ก็รักคุณทุกคืนนั่นแหละ สนพ.เขียนฝัน

ตอนที่ 13 : ก็ถ่ายรูปให้แฟนไง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 643
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    19 พ.ย. 63

ทั้งคู่มาถึงห้างสรรพสินค้าราวๆ ห้าโมงครึ่ง วรินทรเสนอให้นักพักผ่อนที่ร้านอาหารก่อน

“หิวข้าวแล้วเหรอครับ”

“ก็ ยังหรอก แต่ก็เรื่อยๆ เนี่ยถ้าเราสั่งตอนนี้ก็นั่งกินไปเรื่อยๆ ก็ถึงเที่ยงพอดี จริงไหม” คนถามถามอารมณ์ดี คนตอบก็ตอบอารมณ์ดีไม่ต่างกัน ได้กลิ่นน้ำซุปหอมๆ ก็รู้สึกชื่นใจ ตอนนี้ทั้งคู่นั่งอยู่ที่ร้านสุกี้ชาบู

“จะว่าไปพี่ก็ยังไม่ได้ไปลองชิมชาบูที่ร้านแม็กซ์เลยเนอะ” เธอเอยหลังจากที่ซดน้ำซุปร้อนๆ เพื่อชิมรส

“นั่นสิผมพลาดได้ไงนะ ไม่ได้ให้พี่อุ้มไปรีวิวให้” ร้าน เต็มแม็กซ์ชาบูของกฤตนัยเปิดมาได้สองปีแล้ว เนื่องจากคิดว่าอาชีพนักแสดงไม่ได้มั่นคง มีขึ้นก็ต้องมีลง ดาราหลายๆ คนจึงต้องหาลู่ทางในการทำธุรกิจ ร้านชาบูเป็นอีกหนึ่งอย่างที่เขาลองทำดู

“วันหลังต้องลองไปแล้วเนอะ” เธอพูดยิ้มๆ เขายิ้มตอบแต่ก็คิดจริงจังว่าถ้าเธอว่างคงจะชวนไปที่ร้าน แต่รอให้เรื่องของเขากับเธอมันชัดเจนกว่านี้อีกหน่อย เพราะตอนนี้เรื่องของเขากับเธอก็รู้กันอยู่ไม่กี่คน ไม่ใช่ว่าต้องการปิดบังอะไร แต่ทั้งเขาและวรินทรก็เห็นตรงกันว่าต้องการความเป็นส่วนตัวตรงนี้ เลยไม่เคยลงรูปคู่ในโซเชียลมีเดีย

“ชาบูร้านนี้อร่อยนะ พี่ชอบ” ดูเธอกินก็น่าอร่อยจริงๆ เป็นผู้หญิงที่กินได้อร่อยมาก และจากที่ตอนแรกบอกว่ากินไปเรื่อยๆ นั้นเจ้าตัวก็ไม่ค่อยเรื่อยเท่าไร น่าจะหิวเหมือนกัน

“ชาบูอร่อยไม่อร่อยนี่ดูตรงไหนครับ” แม้จะเป็นเจ้าของร้านชาบู แต่คิดว่าถามคนที่เป็นนักชิมตัวจริงก็น่าจะได้ไอเดียใหม่

“สำหรับพี่นะ อย่างแรกเลยคือกลิ่น”

“กลิ่น?

“อือ คือแบบเดินผ่านแล้วหอมจนน้ำย่อยในกระเพาะสั่งให้ต้องเดินดมกลิ่นเข้าร้านอะ” บอกพร้อมทำท่าสูดกลิ่นหอมๆ ของน้ำซุปชาบูแบบฟินๆ กฤตนัยเห็นแบบนั้นก็หัวเราะ มองเห็นภาพที่เธอพูดถึงเลย โดยเฉพาะคนตรงหน้านี่แหละที่เดินตามกลิ่นของอาหารเข้าร้าน

“หลักๆ ก็น้ำซุปอร่อย วัตถุดิบต้องดี ราคาโอเค...และที่สำคัญสำหรับชาบูนะพี่ว่าน้ำจิ้ม อันนี้ห้ามบ้งโดยเด็ดขาด เนี่ยร้านนี้น้ำจิ้มอร่อย แม็กซ์ชิมสิ ปล่อยให้พี่กินคนเดียวระวังหมดก่อนนะ” บอกแล้วก็หัวเราะอารมณ์ดี กฤตนัยยิ้มแล้วคีบสามชั้นขึ้นจากหม้อ จิ้มน้ำจิ้มที่เธอบอกว่าอร่อย

“อืม อร่อยจริงด้วย”

“กับชาบูเต็มแม็กซ์อันไหนอร่อยกว่ากัน”

“ผมว่าพี่อุ้มต้องไปชิมเองแล้วละ” พอเขาตอบแบบนั้นทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาพร้อมๆ กัน

วรินทรกับกฤตนัยใช้เวลาในร้านชาบูได้คุ้มค่าเต็มเวลาจริงๆ กินจนอิ่มแปล้ แม้แต่ตัวกฤตนัยเองที่ปกติไม่ได้กินเยอะขนาดนี้ แต่พอมานั่งกินข้าวกับวรินทรทีไรก็กลายเป็นกินเยอะตามเธอไปทุกที

“พี่อุ้มอยากดูอะไรก่อนไหมครับ”

“ไปธุระของแม็กซ์ก่อนแล้วกัน” เขาบอกเธอว่าอยากได้กล้องตัวใหม่ก็เลยถือโอกาสชวนเธอมาช็อปปิ้ง จะถือว่าเป็นข้ออ้างก็ไม่ผิดนัก

“พี่อุ้มว่าตัวไหนดีครับ” พอไปถึงร้านกล้องเขาก็ถามความเห็นเธอ แม้ว่าตัวเองจะมีความรู้เรื่องนี้พอสมควรก็ตาม แต่ก็อยากชวนเธอคุย ไม่อยากให้เธอรู้สึกว่าต้องมารอเขาเลือกกล้องอยู่นานสองนาน

“แม็กซ์ชอบถ่ายรูปเหรอ” แต่เธอก็ชวนเขาคุยแทน

“ประมาณนั้นครับ เวลาจัดทริปกับเพื่อนก็ชอบถ่ายอะไรไปเรื่อย”

“นึกว่าชอบถ่ายรูปให้สาว เห็นพระเอกหลายๆ คนมีสกิลนี้นะ ถ่ายรูปให้เพื่อน ให้แฟนสวยๆ เยอะเลย”

“อืม ก็ไม่ค่อยมีโอกาสได้ถ่ายให้สาวที่ไหนเท่าไหร่ เนี่ยซื้อกล้องตัวนี้แล้วก็ถ่ายให้พี่อุ้มพอดีเลยดีไหม” คำพูดสะดุดหูนั้นทำเอาคนที่กำลังดูกล้องเพลินๆ หันกลับไปมอง พอเจอสายตาเปล่งประกายของคนที่ตั้งใจยิงมุกก็ถึงกับชะงักค้างอยู่ท่านั้น ความร้อนกระจุกอยู่ที่แก้ม เผลอยิ้มแต่พอรู้ตัวก็ต้องรีบทำเฉไฉไม่ให้ดูเหมือนตัวเองเขิน

“ก็ถ่ายให้แฟน” แต่ฝ่ายนี้ก็ซ้ำอีกคนจนเสียอาการเข้าไปอีก ยกมือทั้งสองข้างมาบีบแก้มตัวเองที่กำลังแตกเพราะกลั้นยิ้ม พอตั้งตัวได้ถึงค้อนวงใหญ่กลับไป อีกฝ่ายหัวเราะชอบใจ

“พี่อุ้มน่าจะชอบถ่ายรูปเหมือนกันนะครับ เห็นถ่ายลงเพจสวยๆ ทั้งนั้นเลย” หยอดพอหอมปากหอมคอก็ชวนคุยต่อ อีกคนก็ปรับอารมณ์ได้รวดเร็วตามๆ กัน

“อืม ก็ใช้กล้องมือถือนะ เดี๋ยวนี้กล้องมือถือทำอะไรได้หลายๆ อย่าง แต่ความจริงพี่ก็ชอบถือกล้องเหมือนกัน คือถ้าตั้งใจถือกล้องไปด้วยก็ใช้กล้องนั่นแหละ อย่างไปเที่ยวต่างจังหวัดหรือร้านที่เราเห็นแล้วรู้สึกอยากไปถ่ายรูปน่ะ แต่ไม่ได้รู้หรอกว่ากล้องรุ่นไหนตัวไหนดี ที่ใช้อยู่เนี่ยน้องที่ทำงานด้วยกันช่วยเลือก ก็ใช้ตัวนี้มาเรื่อยๆ”

“ถ้างั้นวันไหนเราว่างๆ ก็แบบจัดทริปถือกล้องคนละตัว” เป็นอีกครั้งที่คำพูดของเขาสะดุดหูเธอ เขินอยู่แต่ไม่เขินเท่ารอบก่อน อืม เธอเล่ามาตั้งยืดยาว กฤตนัยจับใจความได้ว่าจะชวนเธอไปเที่ยว...ค้างคืนด้วยหรือเปล่านะ

“ไหนบอกว่าจะถ่ายรูปให้พี่ล่ะ” เธอแกล้งแซวกลับไปบ้าง อีกฝ่ายหัวเราะอารมณ์ดี

“ก็ถ่ายให้ได้เหมือนเดิมนั่นแหละครับ” พอเขาตอบมาแบบนั้นก็ย่นจมูกใส่อย่างหมั่นไส้หน่อยๆ รู้สึกว่าการนัดเดตรอบนี้กฤตนัยชักจะหยอดเก่งขึ้นเรื่อยๆ

“ปกติพี่อุ้มชอบช็อปปิ้งไหมครับ” หลังจากเดินออกจากร้านกล้องแล้วกฤตนัยก็พาเธอเดินดูของ เป็นโซนเสื้อผ้ากระเป๋า รองเท้าสำหรับผู้หญิงที่คิดว่าน่าจะเหมาะกับเธอ

“ปกติเป็นคนไม่ชอบช็อป แต่ออกจากบ้านมาช็อปทีไรก็กลับถึงบ้านค่ำทุกที” ตอบทีเล่นทีจริง แต่ดูจากการเดินดูของอย่างสนใจแต่ไม่ค่อยจะสนเวลาของเธอกฤตนัยก็คิดว่าน่าจะค่อนมาทางทีจริง

“ตอนออกจากบ้านก็ไม่คิดว่ามีอะไรอยากได้เท่าไรนะ แต่หอบอะไรกลับบ้านเยอะแยะก็ไม่รู้แต่ละที อันนั้นก็น่าจะดี อันนี้ก็เหมือนจะต้องมี บางทีมาตั้งแต่ห้างเปิดจนห้างปิดก็มี เอ่อ ถ้าแม็กซ์รีบแม็กซ์ต้องสะกิดพี่นะ มันเพลินจริงๆ” เธอเล่าสบายๆ อย่างอารมณ์ดีขณะเลือกรองเท้าคู่แล้วคู่เล่า

“เรียกได้ว่าอยู่ห้างได้ทั้งวันใช่ไหมครับ”

“อืม ถ้าตั้งใจจะมามันมีอะไรให้ทำเยอะแยะเลยนะ ตั้งแต่เข้าร้านเสริมสวย ดูหนัง โยนโบว์ หาอะไรกิน แล้วก็เดินช็อป โดยเฉพาะเรื่องความสวยความงามน่ะนะ”

“แล้วนี่พี่อุ้มอยากเข้าร้านเสริมสวยไหมครับ เรามีเวลาอีกสักสองสามชั่วโมง” เขาเสนออย่างเอาใจ

“ไม่หรอก พี่จะไม่เสี่ยงให้ชายหนุ่มต้องมารอพี่เข้าร้านความงามต่างๆ ในเดตแรกของเราแน่นอน” เธอแกล้งเล่นมุก ซึ่งกฤตนัยก็เก็ตและเห็นภาพนั้นจริงๆ แม้นี่จะไม่ใช่เดตแรกของเขากับเธอแต่ก็ถือว่าเพิ่งเดตกันไม่นาน การต้องมารอหญิงสาวทำผมทำเล็บนวดหน้าหรือใดๆ เกี่ยวกับความสวยของเธออาจเป็นเรื่องน่าเบื่อเหมือนกัน แต่กฤตนัยกลับคิดว่าถ้าเป็นวรินทรเขาน่าจะโอเค

“แม็กซ์พี่ขอไปร้านตุ๊กตาแป๊บหนึ่งได้ไหม” เธอถามหลังจากที่ได้อะไรติดไม้ติดมือมาพอสมควรแล้ว

“ครับ” ทั้งคู่ต้องลงมาอีกชั้นหนึ่ง จึงจะเป็นโซนที่ขายตุ๊กตา พอมาถึงกฤตนัยก็เห็นว่าแววตาของหญิงสาวดูเป็นประกายกว่าตอนที่อยู่ในร้านเสื้อผ้า หรือแม้แต่เครื่องสำอางที่เธอใช้เวลาเลือกนานๆ เสียอีก พลันก็มีภาพบางอย่างแว่บเข้ามาในหัว แล้วเขาก็ถามเธอ

“พี่อุ้มยังชอบตุ๊กตาเหมือนตอนเด็กๆ เลยนะครับ”


เต๊าะกันไปเต๊าะกันมาไปก่อนนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67 ความคิดเห็น

  1. #9 jeauan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 17:21

    เต๊าะกันน่ารักจริง
    #9
    1