◇ POST - IT BOY ◇

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63 Views

  • 4 Comments

  • 14 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    63

    Overall
    63

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
ชีวิตผมก็เหมือนกับกระดาษโพสอิทใบหนึ่ง จะมีประโยชน์ก็ต่อเมื่อตอนที่เราต้องการมันเท่านั้น แต่ถ้าเราไม่ต้องการมันแล้ว..มันก็ไม่ต่างกับเศษกระดาษใบหนึ่งในถังขยะ #มนุษย์โพสอิท


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ชีวิตผมก็เหมือนกับกระดาษโพสอิทใบหนึ่ง จะมีประโยชน์ก็ต่อเมื่อตอนที่เราต้องการมันเท่านั้น แต่ถ้าเราไม่ต้องการมันแล้ว..มันก็ไม่ต่างกับเศษกระดาษใบหนึ่งในถังขยะ ชีวิตของผมก็เป็นแบบนั้นแหละครับ ทุกคนมักจะเรียกผมว่า..".มนุษย์โพสอิทล่ะ"

สวัสดีครับผมชื่อ มิว หรือมิวสิค ที่แปลว่าเพลงนั้นแหละครับ แปลกใช่ไหมล่ะครับ ดูยังไงๆก็ชื่อผู้หญิงชัดๆ ก็ที่จริงแล้วแม่ของผมท่านอยากได้ลูกผู้หญิงมาก แต่ผมดันเกิดผู้ชายซะงั้น ตอนแม่รู้ว่าผมเป็นผู้ชาย ท่านผิดหวังมาก จนเคยจะเอาผมออก

แต่โชคดีที่พ่อของผมห้ามเอาไว้ก่อน แม่บอกว่าผมน่ะเป็นตัวซวย พอเกิดมาพ่อก็ตกงาน บ้านถูกยึด จนต้องกลับไปอยู่บ้านนอก เรียนก็เรียนไม่เก่งเหมือนพวกพี่ๆเค้า แถมวันๆยังสร้างแต่ปัญหา หยิบจับอะไรเป็นต้องพังไปเสียหมด

แล้วที่พีคที่สุดคือ..ผมมันเป็นตัวประหลาด หมอบอกว่าผมน่ะมีสองเพศในคนเดียวกัน พูดง่ายๆก็คือ..ผู้ชายที่มีมดลูก ซึ่งมันยิ่งทำให้แม่ไม่ชอบผมเข้าไปใหญ่ เวลามีของดีๆอะไรแม่ก็จะให้พวกพี่ๆก่อน ผมมักจะได้ของเหลือจากพี่ๆเสมอ

ผมเคยคิดอยากจะฆ่าตัวตายนะ แต่ผมยังมีพ่อ พ่อจะเป็นคนมาปลอบผมเสมอ แล้วยังเป็นคนที่บอกกับผมว่า ผมไม่ใช่ตัวซวย หรือตัวประหลาด แต่ผมคือของขวัญวิเศษที่พระเจ้าประทานมาให้พ่อ จะมีผู้ชายสักกี่คนที่เป็นแบบผม มีผู้ชายอีกกี่ล้านคนที่อยากจะท้องได้แบบผม

ส่วนเรื่องการเรียนพ่อมักจะบอกผมว่า ไม่เป็นไร ไม่ได้ก็เอาใหม่ ผมไม่ใช่คนโง่ ผมเป็นเพียงคนที่ต้องใช้ความพยายาม

คุณรู้จักหอยทากไหม? เจ้าหอยทากโนอาน่ะ หอยทากที่มีความพยายามไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคต่างๆ จนสามารถขึ้นเรือได้สำเร็จ พ่อบอกว่าผมน่ะเหมือนมัน สักวันผมจะประสบความสำเร็จได้เหมือนกัน

แต่แล้วพ่อของผมก็อยู่กับผมได้ไม่นาน ท่านจากไปด้วยโรคร้ายเมื่อตอนที่ผมอายุได้เพียงสิบขวบเท่านั้น

ตอนนี้ผมอายุ 23 แล้วครับ ผมได้มาทำงานในเมือง เป็นแค่พนักงานออฟฟิสธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่แต่งตัวเฉิ่มๆ กับแว่นหนาๆ หน้าตาพอดูได้ ทำให้ผมไม่ค่อยจะมีเพื่อนสักเท่าไหร่ แต่ผมก็ไม่แคร์ เพราะผมน่ะชินกับการอยู่คนเดียวมานานแล้ว ผมมักจะถูกคนรอบข้างเรียกใช้งานอยู่บ่อยๆ ทั้งที่บางอย่างมันไม่ใช่หน้าที่ของผมเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะผมไม่อยากมีปัญหาจึงยอมๆเค้าไป ผมคิดว่าถ้าอยากทำงานอยู่ที่นี่นานๆผมก็ควรจะผูกมิตรดีกว่าสร้างศัตรู หรือจะเรียกว่า..ผมขี้คลาดก็ถูกนะ

ใครอยากจะใช้งานผมก็ง่ายๆเลย เขียนลงในโพสอิทแล้วเอามาแปะไว้ที่ตัวผมสิ...ซึ่งมันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ที่ทุกคนมักจะเรียกหาผมทุกเช้าพร้อมกับมีกระดาษโพสอิทมาด้วยเสมอ ก็ผมน่ะคือ มนุษย์โพสอิทไงล่ะ

.... P O S T - I T B O Y.....

-นิยายเรื่องเรื่องนี้เป็นแนวชาย♡ชาย รับไม่ได้กดออกเนอะ ไม่ว่ากันนะ
-นิยายเรื่องนี้เคะท้องได้นะคะ
-นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากแรงมโนของไรท์ล้วนๆ ตัวละคร และสถานที่ไม่มีอยู่จริงค่ะ

ขอฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ><

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Pig_gy จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 Ing Hihi (@ingsasimon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 15:55
    เรารอได้
    #4
    0
  2. วันที่ 17 กันยายน 2559 / 22:07
    ชอบๆๆๆๆๆ มาต่อเร็วๆนร้าค่ะ
    #3
    0
  3. วันที่ 17 กันยายน 2559 / 22:05
    ชอบอ่ะ มาต่อเร็วๆนะคร้า รออ่านอยู่นร้า #มนุษย์โพทอิท
    #2
    0
  4. วันที่ 17 กันยายน 2559 / 17:00
    เราชอบนะ
    #1
    1
    • 17 กันยายน 2559 / 17:15
      ขอบคุณที่ชอบนิยายของไรท์นะคะ^^
      #1-1
พิมพ์เลขที่เห็น