[Fic Undertale all au] Hey guys! ขออยู่อย่างสงบทีเถอะ (BL&NL)

ตอนที่ 7 : CHAPTER 07 | นายจอมซึน Re

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    28 ต.ค. 63

     นิกซ์กดเปลี่ยนช่องทีวีไปมาเพื่อหาช่องรายการของเมตตาตอน โดยมีแซนส์กับนอกซ์นั่งขนาบข้างเธออยู่


     "ทำไมถึงชอบมาอยู่บ้านฉันกันจังเลย?" แซนส์เอ่ยถามสองพี่น้องอย่างสงสัย


     ทั้งสองมองหน้ากัน "ก็แค่— อยู่ที่นี่แล้วมันรู้สึกดีกว่าน่ะ"


     แซนส์ขมวดคิ้วงุนงงกับคำตอบที่ได้รับมา รู้สึกดี? เขาส่ายหัวแล้วหันไปพูดคุยกับเพื่อนต่างมิติ


     "แล้วพวกนายจะกลับโลกตัวเองวันไหนกัน?"


     "มิวแฮ่ๆ พาพี้บอกว่าเราจะกลับกันวันพรุ่งนี้!" สแวปแซนส์ตอบแล้วหันไปกินทาโก้ชิ้นที่สามของตัวเองต่อกับพาไพรัส


     ฟริกส์เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมจานที่ใส่ฮอทด็อกสองชิ้น แล้วจงใจนั่งลงตรงโซฟาแทรกกลางระหว่างโครงกระดูกตัวเล็กกับหญิงสาวพร้อมส่งสายตาเยาะเย้ยมาทางเธอแล้วหันไปพูดคุยกับแซนส์ด้วยใบหน้าซื่อ


     "กินไหมแซนส์?"


     นิกซ์คิ้วกระตุกอย่างหงุดหงิด ได้นะได้ ถ้าฉันเอาคืนเมื่อไหร่อย่าร้องไห้ขี้มูกโป่งไปฟ้องคุณทอเรียลซะล่ะยัยเด็กเวร!


     สแวปพาไพรัสเดินออกมาจากห้องครัวอีกคนพร้อมขวดน้ำผึ้งในมือ แต่จู่ๆก็มีเสียงแหวกอากาศและรูโหว่สีดำด้านบนของสแวปพาไพรัส


     นิกซ์ทำหน้าปลาตาย ไอ้ลักษณะแบบนี้นี่มัน คนจากมิติอื่นมาอีกแล้วสินะ


     สแวปพาไพรัสเงยหน้าขึ้นมา เขาเบิกตากว้างอย่างตกใจ ไม่นานก็มีร่างของโครงกระดูกตัวเตี้ยตกลงมาทับเขาดังตุ้บ!


     "พาพี้!" สแวปแซนส์ร้องขึ้นตกใจ


     "อะไรเนี่ย?" สแวปพาไพรัสดันตัวอีกฝ่ายลง "นาย เฟลแซนส์!?"


     นิกซ์เผลอกลั้นหายใจอย่างลืมตัว เธอกำมือแน่นจนนอกซ์ต้องกุมมือของเธอ นัยน์ตาสีดำอีกามองผู้มาใหม่ที่เธอกับพี่ชายรู้จักกันดี นิกซ์เม้มปากตัวเองแล้วสำรวจตัวอีกฝ่าย


     เฟลแซนส์นั้นแต่งกายด้วยโทนสีดำแดง ตามตัวเขามีบาดแผลเล็กน้อยและตามีน้ำตาคลอกับใบหน้าที่มีคราบน้ำตา


     พวกเขาทุกคนต่างเดาได้ไม่ยากว่าเกิดอะไรขึ้น


     "เฮ้เฟล โอเคไหม?" แซนส์ถามเพื่อนต่างโลกของตัวเอง


     "ฉัน— ฉันโอเคดี ก็แค่มีเรื่องนิดหน่อย"


     "แต่สีหน้านายด็ไม่โอเคสุดๆเลย" สแวปพาไพรัสลุกขึ้นแล้วพยุงเฟลให้ลุกตาม "ทะเลาะกับหมอนั่นอีกแล้วเหรอ?"


     มีเพียงสองสิ่งที่จะทำให้โครงกระดูกจากโลกอันโหดร้ายร้องไห้และหนีออกจากโลกตัวเองนั้นคือ 1.ฟริกส์ และ 2.น้องชายของตัวเขาเอง


     "มีอะไรอยากให้เราช่วยไหมเฟล?"แซนส์ลุกจากโซฟาเดินไปหาเพื่อนต่างโลก


     เฟลเงยหน้าขึ้นมองแซนส์แล้วร้องไห้ออกมา ทุกคนที่เห็นดังนั้นต่างตกใจโดยเฉพาะแซนส์ที่ยืนทำไม้ทำมือแบบไม่รู้จะทำยังไงดี


     เวลาผ่านไปหลายนาทีพวกแซนส์ก็ยังไม่สามารถทำให้เฟลแซนส์หยุดร้องได้ นิกซ์ถอนหายใจแล้วเดินไปตรงหน้าเฟลแซนส์


     เธออ้าแขนออกเล็กน้อย เฟลแซนส์มองอย่างสงสัยแล้วค่อยๆกอดหญิงสาวกลับเรียกความตกใจจากเหล่าโครงกระดูกและความอิจฉาได้เป็นอย่างดี


     แหง่ล่ะ อีกฝ่ายไม่มีทางยอมกอดใครได้ง่ายๆหรอกนะ


     นิกซ์ลูบหัวเฟลแซนส์อย่างอ่อนโยน เธอฮึมฮัมเพลงเบาๆจนสุดท้ายเขาก็เลิกร้องไห้ แต่พอเมื่อรู้ตัวว่าตังเองกำลังกอดใครอยู่ไม่รู้ก็รีบผละออกอย่างรวดเร็วพร้อมใบหน้าที่แดงแจ๋


     "เอ่อ— นี่คือนิกซ์และนอกซ์" แซนส์แนะนำทั้งสองให้เฟลรู้ "และหมอนี่คือเฟลแซนส์ จากUnderfell"


     เฟลเบิกตากว้างก่อนจะกลับมาหน้านิ่งแบบปกติ เขาหันไปมองทางฟริกส์ที่นั่งอยู่ตรงโซฟาแล้วตัวสั่นเกรง เฟลแซนส์เสกแกสเตอร์บลาสเตอร์ออกมาหันใส่ฟริกส์


     แซนส์ตกใจ เขายืนบังฟริกส์ตาข้างซ้ายเรืองแสง "เฟล! ใจเย็นๆหน่อย!"


     นิกซ์ถอนหายใจ จะต้องมีเรื่องเกิดขึ้นกับโลกนั้นแน่ๆ ไม่งั้นอีกฝ่ายคงไม่ทำตัวอย่างนี้


     แถมเธอยังไม่อยากให้ฟริกส์ตายตอนนี้ซะด้วยสิ เพราะหล่อนยังมีประโยชน์กับพวกเธออยู่


     เธอใช้นิ้วเรียวจิ้มหน้าผากเฟลแซนส์ไปจึกนึง


     "ที่นี่ไม่ใช่โลกของนาย" นัยน์ตาสีดำนิลอ่อนลง "ใจเย็นๆแล้วเก็บหัวกระโหลกปล่อยแสงของนายได้แล้ว"


     เฟลขมวดคิ้วจ้องมองเข้าไปในดวงตา ความรู้สึกคุ้ยเคยไหลเวียนเข้ามาในตัวเขา ชื่อที่คุ้นเคย กอดที่อบอุ่น และดวงตาที่อ่อนโยนเวลามองเขา


     ต้องใช่เด็กคนนั้นแน่ๆ


     เขาเก็บแกสเตอร์บลาสเตอร์ คว้ามือนิกซ์มากุมไว้ หญิงสาวเอียงสงสัยเล็กน้อยก่อนจะเบิกตกว้างตกใจ


     "เดี๋ยว— คิดจะทำอะไร!?" แซนส์ไหวตัวทัน เขาพยายามคว้าตัวทั้งคู่ไว้แต่มันก็ไม่ทัน


     ฟุ่บ!


     ร่างของคนทั้งสองหายวับไปต่อหน้าต่อตาของทุกคน นอกซ์กระพริบตาปริบถอนหายใจกับนิสัยเอาแต่ใจของโครกระดูกตัวเล็ก


     "ปล่อยไปอย่างนั้นแหละ เดี๋ยวก็กลับมากันเอง"


     เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ แล้วหันไปดูรายการทีวีต่อ



     เฟลแซนส์พานิกซ์มาสถานที่ที่เธอรู้จักเป็นอย่างดี มันคือริมหน้าผาที่เธอชอบมาบ่อยๆมากับเขาบ่อยๆ


     "จำได้ด้วยเหรอ?" เธอมองเฟลแซนส์ที่นั่งลงใต้ต้นไม้ ก่อนที่จะนอนตักของเขา "ไม่นึกเหมือนกันนะว่านายจะจำฉันได้"


     เฟลแซนส์ไม่ได้โวยวายอะไรที่เธอนอนตักเขา "จะยอมให้ครั้งเดียวเพราะไม่ได้เจอกันนานหรอกนะ"


     "คิดถึงก็พูดกันตรงๆพ่อโครงกระดูกจอมซึน"


     "หุบปากไปเลย! เดี๋ยวพ่อก็ปล่อยลงผาซะนี่" เขาแยกเขี้ยวใส่เธอ


     "ใจร้ายอ่ะ"


     นิกซ์หลับตาลง จับมือของเฟลกุมไว้แน่น แน่นชนิดที่ว่าต่อให้เฟลแซนส์ออกแรงดึงแค่ไหนก็ไม่สามารถหลุดจากการกอบกุมไปได้


     "เจอเรื่องมาหนักรึไงเวลาอยู่ที่นี่น่ะ"


     "พอตัวเลย" เธอลืมตาขึ้น "นายล่ะ ทะเลาะอะไรกับเพ๊พมา? ไหนจะท่าทีที่นายแสดงกับเด็กนั่นอีก"


     เฟลแซนส์เงียบไป "ก็เรื่องฟริกส์นั่นแหละ หลังเธอกลับมาโลกUT ฟริกส์ก็เริ่มเปลี่ยนไป"


     "มีมอนสเตอร์บางตัวมาบอกฉันว่าเห็นฟริกส์เริ่มฆ่ามอนสเตอร์ ทั้งๆที่เด็กคนนั้นไม่ได้มีนิสัยอย่างนี้เลย" เฟลแซนส์กำมือเธอแน่น "แต่ฟริกส์ไม่ได้รีเซ็ตโลกนี้ทิ้ง พอฉันเอาเรื่องนี้ไปบอกบอส เขาก็เลยโมโหและ—"


     เฟลแซนส์เริ่มร้องไห้อีกครั้ง นิกซ์เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เขาอย่างแผ่วเบา เธอยิ้มให้อีกฝ่าย


     "ไม่ร้องสิ น้ำตาไม่เหมาะกับนายเลย" เธอลุกขึ้นนั่งกอดเขาอีกครั้ง


     "นายกับฉันรู้นิสัยเพ๊พดี ฉันคิดว่าเขาต้องคอยสืบเรื่องนี้แน่ๆ"


     เฟลแซนส์เงียบลง "กลับกันเถอะ เดี๋ยวไอ้พวกนั้นมันสงสัย"


     "รู้?"


     "มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าเธอปกปิดตัวตนจริงๆอยู่" เขากอดอกตัวเอง "พวกนั้นไม่ได้โง่ เร็วๆนี้พวกมันจะรู้แน่ๆ"


     "ให้กำลังใจกันมากเลย" เธอประชดออกไป หูได้ยินเสียงเฟลแซนส์หัวเราะในลำคอ


     "บอกอะไรไว้เลยนะ เมื่อถึงตอนนั้นฉันไม่ปลอบเธอแน่"


     โกหก เธอคิดมันไว้ในใจแล้วจับมือของเฟลแซนส์ นายไม่มีทางปล่อยฉันร้องไห้หรอก


     เพราะนายมันเป็นคนปากไม่ตรงกับใจเฟล





     "กิลบี้ ขออีกขวด"


     บาร์เทนเดอร์มนุษย์ส่งขวดซอสมะเขือเทศขวดที่สามไปให้มอนสเตอร์โครงกระดูกตัวเตี้ย เขาส่ายหน้าเมื่อเห็นท่าทีที่ค่อนข้างจะเครียด


     "เห็นแก่ที่คุณกำลังเครียดอยู่นะครับ ผมจะคิดตังค์ที่หลัง"


     "ขอบใจพวก" แซนส์ว่าแล้วกระดกซอสมะเขือเทศจนหมด


     "แซนส์ ถ้าคุณเครียดขนาดนั้นทำไมไม่ลองปรึกษาพาไพรัสจากอีกโลกดูล่ะครับ" กิลบี้กล่าวขึ้น "ไม่แน่เขาอาจจะช่วยอะไรได้บ้าง"


     "นั่นสินะ"


     แซนส์หลับตา เขาคิดย้อนไปถึงตอนที่เขาตามหาเฟลแซนส์กับนิกซ์ แน่นอนล่ะว่าดันไปได้ยินบทสนทนาที่ไม่ได้ยินเข้าซะได้


     นิกซ์กับเฟลนั้นรู้จักกัน ดูจากที่ทั้งสองพูดคุยกันและอาจรวมถึงนอกซ์ด้วย และอีกอย่างที่สำคัญเลย


     ดูเหมือนเธอจะรู้เกี่ยวกับการรีเซ็ตโลก


     แซนส์เปิดประตูเข้าไปในบ้านที่มีแต่สแวปพาไพรัสนั่งสูบบุหรี่อยู่ คาดว่าน่าจะพาพวกน้องๆเข้านอนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


     "นิกซ์กับนอกซ์ล่ะ? เฟลด้วย"


     "กลับไปหมดแล้ว"


     แซนส์พยักหน้า เขาชั่งใจตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง "เฮ้พวก ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"


     แซนส์เดินไปนั่งข้างอีกฝ่าย แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เขาคิดและได้ยินมา


     "เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้"


     "อย่างนี้นี่เอง" สแวปพาไพรัสเอนตัวพิงโซฟา "ไม่แปลกใจเลยที่เฟลจะมีท่าทีอย่างนั้น"


     "ดูเหมือนสองคนนั้นพยายามปกปิดอะไรบางอย่าง"


     สแวปพาไพรัสกับแซนส์มองหน้ากัน ทั้งคู้พ่นลมหายใจออกมา


     "ช่างหัวเรื่องนี้ไปก่อนละกัน เครียดมากไปไม่ดีต่อสุขภาพนะ" 


     "ฉันก็คิดเหมือนนายพวก"



     ทางด้านของสองพี่น้อง นิกซ์นั่งหน้าเครียดอบู่บนโซฟาโดยมีนอกซ์ยืนพิงผนังบ้านคอยมองอยู่


     "พวกนั้นเริ่มสงสัยเราแล้ว" นิกซ์เอ่ยออกมา "ฉันควรจะทำยังไงดี!?"


     นอกซ์เอ่ยเสียงนิ่ง "บอกเรื่องทั้งหมดกับพวกแซนส์"


     "ไม่เด็ดขาดนอกซ์! มันยังไม่ถึงเวลา ถ้าพวกเขารู้มากไปกว่านี้พวกเขาจะเป็นอันตราย ถึงไอ้พวกเวรนั่นจะแทบไม่โผล่หัวมาแล้วก็เถอะ!"


     เธอลุกขึ้นยืน แล้วเดินขึ้นบันไดไป


     "ฉันควรเลิกคิดเรื่องนี้ ฝันดีพี่ชาย"


     "ฝันดีน้องสาว"


     นอกซ์ถอนหายใจแล้วเดินไปนั่งบนโซฟา นิกซ์เป็นห่วงพวกแซนส์มากเกินไป มากจนเธอลืมไปแล้วว่าพวกนั้นเก่งแค่ไหน และเธอก็กลัว


     กลัวว่าพวกเขาจะเกลียดเธอ


     เขากุมคางอย่างใช้ความคิด ตัวเขาต้องคอยตามสืบเรื่องฟริกส์ และต้องคอยพยายามดูแลไม่ให้น้องของตัวเองกลัวเกินเหตุ


     ไม่เช่นนั้นเธอจะคลั่ง


     "คุณคิดอะไรของคุณกันแน่"


     "W.D.Gaster"



     Talk :

     ถึงทุกท่านที่รอคอยการมาของเฟลนะคะ น้องมาแล้วค่ะ! (แม้จะแค่นิดเดียวก็ตาม)

     โลกอันเดอร์เฟล คือโลกที่ไรท์ชอบที่สุดในแต่ละเอยู( ꈍᴗꈍ) เพราะไรท์ชอบหนุ่มแสนซึน---แค่ก!

     หลังจากนี้ก็สิ้นสุดการรีไรท์แล้ว ต่อจากนี้ก็จะทำการดำเนินเนื้อเรื่องตามเดิมแล้วค่ะ

     ส่วนพวกแซนส์ก็เริ่มระแคะระคายสองพี่น้องแล้ว คงต้องดูกันอีกทีว่าทั้งสองจะความแตกเมื่อไหร่

     และปมของน้องก็เริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆด้วย...

     พบกันใหม่ตอนหน้านะคะ❤️
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #2 pa ku (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 14:36
    อยากอ่านอีกจุง สนุกมาก
    #2
    0