ก็รักคุณทุกคืนนั่นแหละ สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 23 : จะไม่ลวงเกิน แต่ขอ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 679
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    27 พ.ย. 63


             “อุ้ม เราเข้าห้องกันเลยไหม” ไม่ถึงสี่ทุ่มดีนักกฤตนัยก็เอ่ยชวน

                “ไม่ดื่มต่อแล้วเหรอคะ” เธอแซว เพราะเห็นว่าเขาก็ดื่มหนักหน่วงเหมือนกัน

                “ถ้าดื่มต่ออีกหน่อยกลัวยาว” กฤตนัยก็แซวตัวเอง เขารู้ตัวเองว่าถ้าดื่มไปเรื่อยๆ จนเครื่องติดแล้วอาจจะหนักไปหน่อย ซึ่งขาก็ไม่ได้อยากดื่มให้เมาเละเททะสำหรับคืนนี้

                “พรุ่งนี้จะได้ตื่นไปเดินเล่นแต่เช้า”

                “โอเคค่ะ”

                ตกลงกันเสร็จก็พากันเข้าห้องนอน ซึ่งก็ไม่ได้เป็นห้องแยกกัน มีเพียงม่านกั้นกับห้องนั่งเล่นเท่านั้น กฤตนัยให้วรินทรอาบน้ำก่อน

                “เอ่อ แม็กซ์มีอะไรหรือเปล่าคะ มองอุ้มแปลกๆ” การที่รู้ว่าต้องนอนด้วยกัน...การที่ออกจากห้องน้ำด้วยสภาพที่สวมชุดคลุมตัวเดียวหลังจากเพิ่งอาบน้ำเสร็จก็ประหม่าพอแล้ว ยังมาโดนมองไม่วางตาแบบนี้อีก

                “ตกใจอุ้มหน้าสดหรือเปล่า” เลยเล่นมุกแซวตัวเอง ถึงตอนนี้กฤตนัยถึงเพิ่งหัวเราะเบาๆ เรียกว่าตกใจก็คงไม่ถูก เอาเป็นว่าตกตลึงน่าจะใกล้เคียงกว่า ภาพที่วรินทรเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ใบหน้าเนียนใสหมดจดปราศจากเครื่องสำอางและรับรู้ถึงความชุ่มชื่นจากการผ่านน้ำมาหมาดๆ มันทำเอาคนบางคนตกในภวังค์ทีเดียว ปกติก็คิดว่าสวยอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งเห็นรู้สึกว่าสวยหมดจด

                “เพิ่งเคยเห็นอุ้มไม่แต่งหน้า” เขาตอบไปตามตรง แต่ก็ทำให้อีกคนหน้าเสียดล็กน้อยเมื่อคิดว่าหรือเขาจะตกใจหน้าสดเธอจริงๆ แม้จะบอกตัวเองว่าตลอดว่าเธอสวยแล้วก็เถอะ กฤตนัยเห็นแบบนั้นก็ยิ้มกว้างพร้อมรีบแก้ความเข้าใจผิดของเธอ

                “ผมชอบเวลาอุ้มไม่แต่งหน้าแบบนี้จัง” ประโยคต่อมาก็ทำให้คนที่หน้าเสียเล็กน้อยเมื่อครู่กลายเป็นหน้าแดงขึ้นมา เธอยิ้มแล้วก็เม้มปากอย่างทำตัวไม่ถูก ตั้งตัวได้จึงบอกให้เขาไปอาบน้ำ

                “เอ่อ แม็กซ์อาบน้ำเลยไหมคะ”

                “ครับ”

พออีกฝ่ายเข้าห้องน้ำไปทางนี้ก็ถอนหายใจแรงๆ ค้นครีมบำรุงผิวจากกระเป๋ามาทา พยายามทำให้เร็วที่สุดก่อนเขาจะอาบน้ำเสร็จ พอใส่ชุดนอนเรียบร้อยก็กระโดดขึ้นเตียงเลย แล้วก็นอนคิดฟุ้งซ่านไปหมดถึงสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ โอย เธอไม่ได้มีปัญหาเลยกับการที่กฤตนัยจองห้องพักแค่ห้องเดียว เตรียมใจไว้บ้างอยู่หากจะมีอะไรกุ๊กกิ๊กเกิดขึ้นระหว่างเธอกับกฤตนัย แต่...ไม่แน่ใจเลยว่าเธอพร้อมสำหรับการกุ๊กกิ๊กขั้นลึกซึ้งหรือยัง ระหว่างที่ยังตกลงกับความคิดตัวเองไม่ได้เสียงประตูห้องน้ำก็เปิดออก เธอเลยแกล้งหลับเสียเลย

                กฤตนัยเดินมานั่งบนเตียงมองคนหลับแต่หน้าเกร็งแล้วก็ยิ้มขำ ก่อนจะทิ้งตัวนอนใกล้ๆ ให้อีกคนใจเต้นแรงเล่น รับรู้ทุกการเคลื่อนไหว รวมถึงกลิ่นสบู่จากเขาด้วย ไม่ทันจะได้หายใจหายคอได้โล่งวงแขนแกร่งก็โอบกอดแนบชิด ซ้ำยังไถจมูกลงกับแก้มเนียนใสหมดจด จนอีกคนทนหลับต่อไม่ไหว

                “แม็กซ์คะ” เรียดแล้วก็ขืนใบหน้าออกห่างเขาเล็กน้อย

                “อ้าว นึกว่าอุ้มหลับแล้ว หรือผมทำแรงไปหรือเปล่าอุ้มเลยตื่น” นี่ก็แกล้งทำไขสือ ทำเอาอีกฝ่ายเหวอค้างพูดอะไรไม่ออก

                “แค่จะแอบหอมแก้มเอง ใสมาก” แล้วก็ใช้นิ้วไล้แก้มใสๆ ให้เกิดริ้วแดง

                “เอ่อ แม็กซ์ แค่แอบหอมแก้มใช่ไหมคะ” ถามด้วยอาการประหม่าจนเขาก็สัมผัสได้ เลยตอบรับคำถามด้วยการแบนชิดกันมากขึ้น

                “แล้วถ้ามากกว่านี้อุ้มจะให้ทำไหม” ถามเสียงอ้อนจนเธอใจอ่อนยวบ ไม่รู้ว่าเขาถามเล่นถามจริงแต่สมองก็เริ่มคิดหนัก...เธอรู้สึกว่าตัวเองยังไม่พร้อม ซึ่งอาการลังเลของเธอกฤตนัยก็สังเกตเห็นและก็เข้าใจ  ความจริงไม่ได้มีแผนจะลวงเธอมาค้างคืนด้วยเลย...จริงๆ แค่อยากมาเที่ยวด้วยกัน เพราะเขากับเธอก็ยังต้องใช้เวลาทำความคุ้นเคยกันอีกเยอะ และวรินทรก็คงยังไม่พร้อม ส่วนตัวเขาแม้ปกติจะสามารถมีเซ็กซ์กับผู้หญิงได้เพียงแค่มองตากันแล้วคลิกแต่สำหรับคนตรงหน้ามันต่างออกไป...เป็นความรู้สึกที่ค่อนข้างพิเศษ และอีกอย่างไม่ถึงเดือนเขากับเธอก็จะเป็นสามีภรรยากันโดยถูกต้อง แม้ปกติจะไม่ได้เคร่งประเพณีแต่เขาก็รู้สึกอยากรอ...แค่สามอาทิตย์เองใช่สามปีที่ไหน

                “เอ่อ แม็กซ์คะ คืออุ้ม อุ้มยังไม่พร้อม เอ่อ” เธอตัดสินใจที่จะปฏิเสธเขา ลุ้นว่าเขาจะมีสีหน้าแบบไหนแต่ก็เห็นเพียงรอยยิ้มและแววตาอบอุ่นที่คุ้นเคย

                “ครับ ความจริงผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะหลอกอุ้มมาค้างคืน แค่อยากมาเที่ยวพักผ่อนด้วยกันเฉยๆ แต่ อืม บางทีบรรยากาศมันก็พาไป” เขาเอ่ยอารมณ์ดี ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น

                “อุ้มนอนเถอะนะ ผมสัญญาว่าจะไม่ล่วงเกิน ผมจะรอนะ รอจนกว่าอุ้มพร้อม จนกว่าเราจะแต่งงานกัน” คำสัญญาของเขายิ่งทำให้หัวใจเต้นแรงด้วยความตื้นตันเล็กๆ ข้างใน และเธอเชื่อว่าคำพูดของกฤตนัยนั้นเชื่อถือได้

                “เอ่อ แต่ขอนอนกอด” ประโยคนี้เอ่ยเสียงอ้อน วรินทรยิ้มล้อ

                “ตอนนี้ก็กอดอยู่แล้วนี่คะ”

                “เอ่อ นั่นสิ” เกิดอาการเก้อเขินหน่อยๆ แล้วก็เอ่ยประโยคที่ทำให้อีกคนต้องเขินแทน

                “ถ้างั้นขอจูบได้ไหม แบบกู๊ดไนต์คิส”

                คนสองคนเหมือนจะใจเต้นแรงแข่งกันแม้แต่กฤตนัยเองก็ยังตื่นเต้นแม้จะเคยหลอกล่อเธอสำเร็จมาแล้วครั้งหนึ่งก็ตาม พออาการประหม่าค่อยๆ หายไปก็มองสบตากันนิ่งด้วยความรู้สึกที่ส่งถึงกัน กฤตนัยยิ้มจางๆ ก่อนจะก้มหน้าลงไปหา หญิงสาวหลับตาพริ้มรับจุมพิตของเขา คล้ายกับจำสัมผัสอ่อนนุ่มบนริมฝีปากได้ เขาจูบเธอแผ่วเบาในคราวแรกก่อนจะเน้นน้ำหนัก คราวนี้วรินทรถึงรู้ว่านอกจากใจเต้นรัวกับจูบของเขาแล้วมันยังมากกว่านั้น...ซาบซ่าน หวิวไหวอย่างไม่รู้ว่าควรบรรยายอย่างไร อาจเพราะสถานการณ์ที่นอนแนบชิดอยู่บนเตียง อาจเพราะมือของเขาที่ได้ได้อยู่นิ่งเลยบนตัวเธอ และจูบที่ลึกซึ้งขึ้น

                “อืม” เธอเผลอครางออกมาเมื่อลิ้นอุ่นแทรกเข้ามาในโพรงปาก กวาดชิมดูดดื่ม กฤตนัยครางลึกในลำคออย่างพึงพอใจเมื่อเธอยอมรับจูบของกัน มันเป็นความรู้สึกที่น่าหลงใหล และไม่อยากจะหยุดเลย

                “อือ แม็กซ์คะ” เธอถึงกับท้วงเสียงหอบเมื่อเขาถอนจูบ แต่อีกฝ่ายก็แค่เพียงให้กันได้หายใจแล้วก็แนบลงมาใหม่ พร้อมกายแกร่งที่เบียดชิดจนเธอรู้สึกถึงความร้อนจากตัวเขา มือหนาประคองใบหน้าให้รับจูบของเขาได้ถนัด อีกข้างก็บีบเคล้นที่เอวคอด กว่ากฤตนัยจะหยุดจูบยาวนานนี้วรินทรก็รู้สึกเหมือนตัวเองจะหมดแรง พอเขาถอนจูบก็รีบสูดอากาศหายใจ เงยหน้ามองคนที่ค้ำอยู่เหนือเธอก็เห็นว่าเขาหายใจแรงเหมือนกัน กฤตนัยยิ้มก่อนจะแตะหน้าผากลงกับผากเธอ

                “อุ้ม ผมอยากจะความจำเสื่อมไปชั่วขณะ”

                “คะ” เธอมองเขาอย่างงงๆ

                “ไม่อยากจำได้เลยว่าเมื่อกี้สัญญาอะไรกับอุ้มไว้” ไม่พูดเปล่ายังเคลื่อนลือขึ้นลงอยู่แถวสีข้าง แล้วก็เบียดกายแนบชิดลงมาจนเธอรับรู้ถึงความต้องการของเขา วรินทรหน้าแดงจัดเมื่อตีความคำพูด สายตาและการกระทำของเขาออกแล้ว

                “การเป็นพระเอกนี่มันไม่ง่ายเลยจริง” ถอนหายใจแล้วก็ยิ้มกว้าง ก่อนจะยอมพลิกตัวลงข้างๆ แต่ก็ไม่วายหอมแก้มเธอแรงๆ หนึ่งทีซ้ำยังโอบกอดแนบชิด

                “นอนเถอะครับ ดึกแล้ว” กระซิบข้างหู วรินทรไม่หันกลับมามองเลย โอย แบบนี้ใครมันจะไปหลับลง ได้แต่ข่มตาหลับด้วยหัวใจที่เต้นระรัว แต่ในที่สุดก็เริ่มจะคุ้นเคยกับสัมผัสแนบชิดนี้ หญิงสาวถอนหายใจแรงๆ จากที่นอนตัวเกร็งเมื่อครู่ก็เริ่มผ่อนคลาย ซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขา อีกฝ่ายก็ขยับให้เธอนอนได้สบายขึ้น จุมพิตศีรษะหนึ่งที

                “ฝันดีนะครับ”


     จ้า พ่อสุภาพบุรุษ พ่อพระเอกของพี่  อีกสามสัปดาห์ก็แต่งแล้วเนอะ รอมาเจ็ดเดือนแล้วก็รอไปอีกหน่อยแล้วกัน ตอนหน้าก็แต่งแล้วนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #20 jeauan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 12:50

    เกือบแล้ววววววว
    #20
    0