[Fic Undertale all au] Hey guys! ขออยู่อย่างสงบทีเถอะ (BL&NL)

ตอนที่ 2 : CHAPTER 02 | ข่าวร้าย Re

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    28 ต.ค. 63

     ทำไมหมอนั่นถึงอยากเจอพวกเธอกัน?


     นิกซ์คิดด้วยสีหน้าทมึงตึง รอบๆตัวเต็มไปด้วยออร่าที่ไม่เป็นมิตร ขนาดแซนส์ที่นั่งข้างๆยังต้องเอ่ยปากขอให้เธอหยูดปล่อยออร่าน่ากลัวออกมา


     ใช่ ตอนนี้เธอมานั่งเล่นที่บ้านของแซนส์กับนอกซ์ เนื่องจากเธออยากมาหาเขาและต้องการเจอเทมมี่


     "มีเรื่องให้เครียดงั้นเหรอเด็กน้อย"


     "ก็...นิดหน่อย" นิกซ์เงยหน้ามองแซนส์ "จะว่าอะไรไหมถ้าฉันจะยืมตัวเทมมี่"


     แซนส์ยิ้มให้ "ตามสบายเลย"


     "ขอบคุณแซนส์"


     นิกซ์ลุกขึ้นพร้อมเทมมี่ที่กระโดดใส่อ้อมกอดอย่างรวดเร็วราวกับรู้ว่าตัวเองต้องทำ ทั้งสองเดินออกจากบ้านของแซน์ให้ห่างไกลจากนั้นค่อยเทเลพอร์ตหายไป



     นิกซ์กับเทมมี่โผล่มาริมหน้าผารอบๆข้างเป็นป่าและตรงจุดลานกว้างมีต้นไม้ขนาดใหญ่เพียงต้นเดียว ทั้งคู่นั่งลงใต้ต้นไม้


     "ทำไมฉันไม่เคยเห็นพวกลูกครึ่งอย่างพวกเธอเลยล่ะ?" เทมมี่เอ่ยถามออกมา "แล้วทำไมพวกเธอมีพลังเหมือนแซนส์?"


     นิกซ์ยิ้มให้เทมมี่ "ข้อแรกพวกลูกครึ่งอย่างเราในอดีตถูกตามล่าจนหมด ส่วนข้อสองเป็นความลับ ซึ่งเมื่อไหร่ที่ฉันพร้อมฉันจะบอกเธอเอง"


     "แล้วมีใครรู้เรื่องนี้บ้าง?"


     "ราชาแอสกอร์ ราชินีทอเรียล แอสเรียล แล้วก็เธอ" นิกซ์นับนิ้วของตัวเอง


     เทมมี่พยักหน้าเล็กน้อย ดูแล้วดูเหมือนจะไม่ใครรู้เรื่องเลย น่าจะเป็นเพราะว่า—


     "เธออยากให้ฉันเก็บเรื่องนี้เป็นความลับใช่ไหมเทมมี่!"


     นิกซ์ยิ้มแล้วพยักหน้าให้ "ใช่ ช่วยเก็บมันเป็นความลับด้วยนะ"


     "เข้าใจแล้วล่ะเทม!"


     ตรู๊ดดด ตรู๊ดดด


     เสียงโทรศัพท์ของนิกซ์ดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นก่อนจะกดรับอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าคนที่โทรมานั้นคือคนรู้จัก


     "ไงแอสซี่ คิดยังไงถึงโทรมากันเนี่ย" เธอพูดด้วยรอยยิ้มเมื่อเพื่อนสนิทของเธอโทรมา


     "อ่า นิกซ์" ปลายสายเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก "จำเรื่องที่เธอขอสมัครเรียนได้ใช่ไหม?"


     "ใช่จำได้ แล้วมันทำไมเหรอแอส?"


     "คือพวกเขารับเธอนะ แต่ว่า—"


     นิกซ์กดหัวคิ้ว "แต่ว่าอะไร?"


     "พรุ่งนี้วันเปิดเทอมนิกซ์"


     อะไรนะ?


     "ฉันขอโทษนิกซ์ความจริงฉันรู้นานแล้วแต่ลืมบอกเธอน่ะ ขอโทษจริงๆ"


     นิกซ์หัวเราะออกมาอย่างน่ากลัว ข้างขมับมีเส้นเลือดขึ้นปูดโปน เธอยกมือเสยผมสีดำที่ปรกหน้า


     เธอเอ่ยเสียงเรียบ


     "แอสเรียล"


     "ห๊ะ ว่า?"


     "ถ้าฉันเจอนนายเมื่อไหร่ นายโดนแน่"


     ว่าจบเธอก็กดตัดสายไปทันที ก่อนจะอุ้มเทมมี่ขึ้นเทเลพอร์ตกลับไปหน้าบ้านของแซนส์


     ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในบ้าน ทั้งคู่ก็พบเสียงหวัเราะมาจากแซนส์และนอกซ์ เมื่อเลื่อนสายตาไปมองที่โต๊ะกินข้าวก็เห็นเด็กสาวผมบ๊อบสีน้ำตาลกับแพะสาวผู้อ่อนโยนและ---


     "แอสเรียล!"


     นิกซ์มุ่งตรงไปยังแพะหนุ่มสุดหล่อเพื่อนสนิทของเธอ ก่อนจะดึงหูแพะของเขาโดยมีเสียงร้องเจ็บปวด


     "เจ็บๆๆ นิกซ์! ฉันเจ็บนะ"


     "เจ็บสิดี ใครบอกให้นายลืมบอกวันเปิดเทอมกับฉันกันล่ะ"


     "ฉันก็ขอโทษแล้วไง!" แอสเรียลว่าแล้วปัดมือเพื่อนสาวออก "แต่เราก็ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"


     นิกซ์มุ่ยหน้า แล้วหันไปมองเด็กสาวผมบ๊อบที่มองเธอมาตั้งนาน


     "อ๋อใช่ เธอคือฟริกส์ คนที่ฉันเคยเล่าให้ฟัง"


     "ยินดีที่ได้รู้จักนะ!" ฟริกส์ยื่นมือให้กับหญิงสาวที่เคยได้ยินแอสเรียลพูดถึงบ่อยๆ


     นิกซ์เหลือบมองมือที่ยื่นมาให้


     "ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน" เธอปั้นใบหน้ายิ้มแย้มแล้วยื่นมือไปจับตอบแน่นๆจนฟริกส์มีสีหน้าซีด


     กึก!


     แอสเรียลกระตุกแขนเสื้อเพื่อนสาวพร้อมส่งสายตาดุๆให้ นิกซ์ที่เห็นอย่างนั้นจึงยอมปล่อยมือแล้วหันไปพูดคุยกับแพะสาวทอเรียลแทน


     "คุณทอเรียล ดีใจที่ได้พบคุณอีก" เธอกล่าวพร้อมเข้ากอดแพะสาวผู้อ่อนโยน


     "ฉันก็ดีใจที่ได้เจอหนูอีกนะ"


     แอสเรียลมองแม่กับเพื่อนสาวของตัวเองที่พูดคุยกัยด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนเขาจะหันไปคุยกับแซนส์ที่เอ่ยถามอย่างสงสัย


     "พวกนายรู้จักกันมาก่อนงั้นเหรอ?"


     "ใช่"


     "ตั้งแต่เมื่อไหร่?"


     "ตั้งแต่ที่บาเรียร์ถูกทำลาย" แอสเรียลโกหกออกไป "ฉันเคยได้รับความช่วยเหลือมาจากนิกซ์บ่อยๆ"


     นอกซ์ขยี้ขนนุ่มนิ่มเพื่อนหนุ่ม "แหง่ล่ะ ก็นายชอบหาเรื่องใส่ตัวนี่" เขาว่าก่อนจะก้มมองนาฬิกาข้อมือ


     "นิกซ์ เรายังมีธุระต่อนะ"


     นิกซ์พยักหน้า แล้วทำการบอกลาทุกคน



     เมื่อถึงที่ที่นัดหมาย นิกซ์ก็ปีนขึ้นไปนั่งบนต้นไม้ และนอกซ์ที่นั่งตรงข่อนไม้ขนาดใหญ่ ทั้งคู่คุยกันเรื่อยเปื่อยจนถึงเรื่องของฟริกส์


     "นายคิดยังไงกับฟริกส์" นิกซ์เอ่ยถามพี่ชายของตัวเอง นอกซ์จ้องตาของเธอแล้วเอ่ยเสียงเรียบ


     "อันตราย"


     พูดสั้นๆแต่ได้ใจความ


     "ตีสองหน้าเก่งด้วย" นิกซ์กล่าวต่อคำพูดพี่ชาย เพราะตอนที่เธอบีบมือฟริกส์นั้นเธอไม่ได้ออกแรงบีบอะไรมาก แต่กลับแสดงสีหน้าเจ็บขนาดนั้นดูก็รู้ว่ากำลังเสแสร้งให้คนอื่นสงสาร


     "อย่าลืมล้างมือด้วยแอลกอฮอล์ล่ะ"


     นิกซ์ขำให้กับมุก "ไม่ลืมหรอก"


     จู่ๆบรรยากาศแห่งความสุขก็หายไปแทนที่ด้วยจิตสังหารอันรุนแรงจากทั้งคู่เมื่อมีใครบางคนเข้ามาใกล้


     "ความรู้สึกเร็วไม่เปลี่ยน" บุคคลในเงามืดพูดด้วยภาษาแปลกประหลาดออกมาก่อนที่จิตสังหารจะคลายไป


     "เป็นคนนัดแต่คุณมาช้าเองเนี่ยนะ" นอกซ์บ่นออกไปอย่างรวดเร็ว


     "เรียกพวกเรามามีอะไร?" นิกซ์ถามอีกฝ่ายอย่างตรงประเด็น


     "รีบจังเลยนะ" เขากล่าวก่อนจะยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้เมื่อมีกระดูกลอยรอบตัว "ก็ได้ๆ พอดีมีเรื่องจะให้พวกเธอช่วยหน่อยน่ะ"


     สองพี่น้องเลิกคิ้ว ปกติหมอนี่แทบจะไม่เคยขอให้พวกเราช่วยเลย


     "อยากจะให้ช่วยดูแลพวกเขาหน่อยน่ะ"


     นิกซ์ขมวดคิ้ว เธอรู้ดีว่าพวกเขาที่อีกฝ่ายหมายถึงนั้นคือใคร


     "คุณไม่คิดว่ามันจะของ่ายไปหน่อยเหรอ?"


     อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอ "หึหึ ให้ตายสิเด็กน้อย"


     ทั้งสองตั้งท่าเตรียมพร้อมสู้เมื่อรู้สึกออร่าอันตรายรอบตัวบุคคลในเงามืด


     "นั่นไม่ใช่ประโยคขอร้องหรอกนะ"


     "..."


     "แต่มันคือคำสั่ง"


     Talk :

     ถ้าใครได้อ่านก่อนที่ทางไรท์จะรีรื่องนี้ ทุกคนจะรู้ว่าชายปริศนาคือใคร(・∀・)

     และอย่างที่เคยกล่าวไปนะคะ ว่าฟริกส์เอยูนี้และบางเอยูจะเป็นตัวร้าย ซึ่งไรท์ไม่ได้แอนตี้นางนะคะ เพราะทางเราก็ชอบฟริกส์มากอยู่พอตัว

     เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ❤️
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น