[Fic Undertale all au] Hey guys! ขออยู่อย่างสงบทีเถอะ (BL&NL)

ตอนที่ 8 : CHAPTER 08 | นักล่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    29 ต.ค. 63

     เช้าวันถัดมา นิกซ์ก้มตัวหยิบน้ำเปล่าในตู้เย็นออกมาดื่ม หลังจากได้ทำการบอกลาสแวปพาไพรัสกับสแวปแซนส์เป็นที่เรียบร้อย


     แน่นอนว่าทุกคนต่างเสียเวลาปลอบบลูให้เลิกร้องไปหลายชั่วโมงเลยล่ะ...


     ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้สแวปแซนส์ถึงติดเธอนัก— คงเพราะเป็นน้องเหมือนกันงั้นเหรอ?


     เธอนั่งลงที่โซฟา หนวดขมับของตัวเองไปพลางระหว่างรอนอกซ์ออกไปซื้อของ


     เกี่ยวกับองค์กรนั่น— เกี่ยวกับพวกเชเซน มันน่าแปลกที่จะส่งคนมาจัดการเธอแค่นั้น


     แต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรมาก เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาเสียก่อน


     ตรู๊ดดด ตรู๊ดดด


     ติ๊ด!


     "ว่าไงนอกซ์"


     "เฮ้นิกซ์ มีของอะไรที่เธออยากได้ไหม?" ปลายสายเอ่ยถามผู้เป็นน้อง


     นิกซ์ลุกขึ้นไปเปิดประตูตู้เย็น "น้ำส้มหนึ่ง น้ำแอปเปิ้ลหนึ่ง น้ำองุ่นหนึ่ง ช็อคโกแลตด้วย"


     "กินช็อคโกแลตเยอะระวังอ้วนนะ"


     "เงียบไปเลยน่า" เธอปิดตู้เย็น "เมื่อไหร่ฉันจะได้ไปเรียนเนี่ย?"


     แหง่ล่ะ ได้ไปเรียนแค่วันเดียวจากนั้นก็ลายาวเลย


     "เมื่อแผลหาย"


     "แผลฉันหายตั้งนานแล้วไหม? ช่างมันเถอะ แค่นี้นะ"


     ว่าจบเธอก็กดวางสายไป ในจังหวะที่หญิงสาวจะเดินไปนั่งบนโซฟานั้น หูที่ได้ดีกว่าคนทั่วไปก็ได้ยินเสียงบางอย่างในบ้าน


     นิกซ์ขมวดคิ้ว เธอเดินรอบบ้านเพื่อตามหาที่มาของเสียง ก่อนจะเดินไปข้างบนที่เป็นห้องนอนของเธอ


     ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก


     ยิ่งเดินไปใกล้เตียงนอนมากเท่าไหร่ เสียงก็ดังและเร็วมากขึ้นเท่านั้น


     เธอก้มตัวมองลงไปใต้เตียงของตัวเอง ตาคมเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นบางสิ่งวางไว้อยู่


     ระเบิดเวลา!


     ก่อนที่จะได้ทำอะไร เสียงระเบิดก็ดังกัมปนาท


     ตู้ม!!!—



     "นิกซ์!"


     แอสเรียลรีบเร่งลงจากรถยนต์คันหรูของตัวเองไปหาเพื่อนสาวที่มีหมอทำแผลให้อยู่


     "ไม่เป็นอะไรนะ บาดเจ็บตรงไหนไหม!?"


     นิกซ์ส่ายหน้าให้ โบกมือไล่ให้หมอไปที่อื่น จริงๆอีกฝ่ายก็ไม่ยอมจะดื้อดึงตรวจร่างกายเธอหายได้ จนเธอต้องปล่อยออร่าออกมาขู่


     นิกซ์ดึงเสื้อฮู้ดตัวโปรดมาคลุมตัว "เกือบๆ ดีนะที่ฉันเทเลพอร์ตออกมาทัน"


     ตาคมตวัดไปมองพวกนอกซ์ที่เดินมาทางนี้พร้อมกับทอเรียล


     "เอ่อ— หนูไม่เป็นอะไรค่ะคุณทอเรียล" เธอชิงพูดขึ้นก่อนที่แพะสาวจะเอ่ยถาม "สบายดีมากๆ เห็นไหมคะ?"


     "จ้ะ ฉันรู้แล้วเด็กน้อย" ทอเรียลมองมาทางเธออย่างอ่อนโยน มือที่ปกคลุมด้วยเส้นขนสีขาวลูบหัวเธอเบาๆ


     "แต่ฉันไม่ไว้ใจให้เธออยู่คนเดียวแล้วนิกซ์"


     หญิงสาวผมสีนิลนิ่งลง ตาคมเหล่มองแซนส์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง


     "คุณ— คุณจะให้หนูไปอยู่กับแซนส์?"


     ทอเรียลพยักหน้าแทนคำตอบ "การที่ได้อยู่กับแซนส์นั้นมันปลอดภัยกว่า"


     "แล้วฟริกส์เธอจะไปอยู่ที่ไหน?"


     "ก็อยู่กับแซนส์นี่แหละจ้ะ แต่บางวันฉันก็จะพาเธอไปอยู่ด้วย"


     นิกซ์นิ่งเงียบ คงมีแต่ทางเดียวคือการตอบตกลง เพราะต่อให้เธอชักแม่น้ำทั้งห้ายังไงก็คงไม่สามารถห้ามความคิดแพะสาวคนนี้ได้อยู่ดี


     "ก็ได้ค่ะ" เธอตอบตกลง ก่อนที่จะกอดทอเรียลเมื่อเธอจะกลับบ้าน


     นิกซ์หันไปมองแซนส์ พาไพรัส ฟริกส์และนอกซ์ เธอลอบถอนหายใจออกมา


     "เอาล่ะ ฉันต้องไปซื้อเสื้อผ้าใหม่หมด"



     พวกเขาทั้งหมดต่างพากันเลือกห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใกล้ๆบ้าน โดยแซนส์กับพาไพรัสนั้นก็ทำการเปลี่ยงร่างเป็นมนุษย์ก่อนที่จะเข้าไป


     และดูเหมือนร่างมนุษย์ของพวกเขาจะเป็นที่นิยมของสาวๆพอตัวเลย ดูได้จากการที่มีผู้หญิงหลายคนมองสองพี่น้องโครงกระดูกตาเป็นมันระหว่างเดินซื้อของ


     รวมถึงสายตาอิจฉาของพวกผู้ชายด้วย...


     นิกซ์ทำท่าจะเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าชาย แต่ก็ถูกพาไพรัสลากไปร้านขายเสื้อหญิงอย่างรวดเร็ว


     พาไพรัสนำเสื้อมาทาบตัวเธอเพื่อหาตัวที่เหมาะสม ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นกระโปรงกับชุดสีชมพูฟรุ้งฟริ้ง


     (มันเหมาะกับตัวเธอตรงไหนล่ะวะคะ)


     "เนี๊ยะแฮ่ๆ เสื้อตัวนี้เหมาะกับเธอดีนะเจ้ามนุษย์!" พาไพรัสว่าแล้ววางเสื้อตัวนั้นทาบตัวเธออย่างไม่สนใจใบหน้าปลาตาย "หรือจะเป็นตัวนี้ดี!?"


     จะตัวไหนมันก็ไม่เหมาะทั้งนั้นแหละ ทุกคนต่างคิดเป็นเสียงเดียวกัน


     "เฮ้น้องชาย นายช่วยไปเลือกเสื้อให้ฟริกส์ที่สิ" แซนส์จับบ่าของพาไพรัสแล้วชี้ไปยังสาวผมสีน้ำตาลเข้มที่ยืนชี้หน้าตัวเอง


     "เธออยากซื้อชุดใหม่น่ะ เดี๋ยวทางนี้ฉันเลือกเอง"


     "โอ้ว้าว! จริงงั้นเหรอฟริกส์" พาไพรัสร้องขึ้นย่างประหลาดใจ


     เพราะปกติแม่สาวคนนี้จะสวมใส่แต่เสื้อสเวตเตอร์สีน้ำเงินแถบม่วงสองเส้นกับกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลเป็นประจำ


     "เอ่อ— ใช่แล้วพาไพรัส" ฟริกส์ยอมเล่นตามน้ำแต่โดยดีเมื่อเห็นสายตาขอร้องของเพื่อนสนิทหนุ่ม


     เมื่อทั้งสองเดินแยกไปทางอื่น นิกซ์ก็ถอนหายใจออกมาย่างเหนื่อยหน่าย ส่วนนอกซ์นั้นก็แยกไปดูเสื้อของตัวเองคนเดียว


     "เอาล่ะ เรามาเลือกดูเสื้อผ้ากันดีกว่า" แซนส์ว่า แล้วหยิบเสื้อคอเต่าสีดำแขนกุดทาบบนตัวเธอ "โอ้— ฉันว่าไม่ดีกว่า"


     เธอเลิกคิ้ว "ทำไมล่ะ ก็เหมาะดีนี่?"


     "เดี๋ยวเธอหล่อแซงฉันน่ะสิเด็กน้อย" ว่าจบแซนส์ก็หัวเราะเบาๆ


     ตรรกะอะไรของนายเนี่ยแซนส์-_-


     "นี่เด็กน้อย เธอชอบและไม่ชอบสีอะไรเหรอ?" แซนส์ถามขณะที่กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่


     "ไม่รู้สิ ส่วนใหญ่ก็รู้สึกเฉยๆกับทุกสี" เธอว่าแล้วลองหยิบฮู้ดสีดำตรงหมวกเป็นขนสัตว์ออกสีเหลืองขึ้นมาดู "แต่ถ้าให้พูดล่ะก็ ฉันชอบสีแดง ดำ เป็นพิเศษ รวมสีขาวด้วย"


     ฮู้ดตัวนี้เห็นแล้วนึกถึงเฟลดีแหะ เธอกระตุกยิ้มเล็กน้อย ตาจ้องมองมันพลางคิดถึงคนที่สวมใส่ฮู้ดแบบนี้


     แซนส์เหลือบมองหญิงสาว "งั้นเหรอ? เธอเนี่ยเหมาะกับอันเดอร์เฟลดีนะ"


     กึก!


     นิกซ์ชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองแซนส์ที่ยังยิ้มแย้มราวกับว่าเขาแค่พูดเล่นๆ แต่ความรู้สึกของเธอมันกำลังบอกว่า—


     แซนส์ไม่ได้พูดเล่น


     "จริงเหรอ? ก็คงงั้น" เธอตอบอย่างไม่ใส่ใจแม้ในใจจะว้าวุ่นแค่ไหน


     แซนส์กำลังระแคะระคายเรื่องนี้อยู่จริงๆ ดีไม่ดีอีกไม่นานเขาก็จะรู้เรื่องทั้งหมด


     บทสนทนาเงียบลง ทั้งคู่เดินออกมาจากร้านเสื้อผ้าโดยถือถุงหลายใบ ซึ่งเสื้อส่วนใหญ่ที่ซื้อมานั้นเป็นเสื้อโทนดำแดงและกางเกงส่วนใหญ่


     เอาจริงก็มีกระโปรงอยู่นิดนึง


     นิกซ์ยืนรอพวกแซนส์ที่กำลังซื้อไอติมกันอยู่ ระหว่างที่รอนั้นเธอสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างทางป่า


     ตาเหลือบมองพวกแซนส์เล็กน้อย


     "ฉันจะไปตรวจสอบอะไรหน่อย เดี๋ยวมา"


     เธอหันไปพูดกับนอกซ์ ซึ่งทางฝั่งเขาเองก็พยักหน้าเข้าใจ






     ในป่าแห่งนี้มีทางเดินให้พอเดินได้ ส่วนใหญ่จะเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่


     นิกซ์ยืนนิ่ง หลับตาลงตั้งใจฟังเสียงรอบๆตัว มีเสียงผ้าเสียดสีกับพุ่มไม้และเสียงฝีเท้าเบาๆราวกับคนที่ฝึกมาดี


     ตาคมเปิดขึ้นมาเมื่อสัญชาตญาณมันกำลังบอกว่าจุดที่ยืนอยู่นั้นอันตราย


     แต่จู่ๆก็มีเส้นใยสีฟ้าพันตัวเธอและกระชากออกมาจากจุดที่ยืนอยู่ก่อนที่มันจะระเบิด นิกซ์ที่ยืนอยู่บนต้นไม้ใหญ่มองพื้นที่เป็นรูโหว่ขนาดใหญ่อย่างเรียบนิ่ง


     ไม่นานก็มีเสียงตะกุกตะกักราวกับมีอะไรขัดข้องดังเข้ามาในโสตประสาท


     "อ่อนแอกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะ"


     เธอกรอกตา "ฉันแค่ยังไม่ได้เอาจริง ขอบใจที่ช่วย"


     ตาขาวของนิกซ์เปลี่ยนสีดำพร้อมกับจุดสีขาวเล็กๆ ส่วนตาซ้ายจุดไฟสีดำ


     "แต่ตอนนี้นี่แหละที่ฉันจะเอาจริง"


     ว่าจบเธอก็เทเลพอร์ตจากต้นไม้ที่ยืนอยู่ไปอีกต้น ทำแบบนี้ซ้ำๆจนเธอสามารถเริ่มจับทางของคนทำได้


     เธอเสกกระดูกที่มีปลายแหลมคมออกมา บังคับมือให้มันพุ่งไปยังด้านหลังของไม้ใหญ่ มีเสียงบางอย่างคล้ายเสียงเฉือนเนื้อดังขึ้น


     "ออกมาเถอะ" เธอเอ่ยเสียงเรียบ แล้วฉีกยิ้มกว้าง "เล่นกันแบบหลบๆซ่อนๆอย่างนี้มันไม่สนุกเอาซะเลย"


     ด้านหลังต้นไม้ใหญ่ มีหญิงสาวผมสีบลอนด์ยาวในผ้าคลุมสีดำเดินออกมาพร้อมรอยเลือดเล็กน้อย นัยน์ตาสีฟ้าประกายแวววับ เธอโค้งตัวลง


     "ดิฉัน ไบอา จากเลเวล1"


     นิกซ์จ้องมองสำรวจคนตรงหน้า รอบข้างมีกระดูกปลายแหลมเต็มไปหมด


     ไบอา? มือระเบิดไบอางั้นเหรอ? นิกซ์หรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า ถ้าให้เทียบกับแอรอนที่มาจากเลเวล1เหมือนกันล่ะก็ เธอยังพอรู้จักไบอามากกว่า


     "ต้องการจะฆ่าฉัน?" เธอถามเสียงเรียบแม้จะรู้อยู่แล้วก็ตาม


     "ถูกต้องแล้วค่ะ เพราะงั้นคุณช่วยตายให้ทีนะคะ" ไบอายิ้มตาปิดแล้วพุ่งเข้าใส่พร้อมระเบิด


     กระดูกที่ลอยอยู่รอบตัวนิกซ์นั้นพุ่งเข้าใส่ระเบิดเพื่อป้องกัน นิกซ์เทเลพอร์ตไปด้านหลังของไบอา และเตะเข้าที่สีข้างจนกระเด็นไปโดนต้นไม้


     แกสเตอร์บลาสเตอร์โผล่มาตรงหน้าพร้อมปล่อยลำแสงสีดำใส่ หากแต่ไบอาขว้างระเบิดใส่แกสเตอร์บลาสเตอร์ซะก่อน


     นิกซ์หลบหลีกระเบิดของไบอา เธอยื่นมืออกมาจากนั้นหัวใจของสาวผมบลอนด์ก็กลายเป็นสีน้ำเงิน


     เธอควบคุมให้แม่สาวระเบิดอัดต้นไม้หลายๆครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อเพราะความเหนื่อยจนสุดท้ายต้องคลายพลัง


     อย่างน้อยก็ใช้ได้นานกว่าเดิม


     เธอเอี้ยวตัวหลบระเบิดกลมๆขนาดเล็ก ไบอาพุ่งเข้ามาพร้อมต่อยเข้าที่ท้องของนิกซ์จนกระเด็น เธอเทเลพอร์ตตัวเองไปยืนตั้งหลัก


     ไม่นานก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขัดขึ้นมา


     "นิกซ์ พวกแซนส์จะกลับแล้วนะ"


     "งั้นเหรอ—ตู้ม! บอกไปว่าฉันทำธุระอยู่—ตู้ม!" เธอตอบกลับไปเทเลพอร์ตหลบระเบิดไปพลาง "อาจไปช้าหน่อย—ตู้ม!"


     "นี่เธอเจอคนที่ระเบิดบ้านแล้วเรอะ"


     "ประมาณนั้น แค่นี้ก่อนนะ"


     นิกซ์รีบวางสายอย่างเร่งรีบ เธอคิดว่าเธอน่าจะเล่นกับไบอานานไปหน่อย


     จะว่าไป—


     "นายยังอยู่แถวนี้ใช่ไหม? ช่วยฉันหน่อยสิ" เธอพูดขึ้นมาท่ามกลางเสียงระเบิด


     "จะให้ช่วยอะไร" น้ำเสียงที่มีอะไรขัดข้องดังขึ้นอีกครั้ง "แล้วทำไมฉันต้องช่วยเธอ"


     "เห็นแก่มิตรภาพของเราก็ได้" 


     อีกฝ่ายร้องเหอะและกลอกตาวน "ที่ทำเพราะเธอยังมีประโยชน์อยู่หรอกนะ"


     "จ้าๆนายจอมซึนno.2"


     ทันทีที่เธอพูดจบ ไบอาที่พุ่งเข้าใส่นิกซ์ที่ยืนนิ่งก็ต้องหยุดนิ่งเพราะมีเส้นใยสีฟ้ารัดดวงวิญญาณของไบอา


     ไบอาเบิกตากว้างพยายามดิ้นให้หลุดจากการกอบกุม


     "นี่— นี่มันอะไรกัน!?" เธอกรีดร้องออกมา "ทำไมมันไม่เหมือนกับที่ท่านผู้นั้นบอกเลย!!!"


     กระดูกปลายแหลมถูกเสกรายล้อมไบอา 


     นิกซ์ยิ้มให้เธอ "ให้ตายสิไบอา เธอถูกหลอกแล้วล่ะ"


     "หมายความว่ายังไง!? ท่านผู้นั้นไม่มีทางหลอกฉัน!"


     "ไอ้เวรนั่นมันก็แค่เห็นเธอเป็นของเล่นเท่านั้น"


     แบบที่มันมองทุกคนเป็นของเล่น


     "ฉันจะทำให้เธอทรมาณน้อยลงแล้วกันนะไบอา"


     มือเรียวกำแน่นพร้อมกระดูกที่ทิ่มแทงร่างหญิงสาวผมบลอนด์ ร่างของเธอกระตุกเล็กน้อยแล้วแน่นิ่งไปพร้อมดวงวิญญาณกับร่างที่แตกสลาย


     นิกซ์มองมันแล้วหันไปคุยกับบุคคลปริศนาที่คอยดูเหตุการณ์ทั้งหมด


     "ขอบคุณ"


     มอนสเตอร์โครงกระดูกแบบแซนส์สีเนกาทีฟยืนกอดอกมองหญิงสาวตรงหน้าที่เต็มไปด้วยเขม่าควันและบาดแผลตามตัว


     "พวกนั้นรู้แน่ๆ"


     "ให้ตายเถอะ หัดอวยฉันกันบ้างไม่เป็นรึไงกัน? อีกอย่างแผลแค่นี้แป๊บๆก็หาย" นิกซ์พูดขึ้นอย่างหัวเสียเมื่อมีแต่คนบอกว่าพวกแซนส์จะรู้ความจริง


     "เธอเก็บความลับได้ไม่นานหรอก ดูจากประสบการณ์ที่ผ่านมา"


     "เงียบไปซะ"


     โครงกระดูกมอนสเตอร์สีเนกาทีฟยกยิ้ม "เอาเถอะ อย่างน้อยฉันก็ได้ดูอะไรสนุกๆ"


     "แล้วนายมาทำอะไรที่นี่?" นิกซ์ถามโครงกระดูกตรงหน้า "ถ้าบอกว่ามาเพราะเบื่อฉันไม่เชื่อหรอกนะ"


     "ก็แค่เห็นว่าเธอมีประโยชน์กับฉันอยู่ เลยเอาข่าวที่รู้มาบอก"


     "ข่าวอะไร?"


     สีหน้าของนิกซ์จริงจังทันที มอนสเตอร์หนุ่มตรงหน้าจ้องเข้าไปในตาของหญิงสาว


     "ไอ้พวกองค์กรที่เธอเคยอยู่น่ะ—"


     "เริ่มตามล่าพวกทรยศอย่างจริงจังแล้ว"



     อีกฝากฝั่งของมิติ กลางตัวเมืองมีสิ่งก่อสร้างคล้ายบริษัทใหญ่ยักษ์และคฤหาสน์หรูติดกัน


     ภายในห้องโถงใหญ่มีบังลังก์หรูตั้งอย่างโดดเด่น ตรงกลางเป็นทางเดินที่ปูด้วยพรมสีแดง ลากยาวไปถึงบังลังก์สูง


     รอบข้างทั้งสองฝั่งมีชายหญิงที่มีทั้งมนุษย์และมอนสเตอร์ปะปนกันในเสื้อคลุมดำพร้อมหน้ากากที่กำลังมองขึ้นไปบนบังลังก์สูงที่มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่


     "เราได้สูญเสียแอรอนกับไบอา ผู้ที่ติดอันดับต้นๆของเลเวล1ไป"


     "ในตอนนี้พวกเราสูญเสียกันมาก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมา "มันถึงเวลาแล้วที่เราควรเอาจริง"


     "ฉันอนุญาตให้ใช้พลังได้เต็มที่" ชายใต้หน้ากากปิเอโร่ที่นั่งบนบังลังก์สูงเอ่ยเสียงเรียบ


     นัยน์ตาสีแดงเลือดวาวโรจน์


     "หาทุกวิถีทางที่จะฆ่าพวกมันให้ได้ แม้จะต้องเอาคนอื่นเข้ามาเกี่ยวก็ตาม"


     ในมุมห้องโถงใหญ่ที่ผู้คนส่วนมากยืนเรียงแถวกันนั้น มีเพียงแค่ชายหนุ่มหัวทีวีที่ยืนอยู่ตรงมุมมืด


     "เรื่องมันชักจะยุ่งยากซะแล้วสิ—" เขายกมือกอดอก "คงไม่จำเป็นต้องห่วงหรอกมั้ง มีคนช่วยเหลือยัยนั่นเยอะจะตาย แต่ก็นะ—"


     เขาหันหลังแล้วเดินออกไปพร้อมพูดทิ้งท้ายกับตัวเอง


     "หวังว่าเธอจะรอดพ้นจากเงื้อมือของเหล่านักล่ากระหายเลือดพวกนี้นะนิกซ์"



     Talk :

     หมดเวลาสนุกแล้วสิ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #5 Zongkear_Zo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 15:22

    เอ๋~

    หน่องเออร์เรอร์มาแล้ว Bad guy คนอื่นๆจะมาด้วยรึป่าวเนี่ยยยย
    #5
    1
  2. #3 pa ku (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 16:27
    สู้ต่อไปนะไรท์!
    #3
    1