเกลียด พ่อเลี้ยงของเขา ชื่อที่ตีขึ้นมาในหัวทำเอาเขาเวียนหัว


บุคคลที่ร้ายกาจและโสโครก

เขาหยิบจดหมายที่ถูกขยำทิ้งนั่นออกมาอ่านอย่างพินิจพิเคราะห์อีกครั้ง เนื้อหาในจดหมายยิ่งบั่นถอนความเป็นจริงที่เขาคอยหลอกตัวเองไปเสียหมด

ความเชื่อมั่น ความรักทั้งหมดนั้นจากคิมแทฮยอง 



เรื่องโกหกทั้งเพ

เนื้อหาในบรรทัดสุดท้ายทำเอาเขาอยากอาเจียนออกมา ขาเล็กทรุดลงกับพื้นกระเบื้องสีครีม เขาหายใจไม่ออก ความเสียใจของเขานันเอ่อล้นขึ้นมาเกินที่จะทำใจได้ รูปถ่ายของเขาที่ถัดจากจดหมายยิ่งทำให้หัวใจของเขาถูกบีบรัดมากยิ่งขึ้นไปอีก


ใจสลาย คงเป็นคำอธิบายของเรื่องนี้ได้ดีที่สุด


เขาฉีกทึ้งกระดาษนั่นทิ้งลง มือบางเริ่มสั่นไหว ตัวของเขานั้นเริ่มสั่นเทา เสียงของคิมแทฮยองที่หลอนเข้ามาในโสตประสาททำให้เขาเสียสติ


“จองกุก เธอเป็นอะไรไป”


“...”


“เฮ้ ได้ยินที่ฉันพูดไหม”


“คุณ ฆ่าผมสิ


“เธอพูดอะไรของเธอจองกุก ฉันไม่เข้าใจ”


“ฆ่าผมสิ เอาเลย ฆ่าผมสิคิมแทฮยอง”


“ฆ่าผมเลย ทำเหมือนที่เขาสั่งสิ คุณหลอกผมเพื่ออะไรกัน ฆ่าผมให้ตายๆไปเลยสิ เอาเลย!”


“เงียบอะไรคิมแทฮยอง MURDER ME!!


เขากรีดร้องออกมา ความเจ็บปวดทั้งหมดได้ถูกเปล่งเสียงออกไป

น้ำตาเริ่มไหลรินลงมาบดบังการมองเห็น แก้วน้ำที่บรรจุของเหลวสีแสดสีที่เขาเกลียดเป็นสิ่งที่ดึงความสนใจเขาเอาไว้ได้


เพล้ง!


เขาโยนแก้วสีใสนั่นลงบนพื้นจนมันแตกละเอียดไปหมด เศษแก้วอันใหญ่ถูกหยิบขึ้นมาและจ่อเข้าที่คอสวยที่ยังคงหอมกลิ่นเบอร์รี่สดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ


“จองกุก อย่าทำอะไรแบบนั้นนะ”


“ผมก็จะสานต่อหน้าที่ของคุณไง คำสั่งของเขาน่ะ”


“ความจริงแล้วถ้าคุณลั่นไกลปืนนั่นใส่ผม ผมอาจเจ็บปวดน้อยกว่านี้นะ”


เสียงหัวเราะเริ่งดังขึ้นจากตัวเขาเอง ช่างโง่เขลาเหลือเกินจอนจองกุก เขาหัวเราะให้กับความสมเพชของตนเอง ตาเล็กที่มองคิมแทฮยองที่ยังคงนิ่งค้างกับการกระทำของเขา ใบหน้าหวาดกลัวนั่นดูดียิ่งกว่าใบหน้าเปื้อนยิ้มที่แสร้งทำเสียอีก


“ปล่อยมันซะจองกุก มือเธอเลือดออกหมดแล้ว”


“ให้เลือดมันไหลไปให้หมดนั่นแหละ ชีวิตผมมันถูกทำลายจนไม่มีชิ้นดีหมดแล้ว”


มองใบหน้าของชายอันเป็นที่รักของเขาอีกครั้งนึง ก่อนตาสวยจะค่อยๆหลับลง มือเล็กที่กดน้ำหนักลงบนลำคอสวยอย่าเอาจริง


“จองกุก!!”


คิมแทฮยองปัดมือเขาออกเสียแรงจนเศษแก้วในมือนั่นร่วงหล่นออกจากมือ มือเล็กที่เปื้อนเลือดสีแดงสดตบลงบนใบหน้าหล่อนั่นอย่างแรง เขาโกรธ โกรธที่อีกคนมาหยุดยั้งในสิ่งที่เขาได้ตัดสินใจไว้แล้ว


“อย่าทำร้ายตัวเองเลยนะจองกุก”


“ฆ่าฉันสิ ฆ่าฉันเลย”


“ทั้งหมดนี่เป็นความผิดของฉัน ทำร้ายฉันสิ ทำร้ายฉันให้ได้เจ็บและทรมานเท่าที่เธอรู้สึก”


“ฉันจะรับมันไว้เองความรู้สึกทั้งหมดของเธอ”


มือเล็กทุบตีแทฮยองหลังจากที่เจ้าตัวพูดจบ ทั้งรอยตบตีและรอยขีดข่วน ใบหน้าหล่อยังคงหลับตาลงและส่งยิ้มมาให้เขา


ใจที่แตกสลายกับร่างกายอันไม่รักดีก็ได้หยุดการกระทำโง่เง่านั่นลง จองกุกปัดผมที่ปรกลงใบหน้าของคิมแทฮยองออกอย่างช้าๆ เขาประทับริมฝีปากลงไปบนหน้าผากกว้างของคิมแทฮยอง ก่อนความเจ็บปวดทั้งหมดจะดับหายไปพร้อมกับเสียงเรียกของคิมแทฮยองที่ดังขึ้นมาในความเงียบอันโหดร้าย




#paintuvk



@Mxnichaa
ขอโทษด้วยนะคะที่ห่างหายไปนานมากเลย
ใครที่ยังรออ่านอยู่เราขอขอบคุณด้วยใจจริงเลยนะคะ
พอดีว่าเราไม่มั่นใจในการกลับมาเขียนเท่าไหร่แล้วก็เลยทำให้หายไปนานมากขนาดนี้
ขอโทษจากใจจริงเลยค่ะ
(คอมเม้นเป็นกำลังใจให้เราในการเขียนต่อไปด้วยนะคะ)
รักทุกคนจากใจจริงเลยค่ะ
ขอบคุณค่ะ♡


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #120 bluemoon (@codename19388) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 00:07
    ไม่นะ แทฮยองรักน้องจริงๆใช่มั้ย?? อยู่เติมเต็มกันและกันเถอะนะ ตอน2คนนี้อยู่ด้วยกัน มันดีมากจริงๆ เหมือนฝันเลย
    #120
    0
  2. #83 TIPPYDISNEY1 (@TIPPYDISNEY1) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 20:24
    แงงงง ไม่เอา ไม่เศร้านะเตงงง พีคมาก ไรท์สู้ๆนะคะ
    #83
    0
  3. #80 Fernattyks (@Fernattyks) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 09:11
    แงงขอให้ไม่เป็นอะไรนะพีคมากเลยตอนนี้//สู้ๆค่ะไรท์เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #80
    0
  4. #72 MAYURA_ (@MAYURA_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 23:05
    เพิ่งได้มาเจอเรื่องนี้ ชอบภาษามากๆ จะรอติดตาม เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #72
    0
  5. #71 gnacez (@zign1a) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 00:29
    แงง เกิดอะไรขึ้น พ่อเลี้ยงจ้างให้แทหะมาฆ่าน้องหรอ

    เราชอบภาษาคุณไรท์นะคะ ไม่ว่าเหตุการณ์ตอนนั้นจะแซ่บ หวาน เศร้า หรือรุนแรงอย่างตอนนี้ แต่อารมณ์ที่ส่งมามันเบาๆ ลอยๆ ฟุ้งๆ ทำให้ไม่มีอารมณ์ไหนโดดขึ้นมา ดูกลมกลืนทั้งเรื่อง อ่านแล้วไม่เครียด อ่านเพลินๆดีค่ะ

    ขอบคุณที่กลับมานะคะ คุณไรท์แต่งได้ดีขึ้นเรื่อยๆเลยจากตอนแรก (เราแอบไม่ย้อนอ่านใหม่มาค่ะ 5555555) ยังรอติดตาม และเป็นกำลังใจให้อยู่นะคะ
    #71
    1
    • #71-1 gnacez (@zign1a) (จากตอนที่ 8)
      6 ธันวาคม 2562 / 00:30
      แอบไปย้อนใหม่* สิแง ชอบพิมพ์ไม่ตรงที่คิดอยู่เรื่อย
      #71-1
  6. #70 PiyapornChanglao (@PiyapornChanglao) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 16:26
    ตกใจมากกกก
    #70
    0
  7. #69 PiyapornChanglao (@PiyapornChanglao) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 16:26
    ตกใจมากกกก
    #69
    0
  8. #68 nnptccjk (@nnptccjk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 01:26
    รอนะคะ
    #68
    0
  9. #67 Toom2pm (@moofamily) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 21:50
    เอ้าทำไมกล่ยเป็นแบบนี้
    #67
    0
  10. #66 HanoiRomanova (@HanoiRomanova) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 21:44
    ตกใจมากเลยค่ะ เป็นงี้ไปได้ยังไง ฟีลเปลี่ยนไปเลย จะไม่มีใครเป็นอะไรใช่ไหม ฮือ คิดถึงเรื่องนี้อยู่เสมอเลยนะคะ
    #66
    0
  11. #65 S.pwt (@violetkiss13) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 21:36
    ขอบคุณนะคะไรท์ที่กลับมาเรารักเรื่องนี้มากเลยตามอ่านมาแต่แรกๆเลย เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์สู้ๆ เราเข้าใจนะคะว่าไรท์มีงานอื่นๆที่ต้องทำ ยังไงเราก็รอติดตามเสมอไม่ไปไหนแน่นอน คิดถึงนะคะไรท์
    #65
    0
  12. #64 chutimon2327 (@chutimon2327) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 15:24
    นี่มันเรื่องอะไรกัน
    #64
    0