นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ѧ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้






บทความนี้เอาไว้ลงเรื่องสั้นค่ะ
รู้สึกว่าช่วงนี้(จะ)ได้แต่งเรื่องสั้นบ่อย
รู้สึกว่าเปิดหลายบทความเกินไป
เลยเอามารวมไว้ที่เรื่องเดียว 



 
ขอบคุณธีมสวยๆจาก

STAR THEME


 

สารบัญ 15 ตอน อัปเดตล่าสุด 22 ต.ค. 60 / 18:3415 ตอน

ตอน
ชื่อตอน
สถานะ
อัปเดตล่าสุด

ผลงานอื่นๆ ของ นางฟ้าสีเทา / ฝนพราง / grayfay

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 151119 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 18:22

    เรื่องนี้ มีความหลอน แต่ร้องไห้หนักอ่ะ

    รักมากเกินไปจนลืมรักตัวเอง
    #5
    2
    • #5-1 แมงมุมดำ ตัวน้อย(จากตอนที่ 6)
      8 กันยายน 2561 / 23:20
      ดีใจที่มีคนเข้ามาอ่านคะ
      เรื่องสั้นเรื่องนี้อาจลงทีหลัง
      แต่ความจริงมันเป็นเรื่องแรกๆ ที่ฝึกเขียนนิยายและเรื่องสั้นเลย
      #5-1
    • #5-2 SPcHeek(จากตอนที่ 6)
      31 ธันวาคม 2561 / 14:36
      นึกว่าจะมาในแบบหลอนมากๆ แต่กลับกลายเป็นว่ามันเศร้ามาก
      #5-2
  2. #4 Dark_Illusion (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 16:06
    มีความแอบสแตรคมากกกกกกกก
    แอบสแตรคยังไง? คือต้องมานั่งตีความว่าเอ...คนเขียนจะสื่ออะไรยังไงบ้างนะ
    มองผิวเผินเหมือนจะไม่มีอะไรเลย แต่มานั่งคิดนั่งตีความก็ อื่มมมม จัดว่าเริศ 555+
    #4
    0
  3. #3 Dark_Illusion (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 20:46

    ขออนุญาตแสดงความเห็นตามประสาคนอ่านนะครับ ผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยน้า


    ภาษา

    มีคำผิด คำหล่นอยู่บ้างประปรายครับ ตัวอย่างเช่น

    เธอเดินทอดท่อง – เธอเดินทอดน่อง

    อยากกลับไปเล่นว่าล่ะสิ – อยากกลับไปเล่นว่าวล่ะสิ

    อีกจุดหนึ่งผมว่าท่านไม่ค่อยได้ใช้คำเชื่อมมากนัก  และทำให้ตอนอ่านรู้สึกเหมือนมันขาดๆ แหว่งๆ อย่างไรไม่รู้ เช่น

    ‘ปล่อยเลยๆ’ เสียงเล็กๆ ตะโกนสั่ง เริ่มขยับตัววิ่ง – เสียงเล็กๆ ตะโกนสั่ง ก่อนจะเริ่มขยับตัววิ่ง (ยังมีคำอืดให้เลือกใช้อีกมากมาย ผมว่าถ้าเพิ่มจุดนี้มันเรื่องมันจะลื่นว่านี้นะครับ)

    เขามองตามร่างที่ออกแรงวิ่งสุดกำลัง ก้าวตามเชื่องช้า – ห๊ะ! มันขัดกันอย่างไรไม่รู้สิท่าน วิ่งสุดกำลัง แต่ตามเชื่องช้า?

    อยากให้ท่านผู้เขียนดูเรื่องการเว้นช่องว่างสักนิด หลายๆ จุดมีการเขียนติดกันซึ่งพอไล่สายตาอ่านทีเดียวแล้วอาจทำให้ความหมายเปลี่ยนไปได้ จึงขอฝากเรื่องนี้ไว้อีกสักเรื่องนะครับ


    โครงเรื่อง

    ในช่วงแรกที่เล่าถึงชีวิตในวัยเด็กของทั้งสองนั้น ถือว่าเป็นทั้งข้อดีทั้งข้อเสียนะ สำหรับข้อดีคือบทบรรยาย ฉาก องค์ประกอบค่อนข้างสมบูรณ์ จนทำให้เราเห็นภาพตามได้ชัดเจน อินไปกันเนื้อเรื่องมากเลยทีเดียว หากแต่มันกลับทำให้เราคิดว่า... มันมากเกินไปรึเปล่านะที่เรื่องกว่าครึ่งเรื่องจะมาจมอยู่แค่ฉากเดียว มันเลยดีเหมือนเอื่อยๆ ใช้พื้นที่มากเกินไปอย่างไรก็ไม่รู้ ยิ่งบางจุดคิดว่าตัดสักหน่อยเสียก็ได้ อย่างตอนบรรยายถึงลักษณะว่าวธนู เอาแค่รูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไรก็พอ ไม่ต้องบอกว่าประเพณีใช้ทำอะไร เพราะเราคิดว่าในส่วนนี้ไม่ค่อยจำเป็นกับเนื้อเรื่องเท่าไหร่นัก

    ในช่วงท้ายเรื่องตอนที่พระเอก(คิดว่า) น่าจะเป็นผีแล้ว “ผู้ชายคนนั้นเดินออกมาจากห้อง” ในช่วงฉากนี้ไม่แน่ใจว่าท่านผู้เขียนต้องการจะสื่ออะไร จะเป็นยมทูตมารับวิญญาณ หรือเป็นผีตนอื่นๆ ทั่วๆ ไป หรือเป็นคน แล้วทำไมเขาต้องมองตัวเอกก่อนจะยิ้มเหยียดแล้วเดินจากไป ถ้ายังไงช่วยใส่รายละเอียดเพิ่มหน่อยนะครับคนอ่านจะได้คิดตามทัน

    ว่าแต่มันก็ชวนสับสนเหมือนกันนะครับ ว่าเอ... แล้วเรื่องมันเป็นยังไงล่ะนี่ ทำไมถึงไม่อยากให้เธอเจอเขา แม้จะเป้นเรื่องบังเอิญผมก็จะไม่ให้มันเกิดขึ้น แต่เพราะเธอจำเสียงของเขาได้ สรุปความสัมพันธ์ของผู้ชายคนนั้นกับเธอมันคืออะไรคนอ่านไม่เก็ทครับ ไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่คนอ่านบางคนตีความไปว่านางเอกถูกข่มขืน

    ผมชอบนะในตอนจบ แม้เธอจะมองไม่เห็นแต่ก็ยังสัมผัสได้ว่าเขายังอยู่รอบๆ ผมเดาว่าที่เธอถามลอยๆ เหมือนกับว่าใช่ พระเอกมั้ย แล้วพระเอกตอบกลับมาว่า อือ เราเอง รวมถึงตอนให้สัญญา ซึ่งเธอก็ไม่น่าจะได้ยิน แต่ก็ยังคงรู้สึกได้ ในจุดนี้ถ้าเขียนเพิ่มไปอีกว่าเธอหลับตายิ้มอย่างดีใจ ราวกับรับรู้ถึงคำสัญญานั้นได้ อะไรแบบนี้มันคงฟินไม่น้อย


    การดำเนินเรื่อง

    ในส่วนนี้ผมคงไม่พูดมากนัก เพราะส่วนหนึ่งผมก็ชอบแนวการดำเนินเรื่องของท่านนะ โดยทีแรกเป็นการบรรยายจากบุคคลที่สาม แล้วค่อยมาสลับเป็นบุคคลที่หนึ่งในตอนท้ายเรื่องซึ่งเราก็มองว่ามันรับกันดี ผิดกับเรื่องที่เราเขียนที่ปนมุมมองตัวละครก็อย่างน่าดูชม 555+ แต่ก็ขอติงอยู่เล็กน้อยในส่วนที่ต้นเรื่องค่อนข้างจะเอื่อยเฉื่อยไปนิด


    สรุปก็คือ เหมือนกับว่าท่านผู้เขียนจะมีปัญหากับการใช้คำเชื่อมอยู่เล็กน้อย สังเกตได้มักจะบรรยายตัดแบบห้วนๆ ซึ่งมันก็ดีกระชับดี แต่ขาดความสละสลวยไปบ้าง มีปัญหาด้านการบรรยายและการสื่อสารอยู่บ้าง เหมือนท่านต้องการจะสื่ออย่างหนึ่งแต่ผู้รับสารอย่างคนอ่านกลับตีความคนละอย่างกับที่ท่านต้องการจะสื่อจริงๆ การบรรยายองค์ประกอบฉากต่างๆ ยังขึ้นๆ ลงๆ บางจุดก็เห็นภาพชัดเจน แต่ก็ยังมีหลายจุดที่คลุมเครือมองไม่เห็นภาพ


    หากผิดพลาดประการใด ข้าพเจ้าใคร่ขออภัยมาด้วย ณ ที่นี้

    ด้วยรัก จากปันจี้ 5555+



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 กันยายน 2557 / 20:47
    #3
    0
  4. #2 protozoa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 11:02
    อ่านละยิ้มมม ปลื้มแมวจังค่ะ
    #2
    0
  5. วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 20:33
    น่ารักครับ  โซนน์ชอบ > ชอบแบบนี้ พอให้กร๊าวใจเล่น ๆ 

    รักแมวจัง 5555

    แอบเห็นคำผิดครับ  หากร่างกายกลบตอบสนอง  > กลับ  (อยู่ท่อนท้ายๆๆเลย)

    ตรง บรรทัดแรกครับ  ที่ว่าเสียงเตือนเฟซบุ๊คดังขึ้นในความรู้สึกเงียบงัน  > โซนน์ว่าไม่น่าจะบรรยายแบบนี้นะครับ   น่าจะบรรยายฉากมากกว่าบรรยายความรู้สึก  คือโซนน์หมายถึง ที่ท่านพี่แมงพิมพ์มามันเหมือนบอกว่าเป็นความรู้สึกของคนได้ยิน  แต่จากการบรรยาย...น่าจะเป็นฉากมากกว่า   ดังนั้น  อาจจะตัดคำว่า รู้สึก  ออกไปก็พอ  (แต่ก็แล้วแต่ท่านพี่แมงเลย) ^^

    #1
    0