ก็รักคุณทุกคืนนั่นแหละ สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 19 : จูบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    24 พ.ย. 63

หลังจากที่ทำเซอร์ไพรส์ขอเธอแต่งงานไปเมื่อสามวันก่อนและมีเวลาว่างตรงกันอีกกฤตนัยก็ชวนเธอมาดูห้อง เพราะคุยกันว่าหลังจากแต่งงานแล้ววรินทรจะย้ายมาอยู่กับเขาที่คอนโด ก็ถือว่าเป็นเรือนหอ

“วันนี้หลอกอุ้มขึ้นห้องสำเร็จแล้ว” ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ หลังจากที่เปิดประตูห้องแล้วพาเธอเข้ามาด้านใน วรินทรหันมาค้อนให้อย่างเขินๆ แต่สายตาก็มองรอบๆ ห้องอย่างสนใจ

“ห้องผมมีสองห้องนอน ห้องเล็กนั้นเวลาแม่มานอนด้วย” เขาขี้ไปที่ห้องนอนที่ปิดประตูอยู่ ซึ่งทั้งคู่ก็ไม่ได้สนใจนัก เพราะคิดว่าเป็นห้องนอนของแม่เขา เลยไม่มีความคิดที่จะไปปรับเปลี่ยนอะไร

“ตรงนี้เป็นห้องรับแขก เผื่อมีเพื่อนมาเล่นที่ห้อง แต่ก็ไม่ค่อยบ่อยหรอก มันก็เป็นเหมือนห้องนั่งเล่น ห้องพักผ่อนของผม อุ้มอยากได้อะไรเพิ่มไหม”

“ไม่แล้วละค่ะ” เธอก็ไม่ได้รู้สึกว่าขาดเหลืออะไรตรงนี้ ห้องนั่งเล่นมีโซฟาสีครีมกับทีวีติดผนัง เดินมาอีกหน่อยก็เป็นส่วนของครัว มีโต๊ะกินข้าวเล็กๆ ในนั้น

“อันนี้ห้องครัว มันไม่มีอะไรเลยเพราะปกติผมไม่ค่อยทำกับข้าว ตู้เย็นยังแทบไม่มีอะไร แต่คิดว่าพออุ้มมาอยู่ด้วยคงต้องปรับเปลี่ยนหน่อย แต่ก็รออุ้มมาดูเองดีกว่า” คำว่าอุ้มมาอยู่ด้วยของเขาสะดุดหูเธอทุกครั้ง ฟังเมื่อไหร่ก็รู้สึกเขิน

“อืม บาร์กินพื้นที่เยอะกว่าครัวอีกนะคะ” เธอแอบแซว กฤตนัยหัวเราะเบาๆ ยอมรับ

“เครื่องดื่มพร้อม อุ้มเอาไหม” แล้วก็แกล้งรับมุก วรินทรหันมาย่นจมูกใส่ก่อนจะเดินไปดูครัวของเขาอย่างสนใจ อีกคนก็เดินตาม เขายิ้มเมื่อเห็นสีหน้าแววตาที่ดูมีความคิดมากมายในนั้น กับการที่อยากปรับเปลี่ยนหรือสร้างหลายๆ สิ่งสำหรับชีวิตคู่

“แม็กซ์ถ้าอุ้มซื้อตู้เย็นเล็กๆ สักอันได้ไหมคะ จะเกะกะหรือเปล่า”

“อืม แล้วแต่อุ้มเลย” ทางนี้ก็รีบเห็นด้วยอย่างไม่ต้องหยุดคิด วรินทรยิ้มหวานให้เขา เปิดตู้ดูนั่นนี่จนพอใจพลางคิดไปด้วยว่าต้องการอะไรเพิ่มอีก

“อุ้มชอบทำอาหารด้วยใช่ไหม นอกจากจะทำคลิปรีวิวแล้วก็เห็นคลิปสอนทำอาหารด้วย”

“ค่ะ แต่เราคงไม่ต้องถึงขั้นทำครัวแบบบ้านอุ้มหรอก เอาแค่แบบอุ้มทำอาหารให้แม็กซ์กินได้ก็พอแล้วเนอะ” พูดด้วยรอยยิ้มสดใส แต่พอรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไปก็ยิ้มค้างอย่างเก้อเขิน ขณะที่กฤตนัยยิ้มกว้าง รู้สึกว่าเห็นภาพภรรยาทำกับข้าวในครัวนี้แล้วละ

“พอได้อยู่ใช่ไหม เอาไว้ถ้าเราอยากซื้อบ้านค่อยทำห้องครัวใหญ่ๆ ให้อุ้มแล้วกันเนอะ” คราวนี้เป็นกฤตนัยที่ทำให้วรินทรรู้สึกอุ่นๆ ในใจ การวางแผนสร้างบ้านมันทำความรู้สึกถึงความสัมพันธ์ที่ยืนยาว แม้ว่าพวกเธอคือคนที่กำลังจะแต่งงานกันในอีกไม่ถึงสองเดือนข้างหน้า แต่ด้วยระยะเวลาที่ศึกษากันไม่นานนัก มันก็ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าความสัมพันธ์ครั้งนี้จะไปได้ไกลแค่ไหนกัน

“เอาไว้เราค่อยคุยกันใหม่นะครับอุ้ม ผมก็ยอมรับว่าติดการอยู่คอนโด มันสะดวก แล้วก็ เอ่อ เรื่องของเรามันอาจรวดเร็วไปหน่อยเลยคิดอะไรไม่ทัน อืม ขอเก็บเงินสร้างบ้านก่อน” ปลายประโยคเขาพูดยิ้มๆ แต่มันก็เป็นความจริงว่าหากคิดจะสร้างบ้านก็ต้องคิดให้ละเอียด แม้ว่าตัวเขาเองตอนนี้จะพอมีกำลังที่จะซื้อบ้านสักหลังได้อยู่แล้ว แต่ก็ยังมีอะไรหลายๆ อย่างให้คิดรอบด้าน

“ห้องแม็กซ์ก็น่าอยู่แล้วนะ” เธออยากพูดเอาใจ แต่ไม่รู้เลยว่ามันทำให้อีกฝ่ายคิดไปไกล เขาแกล้งเป็นหรี่ตามองแล้วก็เอ่ยด้วยประโยคที่ทำให้เธอหน้าร้อน

“ไปดูห้องนอนกันเลยดีกว่า อุ้มจะได้แน่ใจว่าห้องผมน่าอยู่จริงๆ หรือเปล่า” แม้ประโยคจะธรรมดา แต่สายตากรุ้มกริ่มของเขาก็ทำให้รู้ว่าตัวเองพลาดเข้าแล้ว วรินทรเผลอค้อนให้อีกฝ่าย ชายหนุ่มหัวเราะอารมณ์ดีก่อนจะเดินนำเธอเข้าไปในห้องนอน ตอนก้าวเข้าไปในห้องนอนของเขาวรินทรรู้สึกตื่นเต้นทีเดียว

“ห้องนอนแม็กซ์ใหญ่มากเหมือนกันนะคะ” กว้างโล่ง แต่ห้องเป็นโทนน้ำตาล ก็ให้ความรู้สึกแบบผู้ชายดี

“ครับ มีห้องแต่งตัวอยู่ในนี้” เขาชี้ให้เธอดู ซึ่งวรินทรก็เห็นว่ามันแยกเป็นสัดส่วนพอสมควร เท่าที่สังเกตจะเห็นว่าเตียงนอนขนาดคิงส์ไซซ์ของเขาจะอยู่ติดกำแพงอีกฝั่ง รอบๆ ปล่อยโล่ง ไม่เหมือนห้องเธอที่มีตั้งโต๊ะทั้งตู้และตุ๊กตาอยู่รอบๆ เรียกได้ว่ามันมีไว้ให้เดินไปทิ้งตัวนอนเท่านั้น

“ผมสั่งตู้เสื้อผ้าให้อุ้มอีกตู้นะ คิดว่าผู้หญิงเขาน่าจะมีเสื้อผ้าเยอะ ถ้าไม่พอก็ใช้ตู้ผมก็ได้ ยินดีให้ใช้” เพียงแค่นี้ก็ยังอุตส่าห์แวะหยอดรายทาง วรินทรแอบคิดในใจ

“อุ้มมีอะไรอยากได้อีกไหม”

“เอ่อ แม็กซ์คะ อุ้มอยากได้โต๊ะทำงาน เอาไว้ห้องรับแขกได้ไหมคะ” พอได้ยินเธอถามกฤตนัยก็พยักหน้าแล้วก็นึกได้ว่าเขาลืมอะไรไป  ด้วยตัวเขาเองไม่ได้มีโต๊ะทำงานมาก่อน ถ้ามีงานให้ดูเขาก็แค่ยกแมคบุ๊กไปนั่งที่ไหนในห้องก็ได้ อาจจะเป็นห้องนั่งเล่น แต่วรินทรคงต้องมีโต๊ะทำงานของตัวเอง

“ปกติอยู่ที่บ้านมีห้องทำงานส่วนตัวใช่ไหม” เขากำลังคิดว่าจะมีพื้นที่ตรงไหนให้เธอใช้ทำห้องทำงานได้บ้าง

“ปกติอุ้มก็มีโต๊ะทำงานในห้องนอนนี่แหละค่ะ”

“ถ้างั้นผมให้ทำโต๊ะทำงานให้อุ้มในห้องนอนเราเลยดีกว่า ห้องนอนนี่แหละเหลือพื้นที่เยอะสุดแล้ว” พอเขาบอกว่าห้องนอนเราก็แอบจั๊กจี้หัวใจ

“อุ้มว่าไม่ดีกว่า อุ้มเกรงใจแม็กซ์ ดูจากการจัดห้องแล้วแม็กซ์น่าจะไม่ชอบทำอย่างอื่นในห้องนอน” เหตุผลของเธอทำให้กฤตนัยอึ้งไป ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกประทับใจที่วรินทรมองอะไรได้ละเอียดอ่อน ตรงนี้น่าจะเป็นอีกจุดที่เขากับเธอใช้ชีวิตต่างกัน

“บางคืนอุ้มนั่งทำงานดึกด้วย ตัดคลิป หรือวาดรูป แล้วแต่อารมณ์” แต่พอพูดไปก็ฉุกคิดว่าถ้าแต่งงานก็คงต้องบริหารเวลาใหม่

“ไม่เป็นไรเลย ผมหลับง่าย” ซึ่งกฤตนัยก็ไม่ได้คิดว่ามันจะเป็นปัญหา แม้ว่าที่ผ่านมาจะไม่เคยมีใครมากวนเวลานอนของเขาก็ตาม

“ผมดับไฟตรงเตียงนอนมันก็มืดแล้ว อืม แบบนี้ก็น่าจะดีนะ จะได้เห็นอุ้มอยู่ในห้อง มองอุ้มนั่งทำงานไปอาจจะอุ่นใจนอนหลับสบายก็ได้” เป็นการหยอดที่ทำให้ทั้งเขินแล้วก็แอบเอือมๆ เล็กน้อย อะไรจะเอาใจกันขนาดนี้

“ถ้างั้นก็แล้วแต่แม็กซ์แล้วกันนะคะ แต่ถ้ารู้สึกว่าไม่โอเคต้องบอกอุ้มนะคะ อุ้มอาจจะถือไอแพดมานั่งทำข้างนอก หรือถ้าไม่ได้จริงๆ ก็จะได้ย้ายโต๊ะทำงานใหม่”

“ครับ” รับคำเสียงหวานจนน่าหมั่นไส้ในบางที

“สุดท้าย ไปดูเตียงนอนกันไหม” ประโยคนี้เอ่ยด้วยแววตาวาววับขึ้นมา จนคนมองรู้สึกร้อนวูบที่แก้ม

“อุ้มว่าดูตรงนี้ก็เห็นอยู่นะ” แม้จะเขินแต่ก็ต้องหามุกตอบกลับไปให้ได้ กฤตนัยหัวเราะเบาๆ ก่อนจะถือวิสาสะจูงมือเธอเดินตรงไปที่เตียง วรินทรขืนตัวเล็กน้อยในตอนแรกก่อนจะเดินตามเขาไปแต่แต่โดยดี จนเขาดึงให้นั่งลงบนเตียงด้วยกัน ทั้งมือก็ยังกุมมือไว้ไม่ได้ปล่อย

“เตียงนุ่มโอเคไหมครับ” รอยยิ้มสบายแตะแต้มมุมปากขณะเอ่ยถาม แต่แววตาลุ่มลึกดึงให้ไม่สามารถหลบหลีกไปทางอื่นๆ ทั้งๆ ที่ในใจเต้นระรัว

“เอ่อ นุ่ม นุ่มค่ะ” คล้ายละเมอตอบไป

“ลองนอนดูไหมครับ”

“แม็กซ์...” เขาเอ่ยคำถามน่าหวาดเสียว ทั้งยังขยับเข้ามาชิดจนสัมผัสถึงลมหายใจกันและกัน

“หรือเราซ้อมใช้เรือนหอเราก่อนได้ไหม”

คราวนี้วิรินทรถึงกับหายใจเข้าออกแรงๆ ด้วยความตื่นเต้น ตัวก็สั่นไปหมดจนกฤตนัยสังเกตได้ เขายิ้มจางๆ ออกมาด้วยความเอ็นดู และคิดว่าวันนี้คงแกล้งเธอมากเกินไป...คงต้องพอก่อน แต่ได้มาใกล้ขนาดนี้แล้วก็ยากจะหักห้ามใจ

“ลอง...สักนิดได้ไหมครับ” ใบหน้าเคลื่อนเข้ามาใกล้สายตาจนพร่าเลือน หญิงสาวหลับตาลงคล้ายเป็นอัตโนมัติ ซึมซับสัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบบนริมฝีปาก เพียงแผ่วเบาก็ทำให้หวิวไหวทั้งกาย หัวใจดวงน้อยสั่นไหว ตัวเธอสั่นสะท้านในอ้อมกอดที่ไม่รู้ตัวเลยว่าถูกกอดตอนไหน ยิ่งเมื่อริมฝีปากหนาขยับขบเม้มก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกนึกคิดคล้ายมืดดับลงไปตรงนั้น หัวใจเธอเต้นแรงมาก ลิ้นร้อนไล้เลียกลีบปากนุ่ม แต่ก็หักห้ามใจไม่รุกล้ำไปมากกว่านั้น กดจูบหนักๆ หนึ่งทีก่อนจะถอนริมฝีปาก กอดเธอไว้แล้วก้มมองคนที่เงยหน้ามองเขาไม่กะพริบ ตัวสั่นทีเดียว

“แม็กซ์”

“ครับ” เขารับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ราวกับต้องการปลอบประโลมหัวใจที่กำลังเต้นระรัวของเธอ

“วันนี้ลองแค่นี้ก่อนเนอะ” แล้วก็พูดอารมณ์ดี วรินทรถึงออกจากภวังค์ตรงนั้นได้ รีบหายใจเข้าปอดลึกๆ จ้องหน้าเขาแล้วก็ยกมือขึ้นมาจับแก้มตัวเอง ต่อมาก็ปิดตาทั้งสองข้างด้วยความเขิน กฤตนัยหัวเราะเบาๆ ลูบหลังเธอเล่นจนวรินทรเปิดหน้ามาสู้หน้าเขาได้ ค้อนวงใหญ่ให้กันทันที

“เล่นอะไรไม่รู้ หัวใจจะวาย” บ่นอุบอย่างงอนๆ เล็กน้อย แต่ความเขินนั้นมีบาง กฤตนัยยิ้มกว้าง

“ขอโทษครับ” ก็รีบยอมรับผิดอย่างง่ายดายแบบน่าหมั่นไส้

“เตียงน่าจะพอได้อยู่นะครับ เดี๋ยวเราออกไปหาอะไรกินข้างนอก เที่ยงแล้ว หรืออุ้มอยากทดสอบอะไรเพิ่มไหม”

“แม็กซ์พอเลย” เธอเอ็ดเขากลบความเขิน แต่จู่ๆ ก็ทำหน้าฉุกคิดจนคนมองลุ้นตาม วรินทรคิดว่าตัวเองทำถูกหรือเปล่าปฏิเสธเขา นึกถึงสถานะตัวเองแล้วก็เรื่องที่ณรงศักดิ์เพิ่งติวให้เมื่อสองสัปดาห์ก่อน พอคิดก็ไหลเวียนเข้ามาเป็นสเต็ปๆ แล้วก็แกล้งทำเป็นพูดติดตลกตอบเขาทั้งที่ยังเขินไม่กล้าสู้หน้า

“ไว้วันหลังค่อยทดสอบต่อได้ไหมคะ” พอได้ยินแบบนั้นกฤตนัยก็อึ้งไปในคราแรก ก่อนจะยิ้มกว้างรับคนที่เงยหน้าขึ้นมามองกันได้สำเร็จ ยิ้มสดใสให้ด้วย

“ครับ งั้นก่อนไปกินข้าวขอมัดจำไว้ก่อนได้ไหม” ถามเสียงอ่อนหวาน เธอไม่ตอบอะไรแต่มองกันด้วยแววตาเป็นประกาย ใบหน้าคมเคลื่อนเข้าหาทาบทับริมฝีปาก...คราวนี้มอบจูบอ่อนหวานและดูดดื่มให้กัน...หวานจนรู้สึกไม่อยากปล่อยเลย ให้ตายสิ


ตอนซ้อมเอาแค่นี้ก่อนเนอะ ให้เขาแต่งงานกันก่อนค่อยเต็มหลักสูตร ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67 ความคิดเห็น

  1. #16 jeauan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 16:51

    หยอดเสร็จก็จับเข้าปากละแม็กซ์
    #16
    0