เขาและเธอในวันฝนพรำ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4

    Overall
    4

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

เรื่องราวของสาวน้อยกับหนุ่มหน้ามนทีเจอกันในวันที่ฝนตก


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     สำหรับเรื่อง 'เขาและเธอในวันฝนพรำ' เป็นการเขียนแบบสารคดีผสมนวนิยายที่เกี่ยวข้องกับสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆในจังหวัดภูเก็ต
ซึ่งตัวผู้เขียนนั้นกำลังฝึกเขี่ยนอยู่เพราะเกี่ยวข้องกับวิชาการเขียนสารคดีที่กำลังเรียนอยู่ที่โรงเรียน โดยดำเนินเรื่องผ่านตัวละครหลักสองตัวคือ 'มาลี' และ 'อรัญ' หากมีข้อผิดพลาดประการใดก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย

#หากมีข้อเสนอแนะ ติชมหรือต้องการให้ปรับปรุงประกาศใดสามารถแสดงความคิดเห็นไว้ได้เลยค่ะ

B
E
R
L
I
N
?

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 10 พ.ย. 61 / 23:59

บันทึกเป็น Favorite


“ เย็นนี้ฝนก็ยังตกหนักอยู่สินะ ” เสียงใสเย็นพูดขึ้นอย่างแผ่วเบา


     ตอนนี้เป็นเวลา4โมงเย็นเวลาที่นักเรียนเลิกเรียนกันแล้ว ‘มาลี’ ก็เช่นกันแต่ตอนนี้เธอยังไม่ได้เดินทางกลับบ้านแต่อย่างใด…

นั่นก็เป็นเพราะสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายตั้งแต่ช่วงเที่ยงและโชคร้ายที่เธอดันลืมหยิบร่มติดตัวมาด้วย


สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้คือการรอเวลาให้เม็ดฝนที่ร่วงลงมาจากฟ้าสีหม่นหยุดลงเท่านั้น


“ เห้อออ~ดันเอาร่มออกจากกระเป๋าซะได้ ถ้ามีร่มนะป่านนี้เดินถึงบ้านไปแล้วมั้งเนี้ย ” สาวน้อยพึมพำกับตัวเองเบาๆพลางมองลงไปยังทิวทัศน์เบื้องล่างจากหน้าระเบียงของอาคารเรียน


     ข้างหน้าอาคารเป็นสนามหญ้ากว้างสีเขียวสดและทางขวามือถัดจากสนามหญ้านั้นก็เป็นเสาธงที่สูงพอๆกับอาคารเรียนไม้สามชั้นที่มาลีอยู่ในตอนนี้ ผืนธงที่เคยโบกสะบัดยามลมพัดเมื่อเช้าตอนนี้กลับลู่ลงติดกับเสาเพราะเปียกฝน

เด็กบางคนก็วิ่งเล่นฝนตัวเปียกโชกส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่ในสนาม ร่มเล็กใหญ่หลากสีสันเคลื่อนที่ไปตามถนนของโรงเรียนมุ่งหน้าไปสู่ประตูทางออก นั้นหมายถึงนักเรียนทุกคนกำลังทะยอยกลับบ้านกันแล้วนั่นเอง


     ระหว่างที่สาวน้อยกำลังจ้องมองขบวนของร่มหลากสีอย่างตั้งใจ

จู่ๆก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบ้างคนกำลังเดินขึ้นบันไดมา แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจสักเท่าไร เสียงแผ่นไม้ดังเอี๊ยดอ๊าดพร้อมเสียงฝีเท้าตึกๆเหมือนคนที่เดินลงน้ำหลักไปที่ส้นมากๆกำลังใกล้เข้ามา...


ตึก ตึก

ตึก ตึก

อ๊าดดด...

ตึก ตึก

ตึก ตึก

เอี๊ยดดด...

ตึก ตึก

ตึก...


เสียงฝีเท้าหนักๆหยุดลงข้างหลังของมาลี แต่เธอก็

“ ติดฝนหรอ ” เสียงทุ้มถาม สาวน้อยหันหลังกลับไปมองก็พบกับ…

‘อรัญ’ หนุ่มหล่อสุดติ๋มหัวหน้าห้องและเพื่อนสมัยเด็กของเธอ

“ อืมมมม~ ลืมร่มอะ ”

“ จะกลับด้วยกันมั๊ย ”

“ ได้หรอ ถ้างั้นก็ฝากด้วยน้า ”

“ ว่าแต่ทำไมวันนี้แกกลับช้าจัง อรัญ ”

“ เวรห้องสมุดน่ะ ” พอพูดจบเจ้าของเสียงทุ้มก็เดินเข้าไปในห้องทันที

“ อ๋อออออออ~ งี้เอง” สาวน้อยเห็นหนุ่มอรัญเดินเข้าห้องไปก็เลยเดินตามไปหยุดอยู่ที่ประตูหน้าและชโงกหน้าเข้าไป

“ ให้ช่วยป่ะ ” เธอเห็นอรัญกำลังเดินถือถุงพรุงพรังอยู่หลังห้อง

“ อือ ถือถุงขยะให้ที เดี๋ยวจะได้เอาไปทิ้งพร้อมกัน ”


     เขาว่าพลางเดินมาที่ประตูหน้าแล้วยื่นถุงขยะสีดำใบใหญ่ให้คนที่อยู่หน้าประตู มาลีรับถุงขยะใบนั้นมา ทั้งๆที่มีขนาดใหญ่แท้ๆแต่กลับเบาเกินคาดเธอคิดในใจ ฝ่ายอรัญก็กำลังก้มลงผูกเชือกรองเท้าอยู่


“ เก่งเนอะ ” สาวน้อยพูดขึ้นมา

“ อะไรอะ ”

“ แกอะ เก่งเนอะเรียนก็เก่ง เกรดก็ดี เป็นทั้งหัวหน้าห้อง ทั้งบรรณารักษ์แถมยังเป็นเด็กทุนเรียนดีอีก ”

“ จะสื่ออะไรถึงหรอ มาลี ”

“ เปล่าหรอก ก็แค่อยากถามว่าเหนื่อยมั้ย ”

“ ห๊ะ! ” เด็กหนุ่มอุทานด้วยความแปลกใจ


     นั่นก็เพราะจู่ๆเธอคนนี้ก็พูดอะไรแปลกๆทั้งๆที่ปกติแล้วเธอแทบจะไม่สนใจเรื่องของคนอื่นด้วยซ้ำ เรียกง่ายๆคือมาลีนั้นเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูงนั่นแหละ ‘ไม่ชอบให้ใครมายุ่งและไม่ชอบยุ่งกับใคร’ เธอเป็นคนจำพวกนั้นเเม้แต่กับเพื่อนในห้องก็ตาม เธอแทบจะไม่คุยกับใครเลยถึงแม้จะอยู่ห้องเดียวกันมา2ปีแล้ว พื่อนคนเดียวในห้องที่เธอคุยด้วยมากที่สุดก็คืออรัญนี่แหละ


“ ไม่มีไรละชั่งมันเหอะ เรารีบไปทิ้งขยะกันเหอะจะได้กลับบ้านกันซะที ” สาวน้อยว่าพลางรีบเดินลงบันไดไป


#เนื้อหาจะทยอยลงทุกๆวันเสาร์อาทิตย์ค่ะ


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ แมวน้อยสีซากุระ จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น