(Ficexo) Anymore - hunbaek

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,175 Views

  • 432 Comments

  • 683 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    438

    Overall
    10,175

ตอนที่ 22 : Anymore } 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    21 พ.ค. 62



Anymore Part 21






          ท้องฟ้าคืนนี้สวยจังเลยนะครับ มันเต็มไปด้วยหมู่ดาวระยิบระยับเหนือชั้นบรรยากาศจากดาวเคราะห์ที่เรียกว่าโลก อวกาศที่แสนห่างไกลน่าหลงใหลซะจนผมอยากจะมองมันจนกว่าแสงพระอาทิตย์วันใหม่จะมาเยือน กรุงโซลเมืองที่ส่องสว่างและไม่มีวันหลับใหล ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองข้ามปีจบลงพร้อมเสียงพลุที่เพิ่งหมดไปในเวลาราว ๆ ตีสาม  ทุกอย่างเงียบสงบ


          สักพักแล้วที่ผมยืนทำอะไรโง่ ๆ อยู่ข้างกำแพงบ้านหลังเดิม


          อืม ผมกลับมา ใจมันบอกว่าต้องกลับมาหาเขา


          กลุ่มควันสีเทาคลุ้งคือสิ่งแลกเปลี่ยนจากมวลบุหรี่ ก่อนหน้านี้ผมแวะซื้อมันจากร้านมินิมาร์ทหน้าปากซอย


          เปล่า! ผมไม่ได้ติดใจมันนะเพียงแต่อยากเป็นแบคฮยอนที่แตกต่างจากคนเก่า ก็เท่านั้น


          พอถึงตอนนี้ความกังวลใจที่จะเข้าไปในบ้านลดลงไปครึ่งเพราะรถของใครบางคนไม่อยู่แล้ว


     “สนุกพอรึยัง”


     “!คุณเซฮุน” มือพลันสั่นไปหมดด้วยความตกใจจนเผลอทำบุหรี่ตกลงพื้น


          ผมไม่ทันเห็น เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ร่างสูงยืนอยู่หน้าประตูบ้านมองมาด้วยสายตาดุดัน


     “พ่อแม่ส่งนายมาเรียนทำไม ถ้าจะมาทำตัวแบบนี้”


     “ผมผมขอโทษ” แทบพูดไม่ออก เขาเห็นหมดแล้ว เห็นผมในมุมแย่ ๆ


     “ไม่ต้องขอโทษหรอก มันชีวิตนาย”


     “ครับ ชีวิตผม" จะกลับมาทำไมแบคฮยอน ที่นี่ไม่มีใครห่วงนาย "ถ้าอย่างนั้นผมจะทำอะไรก็ได้สินะ” บุหรี่มวลใหม่พร้อมไฟแช็คถูกเอาออกมาจุด เชื่อเลยว่าแบคฮยอนคนเก่าไม่กล้าทำแบบนี้แน่


          ผมคาบบุหรี่ไว้ในปากก่อนจนกระทั้งทุกอย่างเริ่มไหม้


     “หยุดยั่วโมโหฉันสักที” ทว่าผมยังไม่ทันได้ลิ้มรสชาติของมัน คุณเซฮุนก็เข้ามาแย่งก่อนจะเอาไปสูบหนัก ๆ หนึ่งที เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นภาพนี้ เขาไม่เคยสูบบุหรี่ให้ผมเห็นเลยแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมเชื่อว่าเขาไม่สูบ


          ทุกอย่างในตัวผมทั้งบุหรี่ในซองที่เหลือทั้งไฟแช็คถูกมือใหญ่ขยำก่อนจะคว้างทิ้งกลางถนนสุดแรง


     “เป็นครั้งแรกที่ฉันผิดหวังในตัวนาย แบคฮยอน” จบด้วยการบดขยี้มวลบุหรี่ที่เพิ่งสูบไปด้วยรองเท้าผ้าใบของเขา


          ใช่ตอนนี้ผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน สมเพชตัวเองชิบเป๋ง


     “ปล่อยผมนะ!


     “เข้าบ้าน!ผมถูกอีกฝ่ายจับอุ้มตัวลอยพาดบ่าเดินเข้ามาในบ้าน


     “ปล่อยผม!” คล้ายว่าต้องการให้ผมดิ้นจนเหนื่อยก่อนจะยอมวางลง


     “เป็นอะไร! เป็นอะไรแบคฮยอน ทั้งที่ฉันพยายามปกป้องนาย แต่นายกลับทำร้ายตัวเอง”


     “จะต้องมาสนใจอะไรล่ะ ผมก็แค่คนที่มาขออาศัยอยู่โดยที่เจ้าของบ้านอย่างคุณไม่ได้เต็มใจตั้งแต่แรก”


     “ประชดชีวิตตัวเอง เพื่อเรียกร้องความสนใจรึไง?


     “เออ เพราะคุณ คุณนั่นแหละที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้”


     “ฉันทำอะไร”


     “ปั่นหัวผม ทำเหมือนผมเป็นเด็กที่จะต้องเชื่อทุกคำพูดจากผู้ใหญ่อย่างคุณ ผมบรรลุนิติภาวะแล้วนะ ที่จริงเราอายุห่างกันไม่กี่ปีเองด้วย”


     “ถ้าอย่างนั้นนายต้องคิดได้สิว่าที่ทำอยู่มันคือการทำร้ายตัวเอง ฉันได้กลิ่นเหล้าที่ติดตัวนายแทบทุกครั้งที่เห็นนอนอยู่บนโซฟานี่ ไหนจะบุหรี่ที่นายเพิ่งสูบอีก”


     “ไม่ ๆ ประเด็นคือต้นเหตุมันมาจากคุณ!


     “……    


          เผลอขึ้นเสียงใส่เขาจนได้


     “ผมทำตัวน่าผิดหวังผมรู้ แต่บอกกันหน่อยได้ไหม คุณทำเหมือนมีใจให้ผมทำไม”


          เสียงถอนหายใจดังให้ผมได้ยิน


     “นายบอกว่าจะเป็นเด็กดีของฉัน”


     “ใช่ เสียใจที่ผมเป็นให้ไม่ได้แล้ว”


     “แบคฮยอน”


     “ผมรู้ว่าตัวเองสำคัญไม่มากพอ รู้แล้วว่าคุณไม่ได้คิดจริงจังอะไร มันทำให้ผมเสียความรู้สึก”


     “ฉันชอบนาย และฉันจริงจัง”


          ผมอยากจะเชื่อไปพร้อม ๆ กับหลอกตัวเองว่านี่คือความจริง


          แต่เพราะผมเห็นเงาของใครบางคนมาตลอด มันซ่อนอยู่ในดวงตาของคุณ ความรู้สึกของผมคุณไม่เคยแคร์มันเลย


        คุณรู้ไหมว่าผมหงุดหงิดแค่ไหนที่คุณบอกชอบผมจากปากที่เพิ่งจูบกับคนอื่นมา และไม่ว่าจะผิดหรือถูก ความรักมันช่างเห็นแก่ตัว


          เพราะผมยังต้องการคุณ


          ริมฝีปากของผมค่อย ๆ เลื่อนเข้าใกล้ใบหน้าหล่อเหลา ผมอยากจารึกมันถึงแม้ว่าจะเป็นการทับรอยใครก็ตาม



     “อย่าทำแบบนี้อีก” ทว่าเขาคือฝ่ายยุติทุกอย่าง


     “หมายถึงอะไร ที่ผมทำตัวไม่ดีหรือว่าที่ผมจะจูบคุณ”


     “ดึกมากแล้ว นายเมาด้วยไปนอนเถอะ”


     “ตอบผมมา! อย่าหนีปัญหา ตอบมา!


     “นี่ไม่ใช่การแก้ปัญหาแต่นายกำลังชวนฉันทะเลาะ ที่ผ่านมาคืออะไรแบคฮยอน เรายังทะเลาะกันมาไม่มากพออีกเหรอ”


     “แสดงว่าคุณเหนื่อยที่ต้องทะเลาะกับผม งั้นคุณก็โกหกผมทั้งที่คุณเบื่อเวลากลับบ้านมาเจอกัน”


     “ฉันไม่ได้โกหก มันไม่ใช่ความเบื่อหน่ายหรืออะไรทั้งนั้น ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน ฉันพยายามปรับตัวเข้าหานาย ปรับการใช้ชีวิตบางอย่างเพื่ออยู่ด้วยกัน”


     “คุณไม่ต้องพยายามเพื่อผมขนาดนั้น”


     “มันเป็นเพราะฉันชอบนาย”


     “ไม่! คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใจที่ให้ผมเป็นใจแบบไหน”


     “นายไม่เข้าใจมันเองต่างหาก”


     “ครับ ก็คงใช่ ผมไม่เห็นเข้าใจอะไรเลย ในใจคุณมีผมบ้างไหมหรือว่ามีแต่ไอรีนนูน่า เพราะมันออกจะชัดเจนซะขนาดนั้น”


     “นายไม่รู้อะไรแต่กลับตัดสินฉัน”


     “ผมรู้ ทำไมจะไม่รู้ล่ะ คุณรักเธอ ถ้าจะกลับไปคบกันก็ควรบอกผมมาตรง ๆ แต่คุณทำเหมือนผมเป็นคนโง่!


     “อย่างนั้นบอกฉันมาสิว่านี่มันคืออะไร” เขายื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าผม รูปภาพที่ปรากฏแสดงข้อความเชิงคุกคามทางเพศจากใครบางคน


          นี่มันเรื่องอะไร


     “ให้ผมดูทำไม”


     “มันคือข้อความที่ส่งหาไอรีนและรู้อะไรไหม มันมาจากเบอร์โทรศัพท์ของนาย”


          ว่าไงนะ


     “ผมไม่ได้ทำ เอาโทรศัพท์ไปดูก็ได้” ผมล้วงมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงยื่นให้เขาทันที


     “ไม่ล่ะ ฉันให้เกียรตินายดูด้วยตาตัวเอง” 


          ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่มือผมสั่นไปหมด คลังข้อความของเบอร์มือถือที่ผมไม่ค่อยได้เขียนส่งถึงใครเท่าไหร่แต่กลับมีหนึ่งข้อความที่ถูกส่ง


          มันคือประโยคเดียวกันกับที่ผมเห็น


     “ว่ายังไงล่ะ”


     “ครับ มันส่งจากโทรศัพท์ของผม”


     “……” สีหน้าของคุณเหมือนกำลังผิดหวังในตัวผมอีกแล้ว


     “คำพูดของผมมีค่ามากพอให้เชื่อใจไหม” สายตาของเขาในตอนนี้คืออะไร “คุณคิดว่าผมเป็นคนทำเหรอ”


     “งั้นบอกได้ไหมว่ามันส่งไปที่ไอรีนได้ยังไง”


     “ผมไม่รู้ ขอโทษที่มันอาจฟังเป็นคำแก้ตัวโง่ ๆ แต่ผมไม่ได้ทำ”


     “มันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อหลักฐานมันอยู่ในมือนาย”


     “นั่นสิ คำพูดของผมก็แค่ลมปากที่พิสูจน์ไม่ได้ ผมเข้าใจแล้วล่ะ ที่ผ่านมาทุกอย่างคุณกำลังทำเพื่อปกป้องเธอ จะเอายังไงต่อครับ จับผมส่งตำรวจเลยไหม”


     “หยุดประชดฉัน แบคฮยอน”


     “ตอนนี้เธออาจจะตกอยู่ในอันตรายก็ได้ เคียงข้างเธอ คุณทำถูกแล้ว”


     "หยุดพูดแบบนั้นสักที!" เสียงตะคอกใส่หน้าผม


      "......"


     “โถ่เว้ย! ฉันเชื่อใจนาย” เสียงดังโครมครามเมื่อหนังสือบนชั้นวางถูกร่างสูงปัดตกพื้นกระจัดกระจาย


          พวกเรากำลังใช้อารมณ์คุยกัน นั่นแหละน้ำตาของผมที่เก็บมาตลอดก็เริ่มไหล


          ฮึก!...


          ไม่ชอบเลยการผิดใจกับคุณเซฮุน


          ผมไม่ใช่เด็กดีของเขา ตรงนี้ไม่มีผู้ชายแสนอบอุ่นของผม ทุกอย่างจบลงด้วยการที่คุณเซฮุนขับรถออกไปจากบ้านทิ้งผมให้ยืนร้องไห้อยู่ตรงนี้โดยไม่หันมาพูดอะไรเลยสักคำ

 

 








 




          เช้าวันใหม่เริ่มต้นอีกครั้ง ร่างไร้วิญญาณของผมยืนมองความว่างเปล่ากลางห้องนั่งเล่น ไม่มีเสียงทักทายของใครบางคน ไม่มีกลิ่นอาหารหอม ๆ จากห้องครัว แต่สิ่งที่ยังคงเหลือคือภาพเหตุการณ์เมื่อสองวันที่แล้วในสมองของผม



          คุณเซฮุนไม่กลับมา

 


     “ฮัลโหลพี่จุน วันนี้ไม่มาทำงานเหรอครับ” ผมยืนอยู่หน้าร้านแต่กลับไม่เจอใครสักคนเลยตัดสินใจโทรหาเขา


     [เฮย ตอนนี้ฉันอยู่เชจู ทำงานอะไรของนาย วันนี้ร้านปิด]


     “….


     [อย่าบอกนะว่าไม่รู้]


     “ครับ ไม่รู้”


     [ตลกน่า เซฮุนน่าจะบอกนายสิ อยู่บ้านหลังเดียวกันไม่ใช่เหรอ]


     พี่จะไปรู้อะไรตอนนี้เขาเลือกตัดขาดจากผม  ไม่มีสักสายโทรเข้ามีแต่ข้อความเก่า ๆ เมื่อนานมาแล้ว


     “ฮ่า ๆ ๆ ผมคงลืมเองอะ ยังไงขอให้พี่เที่ยวให้สนุกแล้วกัน อย่าลืมหิ้วของมาฝากผมด้วยนะ”


     [อยากได้อะไรพิมพ์ทิ้งไว้ในแชทเลยไอ้น้อง แค่นี้ก่อนนะฉันกำลังขึ้นเรือ]


     “โอเคครับเที่ยวให้สนุก”


          ดูเหมือนว่าทุกคนกำลังใช้ชีวิตช่วงปีใหม่อยู่กับการพักผ่อน และใครบางคนอาจจะอยากพักผ่อนโดยที่ไม่มีผม


          สุดท้ายเป็นผมที่ถูกทิ้งอยู่เพียงลำพัง

 




 

          ยังมีอะไรเหลือที่ต้องทำอีกไหม ถามกับตัวเองถึงสิ่งที่ต้องจัดการในชีวิตช่วงนี้


          คำตอบคือผมต้องจัดการกับความคิดถึงที่มากขึ้นทุกขณะ


          คุณเซฮุนจะคิดถึงผมบ้างไหม เขาหายไปเกือบอาทิตย์แล้ว


     “เฮลโหล!!! แบคฮยอน” เสียงคุณนายดังมาจากหน้าประตู เธอมาหาผมอีกแล้วหลังจากแวะมาเมื่อวานก่อน


     “สวัสดีครับ”


     “นี่ ๆ วันนี้แม่ไปช็อปปิ้งที่ซุปเปอร์มา ดูสิได้ของสำหรับเตรียมมื้อค่ำมาเพียบเลย” ความสดใจแผ่ไปทั่วบริเวณบ้านเมื่อเธอชูสองแขนโชว์ถุงในมืออย่างภาคภูมิใจ เล่นใหญ่กว่านี้ไม่มีอีกแล้ว


          เราทานอาหารมื้อค่ำด้วยกัน ทุกอย่างเป็นรสมือของคุณนาย ไอ้แบคบอกเลยว่าการันตีความอร่อยเหนือชั้นกว่าเชฟร้านอาหารที่เคยกินมา


          ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ


          เสียงหัวเราะในรอบวันของผมดังขณะที่เรากำลังนั่งเลือกหนังในตู้กระจกชั้นวางทีวี


     “ลูกชายฉันดูแต่หนังเสียวไส้ นี่แหละคือการทำลายสุขภาพจิตทางอ้อม” ผมโคตรจะเห็นด้วย


     “หนังแนวไหนเหรอครับ ที่คุณชอบ”


     “ฉันชอบดูหนังรัก” ใจตรงกันกับผมเลย


     “หนังรักก็มีนะครับ เหมือนผมจะเคยเห็น” ว่าพลางไล่นิ้วไปตามสันปกอัลบั้มชื่อหนัง อ่ะ! นี่ไงเจอแล้ว


     “หนังรัก 25+ น่ะจ้ะ”


     เคล้ง! ของหลุดมือผมทันที


     “ฮ่า ๆ ๆ ๆ หนังเรื่องนี้ก็ได้ที่แบคฮยอนหยิบ” เธอเก็บแผ่นซีดีที่ตกกระเด็นออกจากกล่องขึ้นมาพลางหัวเราะร่าอย่างคนขี้แกล้ง



     เหมือนกันเดะ

 

 



          หลังจากที่คุณนายไม่อยู่แล้ว บ้านจึงกลับเงียบอีกครั้ง กลางดึกผมนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงเพราะไม่สามารถหลับตาลงแล้วปล่อยให้วันนี้ผ่านไปได้ และยังคงร้องไห้เหมือนเมื่อวาน


          ภาพในความคิดฉายวนซ้ำ ๆ  ช่วงเวลาที่เราทะเลาะกันสร้างบาดแผลให้เราทั้งคู่ ตอนนั้นผมปล่อยให้อารมณ์ตัวเองอยู่เหนือเหตุผลทุกอย่าง


          ผมขอโทษ ผมเองแหละที่จัดการกับความรู้สึกตัวเองไม่ได้ คุณแค่ชอบผม แต่คุณไม่ได้รักผม


          คุณถึงไม่อยู่ด้วยกันตรงนี้แล้ว


          นี่คงเป็นช่วงเวลาสุดท้ายที่ผมไม่มีทางเลือก  ผมคิดว่าผมเหนื่อยแล้วล่ะ อดทนมานานพอแล้ว


     [แบค! น้องแบค! ฟังแม่อยู่ไหมลูก] เสียงคนในสายดังเข้าโซนประสาท


     “ ฮื้อ~~ฮึกฮื้อ~~


     [น้องแบคร้องไห้เหรอ เป็นอะไรบอกแม่ คุณ! ลูกร้องไห้] เสียงแม่คงเป็นห่วงผมมาก แต่ตอนนี้ผมเสียใจเกินกว่าจะซ่อนความอ่อนแอได้แล้ว


     “อึก! แม่ครับ"


     "ว่าไงลูก"


     "แบคอยากกลับบ้าน”



          เคล้ง!!!


          นั่นเสียงอะไร


          มีบางอย่างดังมาจากห้องครัว

 

 

 






 #ห้องเช่าฮุนแบค













 

          ณ คอนโดมิเนียมชั้น 54 ใจกลางกรุงโซล ร่างของหญิงวัยกลางคนปรากฏหลังประตูลิฟท์เปิด เสียงรองเท้าส้นสูงเดินย่ำมาหยุดอยู่หน้าประตู


          ออด! ออด!


     “โอเซฮุนลูกรัก เปิดประตูให้แม่หน่อย” เธอพูดกับเครื่องอินเตอร์คอม รอไม่นานประตูก็ถูกเปิด “ไง อยู่คนเดียวสบายเลยนะ”


     “แม่มีอะไร” สภาพลูกชายของเธอดูไม่ต่างจากที่คิดไว้เท่าไหร่


     “เซฮุนจะอยู่ที่นี่แล้วยกบ้านให้แบคฮยอนเลยใช่ไหม แม่จะได้เตรียมเอกสารแล้วดำเนินการให้ ลูกแค่เซ็น”


     “แม่มาเพื่อพูดแค่นี้ใช่ไหม”


     “ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าตัวเองไร้ความรับผิดชอบมากแค่ไหน”


     เซฮุนถอนหายใจ “ผมทำอะไรให้แม่ไม่พอใจอีก”


     “แม่รู้เรื่องที่ลูกทะเลาะกับแบคฮยอนแล้ว สาเหตุมันเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น”


     “แม่กำลังชวนผมทะเลาะอีกคน” ชายหนุ่มพูดด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย


     “ลูกคิดอะไรอยู่ถึงหนีปัญหาออกมาแบบนี้ ไม่สิต้องเรียกว่าทิ้ง ไร้ความรับผิดชอบ”


     “แม่จะคิดยังไงก็ช่าง แต่ผมจะยังไม่กลับไปตอนนี้” เธอมองลูกชายที่ยืนหันหลังให้ด้วยความผิดหวัง


     “ลูกคิดว่าแบคฮยอนเป็นคนส่งข้อความนั่นไหม”


     “ผมเชื่อว่าแบคฮยอนไม่มีวันทำ” เจ้าของแผ่นหลังกว้างตอบกลับอย่างหนักแน่


     “ถ้าลูกเชื่อว่าน้องไม่ใช่คนส่งข้อความนั่น แม่กลัวว่าแบคฮยอนจะไม่ปลอดภัย ทีนี้คิดได้รึยังว่าไม่ควรปล่อยให้คนที่บ้านอยู่คนเดียว” ประโยคที่ทำเซฮุนใจหล่นวูบทันที


           แม่พูดถูกทุกอย่าง ผมไม่ควรทิ้งเขาไว้คนเดียว


          การที่ยังไม่รู้ว่าคนร้ายตัวจริงคือใคร นั่นแสดงว่าคนร้ายอาจอยู่ใกล้ ๆ ตัวแบคฮยอน



          ไอ้โง่เอ้ย! ทำไมมึงถึงมาคิดได้ตอนนี้วะ






#ห้องเชาฮุนแบค






-------------------------------
โปรดติดตามตอนต่อไป

คุณคิดว่าฟิคเรื่องนี้คือแนวโรแมนติกคอมเมดี้ หรือ ดราม่าคอมเมดี้

(04/02/2562)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #427 @_@ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 21:35

    เซฮุนก็โง่จริงไง คำพูดกับการกระทำคือไม่ตรงกันเลย

    ปากบอกชอบแบค เชื่อแบค แต่ก็ทำลังเล ทั้งเมินแบค ทิ้งแบคไป

    เปนห่วงแต่สวัสดิภาพไอรีน แต่ไม่เคยห่วงความรุ้สึกแบคเลย

    แม้แต่ความปลอดภัยของแบคที่ควรตระหนักก็ไม่เคยนึกถึง

    ต่อให้เซฮุนมาช่วยแบคตอนนี้ ก็ไม่อยากให้แบคอยุ่ด้วยแล้วอ่ะ

    นี่ถ้าแม่ไม่ไปหาไปบอกก็คือจะไม่คิดเลย หมดแล้วความเชื่อใจ…

    ว่าแต่คุณแม่รุ้เรื่องได้ไงคะ???

    #427
    0
  2. #351 ไอจัง เองนะ (@babe-buzzbuzz) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:24
    เข้าใจแบคนะ เซฮุนทิ้งแบคไว้ข้างหลังตลอดอะ แล้วไปหาแต่ไอรีน ไปให้ความหวังเค้า. บอกชอบเค้าแต่อยู่กับอีกคนคืออะไร งงใจ เราเป็นแบคเราหมดความเชื่อใจไปเลยอะ
    #351
    0
  3. #345 KATTYKITTYKATE (@kattykittykate) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:39
    โง้ยยยยยยยยย สงสารแบคมาก ทำไมคุนเซฮุนใจร้าย
    #345
    0
  4. #342 Noudar Ag (@86dar) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:44
    กลับมาเถอะนะไรท์คนดี.....
    #342
    0
  5. #341 princessjeedz (@princessjeedz) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:06
    แงงงง น้องแบคอย่าเป็นอะไรนะครับลูก

    ใครคือคนร้ายกันแน่นะ ไอรีนนูน่ามั้ย??

    แงงงง ไร้ท์ขากลับมาก๊อนนนน
    #341
    0
  6. #340 ice'ee (@icelove03) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:09
    ไรท์รีบมาอัพน้าาา ปักๆๆๆๆ
    #340
    0
  7. #339 Indysolove (@Indysolove) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:12

    ดราม่าคอมเมดี้สุดดด!!!

    ใข้อารมณ์กันทั้งคู่เลยเนี่ยย รีบกลับไปดูน้องเลยนะพี่ฮุนน

    #339
    0
  8. #338 ชานมไข่มุก💦 (@kanaeng506) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:51
    ฮื้อเซฮุนเป็นอย่างนี้ตลอดเลน
    #338
    0
  9. #337 fangwy (@fangwy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:21
    หนีไปเลยลูก อย่าอยู่กับคนแบบนี้
    #337
    0
  10. #336 ไอจัง เองนะ (@babe-buzzbuzz) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:02
    เบื่อเซแล้วอะ
    #336
    0
  11. #335 Bam_Cha (@Bam_Chamaiporn04) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:35
    เซฮุนนะไๆๆๆ
    #335
    0
  12. #334 bbh_bbh (@bbh_bbh) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:09
    น้องแบคอย่าเป็นอะไรนะ
    #334
    0
  13. #333 knsss (@amkuni) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:53
    ดีใจที่กลับมานะคะไรท์
    #333
    0
  14. #332 Grubgrib_dee (@ggnat) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:54
    หูยยทใครทำกับแบคแบบนี้!!!
    #332
    0
  15. #331 JaeJun12 (@JaeJun12) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:38
    สงสารแบคค คิดถึงไรท์ด้วย
    #331
    0
  16. #330 hunhunbaekbaek (@SaMooker) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:30
    เซฮุนนน ไปช่วยน้องงเดี๋ยวนี้เลยยย เชื่อกันทำไมทิ้งกันแบบนี้ล่ะ สงสารน้อง น้องอยากกลับบ้าน แต่ดูท่าว่าจะไม่ได้กลับ ฮืออ ไรท์คิดถึงมากๆ รอนิยายไรท์เสมอเลย สู้ๆจ๊ะ
    #330
    0
  17. #329 mackle (@oily23) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:23
    เอาแล่วววว จะคิดได้ตอนที่สายไปไหมฮุน
    #329
    0