(Ficexo) Anymore - hunbaek

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,175 Views

  • 432 Comments

  • 683 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    438

    Overall
    10,175

ตอนที่ 21 : Anymore } 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    2 ก.พ. 62



Anymore Part 20




     ไม่รู้ว่าผมกำลังคิดมากไปเองรึเปล่า


     คุณเซฮุนแปลกไป


     “ผมชอบกลิ่นอายวันคริสต์มาสแบบนี้จัง” ว่าพลางหันไปยิ้มให้ร่างสูงที่กำลังขับรถ “ปีใหม่ผมว่าจะไม่กลับบ้าน อยู่เคาท์ดาวน์ที่นี่ดีไหมครับ”


     “อือ ถ้าที่บ้านไม่ว่าอะไรก็แล้วแต่นายเขาตอบเสียงเรียบตายังคงมองถนนเบื้องอยู่อย่างนั้น


          ผมกลืนคำพูดถัดไปของตัวเองก่อนหันหน้ากลับคืน ทั้งที่ใจมันอยากจะต่อบทสนทนาว่าเราจะไปเคาท์ดาวน์ปีใหม่ที่ไหนกันดี แต่รีแอคชั่นที่ได้รับทำให้ผมคิดว่าเขาอยากมีผมอยู่เคาท์ดาวน์ด้วยรึเปล่า


          บรรยากาศระหว่างเรามันเงียบมาตั้งแต่ออกจากบ้านแล้วไม่ใช่รึไง ผมกำลังคาดหวังอะไรอยู่


     “ขอบคุณครับ” ถึงมหาลัยแล้ว ได้เวลาที่ผมต้องลงจากรถ


     “แบคฮยอน” เจ้าของเสียงทุ้มหันมาหาผม มันอึดอัดเกินกว่าผมจะพูดอะไร ได้แต่มองหน้าอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจอยู่อย่างนั้น จนกระทั้งศีรษะของผมถูกมือเขาลูบลงมาเบา ๆ “ตั้งใจเรียนนะ”









     “วันนี้เป็นอะไรถูพื้นทั้งวัน”


     “ถอยครับ อย่ายืนเกะกะผมกำลังก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่เป็นลูกจ้างที่ดี


     “นี่พวกนายทะเลาะกันเหรอ


          ทะเลาะ?


          ตอนไหนล่ะ ระหว่างเราเหมือนเป็นแบบนั้นเหรอ?


     “เปล่าครับสงสัยเชฟจุนมยอนจะเรดาร์พังแล้วล่ะ ไม่มีเหตุผลที่ผมกับคุณเซฮุนจะผิดใจกัน


     “แล้วเขาจะเมินนายทำไม


      มือที่กำไม้ถูพื้นของผมหยุดชะงัก พี่พูดอะไร มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นซะหน่อย


     “เห็น ๆ อยู่ว่ามันไม่ปกติ”


     “งั้นเอาไป”


     “เฮ่! ทำอะไรของนาย”


     “คอยดูแล้วกัน” ผมยัดไม้ถูพื้นใส่มืออีกฝ่ายก่อนจะเดินตรงเข้ามาในครัว


     “เชฟมีอะไรให้ผมช่วยไหมครับว่าพลางฉีกยิ้มแจ๋น ๆ เสนอหน้าคุยกับอีกฝ่าย


     “ไม่มี


          อึก


      ก็ยังคงปั้นหน้ายิ้มต่อไป นี่งายยยยยเชฟจะล้างผักใช่ม้า ผมล้างให้ครับ


     “ไม่เป็นไร ฉันทำเองผมเกือบคว้าผักกาดมาได้แล้วเชียว


     “ให้ผมช่วยเถอะน้า นะนะนะ” ออกเสียงอ้อนทั้งเกาะแขนเขาไปด้วย “คุณเซฮุน-


     “มีงานอะไรก็ไปทำ”


          จอ


          บอ


          จบ


          อุส่าห์เดินไปของานสุดท้ายต้องแบกหน้ากลับมาถูพื้นตามเดิม


     “ไง นายดูจะตกกระป๋องแล้วนะ"


     “หุบปากของพี่ไปเลย” หงุดหงิดโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 





 

          หนึ่งสัปดาห์ที่เจอแต่ความเย็นชาของเขา ผมอยู่กับความรู้สึกแบบนี้ต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว


     “กลับมาแล้วเหรอครับ” ผมยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่นในเวลาเที่ยงคืนกว่า ๆ เพื่อดักรอใครอีกคนที่เพิ่งกลับบ้าน


     “ยังไม่เข้านอนอีกเหรอ”


     “ครับ ผมรอคุณ” นั่งรออยู่ตรงนี้ทุกคืน แม้ว่าจะเผลอหลับไปก่อนแต่ผมมักตื่นบนเตียงนอนห้องตัวเองในตอนเช้า


     “ดึกแล้วนะ ไปนอนเถอะ” พูดจบเจ้าของเสียงทุ้มกลับเดินสวนผมไป


     “คุณไปไหนมาครับ”


     ร่างสูงชะงักฝีเท้า ผมมองเขายืนหันหลังให้


     “ฉันแค่ออกไปพบเพื่อน”


     “เหรอครับ” ความรู้สึกของอีกฝ่ายที่ผมมองไม่เห็นบนแผ่นหลังนั่น “ทานข้าวกับเพื่อนอร่อยไหมครับ”


     “…….


          ผมคงกำลังน้อยใจอยู่ล่ะมั้งตอนนึกภาพตัวเองที่โต๊ะอาหารมื้อค่ำคนเดียว และตอนนี้ที่เขาตอบคำถามผมด้วยการเงียบ


     “ผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจรึเปล่า”


     “……


     ขยับเท้าก้าวเข้าหาร่างสูงพลางจรดหน้าผากลงบนแผ่นหลังกว้าง “พูดมาตรง ๆ เถอะครับ ผมอึดอัดที่เราต้องเป็นแบบนี้”


     “นายไม่มีอะไรปิดบังฉันใช่ไหม”


     “คุณหมายถึงอะไร?


     เขาหันกลับมาเผชิญกับผม “เรื่องไม่ดีนายจะไม่ทำใช่ไหม” นัยน์ตาคู่นั้นแสดงออกชัดเจนว่ากำลังกังวลอะไรบางอย่าง


     “เรื่องอะไรครับ คุณคิดว่าผมทำอะไร”


     “….ฉันแค่ถามเฉย ๆ” จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่พูดมันออกมา ผมเพียงกังวลว่าเขาจะคิดมากไป


     “ไม่ว่าเรื่องอะไร ผมไม่มีอะไรปิดบัง ผมเป็นเด็กดีของคุณนะ”


     ร่างสูงขยับเข้ามาหา “หมดทุกคำของนาย ฉันเชื่อมันสนิทใจ”


     เราสองคนยืนกอดกันในความเงียบใจของผมกลับไม่สงบ


     “ขอโทษนะครับ ไม่ว่าผมอาจจะทำผิดอะไรไป ผมขอโทษ” ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมารู้สึกอึดอัดแทบบ้าเพราะผมโคตรจะแคร์เขาเลย “คุณเบื่อรึเปล่าที่ต้องกลับบ้านมาเจอผม”


      “มันดีที่สุดแล้วที่ฉันกลับมาเจอนาย แบคฮยอน”


          คุณไม่รู้หรอกว่าผมโหยหาช่วงเวลาเหล่านี้มากแค่ไหน


          ขณะคุณโน้มใบหน้าลงมาปลายจมูกเฉียดแก้มของผม 


     Rrrrr Rrrrrr


          ช่วงอึดใจเหมือนทุกอย่างหยุดชะงัก เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น ดวงตาแสนลังเลคู่นั้นทำให้ผมตัดสินใจเป็นฝ่ายผละออก


     “ผมง่วงแล้วล่ะ ขอตัวไปนอนก่อนนะครับ” จากนั้นผมจึงเดินกลับเข้าห้อง อดกลั้นความรู้สึกที่กำลังตีตื้นขึ้นมาพลางยกมือปิดปากไร้ซึ่งการสัมผัสก่อนหน้าเอาไว้


     กลิ่นน้ำหอมที่ผมไม่คุ้นเคย ครั้งหนึ่งผมได้กลิ่นจากผู้หญิงคนนั้น


     ถ้าผมสามารถกอดคุณได้


     ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร


     ผมจะทำเป็นหูหนวกตาบอด

 

 

 

 






 

     “ได้ข่าวมาว่าพักนี้นายมาที่นี่บ่อย”


     “ฉันจะมาก็ไม่เห็นเป็นไรหนิ” ผมมองร่างเล็กนั่งกระดกแก้วเบียร์หน้าตาเฉย เหมือนว่าระหว่างที่ผมยุ่งงานจนไม่ได้เจอกันแค่สองอาทิตย์ แบคฮยอนจะคอแข็งขึ้นได้ขนาดนี้


     “นายกำลังเป็นอะไรถึงมาคนเดียวในที่แบบนี้” ทุกอย่างคือบรรยากาศร้านเหล้าที่เรามากันคราวก่อน


     “ก็แค่อยากใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นที่นี่บ้าง" ช่วงชีวิตแบบนี้ผมเคยผ่านมันมาแล้ว ติดเพื่อน ติดเที่ยว แต่คิดว่าการที่แบคฮยอนมาดื่มคนเดียวบ่อย ๆ มันคือเหตุผลพวกนั้นเหรอ นิสัยเขาเป็นยังไงผมอ่านมันออกทั้งหมดนั่นแหละ


     “รู้ตัวใช่ไหมว่ากำลังทำอะไร เอาแค่สนุกพอประมาณล่ะ โอเค?


     “อือ จงอินวันนี้นายเลี้ยง”


     “พอแค่แก้วนี้เถอะ ฉันจะกลับ”


     “อะไรอะ ฉันยังอยากฟังเพลงอยู่เลย รุ่นพี่มินโฮกำลังจะขึ้นเวทีแล้วด้วย”


     “เชื่อฟังกันหน่อยได้ไหม คนที่บ้านไม่ห่วงนายรึไง” ผมกำลังกังวลที่เห็นว่าแบคฮยอนไปสนิทกับไอ้รุ่นพี่นั่น มันไม่น่าไว้ใจ


     “ฉันไม่รีบ นายรีบก็กลับไปก่อนดิ” ยอมรับว่ารีบ มีธุระต้องไปทำต่อแต่จะให้ผมทิ้งเขาไว้ที่นี่คงทำไม่ได้


     “จะเอายังไงแบคฮยอน จะให้ฉันรายงานคุณโบฮยอนไหม”


     “อย่าบอกแม่นะจงอิน ฉันขออีกเพลงเดียวจะกลับเลย น้านะ”


     “จริง ๆ แล้วนายไม่อยากกลับบ้าน ฉันพูดถูกใช่ไหม”


     “……


    ไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไรดูสีหน้าก็พอจะรู้คำตอบ


    “ก็ได้ อยู่ฟังเพลงสักพักแล้วกัน”


          ในบรรยากาศเคล้าเสียงเพลง แววตาแบคฮยอนในตอนนี้เลื่อนลอยไร้แววสดใส ถ้ามันไม่มีความสุขทำไมถึงไม่ย้ายออกมา คงเป็นคำถามของคนนอกที่ไม่อาจเข้าใจความรู้สึกของคนสองคนที่มีต่อกัน มันเป็นเรื่องยากที่แบคฮยอนจะตัดใจออกไปจากชีวิตคน ๆ นั้น ยากพอ ๆ กับการรักษารักเอาไว้

 





          เสียงรถของจงอินขับออกไปหลังจากมาส่งผม  เพราะเห็นรถของใครอีกคนจอดอยู่หน้าบ้านถึงรู้ว่าคุณเซฮุนกำลังมีแขก ผมเลยก้าวเท้าเข้ามาในบ้านอย่างเงียบที่สุดพร้อมจะหลับหูหลับตาเดินเข้าห้องไปอย่างไม่มีตัวตน


          ทว่าคงเป็นวันสิ้นโลกของผมที่ดันมาเห็นภาพตรงหน้าซะก่อน



          ความรู้สึกแน่นและชาหน้าอกเมื่อได้เห็นคนสองคนกำลังจูบกัน


          ไม่มีผมอีกแล้วในใจของเขา


         หรือที่จริง ผมไม่เคยเข้าไปอยู่ในนั้นตั้งแต่แรก



          โคตรเจ็บเลยว่ะ

         

          ผู้ชายแสนดีที่บอกว่ากำลังจีบผม


          เขาทำแบบนี้ทำไม


           สองมือเช็ดน้ำตาที่หน้าแก้มพลางก้าวเท้าวิ่งออกจากบ้านให้เร็วที่สุด


         เหมือนไม่มีอะไรเหลือเลย แม้แต่คำพูดหวานหูของเขา ภาพรอยยิ้มของเรา มันละลายไปพร้อมกับน้ำตาของผม 


          "แล้วผมล่ะ ผมเชื่อใจคุณได้ไหม" ได้แต่กุมใจตัวเองก้มหน้าข่มความเสียใจเอาไว้ ทั้งที่น้ำตากำลังร่วงลงพื้นเป็นหยด ๆ 


          ในตอนนี้รู้แล้ว เหตุผลที่คุณค่อย ๆ ถอยห่างออกไป ผมโคตรสมเพชตัวเองที่เอาแต่ต้องการในสิ่งที่ครอบครองไม่ได้ มันเจ็บ ผมเจ็บปวดเหลือเกินที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย




          หลังพยายามปรับสติอารมณ์อยู่ข้างกำแพง ผมจึงตัดสินใจเดินออกมาหน้าปากซอยเพื่อโบกแท็กซี่กลับมายังร้านเหล้าอีกครั้ง คงเพราะคนอย่างผมไม่มีที่ไป ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้โทรหาจงอินให้อีกฝ่ายต้องมารับรู้เรื่องราวเหล่านี้


          ทำตัวเองก็ต้องดูแลตัวเองได้


          เสียงเพลงและแสงไฟในตอนนี้สวนทางกับสภาวะทางใจของผมเพราะวันนี้เป็นวันสินปีและอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าก็จะเข้าสู่ปีใหม่


          แทนที่ผมจะได้อยู่ฉลองกับครอบครัวหรือยืนดูพลุสวย ๆ อยู่กับคุณเซฮุน ทว่าผมกลับกำลังปิดประตูขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำร้านเหล้า ร้องไห้หนัก ๆ อย่างไม่สนว่าใครจะเข้ามาได้ยินเสียงน่าเกียจในห้องส้วม


          ผมไม่ใช่คนอ่อนแอ และไม่อยากอ่อนแอ


          แต่นี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ



     ปัง ๆ !!


         ขณะห้วงอารมณ์กำลังดำดิ่ง เสียงเคาะประตูกลับฉุดผมขึ้นมา


     “คนในห้องน้ำเป็นอะไรรึเปล่า”


     ปัง ๆ ! ! !


     “ได้ยินไหม ใจคอจะไม่ให้คนอื่นใช้ห้องน้ำเลยรึไง หยุดร้องไห้แล้วเปิดประตูให้ก่อน คนจะเข้าห้องน้ำ”


     ได้ยินแบบนั้นผมจึงปาดน้ำตารีบเปิดประตู “ขอโทษครับ”


     “อยู่ในนั้นไม่เหม็นเหรอ ไอ้หนุ่ม” ชายรูปร่างอวบดูมีอายุรุ่นลุงแต่กลับแต่งตัวแฟชั่นจ๋า จนวัยรุ่นต้องอาย เชื่อเขาเลยว่ากล้าแต่งตัวแบบนี้ออกจากบ้าน


     “จะใช้ห้องน้ำใช่ไหมครับ เชิญตามสบาย” ผมเดินเลี่ยงอีกฝ่ายออกมาก่อนจะพบว่าห้องส้วมห้องข้าง ๆ เปิดโล่ไม่มีใครเข้า


     “นี่ หลังร้านบรรยากาศดีนะ ไปร้องไห้อยู่แถวนั้นน่าจะดีกว่าตรงนี้” พูดจบอีกฝ่ายก็เดินเข้าห้องส้วมไป


     แล้วอารมณ์พีค ๆ ของผมเมื่อกี้...   โอเค ผมจะไปโซโล่อัลบัมเดี่ยวต่อหลังร้านก็ได้


     ทว่าผมกลับปวดหัวซะจนร้องไม่ไหว โถ่เว้ย! ให้มันได้อย่างนี้สิวะไอ้แบค เศร้าก็เศร้าไม่สุด


     “เอาหน่อยไหม” ลุงคนเดิมยื่นบุหรี่มาให้ผม


     “ไม่ครับ”


     “ไม่เคยเหรอ ถ้าไม่เคยก็เป็นโอกาสที่จะได้ลองแล้ว”


     “มันรู้สึกยังไงครับ” ทั้ง ๆ ที่ควันไฟพวกนั้นทำลายสุขภาพแต่เพื่อน ๆ ของผมกลับสูบกัน ไม่เว้นแม้แต่จงอิน


      “ลองสิ เธอจะรู้รสชาติของมันก็ต่อเมื่อได้ลองมันเท่านั้น”


          ผมมองมวนบุหรี่ตรงหน้าใจรู้ว่ามันไม่ดี แต่กลับรับมันมาเพียงชั่ววูบที่คิดว่ามันอาจจะช่วยคลายเครียดได้


          ผมคาบมันไว้ในปากก่อนอีกฝ่ายจะเอามือป้องลมจ่อไฟแช็คจุดที่ปลายบุหรี่ พอทุกอย่างเริ่มไหม้ผมจึงกลั้นใจดูดมันเข้าปอดเป็นครั้งแรก


          แครก! แครก!


          มือใหม่อย่างผมสำลักควันของมันทันที


     “อะไรของลุงเนี่ยไม่เห็นเข้าท่าเลย” รีบคีบมวนบุหรี่ออกจากปาก ตอนนี้รู้สึกเหม็นและขมคอไปหมด


     “ค่อย ๆ ดูดไปเดี๋ยวก็ชิน” ผมดูอีกฝ่ายอัดนิโคตินเข้าไปก่อนค่อย ๆ เป่าควันออกมาเป็นตัวอย่าง ผมฝืนทำตามจนพอเริ่มสูบไปสักพักผมก็เริ่มชินอย่างที่ลุงแกบอกซะแล้ว สมองมันโล่ง ๆ อย่างบอกไม่ถูก


          ความรู้สึกตอนกำลังเสพมัน ทำให้ผมจมลงในเวลาสั้น ๆ


          ไม่คิดเลยว่าผมจะสามารถหัวเราะได้ในเวลานี้ ลุงแกมุกเยอะพูดอะไรมาผมขำตลอดเลย


          ผมกำลังทำให้ตัวเองมีความสุขอยู่เห็นไหน


          ผมทำได้

 




     “ร้านจะปิดแล้วครับ ไม่กลับบ้านเหรอ” เสียงใครบางคนเรียกสติผม หลังจากยืนคุยกับลุงจนบุหรี่หมดมวนผมจึงกลับเข้ามานั่งด้านใน เบียร์ขม ๆ ผมดื่มไปไม่ถึงครึ่งแก้วเพียงสั่งมาเพื่อแลกกับการนั่งอยู่ในร้านเท่านั้น  ถ้าผมเมาจนเดินสี่ขา จงอินต้องโกรธแน่ที่ผมดูแลตัวเองไม่ได้


     “ปิดแล้วเหรอครับ ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องออกไปจากที่นี่แล้ว” มองไปรอบ ๆ ในร้านไม่เหลือใครนอกจากผมกับรุ่นพี่มินโฮ


     “เดี๋ยวพี่ไปส่งนะ แบคฮยอนบ้านอยู่แถวไหน”


     “บูชอน”


     “ฮะ? ไกลขนาดนั้นเราจะไปเหรอ”


          ผมอยากกลับบ้านที่บูชอน คิดถึงพ่อกับแม่ เจ้ามงรยง


     “แบคฮยอนเป็นอะไรรึเปล่า” ร่างสูงเอื้อมมือมาจับไหล่ผม


     “ครับ ผมไปก่อน รุ่นพี่กลับดี ๆ นะครับ”


     “เดี๋ยวจะกลับบ้านหรือจะไปไหน”


     “…….” ผมเหมือนไม่มีบ้านให้กลับ


     “ตอนนี้ดึกมากแล้วนะให้พี่ไปส่งเถอะ”



          กลายเป็นว่าผมเข้ามานั่งในรถยนต์ของรุ่นพี่อย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะอีกฝ่ายไม่ยอม ต้องการจะไปส่งผมท่าเดียว


     “บูชอนมันไกลเกินไป พี่คงไปส่งไม่ไหว” เขาพูดขึ้นในขณะที่รถยังจอดอยู่ที่เดิมและเรานั่งเงียบกันมาได้สักพัก


     “ผมไม่ได้จะให้พี่ไปส่งที่นั่นจริง ๆ หรอกครับ” เพียงแต่ผมเองก็ยังไม่รู้จะให้พี่ไปส่งที่ไหน


     “เรากำลังมีปัญหาอะไรรึเปล่า” เพราะผมไม่ได้ตอบคำถามเสียงนั้นจึงเงียบไปสักพัก ร่างสูงเอนตัวมากอดผมที่ก้มหน้าน้ำตารื้นเตรียมสะอื้นฮัก ไม่ไหว ผมกำลังไม่ไหว


     “ฮื้อ~ ทำไมผมต้องมาเห็นอะไรวันนี้ด้วย"  ใจมันกำลังเจ็บปวดที่แบกรับความผิดหวังนี้ไม่ไหว ผมรับความจริงไม่ได้


     “ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรนะครับ” มือหนาลูบลงกลางหลังอย่างปลอบโยนขณะที่ผมซบหน้ากับไหล่กว้างอย่างต้องการที่พึ่งพิง


     ทว่ายิ่งปล่อยให้เวลาเนินนานเท่าไหร่ผมกลับเริ่มรู้สึกแปลก ๆ


     “พี่มินโฮ พี่จะทำอะไร” เขาพยายามซุกหน้าเข้าหาซอกคอของผม


     “ยังมีพี่นะที่รักแบคฮยอน”


     “ปล่อย ปล่อยผม!” แรงกอดรัดจากสองแขนมากขึ้นจนยากที่จะดิ้นหนี


          ไม่ มันต้องไม่เป็นแบบนี้ แค่นี้ชีวิตผมแย่มากพอแล้วยังต้องมาเจอเรื่องบัดซบนี่อีก


          มือหนาเลื่อนลงมาลูบตรงส่วนกลางกายของผมทั้งเคล้นคลึงพยายามถอดกางเกงออกนั่นจึงทำให้ความอดทนของผมขาดผึงในทันที


     “ปล่อยสิวะ! ออกแรงผลักอีกฝ่ายอย่างแรงจนผละออกด้วยความโมโห “ผมไม่ได้อยากทำกับผู้ชายที่ผมไม่รู้สึกด้วยหรอกนะ โดนบังคับขืนใจเนี่ยแค่คุณเซฮุนคนเดียวก็เกินพอแล้ว”


     “…….


     “อีกอย่างไอ้การบังคับของพี่น่ะ ยังไม่ได้ครึ่งของเค้าเลยด้วยซ้ำ”


     “…….


     “ไอ้แบบนั้นให้ตายยังไงผมก็ไม่แข็งหรอก”


     “แบคฮยอน” ผมเอื้อมมือไปเปิดประตูรถแต่มันถูกล็อค


     “ถ้าพี่ยังมีสำนึกความเป็นคนอยู่บ้าง เปิดประตูให้ผม”


     “ขอร้อง แบคฮอยน”


     “ผมบอกว่าเปิดประตูให้ผม!


     “โอเค ก็ได้ๆ พี่ขอโทษ ขอโทษที่ทำแบบนั้น สัญญาจะไม่ทำอีก”


     “คิดว่าผมจะเชื่อคำพูดพี่รึไง ระหว่างเราให้มันจบแค่นี้เถอะ อย่าได้เจอกันอีก” พูดจบผมรีบพาตัวเองลงจากรถวิ่งห่างออกมาทันที


          ผมพลาดเองที่ไว้ใจคนอื่นมากเกินไป พลาดเองที่ทำให้ร่างกายมันสกปรกขนาดนี้


          ฮึก.....


          เขาจะนึกถึงผมบ้างไหม ว่าตอนนี้ผมเป็นยังไง


          แต่สุดท้าย


        คนที่ปกป้องผมในช่วงเวลาที่ยากลำบากคงมีแต่ตัวผมเอง

 







#ห่องเช่าฮุนแบค






------------------------------------
โปรดติดตามตอนต่อไป

 อ่านจบแล้วอยากให้ไปฟังเพลงนี้

Not over yet - Paui Kim

ฝากแชร์&รีวิวนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ:)

(12/01/2562)

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #426 @_@ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 21:18

    อิเชฟพิฮุน!!!!! ทำมาปากดีว่าเชื่อน้องหมดใจ

    แล้วไอ่ที่เมินน้อง ทำห่างเหินไปนั่นมันอะไร

    ทำมาเปนบอกดีใจที่ได้เจอน้องที่บ้าน

    แต่แหมมมมมมมมปล่อยน้องกินข้าวคนเดียว

    ละยังมีหน้ามาจูบกะแฟนเก่าในบ้านอีกกกกกกกกก

    ไม่คิดบ้างเหรอว่าถ้าน้องมาเห็นเจเาจะเปนยังไง

    โมโหเด้อโมโหหหหหหหหห จงอินมาเอาแบคไปอยุ่ด้วยดิ๊~!

    #426
    0
  2. #328 KATTYKITTYKATE (@kattykittykate) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:20
    เซฮุนนนนนนนนนรีบกลับมาหาน้องแบคเถ้อะ
    #328
    0
  3. #327 ammbbh2 (@ammbbh) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 11:25
    เซฮุนโว๊ยยยยยยยยย ทำไรอยู่อีน้องจะบ้าตายแล้ว
    #327
    0
  4. #326 Tippybutterfly (@thipkesoneh) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 00:47
    สงสารน้องงงงงงงง
    #326
    0
  5. #325 buaranthitanadee (@buaranthitanadee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 22:39
    แบคฮยอนโว้ยยยยยยยยยยยยย
    #325
    0
  6. #323 mackle (@oily23) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 16:31
    แงงงง น้องสู้ตาอไปนะ
    #323
    0
  7. #322 Grubgrib_dee (@ggnat) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 14:28
    งื่ออออ โกรธเซฮุนได้ไหม โว๊ว
    #322
    0
  8. #321 ชานมไข่มุก💦 (@kanaeng506) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 11:17
    แงงงง แบคฮยอนนนน
    #321
    0
  9. #320 fangwy (@fangwy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 08:37
    ย้ายออกมามั้ยแบคฮยอน สงสารน้องง อิพี่ก็ไหนบอกเชื่อคำพูดน้อง เหอะะ
    #320
    0
  10. #319 Bam_Cha (@Bam_Chamaiporn04) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 08:08
    เซฮุนนะหึยยยยย
    #319
    0
  11. #318 bbh_bbh (@bbh_bbh) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 07:48
    สงสารแบคเจอเรื่องแย่ๆ ติดๆกันเลย เซฮุนทำไมทำแบบนี้อ่ะอยากให้แบคย้ายออกมาเลย
    #318
    0
  12. #317 ไอจัง เองนะ (@babe-buzzbuzz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 04:22
    เรื่องจริงก้แบบนี้ แบคต้องเข้มแข็ง คนที่เีจะเข้ามาเอง แบคเจ้บมาเยอะอะ จนไม่อยากให้คู่ฮุนเลย ฮุนมันจับปลาสองมือ มันควรได้บทเรียนให้สาสมนะ
    #317
    0
  13. #316 hunhunbaekbaek (@SaMooker) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 04:22
    แบค ฮืออ ชีวิตต้องมาเจออะไรแบบนี้ แล้วคือยังไง เซฮุนไม่ได้ถามแบคเหรอ ไม่เชื่อใจกันเหรอ แล้วยังมาทำร้ายจิตใจกันอย่างนี้มันใช้ได้เหรอ โกรธมาก โกรธเซฮุนที่สุด แบคกลับบ้านที่บูชอนเลยนะ ㅠㅠ
    #316
    0
  14. #315 Miiwxx (@loveka) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 04:12
    สงสารน้องอ่ะ คุณเซฮุนทำร้ายจิตใจน้องมาก แง
    #315
    0
  15. #314 hhaqs (@hhaqs) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 01:45
    สงสารน้อง
    #314
    0
  16. #313 lonery love (@Pai-frame) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 01:44
    ทำไมดูเศร้า
    #313
    0