[Fic Undertale all au] Hey guys! ขออยู่อย่างสงบทีเถอะ (BL&NL)

ตอนที่ 3 : CHAPTER 03 | เรียนวันแรกกับเรื่องซวยๆ Re

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 102
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    28 ต.ค. 63

     เช้าวันรุ่งขึ้น แอสเรียลยืนตะโกนเรียกชื่อเพื่อนสนิทหน้าบ้านของทั้งสองกับฟริกส์ที่ยืนหน้าบึ้งตึงข้างๆ


     "เฮ้ นิกซ์! นอกซ์! ฉันมารับแล้วนะ"


     "ฉันอยู่นี่" 


     น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหูแพะหนุ่มหน้าหล่อ แอสเรียลสะดุ้งโหยงร้องเสียงดังลั่นพร้อมเอามือกุมหน้าอกของตัวเอง


     "วันหลังอย่าทำอย่างนี้อีกนะ!!!"


     นิกซ์ที่เห็นอย่างนั้นหัวเราะออกมาเมื่อเธอแกล้งอีกฝ่ายสำเร็จ ไม่นานนอกซ์ก็เดินออกมาจากบ้านพร้อมกระเป๋าสะพายสองอัน


     ทั้งสี่เดินขึ้นไปนั่งบนรถคันหรูโดยมีแอสเรียลเป็นคนขับกับฟริกส์นั่งข้างคนขับ ส่วนสองพี่น้องเลือกที่ะนั่งเบาะหลัง


     "เอาจริงๆพวกฉันขับมอไซค์ไปกันเองก็ได้นะ" นิกซ์เอ่ยออกมา


     "ยังไงฉันก็ต้องมารับฟริกส์อยู่แล้ว แถมยังประหยัดค่าน้ำมันด้วย"


     นิกซ์พยักหน้าแล้วหันไปมองวิวด้านนอกเหมือนเดิม



     ทันทีที่ก้าวขาเข้ามาภายในอาณาเขตของโรงเรียน ก็มีเสียงดังซุบซิบนินทาพร้อมกับสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาทางพวกเธอ


     "ให้ตายสิ สามคนนั้นอยู่ไปได้ยังไง"


     "หรือว่าจะเป็นพวกใต้ดินกันนะ?"


     นิกซ์ขมวดคิ้วกับคำเรียกว่าพวกใต้ดิน ซึ่งคำนั้นเป็นคำที่พวกมนุษย์(บางกลุ่ม)ใช้เรียกกับพวกมอนสเตอร์และพวกที่เป็นเพื่อนกับมอนสเตอร์ ซึ่งมันมีความหมายแฝงว่า พวกชั้นต่ำ


     ทั้งสี่เดินตรงไปยังโต๊ะของเขตมอนสเตอร์โดยไม่สนใจว่าใครจะนินทาว่าร้ายอะไร จริงๆแล้วเธอกับนอกซ์ไม่ได้ต้องการมาเรียนที่นี่ แต่ว่าแอสเรียลนั้นเรียนอยู่ที่นี่ แถมโรงเรียนนี้เปิดรับมอนสเตอร์แค่เพียงที่เดียว


     แต่ใช่ว่าพวกเขาจะยอมรับมอนสเตอร์หรอก ยังมีนักเรียนเป็นจำนวนมากที่ต่างดูถูกเหยียดหยามพวกมอนสเตอร์ 


     รวมถึงกฎของโรงเรียนที่ไม่มีความเท่าเทียมกันด้วย


     "เหอะ น่าขยะแขยงจัง" หญิงสาวผมบลอนด์ที่แต่งหน้าจัดเอ่ยออกมาด้วยท่าทีที่ขนลุก "เสียดายจังเลย อุตส่าห์มีคนหล่ออยู่ด้วย"


     นอกซ์ที่ได้ยินดังนั้นพลางถอนหายใจให้กับความหล่อของตัวเอง โดยมีนิกซืทำหน้าปลาตายมองพี่ชาย


     หลงตัวเอง


     "ฉันว่าคนข้างๆหล่อกว่าอีกนะ" คราวนี้สาวผมดำยาวสลวยเอ่ย


     นอกซ์กับแอสเรียลขำออกมาเมื่อรู้ว่าหนุ่มหล่ออีกคนที่ผู้หญิงคนนั้นหมายถึงคือนิกซ์ ก่อนจะเงียบปากทันทีที่เห็นสายตาพิฆาตส่งมา


     "ไม่เอาน่า อย่าไปชอบพวก-ชั้น-ต่ำ เลย"


     นิกซ์กำหมัดแน่นลุกขึ้นเตรียมหาเรื่องดวงตาเผลอเปลี่ยนเป็นสีแดงแวบเดียว แต่ฟริกส์ก็ยังตาดีพอที่จะเห็น 


     แต่ยังไม่ได้เดินไปหากลุ่มนั้น แอสเรียลก็ทำการพูดห้ามซะก่อน


     "อย่ามีเรื่องเลยน่านิกซ์" เขาลูบมือเพื่อนสาวเพื่อหวังว่าเธอจะใจเย็นลง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ผลเมื่อคนกลุ่มนั้นยังคงพูดเหยียดใส่อีกครั้ง


     นิกซ์ตวัดสายตามองโต๊ะนั้น


     "อะไร? มองทำไมไอ้พวกใต้ดิน"


     เธอพ่นลมหายใจออกมา นั่งลงกับที่แล้วเอ่ยออกมาเสียงเรียบนิ่ง


     "ให้ตายสิ หมาที่ไหนมันเห่าหอนกันนะ?"


     ปัง!


     "นี่แกว่าฉันเป็นหมาเหรอ!?"


     คนที่คาดว่าจะเป็นหัวโจกตบโต๊ะเสียงดัง นิกซ์ทำเพียงปรายตามองแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก


     "ฉันยังไม่บอกเลยว่าใคร" เธอทำสีหน้ากวนๆใส่ "เอ๊ะ— หรือว่านายเป็นหมากันล่ะ?"


     เสียงหัวเราะดังลั่นทั่วโรงอาหารทันที ชายหนุ่มกัดฟันกรอดก่อนจะเดินออกไปตามด้วยกลุ่มเพื่อนของเขา


     "ให้ตายสิ ทำไมเธอชอบหาเรื่องใส่ตัวจัง" แอสเรียลบ่นออกมาทันที


     ซึ่งนิกซ์ก็ทำเป็นโนสนโนแคร์



     ฟริกส์ที่ปลีกตัวมาเข้าห้องน้ำมองตัวเองในกระจก ภาพของเด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อนอีกคนซ้อนทับขึ้นมา


     "คิดจะทำอะไรฟริกส์" คาร่าเอ่ยถามเสียงเหี้ยม นัยน์ตาสีแดงจ้องมองฟริกส์ "อย่าทำอะไรสองคนนั้นเด็ดขาด"


     ฟริกส์เลิกคิ้ว "คิดว่าจะห้ามฉันได้รึไง?"


     "ไม่ แต่จงรู้ไว้ซะนะว่าเธอไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้" คาร่ากล่าว ก่อนจะหายไปจากเงาในกระจก


     ฟริกส์กัดฟันกรอด เธอหันไปมองด้านหลังอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำ หญิงสาวผมบลอนด์ที่พึ่งเจอกันในโรงอาหารมองฟริกส์อย่างเหยียดๆ


     "มองทำไมยัยโรคจิต"


     ฟริกส์แสยะยิ้ม


     "ฉันจ้างวานอะไรเธอหน่อยสิ"



     พอถึงเวลาเลิกเรียน ผู้คนส่วนมากก็พากันกลับบ้านหรือไม่ก็ไปเที่ยวเล่น นิกซ์นั่งเล่นโทรศัพท์ระหว่างรอแอสเรียลกับนอกซ์ไปส่งงาน


     "นี่เธอน่ะ"


     นิกซ์เงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียก คิ้วเลิกขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเห็นผู้หญิงผมบลอนด์เมื่อตอนเช้าเรียกเธอ


     แปลก แล้วรู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นผู้หญิง?


     "ตามมาหน่อย มีอะไรจะคุยด้วย"


     นิกซ์มองหญิงสาวคนนั้นนิ่งๆ แล้วเหลือบมองฟริกส์ที่เล่นโทรศัพท์ทำเป็นไม่ได้ยินบทสนทนา แต่มุมปากของเธอนั้นกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่


     นิกซ์ร้องอ๋อในใจแล้วหันไปมองสาวผมบลอนด์ จะยอมให้ถูกหลอกก็แล้วกัน


     เธอเดินตามแม่สาวผมบลอนด์ไปยังหลังโรงเรียนที่ไร้วี่แววของนักเรียนหรืออาจารย์เลยสักคน เธอเดินตามอีกฝ่ายเรื่อยๆจนกระทั่งคนเดินนำหน้าหยุดลง


     นิกซ์มองอย่างสงสัย แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไร รูม่านตาก็ขยายขึ้นรับรู้ถึงภัยอันตรายจากด้านหลัง


     ปึก!


     "อั่ก!"


     ไม้หน้าสามฟาดเข้าที่หลังของนิกซ์อย่างจังจนล้มลง หญิงสาวพยายามดันตัวขึ้นแต่ก็ถูกเท้าของคนที่นำทางเธอมาที่นี่เหยียบเข้าที่หัวกดใบหน้าของเธอแทบพื้น


     นิกซ์มองอีกฝ่ายด้วยแววตาวาวโรจน์


     "โกรธเหรอ?" สาวผมบลอนด์เหยียดยิ้ม "ไอ้เราก็นึกว่าจะเป็นหนุ่มหล่อ แต่กลับเป็นผู้หญิงซะได้"


     "ลุกขึ้นมา!" ชายหัวโจกที่เธอทำให้อีกฝ่ายขายหน้าเมื่อตอนเช้าเขวี้ยงเธอเข้ากับกำแพง มือหนาตบเข้าที่หน้าของเธออย่างแรง


     กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก นิกซ์ถุยมันออกมาอย่างไม่สบอารมณ์


     "ไม่ทำเป็นปากดีแล้วรึไงห๊ะ!?"


     นิกซ์แสยะยิ้ม "ไปตายซะไอ้กร๊วก"


     ผั๊วะ!


     ใบหน้าคมหันตามแรงต่อย นิกซ์เหลือบมองกลุ่มคนอย่างอ่อนแรง ถ้าเธอจะจัดการคนพวกนี้โดยไม่ใช้พลังมันก็ได้ แต่ตอนนี้แรงของเธอมันแทบไม่มีแล้ว


     อีกอย่าง ตัวเธอก็ดันสัญญากับแอสเรียลไว้แล้วว่าจะไม่ใช้พลังในรั้วโรงเรียนและจะไม่มีเรื่องกับใคร


     "เหอะ! เก่งจังเลยนะเรื่องรุมผู้หญิงน่ะ"


     "หุบปาก!"


     ผั๊วะ!


     อีกฝ่ายต่อยเข้าที่ใบหน้าของนิกซ์อีกครั้งจนเธอล้มลง ชายหัวโจกกับกลุ่มเพื่อนๆพากันรุมเตะรุมถีบหญิงสาวที่เต็มไปด้วยบาดแผลฟกช้ำ คราบฝุ่นและราบเลือด


     เสียงหัวเราะสะใจดังเข้ามาในโสตประสาท เปลือกตาบางค่อยๆปิดลงพร้อมสติที่เริ่มหายไป แต่ทันใดนั้นเอง


     จู่ๆก็มีกระดูกพุ่งออกมาจากพื้นดินล้อมรอบกลุ่มที่กำลังทำร้ายเธอไว้ นิกซ์เบิกตากว้างขยับตัวพิงกำแพงด้วยสภาพสะบักสะบอม


     พลังอย่างนี้มัน...แซนส์?


     ไม่ทันไรร่างของเธอก็ถูกอุ้มด้วยชายหนุ่มปริศนาผมขาวในชุดที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี เธอเอ่ยออกไปด้วยเสียงอันแหบแห้ง


     "ซะ แซนส์"


     แซนส์ที่อยู่ในร่างมนุษย์ด้วยเทคโนโลยีของอัลฟี้มองเธออย่างอ่อนโยน "ไหวไหมเด็กน้อย? เธอต้องรีบทำแผลนะ"


     "รู้ได้ไงว่าฉันอยู่นี่"


     "แอสเรียลโทรมาบอกว่าหาเธอไม่เจอ ฉันเลยออกมาช่วย" เขาว่าพลางทัดเส้นผมสีดำข้างหู "ฟริกส์บอกว่าเห็นเธอจะมาที่นี่และเทมมี่ได้กลิ่นน้ำหอมของเธอ"


     นิกซ์หรี่ตา ยัยเด็กนั่นมันร้ายนักนะ


     "ขอบคุณที่มาช่วย" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงก่อนจะสลบไป


     แซนส์ยิ้มลูบหัวของเธอก่อนจะกระชับอ้อมแขนของตัวเอง เขาตวัดสายตาไปมองกลุ่มคนที่ขังไว้ในกรงกระดูกแล้วเรียกแกสเตอร์บลาสเตอร์ออกมาเป็นการขู่


     "ถ้าทำร้ายเพื่อนฉันอีกล่ะก็ พวกแกตายแน่"


     เมื่อกล่าวจบ แซนส์ก็ทำการเทเลพอร์ตกลับไปที่บ้านของตัวเองทันที



     นิกซ์ลืมตาขึ้นมองเพดานห้องของสถานที่ที่ไม่รู้จัก เธอหันไปมองทางประตูที่ถูกเปิดโดยแซนส์ที่กลับมาเป็นโครงกระดูกอีกครั้ง


     "นี่ห้องฉันเองเด็กน้อย" แซนส์เดินเข้ามาใกล้เธอแล้วช่วยพยุงให้เธอนั่ง "ฉันจะไปบอกพวกที่เหลือว่าเธอฟื้นแล้ว อยู่เฉยๆล่ะ"


     แซนส์เดินออกจากห้องไป ผ่านไปไม่กี่วิเธอก็ได้ยินเสียงดังโครมครามพร้อมประตูที่เปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของนอกซ์


     "นิกซ์! เป็นยังไงบ้าง!?" นอกซ์พุ่งพรวดพราดมาทางเธออย่างรวดเร็ว เขาคว้ามือของน้องสาวมากุมไว้ "ไอ้พวกเวรนั่นมันเป็นใคร ฉันจะจัดการมัน!"


     "ไม่เอาน่า ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว" เธอพูดกับพี่ชายแล้วหันไปลูบหัวแอสเรียลเบาๆ


     "นายก็ด้วย ไม่ร้องสิ"


     "ฉัน— ฉันขอโทษนิกซ์ที่ทำให้เธอบาดเจ็บ"


     เธอส่ายหน้าให้ "ไม่ใช่ความผิดนายแอสซี่ ฉันผิดเองที่ตามพวกนั้นไป"


     หลังทำการปลอบพี่ชายกับเพื่อนแพะหนุ่มเสร็จ อัลฟี้ก็ไล่ทุกคนออกจากห้องเพราะต้องทำแผลและเช็ดตัวให้กับเธอ อัลฟี่ให้ยาทาและยากินให้กับพร้อมกำชับบอกว่าอย่าพยายามออกแรงมาก


     สุดท้ายนี้เธอต้องนอนบ้านของสองพี่น้องโครงกระดูกด้วยเหตุผลที่ว่าไม่อยากให้เธอเคลื่อนไหวมากนัก ซึ่งแน่นอนว่านิกซ์ปฏิเสธแต่ก็ถูกสายตาดุๆจากแอสเรียลและนอกซ์ส่งมาให้เธอจึงยอมทำตาม โดยที่ให้เธอนอนห้องของแซนส์กับเทมมี่ ซึ่งตัวแซนส์เองก็จะไปนอนโซฟา





     เช้าวันต่อมานิกซ์ถูกสั่งห้ามไปโรงเรียนเนื่องจากตัวเธอยังบาดเจ็บ ถึงแม้ว่าจะอยากไปยังไงสุดท้ายก็ต้องก้มหน้าทำตามคำสั่งพี่ชายโดยดี แถมนอกซ์เองก็พูดกับเธอทิ้งท้ายก่อนไปโรงเรียนด้วยความกวนๆอีกด้วยว่า


     "อย่าดื้อล่ะ"


     เธอโตแล้วเถอะ ไม่ต้องบอกก็ไม่ดื้อหรอก...มั้งนะ?


     แซนส์เดินมาหาเธอพร้อมกล่องปฐมพยาบาล นิกซ์ที่เห็นดังนั้นถอดเสื้อยืดสีขาวออกอย่างรู้หน้าที่ แซนส์มองหญิงสาวที่ใส่บราเกาะอกสีดำด้วยสีหน้าเขินอายจนใบหน้าเป็นสีฟ้าเข้ม เขาทำแผลให้นิกซ์อย่างเก้ๆกังๆ เทมมี่กับพาไพรัสที่เห็นดังนั้นถอนหายใจแล้วเข้ามาทำแผลให้เธอแทน


     ระหว่างที่กำลังทำแผลอยู่นั้น เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้นและรูโหว่ขนาดใหญ่ที่ปรากฏมากลางบ้าน พร้อมสองโครงกระดูกที่เดินออกมาจากรูโหว่นั้น


     "เอ่อ— ไง"


     เวรเอ้ย นี่มันเรื่องอะไรกันอีกล่ะวะ!?



     Talk :

     สงสารน้องจังเลยค่ะ ถูกรุม( ≧Д≦) (หล่อนเป็นคนเขียนบทไม่ใช่เรอะ!//นิกซ์)

     ถึงแม้ฟริกซ์จะร้าย แต่เธอก็ไม่ได้รังแกมอนสเตอร์นะ

     แต่ภายภาคหน้าก็ไม่แน่นะ;)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น