จอมวายร้ายคุ้มครองรัก

ตอนที่ 5 : ตอน ยังไม่รู้ก็เจ็บแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,489 ครั้ง
    22 พ.ค. 62



ทักทาย

สงสัยว่านางเอกทำไมใส่ชุดไทย ก็ไม่มีอะไร ไปเที่ยวอยุธยาเห็นคนเขาใส่แล้วสวยดี อยากได้นางเอกใส่ชุดไทย เดี๋ยวหาเรื่องให้อนันตาได้ใส่ชุดไทย

วันนี้ไม่ว่างต้องพยายามปิดแฝด วันหลังมาปั่นให้อ่านกันต่อนะคะ ที่ลงงานดิบร่างแรกด้นสด มีข้อผิดพลาดอยู่เน้อ ว่างแล้วจะแก้อัพทับให้ใหม่


โคล์มองใบหน้าหล่อเหลาของไอรักแล้วคล้ายจะแปลกใจ แล้วหยิบโทรศัพท์หรูที่สุดในยุคนี้ขึ้นมาเปิดดูใบหน้าของเขาในวัยเด็ก เพราะวันก่อนเป็นวันเกิดของเขา น้องสาวตัวแสบ เคที่ อิเมอร์สัน   แท็กรูปในวัยเด็กที่เขาเอาลิ้นเลยไอติมมาที่เฟชบุ๊กส่วนตัวของเขา


ดวงตาคู่คมนัยน์ตาสีน้ำตาล เข้มดุดัน มองที่หน้าจอสี่เหลี่ยม แล้วมองหน้าไอรัก ที่กำลังกอดปลอบน้องสาว เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลถูกส่งมาเชิญโคล์ไปพักที่ห้องรับรอง


เขาหันไปมองสาวสวยซึ่งเป็นหนึ่งในทีมเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ โคล์ยิ้มมุปากเล็กน้อย แล้วกวักมือเรียกเธอมาใกล้


“มีอะไรให้ฉันรับใช้คะท่านประธาน”



เธอรีบอาสา เจ้าของโรงพยาบาลคนใหม่ทั้งหล่อ ทั้งเท่ห์ ได้ยินว่าโสด แต่ใครก็รู้อภิมหาเศรษฐีขนาดนี้ โสดหมายถึงยังไม่มีเป็นตัวเป็นตน


“คุณช่วยดูรูปนี้ แล้วมองหน้าเด็กคนนั้นคุณเห็นอะไร”


ประชาสัมพันธ์สาวเห็นเขานั่งโดดเด่นตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาในห้องฉุกเฉินเลยไม่ทันได้มองว่าหน้าห้องฉุกเฉินอีกฟากมีเด็กชายและเด็กหญิงตัวน้อยอยู่อีกสองคน


พอหันกลับไปมองสาวเจ้าใจหายตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม พิโธ่ ท่านประธานมีลูกแล้ว


“ขอโทษค่ะ ไม่รู้ว่าท่านประธานเอาลูกมาด้วย เดี๋ยวดิฉันจะไปสั่งให้พนักงานเตรียมอาหารว่างให้คุณหนูทั้งสองนะคะ”


“ลูก!


โคล์เริ่มมั่นใจเขาไม่ได้คิดมาก ถ้าทีมบอดี้การ์ดยืนอยู่ตรงนี้เขาจะสั่งให้พวกมันตอบมาทีละคนว่าเหมือนกันมากขนาดนั้นจริงหรือเปล่า แต่เขาไล่พวกมันไปอยู่ในส่วนของแคนทีนโรงพยาบาล จะได้ไม่มาเดินเกะกะ เกรงว่าผู้มารับบริการจะรู้สึกกดดัน


“เธอไปได้แล้ว” เขาปัดมือบอกพนักงานสาวคนนั้น


“แต่ผู้อำนวยการให้มาเชิญท่านไปที่ห้องรับรองนะคะ”


โคล์เงยหน้าขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ หน้าตาเขาหล่อจัด แต่ค่อนข้างดุดัน ทำให้ประชาสัมพันธ์หรือสึกเย็นวาบแล้วถอยหลังไปสองก้าว


โคล์ว่าดุๆ“ถ้าญาติเธออยู่ในห้องฉุกเฉิน เธอจะมีอารมณ์กินของว่างไหม ไปทำงานของเธอเถอะ”

เท่านี้หญิงสาวก็รีบถอยไปอย่างว่องไว


ญาติหรือผู้หญิงที่เขาใช้ร่างกายเธอราวกับสูบวิญญาณเพียงสามวัน เขารับเป็นญาติตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ไม่รู้จะใช้สรรพนามใดเรียก อนันตา


โคล์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินเข้าไปหาไอรักและอิ่มอุ่นที่สีหน้าเป็นกังวล แล้วถามอีกครั้ง


“แม่ของพวกเธอเคยบอกไหม ว่าพ่อที่กินข้าวติดคอตาย ของพวกเธอเขาชื่ออะไร”


เด็กน้อยเงยหน้ามองโคล์ ผู้ชายตัวสูงคนนี้เป็นใครก็ไม่รู้ แต่นั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉินตั้งแต่แม่ถูกพาเข้าไปแล้วยังมาถามเรื่องพ่อที่พวกเขาไม่ได้สนใจนัก


 ไอรักเป็นพี่เขามองหน้าน้องสาวแล้วตอบ “เคยบอกครับ”


“งั้นดีเลย ช่วยบอกลุงหน่อยพ่อพวกหนูชื่ออะไร” โคล์มองเด็กหญิงเด็กชายด้วยแววตาอ่อนลง ต่างจากมองพนักงานสาวเมื่อครู่ ไม่รู้สิเขารู้สึกถูกชะตากับเด็กแฝดคู่นี้


ไอรักตอบเต็มเสียง “พ่อผมชื่อ จอนนี่ วอคเกอร์ ครับ”


“จอห์นนี วอล์อกเกอร์!


โคล์ สบกรามแน่น กับอารมรณ์ซับซ้อนที่ถาโถมเข้ามาในใจ อนันตาไม่ได้ท้องกับวิสกี้ชั้นดีระดับโลก เป็นไปได้มากที่เธอจะโกรธเขา เพราะถูกเขาจับกรอกเหล้าจอห์นนี วอล์กเกอร์เกือบทั้งขวด คิดมาถึงตรงนี้โคล์ข่มอารมณ์สะเทือนใจ ความจริงใกล้เข้ามา แต่เขาอยากถามจากอนันตาจากปาก แต่เธอปากหนักจะตาย


“ขอบใจหนูน้อย เธอชื่ออะไร”


เขาบอกเด็กๆ และยิ้มให้ แต่เด็กผู้ชายดูไม่ชอบหน้าเขาเท่าไหร่ “ไอรักครับ” ไอรักหันไปลูบหัวน้อง

“แม่ตาไม่เป็นอะไรหรอกอิ่ม เดี๋ยวแม่เราก็หายแล้ว แม่เราเก่งจะตายไม่กินไม่นอนได้ตั้งหลายวัน” ไอรักชินกับภาพที่เห็นแม่ทำงานตลอดทั้งวัน


“อะ อิ่ม อิ่ม สงสารแม่ตา” อิ่มอุ่นสะอึกสะอื้น


ภาพนั้นทำให้โคล์รู้สึกเครียด ความรู้สึกสงสารเด็กน้อยพลุ่งขึ้นอย่างรุนแรง ขออย่าให้เป็นแบบที่คิด พระเจ้าถ้าเป็นแบบที่คิด


รสชาติขมเผื่นล้นทะลัก โคล์ย่อตัวลไป แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนนุ่มราคาแพงซับน้ำตาให้เด็กน้อย ทว่าใครบางคนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเด็กน้อยทั้งสอง ในมือหอบของเยี่ยม และอาหารดีๆ อีกหลายชนิด


ไอรัก และอิ่มอุ่น สีหน้าเปลี่ยนทันทีผุดลุกจากเก้าอี้วิ่งไปหาผู้ชายคนนั้น โคล์เก็บผ้าเช็ดหน้าลงกระเป๋าอย่างเก้อๆ


ใครวะ


เสียงไอรัก และอิ่มอุ่น แย่งกันพูด “ลุงคริตไปไหนมา แม่ตาป่วย แม่ตาน่าสงสารม๊ากมาก พี่พยาบาลพาไปห้องโน้นตั้งนานยังไม่ออกมา” อิ่มอุ่นรีบบอกแล้วกอดร้อยตรีชาคริตไม่ยอมปล่อย


นัยน์ตาคมดุมองภาพเหล่านั้น เจ็บร้าวในอกแปลบๆ ขนาดเขายังไม่ได้ใกล้ความจริง เพียงแค่คิดว่ามีลูก แล้วลูกไปกอดคนอื่น มันเจ็บ มันเจ็บเหมือนโดนเข็มแหลมคมทิ่มแทง


ร้อยตรี ชาคริต ยกมือลูบหัวเด็กน้อยทั้งสอง เขาถูกส่งไปดูแลความสงบทางภาคใต้ เพิ่งจะมีเวลาได้กลับบ้าน พอไปหาที่บ้านก็ได้รับข่าวร้าย คนข้างบ้านบอกว่าเห็นอนันตาจูงลูกๆ ออกจากบ้านบอกจะมาโรงพยาบาล โรงพยาบาลแห่งนี้ใก้ลที่สุดเขาเลยตามมาที่นี่ 


เขารู้จักกับคนในโรงพยาบาลหลายคน เพราะเคยนำตัวพลทหารมาส่งที่โรงพยาบาลนี้หลายครั้ง เลยโทรมาถามแล้วรู้ว่าอนันตามาที่โรงพยาบาลจริงๆ เลยรีบตามมาดู


“ลุงคริตขอโทษนะครับ ลุงถูกส่งไปฝึกทหารที่ชายแดนใต้ เพิ่งได้กลับมา คิดถึงเราทั้งสองคนมากรู้ไหม”


“ไอรักก็คิดถึงลุงคริต ห่วงแม่ตามาก แต่ไม่ร้องไห้ เพราะลุงคริตสอนผู้ชายต้องปกป้องคนที่อ่อนแอ และอย่าทำตัวอ่อนแอ”


โคล์กำมือแน่น รู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาตุบๆ มันเป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เหมือนสวมสร้อยอยู่ แล้วถูกคนกระชากไปจากคอ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.489K ครั้ง

1,445 ความคิดเห็น

  1. #221 kiume (@kiume) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 15:35
    แง้ พ่อจอนนี่กินเหล้า เอ้ย กินข้าวติดคอตาย 5555
    #221
    0
  2. #91 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 09:56

    อืม สมน้ำหน้าโคล์

    #91
    0
  3. #78 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 19:12
    นี่มันนิยายตลกพ่อเป็นเหล้า
    #78
    0
  4. #58 LAM1 (@lamyai1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 14:21

    สนุกมาก ๆ เลยค่ะ พ่ออิ่มอุ่นกินข้างติดคอตาย!!! เป็นกำลังใจให้คนต่งนะคะ

    #58
    0
  5. #50 Taa Mon (@taamon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 07:53

    น่ารักมากกกก

    #50
    1
    • #50-1 บุษบาบัณ (@maneemala) (จากตอนที่ 5)
      22 พฤษภาคม 2562 / 11:17
      ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะ ฝากติดตามจ้า
      #50-1
  6. #49 มะลิ. สีมุก (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 13:12

    รออออจร้าาา

    #49
    1
  7. #46 Poppylovely123 (@Poppylovely123) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:00
    ชอบค่ะรออัพต่อนะคะ
    #46
    1
  8. #44 pimpisakumkong (@pimpisakumkong) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 20:15
    รอๆๆๆคะไรท์ สนุกม่กชอบที้สุด ขำชื่อพ่อก็ขำ สงสารแม่ตาก็สงสาร แต่ตอนนี้คนที่น่าสงสารสุดคือคุณพ่อนี่แหละ5555
    #44
    1
    • #44-1 บุษบาบัณ (@maneemala) (จากตอนที่ 5)
      22 พฤษภาคม 2562 / 11:19
      สงสารไรท์ด้วยค่ะ เขียนนิยายหาค่าข้าวกิน น่าสงสรกว่าน้องตากับเด็กๆ อีก
      #44-1
  9. #43 Gigaset (@Gigaset) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 17:41

    ตอนแรกอ่านบทนี้น่าสงสารสามแม่ลูกมากอ่ะแต่มาหลุดขำก๊ากตรงพระเอกถามชื่อพ่อนี่หล่ะนางเอกก็เข้าใจคิดน่ะ-เพราะกินข้าวติดคอเรื่องชื่อยิ่งไปใหญ่เลย จอห์นนี วอล์อกเกอร์555555

    #43
    1
    • #43-1 บุษบาบัณ (@maneemala) (จากตอนที่ 5)
      22 พฤษภาคม 2562 / 11:19
      นั่นสิ คนเขียนต้องพิจรณา ทำไมเขาฮากันล่ะ ไม่มีัใครเสียน้ำตาเลย
      #43-1
  10. #42 sangketkij (@sangketkij) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 17:37
    อืมมมมมม

    พ่อชื่อจอนนี่

    วอคเกอร์

    ข้าวติดคอตาย แม่เลยต้องลำบากเลี้ยงลูกลำพัง.
    #42
    1