[ Fic Creepypasta] PSYCHO

ตอนที่ 2 : CHAPTER 2 : เริ่มภารกิจกับแม่มดปริศนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    2 พ.ย. 62

     ผ่านไปสองวันหลังจากที่เจฟฟ์มาบ้านของเธอ เธอก็ไม่ได้เจอเจฟฟ์อีกเลย


     หรือว่าจะโดนทำโทษกันนะ?


     "คิดอะไรอยู่?" ชายหนุ่มผู้มีตาสีดำและผมสีดำไฮไลท์สีม่วงตรงปลายๆไม่ต่างจากเธอเอ่ยถาม ที่มุมปากกับตามตัวมีรอยเย็บ 


     พี่ชายของเธอ กริมม์ 


     กริม่าไม่ตอบอะไร เธอนั่งเขี่ยผักที่อยู่ในจานโดยไม่สนใจพี่ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้า


     กริมม์ถอนหายใจเบาๆ เขาลุกขึ้นไปหยิบซองเอกสารที่อยู่ในกระเป๋าขึ้นมาแล้วยื่นไปให้น้องสาว


     "ภารกิจใหม่"


     กริมม่ารับมันมาอ่านเนื้อหาคร่าวๆ "ออกเดินทางตอนไหนล่ะ?"


     "ตอนนี้เลย" กริมม์ตอบกลับไป เขาก้มมองดูนาฬิกาข้อมือ "ถ้าทำงานเสร็จจะไปพักอยู่ที่คฤหาสน์สเลนเดอร์ก็ได้นะ เพราะพี่จะไปทำงานสักพัก"


     "เข้าใจแล้ว โชคดีล่ะ"


     "อือ" กริมม์เดินเข้ามาหอมแก้มน้องสาวของตัวเอง ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป


     กริม่าลุกขึ้นเก็บจานและทำความสะอาดโต๊ะกินข้าวก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบน


     กริม่าจัดกระเป๋าเดินทางก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้า


     เธอแต่งกายด้วยเสื้อคอเต่าสีขาวสวมทับด้วยโค้ทสีดำ ท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นสีดำ รองเท้าบูทสั้นสีดำ


     กริม่าหยิบแมสปิดปากสีขาวขึ้นมาใส่แล้วเดินออกจากบ้านไป



     ในช่วงเย็นๆของหมู่บ้านแห่งหนึ่ง กริม่าเดินลากกระเป๋าเดินทางเพื่อไปที่บ้านพักที่เธอเช่าเอาไว้


     หมู่บ้านที่นี่ถูกล้อมรอบไปด้วยป่า ตรงกลางของหมู่บ้านนี้มีเสาไม้กางเขนขนาดใหญ่ตั้งเด่นหรา บนเสานั้นมีร่างของหญิงสาวถูกตรึงติดกับเสาโดยมัดแขนกับขาของหล่อน แล้วตอกตะปูไปที่มือกับเท้า


     กริม่ายืนมองด้วยสายตาเรียบเฉย


     มนุษย์ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่โหดร้ายเสียจริง


     "นักท่องเที่ยวเหรอจ๊ะ?" หญิงชราคนหนึ่งทักเธอขึ้นมา


     "ค่ะ" กริม่าตอบกลับไป เธอชี้ไปหญิงสาวคนนั้น "ทำไมถึงตรึงผู้หญิงคนนั้นไว้กับเสานั่นด้วยล่ะ?"


     "อ๋อ~ พอดีว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่มดน่ะ ต้องขอโทษด้วยนะจ๊ะที่ทำให้ต้องเห็นภาพอย่างนี้"


     "แม่มดงั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่าต้องเผาเหรอคะ?"


     "ความจริงต้องเผานั่นแหละ แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมรับสารภาพ พวกเราจึงต้องทรมาณ" หญิงชราตอบกลับไป เธอให้อย่างเสแสร้ง


     "แล้วพวกคุณใช้อะไรเป็นหลักฐานเรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่มดล่ะ" กริม่าเอ่ยเสียงเรียบ


     หญิงชาหุบยิ้มลงทันที ทั้งสองจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่ก็กลับมาทำหน้าปกติอีกครั้ง


     "แม่หนูเห็นคฤหาสน์ที่ตั้งอยู่ตรงนั้นไหม" เธอชี้ไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน "คุณมิลเลอร์ เจ้าของคฤหาสน์นั้นมีความสามารถในการตรวจจับพ่อมดแม่มด"


     "เขาเป็นคนบอกพวกเราเอง"


     กริม่าพยักหน้านิดๆ เธอสำรวจหมู่บ้านรอบๆก่อนจะชะงักเมื่อไปสบตากับผู้ชายคนหนึ่งเข้า ผิวสีขาวซีด ผมสีดำยาวเลยบ่า เสื้อฮูดสีขาว ถึงแม้ว่าเขาจะใส่แมสสีขาวจนปิดไปครึ่งหน้านั้น แต่ลักษณะการแต่งกายกลับดูคุ้นเคยเหมือนกับ---


     ---เจฟฟ์ เดอะ คิลเลอร์?


     กริม่าผละออกมาจากหญิงชรา แล้วเดินตรงไปที่เจฟฟ์ก่อนจะลากเขาเข้าซอย


     "ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้"


     เจฟฟ์เลิกคิ้วอย่างกวนๆ "ฉันบอกแล้วไงว่าจะตามฆ่าเธอจนกว่าเธอจะตาย"


     "นายนี่ดื้อด้านซะจริง" เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย "แล้วรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่"


     "สเลนเดอร์แมนบอกฉันมา ฉันก็เลยล่วงหน้ามาก่อน"


     กริม่ากุมขมับ นี่ถ้าเกิดว่าเจฟฟ์เป็นศัตรูป่านนี้เธอตายไปแล้ว


     "จะกลัวไปทำไมในเมื่อเธอเป็นอมตะ" เจฟฟ์ที่ยืนพิงกำแพงพูดขึ้นมา


     "กึ่งอมตะ อ่า...แต่เอาจริงๆก็ออกแนวฟื้นฟูร่างกายเร็วอะไรประมาณนั้น ถ้าโดนตัดหัวอะไรเทือกๆนั้นก็ตายเหมือนกัน"


     "ก็คล้ายๆกันแหละน่า..."


     เอาที่นายสบายใจเลย-_-


     "ถ้าไม่มีอะไรแล้วงั้นฉันล่ะ" ว่าจบเจฟฟ์ก็เดินหายเข้าไปปะปนกับชาวบ้านทันที





     ในช่วงกลางคืนที่ใครๆก็ต่างเข้านอนกันแล้วยังมีหญิงสาวจากต่างถิ่นคนหนึ่งที่กำลังวิ่งไปทางคฤหาสน์หลังใหญ่ท้ายหมู่บ้าน


     กริม่าแอบลักลอบเข้าไปที่สวนหลังบ้านของคฤหาสน์ เธอสะเดาะกุญแจบ้านแล้วแอบเข้าไป


     กริม่าแต่งกายด้วยเสื้อฮูดสีเทากับกางเกงขาสั้นสีดำ รองเท้าผ้าใบสีดำ แมสสีขาวถูกถอดออกแทนที่ด้วยหน้ากากสีขาวที่มีรอยหักปิดครึ่งหน้า ตรงตานั้นกลวงโบ๋และมีของเหลวสีดำไหลออกมา 


     เมื่อกริม่าลอบเข้ามาในคฤหาสน์ได้เธอก็เดินไปที่ห้องโถงของคฤหาสน์ เดินไปได้สักพักเธอก็พบกับศพคนรับใช้ที่ตายเกลื่อนกลาด


     "มาช้า"


     เสียงปริศนาดังขึ้นมาจากด้านหลัง กริม่าหันกลับไปตวัดขาเตะทันที แต่อีกฝ่ายนั้นกระโดดถอยออกมาได้ทัน


     "ไม่ยักจะรู้ว่าเธอใส่หน้ากากด้วย"


     "เจฟฟ์!?"


     กริม่าร้องเสียงดัง เจฟฟ์เดินเข้ามาประชิดตัวแล้วยกมือขึ้นมาปิดปากเธอ เขาเอานิ้วชี้แตะที่ปากตัวเอง


     "ชู่วววว" เจฟฟ์เอามือที่ปิดปากหญิงสาวออก "เดี๋ยวเจ้าพวกที่เหลือก็รู้หรอก"


     กริม่าพยักหน้าช้าๆก่อนจะเบ้ปาก สเลนเดอร์แมนบอกเรื่องนี้กับเจฟฟ์แน่ๆ


     "แค่ฆ่าเจ้าของคฤหาสน์ใช่ไหม?" เจฟฟ์เอ่ยถาม เขาเดินไปเปิดประตูทุกห้องที่อยู่ในคฤหาสน์โดยมีกริม่าเดินตามหลัง


     "เปล่า ภารกิจของฉันคือฆ่าทุกคน" 


     เจฟฟ์หยุดเดินกระทันหันจนกริม่าชนเข้ากับหลังคนตรงหน้าจังๆ


     "ทุกคน?"


     กริม่ายกมือขึ้นกอดอก "ทุกคนที่อยู่ในหมู่บ้านนี้"


     "จริงดิ? แล้วเธอจะทำยังไงกัน?" เจฟฟ์โบกมีดในมือไปมา "คนในหมู่บ้านมีตั้งเยอะ คืนนี้ทั้งคืนก็ไม่ครบหรอกนะ เผลอๆอาจโดนจับได้ก่อนเสร็จภารกิจ"


     "ก็ใช้ระเบิดไง" กริม่าเอียงคอเล็กน้อย เธอชูสวิตฟ์ระเบิดขึ้นมาโชว์ให้เห็น


     เจฟฟ์ที่ได้ยินดังนั้นยกมือกุมขมับ


     ให้ตายสิ ยัยนี่ไปติดตั้งระเบิดตั้งแต่เมื่อไหร่กัน


     เจฟฟ์เปิดประตูเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง เมื่อทั้งสองก้าวเข้าไปก็ได้กลิ่นคาวเลือดลอยมาแตะจมูก


     เมื่อเดินตามกลิ่นเลือดไป ก็พบกับร่างไร้ลมหายใจของเจ้าของคฤหาสน์นี้ ศพของมิลเลอร์ถูกตรึงไว้กับกำแพงบ้านในท่าที่เหมือนกับหญิงสาวที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นแม่มด


     กริม่าขมวดคิ้วอย่างเคร่งเครียด


     แม่มดงั้นเหรอ?


     กริม่าเบิกตากว้าง เธอผลักเจฟฟ์ออกไปก่อนที่ร่างของเธอจะลอยไปอัดกับกำแพงอีกฟากอย่างแรง


     "อึก---!"


     เจฟฟ์รีบวิ่งเข้ามาดูอาการทันที ข้างหลังของเขามีหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศแล้วกำลังลอยเข้ามาใกล้ๆพวกเขา


     "ให้ตายสิ ไม่นึกว่าแกจะเป็นแม่มดตัวจริง" กริม่าเค้นยิ้มออกมา 


     "งั้นเหรอ ฉันก็ไม่นึกว่าเจฟฟ์ เดอะ คิลเลอร์ ก็มาที่นี่" แม่มดสาวยกยิ้มขึ้นมา "นึกว่าเธอจะมาคนเดียวซะอีก กริม่า เดอะ คิลเลอร์"


     เจฟฟ์หันขวับมาทางเธอ "ไม่เห็นบอกเลยว่ามีฉายาด้วย"


     "งะ---เงียบไปเลย!"


     "แล้วเธอเป็นใครกัน?" กริม่าหันมาถามหญิงสาว


     "จะบอกให้ก็ได้ ฉันชื่อเบียทริส ยินดีที่ได้รู้จักและก็ลาก่อน" 


     จู่ๆก็มีมีดลอยอยู่รอบตัวของเบียทริส 


     "เพราะพวกแกจะต้องตายอยู่ที่นี่!"


     มีดที่อยู่รอบตัวของเบียทริสพุ่งมาทั้งนักฆ่าทั้งสอง เจฟฟ์กับกริม่ากระโดดหลบหลีกคมมีดอย่างคล่องแคล่ว แต่ก็ยังมีพลาดโดนบาดบ้าง


     กริม่าปามีดใส่เบียทริสพร้อมกับหลบหลีกไปพร้อมกัน แต่การที่ยัยแม่มดนั่นลอยอยู่ทำให้เธอจัดการได้ยาก


     ดวงตาภายใต้หน้ากากเหลือบไปเห็นปืนที่วางอยู่ที่พื้น กริม่ากลิ้งไปหยิบปืนขึ้นมาก่อนจะลั่นไกออกไป


     ปัง!


     เสียงลั่นไกดังขึ้นมา เบียทริสยกมือขึ้นมากุมที่ไหล่ขวาที่โดนยิง


     กริม่าจับมือของเจฟก่อนจะพาวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว เธอพาเจฟแอบอยู่ในห้องห้องหนึ่ง


     "มีวิธีที่จะสู้กับยัยนั่นไหม?" เจฟฟ์เอ่ยถาม


     "มี เราต้องระเบิดที่นี่ทิ้งแล้วรีบวิ่งเข้าไปในป่าเพื่อโปล่ไปที่คฤหาสน์สเลนเดอร์" กริม่าเอ่ยพลางนับกระสุนปืนที่เหลือ "ฉันยังมีแรงพานายเทเลพอร์ตไปอยู่"


     "เทเลพอร์ตงั้นเหรอ? ทำไมไม่ใช่ตั้งแต่แรกล่ะเฟ้ย!"


     "เงียบหน่อยสิ! การเทเลพอร์ตสำหรับฉันมันกินพลังงานไปมาก เพราะงั้นฉันจึงจะใช้เฉพาะเวลาจำเป็นเท่านั้น"


     "แล้วก็ เสียงดังอย่างนี่นาย เดี๋ยวยัยนั่นก็---"


     "เจอแล้ว~"


     ทั้งสองหันไปมองข้างหลังอย่างตกใจ เบียทริสค่อยลอยมาหาพวกเธออย่างช้าๆ กริม่ามองไปที่มือของเบียทริส ก่อนที่จะได้รับรู้ถึงอันตราย


     เธอพลักเจฟฟ์ออกไปก่อนที่ร่างของเธอจะถูกไม้อันแหลมคมเสียบทะลุร่าง กริม่ากระอักเลือดออกมา


     ไม้ที่ถูกเสกออกมาสลายหายไปเมื่อหน้าที่ของมันเสร็จสิ้น เจฟฟ์รีบวิ่งมาทางเธอทันที


     เจฟฟ์สังเกตถึงสิ่งผิดปกติของคนตรงหน้า


     การสมานแผลของกริม่าหายช้ากว่าปกติ


     "ฉันจะแบกเธอเอง" เจฟฟ์อุ้มกริม่าขึ้นหลังทันที 


     กริม่าที่ไม่ได้ตั้งตัวกอดคอเจฟฟ์แน่น


     "คลายแขนหน่อยสิ"


     "โทษที" กริม่าคลายแรงออก "วิ่งไปเรื่อยๆเลย อย่าหยุด"


     เจฟฟ์เลิกคิ้วอย่างสงสัย "ทำไม?"


     "ถ้าอยากรอดออกไปก็ทำตามที่ฉันพูดเถอะน่า..."


     เจฟฟ์ที่ได้ยินอย่างนั้นจึงเงียบลง เขาจึงวิ่งตามคำสั่งของหญิงสาว


     ฟึ่บ!


     ร่างของฆาตกรทั้งสองหายไปจากสายตาของเบียทริสทันที



     "เมื่อถึงแถวป่าเมื่อไหร่ ฉันจะระเบิดที่นี่ทิ้งทันที" กริม่าพูด เธอหยิบสวิตฟ์ระเบิดขึ้นมากำแน่น


     "นั่นคือแผนงั้นเหรอ"


     "อือ"


     เจฟฟ์วิ่งไปเรื่อยๆโดยมีกริม่าเทเลพอร์ตเพื่อย่นระยะทาง


     ก้อนหินขนาดใหญ่ก้อนหนึ่งลอยมา กริม่าทำการเทเลพอร์ตตัวเธอกับเจฟฟ์รอดออกมาอย่างหวุดหวิด


     "อย่าหลับล่ะ ถ้าเธอหลับมีโอกาสตายได้นะ" เจฟฟ์พูดเมื่อเห็นหญิงสาวบนหลังใกล้หมดสติเต็มที


     "นายอยากให้ฉันตายไม่ใช่รึไง" กริม่าถามด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง 


     ตอนนี้พลังของเธอใกล้หมดลงแล้ว


     เจฟฟ์หัวเราะในลำคอเล็กน้อย


     "คนที่ทำให้เธอตายได้มีแค่ฉันเท่านั้น"


     กริม่าทำหน้าตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดของเจฟฟ์ ไม่น่าเชื่อเลยว่าเจฟฟ์จะพูดอะไรอย่างนี้ด้วย


     ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามตั้งสติมากแค่ไหนก็ไม่สามารถทนได้พิษบาดแผลได้ สุดท้ายกริม่าจึงใช้พลังเฮือกสุดท้ายพาเจฟฟ์กับตัวเธอไปด้านหน้าของป่า


     ฟุบ


     หมับ!


     กริม่าฟุบบนหลังของเจฟฟ์ เธอเผลอปล่อยสวิตฟ์ระเบิดลง ยังโชคดีที่เจฟฟืรับมันทัน


     เจฟฟ์กระชับกริม่าที่อยู่บนหลังกันตก เขาหันหน้าเข้าหาหมู่บ้าน แล้วชูนิ้วกลางขึ้น


     "ไปตายซะไอ้เวรเอ้ย!"


     ตู้มมม!!!---


     เมื่อเจฟฟ์กดสวิตฟ์ระเบิด เขาก็รีบวิ่งเข้าป่าไปทันที



     ตึก ตึก ตึก 


     เสียงวิ่งดังสม่ำเสมอ เจฟฟ์รีบวิ่งเพิ่อไปคฤหาสน์สเลนเดอร์แมนทันที


     แต่ดูท่าวันนี้พวกเขาคงจะโชคร้ายไปหน่อย เพราะด้านหลังของเขานั้นมีสิ่งมีชีวิตประหลาดกำลังไล่ตามอยุ่


     The Rake


     สิ่งมีชีวิตประหลาดที่เขาเกลียดที่สุด


     เดอะเรคทำการพุ่งเข้าใส่ทั้งสองทันที เจฟฟ์ที่เสียการทรงตัวเผลอปล่อยร่างของกริม่า 


     ร่างของหญิงสาวกลิ้งไปชนกับต้นไม้ เจฟฟ์ทำท่าจะเข้าไปหาแต่ก็ถูกเดอะเรคขวาง


     เจฟฟ์สถบอย่างไม่สบอารมณ์ สายตามองไปเห็นเดอะเรคอีกตัวหนึ่งที่กำลังเข้าไปหากริม่า


     "อย่าแตะต้องเธอ!" 


     เจฟฟ์ทำท่าพุ่งเข้าไปช่วยแต่ก็ทำไม่ได้เพราะยังมีเดอะเรคตัวหนึ่งขวางอยู่เขาทำการสู้กับเดอะเรคตัวข้างหน้าเพื่อรีบไปช่วยกริม่าเร็วๆ


     ฉึก!


     คมเล็บแหลมคมของเดอะเรคแทงเขาไปที่ขาของเจฟฟ์ เขาเอามือกุมขาข้างที่ถูกแทง 


     เขาสู้กับมันได้ไม่เต็มที่เพราะเป็นห่วงอีกฝ่ายที่ไม่ได้สติ


     แล้วทำไมเขาถึงเป็นห่วงกริม่าขนาดนั้นกันล่ะ?


     เดอะเรคพุ่งเข้าใส่เจฟฟ์ เจฟฟ์ยกแขนขึ้นป้องกันตัว แต่ว่า...


     ปัง!


     กระสุนนัดหนึ่งยิงเจาะหัวเดอะเรค ร่างของเดอะเรคล้มลงแล้วสลายหายไปเผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ถือปืนอยู่


     "นี่แก..." เจฟฟ์ขมวดคิ้วเมื่อเห็นบุคคลคุ้นเคย 


     ชายตรงหน้าเขาแต่งกายด้วยฮูดสีเหลือง ใส่หน้ากากสีดำและมีสีแดงวาดบนหน้ากากเป็นรูปหน้าบึ้ง


     "สภาพทุเรศจริง" ชายสวมหน้ากากสีขาวตรงตากับปากสีดำพูด บนหลังของเขามีร่างของกริม่าอยู่ 


     ข้างหลังของชายสวมหน้ากาก มีชายคนหนึ่งถือขวานเดินมายืนข้างๆ เขาสวมแว่นตาสีส้มอันเป็นเอกลักษณ์


     ชายเสื้อฮูดชายใส่แว่นสีส้มพยุงเจฟฟ์ให้ลุกขึ้น 


     "รีบไปกันเถอะ มาสเตอร์รออยู่" 


     เมิ่อสิ้นคำพูด พวกเขาทำการเดินทางไปที่คฤหาสน์ทันที



     Talk :

     บอกเลยว่าตอนนี้ตันสุดๆเพราะไรท์ไม่รู้ว่าจะอธิบายฉากต่อสู้กับลักษณะของตัวละครยังไงดี

     แล้วก็ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่าที่คอยให้กำลังไรท์นะคะ

     พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ บาย~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #2 PvP_arena86 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 19:02

    ค่ะ จะรอต่อไปนะคร้าาาาhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-09.png

    #2
    0