ก็รักคุณทุกคืนนั่นแหละ สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 7 : ลูกหมูตัวน้อยๆ ก็อยากมีเจ้าชายของตัวเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 746
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    11 พ.ย. 63

 

หลังจากพยายามสอดส่องหาผู้ชายโพรไฟล์ดีๆ มาเสนอให้ลูกสาวมาหลายต่อหลายรายเจ้าตัวก็ไม่เห็นสนใจ รัญญาเลยลองเปลี่ยนจากนักธุรกิจมาที่พระเอกหนุ่มหล่อลูกชายเพื่อนสนิทบ้าง ดูสิ ว่าคราวนี้ลูกสาวคนเล็กจะบอกว่าไม่ใช่สเป็กอีกไหม นี่เธอก็เทียบกับรูปดาราเกาหลีที่วรินทรปลื้มแล้วก็เห็นว่าใกล้เคียงกันอยู่

  ดินเนอร์ระหว่างเธอกับแม่ของเธอและกฤตนัยกับแม่ของเขาทำเอาคนที่มีความสุขกับการกินทุกสถานการณ์แอบขัดเขินขึ้นมาเล็กๆ เหมือนกัน เธอรู้จัก ‘น้องแม็กซ์’ มาแต่เด็กๆ แล้ว หทัยเป็นเป็นเพื่อนสนิทของแม่ ก็ได้เจอกันบ้าง ยิ่งช่วงอนุบาลจนถึงประถมต้นที่พ่อกับแม่ของเขาเลิกกันเธอกับน้องแม็กซ์ของเธอยิ่งเจอกันเกือบทุกวัน เพราะน้าหทัยที่กลับมาทำงานเต็มเวลาไม่มีเวลาดูแลลูกชายคนเดียวเต็มที่ แม่ของเธอก็อาสาดูแลโดยให้คนขับรถไปรับกฤตนัยที่โรงเรียนพร้อมเธอ ตอนแรกก็เหมือนจะแค่ระยะเวลาสั้นๆ ให้หทัยตั้งตัวได้ ก็คงจ้างพี่เลี้ยงช่วยดูแล 

แต่ไปๆ มาๆ ก็จนเกือบจบชั้นประถมเลย เพราะเธอเองนั่นแหละที่บอกว่าให้น้องอยู่บ้านเราก็ได้...มีเพื่อนก็เริ่มจะติดเพื่อน กฤตนัยเป็นน้องเธอแค่หนึ่งปี เส้นทางระหว่างบริษัทบ้านเธอและบ้านของกฤตนัยก็เป็นทางผ่านกันพอดี ทุกอย่างมันก็เลยดูลงตัว 

พอกฤตนัยโตขึ้นพอจะดูแลตัวเองได้จึงเริ่มห่างๆ กันไป แต่ก็มีเจอกันบ้างเรื่อยๆ จนเรียนมหาวิทยาลัยและกฤตนัยกลายเป็นดาราชื่อดังนี่เองที่เขาไม่ค่อยจะว่างมางานเลี้ยงกับแม่เหมือนเมื่อก่อน เธอไม่ได้เจอกฤตนัยน่าจะสองปีได้เลย

“แม็กซ์อยากกินอะไรเพิ่มไหมลูก” รัญญาถามลูกชายเพื่อนสนิทที่คาดว่าจะกลายมาเป็นลูกเขยในไม่ช้า แม้จะเห็นว่าตอนนี้ก็น่าจะกินข้าวอิ่มกันแล้ว จะว่าไปก็เน้นคุยกันมากกว่า คนที่กินเก่งที่สุดก็คงไม่แคล้วลูกสาวเธอ

“รู้สึกอิ่มแล้วครับน้ารัญ น้ารัญกับพี่อุ้มล่ะครับ”

“น้าก็อิ่มแล้วล่ะ อิ่มอกอิ่มใจ” หน้าตาที่ดูเหมือนมีความสุขมากของเคนพูดทำเอาเพื่อนที่รู้นิสัยใจคอกันดีถึงกับถอนหายใจอย่างหน่ายๆ ไม่ต่างจากลูกสาวตัวเองที่แอบมองบน

“เหลือก็แต่เขานี่แหละ กินเก่งหน่อยนะแม็กซ์แต่เลี้ยงง่ายอยู่หรอก ขอแค่เลี้ยงให้อิ่มก็พอ ถ้าแม็กซ์รับเลี้ยงน้าแถมข้าวสารให้ด้วยเลย อืม ถ้าอยากได้ที่ไปปลูกข้าวน้าก็น่าจะมีให้สักสิบยี่สิบไร่อยู่ ให้เป็นสินสอดสู่ขอเลยแล้วกัน เทหมดหน้าตักเลย ให้ขายออกเสียที” 

“แม่” วรินทรถึงกับโอดครวญที่แม่เอาเธอมาขายแบบนั้น เห็นแบบนี้เธอก็เขินเป็นเหมือนกันนะ ยิ่งกฤตนัยในวันนี้เขากลายเป็นชายหนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยสเน่ห์ที่เธอเองเองยังใจเต้นผิดจังหวะยามเผลอสบตากัน

“อะไรจ๊ะลูกรัก อะไรขายได้ก็ต้องรีบขายนะ” ที่รัญญากกล้าเล่นขนาดนี้ก็คงเพราะคุยกับหทัยแล้ว ถ้ากฤตนัยไม่โอเคก็คงไม่มาเจอกันในวันนี้...ส่วนจะลงเอยแบบไหนก็คงปล่อยให้โชคชะตาฟ้าลิขิตแล้วกัน

“แม็กซ์เขาจะตกใจแย่น่ะสิ นี่ไม่รู้ว่าน้าหทัยไปหลอกอะไรให้แม็กซ์ยอมมากินข้าวกับเราหรือเปล่า” วรินทรกล้าที่จะพูดหยอกหทัยอยู่บ้าง ก็แม่ของกฤตนัยทำงานกับบริษัทเธอมาตั้งแต่เธอยังเด็กๆ จนจะเกษียณไปอีกสองสามปีข้างหน้าก็เลยคุ้นเคยกันพอสมควร พอเธอบอกพูดแบบนั้นสองแม่ลูกที่ถูกกล่าวถึงก็หัวเราะพร้อมกัน จะวรินทรกับแม่ของเธอก็แทบจะถอดกันมาเลย 

“จริงสิ แม่เขาบอกแม็กซ์ว่ายังไงล่ะลูก” รัญญาก็รีบรับมุกลูกสาว กฤตนัยยังมีรอยยิ้มผ่อนคลายระบายทั่วใบหน้าขณะคุยกับทั้งคู่อย่างอารมณ์ดี

“ก็บอกว่ามาดูตัวแหละครับ” คำนี้น่าจะใช้ได้เหมาะสม

“โล่งอกแล้วเนอะหนูอุ้ม น้าไม่ได้หลอกเขามาหรอก เต็มใจมาเอง” ทางนี้ก็ถือโอกาสชงบ้าง บรรยากาศการดูตัววันนี้จึงเต็มไปด้วยความสนุกสนาน คนที่สนุกน้อยกว่าใครเพื่อนก็คงเป็นวรินทรเอง...ไม่ใช่เพราะความอึดอัดเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นเพราะเขินคู่ดูตัวต่างหาก ฮรือ ไม่คิดว่าน้องแม็กซ์ของเธอจะโตมางานดีขนาดนี้ ก่อนหน้านี้อาจจะเห็นว่าเขาเป็นดารารูปหล่อคนหนึ่ง หรือเวลาที่ได้เจอกันบ้างก็แค่คิดว่า อืม หล่อ แต่อารมณ์ตอนนี้คือเขามานั่งอยู่ตรงหน้า ในสถานะที่เธอพอจะฝันได้ แบบนี้ถ้าลองดูสักตั้งก็คงไม่เสียหายใช่ไหม...ถึงเธอจะเป็นลูกหมูตัวน้อยๆ แต่ก็อยากมีเจ้าชายเป็นของตัวเองนะ

 

….ทุกคนน่าจะเข้าใจอาการของชีอุ้มเนอะ ตอนที่รู้สึกว่าเขาช่างห่างไกลมันก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก แต่พอเขามาอยู่ตรงหน้าแล้วก็ขอคิดสักครั้ง ฮาา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #4 jeauan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 13:33

    เป็นอมตะซะด้วยนะอุ้ม

    #4
    1
    • #4-1 แมงมุมดำ ตัวน้อย(จากตอนที่ 7)
      11 พฤศจิกายน 2563 / 19:34
      นิดนึงเนอะ 555
      ห่างกันไม่ถึงปีค่ะ สักหกเดือนได้ อิอิ
      #4-1