(Ficexo) Anymore - hunbaek

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,920 Views

  • 400 Comments

  • 682 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    183

    Overall
    9,920

ตอนที่ 2 : Anymore } 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    12 เม.ย. 62



Anymore Part 1 




          แสงสว่างสาดส่องไปตามพื้นถนนขณะรถยนต์คันหรูเลี้ยวจากถนนสายหลักเข้ามาภายในซอย มุ่งหน้าสู่บ้านที่อีกไม่เกินสองนาทีข้างหน้าก็จะถึง

          บรรยากาศที่พึ่งผ่านพ้นช่วงเวลาพลบค่ำนั้นเงียบสงบ ประตูเหล็กสีทะมึนเลื่อนเปิดออกอัตโนมัติเมื่อจับสัญญาณจากรีโมทคอนโทรลก่อนที่รถยนต์คันหรูจะเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังโรงรถด้านใน

          เสียงประตูรถถูกเปิดพร้อมร่างของโอ เซฮุน ก้าวเท้าลงมา ชายหนุ่มจัดการขนสัมภาระที่อยู่ท้ายรถเข้าบ้านหลังจากไปพักผ่อนต่างประเทศได้แค่สองวันก็ต้องรีบกลับมาจัดการธุระด่วน 

          ทว่าร่างสูงกลับต้องแปลกใจเมื่อพบแสงไฟถูกเปิดจนสว่างโร่ทั้งบ้าน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที ในเมื่อเขาไม่อยู่บ้านแต่ทำไมไฟกลับถูกเปิดทิ้งเอาไว้


     โอ นึล บัม พา รา บน…..


          เซฮุนเงยหน้ามองขึ้นไปบริเวณชั้นสอง

 

     โอ นึล บัม พา รา บน

    (ค่ำคืนนี้ที่ผมมองขึ้นไป)

    ชอ ดา รี นอ มู ชอ รยัง เเฮ

    (ดวงจันทร์มันช่างดูน่าสมเพชจจริงๆ)

 

          เสียงนั้นดังขึ้นเลื่อยๆขณะร่างสูงก้าวเท้ามาตามทางเดิน

 

     นอ โด นา ชอ รอม เว โร วอ

    (คุณคงจะอยู่กับความโดดเดี๋ยว)

    ทอง บิน กา ซึม อัน โก ซา นึน กู นา

    (อยู่กับหัวใจที่ว่างเปล่าเหมือนกับผม)

เพลง: moon of the Seoul

 

          หยุดฝีเท้าก่อนจะพบว่า....


          ชัดเลย! มีคนอยู่ในห้องน้ำ กำลังร้องเพลงอาบน้ำอารมณ์ดีอยู่ในบ้านของเขา 


          เมื่อพบว่ามีผู้บุกรุก เซฮุนจึงจัดการปิดไฟทุกดวงในบ้าน


          เสียงน้ำที่ดังกระทบพื้นคราแรกเงียบลง


          แกร๊ก


          ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกโดยมีร่างสูงยืนมองเหยื่อที่ถูกล่อในความมืด


      “อึก!!!โอ้ย!!!ในจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันระวังเซฮุนจึงเข้าล็อกคอผู้บุกรุกไว้กับผนัง หากเป็นโจนก็อย่าหวังที่จะหนีไปได้


     “แกเป็นใครเข้ามาอยู่ในบ้านฉันได้ยังไง


.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.



          หลังจากเหวี่ยงคนแปลกหน้าออกนอกบ้านได้สำเร็จ เซฮุนจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาตัวการ เจ้าของเรื่องบ้า ๆ ที่เกิดขึ้นนี่ทันที


     [ว่าไงจ๊ะลูก อยู่เที่ยวที่ญี่ปุ่นสนุกไหม]


     “ผมไม่ได้อยู่ญี่ปุ่น”


     [อ๋อ..แม่คงเข้าใจผิด น้องฮุนอยู่ที่ไต้หวันแน่เลย]


     “ผมอยู่บ้าน”


     […..]


     “ทำอะไรของแม่”


     [แม่ทำอะไร พูดเรื่องอะไรเหรอ] น้ำเสียงไขสือตอบกลับมาจากปลายสาย


     “เรื่องที่แม่ให้คนมาเช่าห้องเก็บของบ้านผมไง” กลับถึงบ้านยังไม่ทันหายเหนื่อยก็ต้องมาเจอเรื่องปวดหัวที่คนเป็นแม่สร้างไว้อีก


     [ก็แหมแม่เห็นว่าบ้านน้องฮุนหลังใหญ่ น่าจะปล่อยให้เช่าสักห้องดีกว่าปล่อยไว้ให้สูญเปล่านี่จ้ะ]


     “แม่เดือดร้อนอะไร เงินที่ผมให้มันไม่ใช้พอเหรอ”


          เธอเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะยอมสารภาพความจริงออกมา[แม่ต้องเอาเงินไปใช้หนี้เถ้าแก่ที่เคยยืมเค้ามาต่อทุน]


     “ผมว่าถ้ามันไม่รุ่งก็เลิกเถอะ ทำไมแม่ไม่เข็ดเป็นสักที” วงสังคมการพนันของแม่มันกำลังดึงเราทั้งคู่ให้ตกต่ำ


     [พูดอะไรของแกช่วงนี้แม่แค่ดวงตก แกไม่เห็นตอนที่แม่ได้รึไง มีเงินใช้ซื้อบ้านซื้อรถโดยที่ไม่ต้องขอลูกแม้แต่วอนเดียว]


     “แต่สุดท้ายแม่ก็กลับมาขอผมอยู่ดี”


     [โธ่ น้องฮุนมันเป็นหน้าที่ของลูกที่ดีไม่ใช่รึไง]


          แล้วตัวแม่ล่ะ


     “เดือดร้อนอะไรทำไมไม่บอกผมตรงๆ”


     [ฉันไม่อยากรบกวนแก]


     “แม่ก็เลยส่งคนอื่นมารบกวนผมแทน?” ขนาดเขาไม่อยู่แค่สองวัน บ้านยังมีคนมาเช่าถ้าลองไม่อยู่สักเดือนนึง จากเช่าคงจะได้ขาย


     [ไม่เอาน่า ไม่โมโหน้า ลองคิดดูดีๆการมีคนมาอยู่ด้วยดีจะตาย]


     “ทั้งค่าเช่าบ้านแล้วไหนจะค่าน้ำค่าไฟ แม่ได้ แต่ผมเสีย"


     [คือแม่เห็นว่าเค้ายังเป็นเด็กนักศึกษาต้องการหาที่พัก แม่เลยจะให้เค้าทำงานบ้านให้แกแลกกับค่าใช้จ่ายพวกนั้นไงดีมั้ยลูก]


          เซฮุนถอนหายใจออกมา เขาเหนื่อยที่จะตอบโต้กับคนเป็นแม่ หลายครั้งที่โทรคุยกันได้ไม่นาน เขาก็ต้องตัดบทแล้วจบที่อีกฝ่ายได้ในสิ่งที่ต้องการ แต่เรื่องนี้มันมากเกินไป พื้นที่ส่วนตัวของเขาก็ควรละเว้นเรื่องผลประโยชน์ไว้บ้าง


     “ต่อไปนี้แม่ไม่ต้องเก็บค่าเช่าจากเค้าอีก เพราะผมไม่อนุญาตให้ใครมาเช่าอยู่ด้วยทั้งนั้น”


     [แล้วหนี้ของแม่ล่ะ แกจะให้แม่ทำยังไง แม่ไม่มีเงินไปคืนเด็กคนนั้นหรอกนะ]


     “เดี๋ยวผมจัดการทั้งหมดเอง แม่อย่าไปก่อหนี้ที่ไหนเพิ่มก็พอ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นแม่คงต้องพึ่งตัวเอง” เป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่บทสนทนาระหว่างแม่ลูกจะจบลง


          เซฮุนกลับมายืนมองจอเครื่องวีดีโอดอร์โฟนที่ฉายภาพร่างเล็กกำลังทำร้ายประตูบ้านของเขาพร้อมทั้งเสียงประท้วงร้องโวยวายดังไม่หยุด


          หึ...เหนื่อยเปล่า ทำไปก็เหนื่อยเปล่าสู้เก็บแรงไว้เดินหาที่อยู่ใหม่จะดีกว่า



          ทว่าก่อนจะเห็นภาพ….


          ร่างเล็กยืนหันหลังให้กล้องก้มลงสวมกางเกงนอนขายาวลายสก๊อต ก่อนเสื้อโค้ทที่สวมใส่จะถูกถอดออกเผยให้เห็นลาดไหล่นวลเนียนพร้อมแผ่นหลังขาวสะท้อนแสงเด่นหราเต็มจอ

          ภาพเหล่านั้นเซฮุนเห็นทุกการกระทำอย่างเต็มตาเช่นกัน

          เมื่อสวมใส่อาภรณ์ครบชุดพลางทับด้วยเสื้อโค้ทตัวเดิม อีกฝ่ายก็กลับมานั่งกอดเข่าอีกครั้ง เดาว่าข้างนอกคงหนาวจนไม่อยากขยับปากร้องโวยวายอะไรอีก


     “ทำตัวน่าสงสาร แต่อย่างหวังว่าฉันจะเปิดให้”

.


.


.


.


.


.


          แกร๊ก

 

       ลุกขึ้นสิ จะนั่งตากลมอยู่ตรงนี้รึไง

 

 



          ตัดภาพมาที่ปัจจุบัน


 

          แบคฮยอนพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้ายืนกองรวมกันอยู่กลางห้องนั่นเล่น


          หลังจากที่เขาเปิดประตูให้ ผมก็ได้กลับเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้อีกครั้ง ความหวังที่ผมจะได้อยู่ที่นี่มีมากกว่าคราแรก


      “ฉันจะให้นายนอนที่นี่ก็ได้” เห็นไหมล่ะ เขาคงจะสำนึกได้ว่าไม่ควรทำกับผมแบบนั้น “แต่พรุ่งนี้นายต้องย้ายออกไป”


     “อะไรนะ!


     “มันเป็นความเข้าใจผิดของแม่ฉันเอง พรุ่งนี้ฉันจะคืนเงินทั้งหมดให้”


     “พูดง่าย ๆ อย่างนี้ได้ไงในเมื่อเราตกลงทำสัญญาเช่ากันแล้ว”


     “แล้วทำสัญญาเช่ากับใครล่ะ เพราะฉันเป็นเจ้าของบ้าน”

 


     เซ็นสัญญาตรงนี้แล้วหนูก็ย้ายของเข้ามาอยู่ที่นี่ได้เลย หญิงวัยกลางคนบอกกับผมหลังจากพาเดินชมตัวบ้านด้านใน ผมตัดสินใจจรดปากกาเซ็นลายมือชื่อลงบนแผ่นกระดาษตรงหน้าทันทีสมหวังตั้งใจจะลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่ระหว่างเรียนมหาวิทยาลัย

     “เงินค่าเช่าล่วงหน้าที่ต้องจ่าย 3 เดือนจ้ะ”

     “นี่ครับ” ผมยืนเงินที่เตรียมมาเพื่อจ่ายการนี้โดยเฉพาะให้เธอ

     “ถือว่าหนูได้เช่าอยู่แล้ว ตามสบายนะจ๊ะ ป้าขอตัวก่อนจะรีบไปใช้เงิน”

     “ขอบคุณครับ”ผมโค้งเคารพเก้าสิบองศาให้คุณนายที่เดินจากไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มแป้นมองบ้านสองชั้นหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์นอย่างชื่นชมว่ามันสวยและน่าอยู่โคตรๆ

 


          ทว่าตัดภาพมาที่หน้าเจ้าของบ้านตัวจริง


          ความยินดีที่จะให้ผมเข้าพักอยู่ที่ไหน


          แล้วที่ผมเซ็นสัญญาเช่ากับคุณนายคือถูกหลอกถูกมะ


          งานเข้าแล้วไงแบคฮยอน


          ผมมองหน้าร่างสูงอย่างกระอักกระอ่วน “คุณกับคุณนายเป็นแม่ลูกกัน ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องรับผิดชอบในสัญญาด้วยสิ”


     “ก็รับผิดชอบอยู่นี่ไง ให้นอนได้คืนนึง”


     “โธ่ให้ผมอยู่ด้วยไม่ได้เหรอ ห้องเก็บของก็ว่างนี่นา”


     “ถ้ายังไม่หยุดพูดคืนนี้อย่าหาว่าฉันใจดำ ฉันไม่ชอบอยู่ร่วมกับใคร เข้าใจแล้วก็แยกย้ายไปนอนซะ”น้ำเสียงหงุดหงิดประกาศิตให้ผมเงียบปากลงทันที ได้แต่มองแผ่นหลังกว้างของชายเจ้าของบ้านเดินหายขึ้นไปบนขั้นสอง


          คนตัวเล็กป้องปากหาวซักเริ่มง่วงจึงจัดการขนข้าวของเดินเข้าห้องไปนอนเอาแรง ชีวิตจะยังไงต่อ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน



          แต่ผมจะอยู่ ถึงยังไงผมก็จะอยู่ 





-----------------------------------

โปรดติดตามตอนต่อไป

      ขอบคุณทุกคอมเมนท์และกำลังใจที่จะผลักดันฟิคเรื่องนี้ให้ดำเนินไปเรื่อย ๆ 

#ห้องเช่าฮุนแบค

(13/05/2561)


K.Will - You're So Beautiful


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #386 kimkaikakaaaa (@kimkaikakaaaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 23:20
    พี่แบคต้องอยู่นะคะ!!
    #386
    0
  2. #257 @_@ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 21:18

    คือยังไงคะเซฮุน

    ให้แบคเข้าบ้านเพราะแผ่นหลังอันขาวเนียนของแบคเหรอ5555555

    แม่ฮุนมาหลอกแบคแบบนี้ได้ไงเนี่ย

    #257
    0
  3. #134 Pepii922 (@faiineryx) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 15:26
    เอาช้างมาฉุดนุก็จะอยู่!!
    #134
    0
  4. #73 firstmm (@firstmm) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 15:08
    ชอบตรง ยังไงก็จะอยู่ 555555
    #73
    0
  5. #72 firstmm (@firstmm) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 15:08
    ชอบตรง ยังไงก็จะอยู่ 555555
    #72
    0
  6. #50 mango-hb (@mango-hb) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 00:23
    แบคดื้อนะเนี่ยยยย
    #50
    0
  7. #47 bbig1789 (@bbig1789) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 13:41
    จะไม่ให้แบคอยู่ด้วยจริงๆหรอเซฮุน
    #47
    0
  8. #42 $TANG (@satang176) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 22:40
    อืมมม ไม่ให้เข้าหรอกกก โถ่ แค่เห็นนิดหน่อยๆไม่ใจอ่อนหรอก .///. //เปิดประตู
    #42
    0
  9. #39 CBSEB0461 (@patita4282369) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 19:00
    แบคดื้อดีฮุนก็ใจร้ายจัง
    #39
    0
  10. #32 Impxwx_ (@Princewoteay) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 01:20
    ชอบนิสัยแบค น่ารัก5555555
    #32
    0
  11. #20 hb94042 (@HB9404) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 21:50
    <p>แบคอย่ายอมแพ้สู้ๆ/เซฮุนใจร้ายจังรออนะคะ</p>
    #20
    0
  12. #19 Darling02 (@noo-ping) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 19:43
    รอตอนหน้าไม่ไหวแล้ว งื้ออออ เซฮุนอย่าใจดำกับแบคเลย ให้แบคอยู่ด้วยเถอะนะๆๆ
    #19
    0
  13. #18 oshbbh (@shbc) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 19:39
    สู้เขาลูกกกก ต้องอยู่ให้ได้ !!
    #18
    0
  14. #17 Miiwchel (@loveka) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 16:58
    แบคสู้เค้าเราต้องยืนหยัด
    #17
    0
  15. #16 OHHS. (@imforever) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 15:04
    สงสารแบคฮยอนนนน เซฮุนอย่าใจร้ายสิ!
    #16
    0
  16. #15 ไอจัง เองนะ (@babe-buzzbuzz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 11:38
    เห้ยแก มันหาเช่าง่ายสะที่ไหนล่ะบางที ยิ่งเพิ่งมาเรียนนี่อีก สงสาร ถึงฮุนจะน่าสงสารด้วยแต่ตอนนี้คือ รีบคืนเงินน้องเลยนะ
    #15
    0
  17. #14 bbh_bbh (@bbh_bbh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 09:12
    แบคสู้ๆ อย่ายอมเด็ดขาด แต่ก็สงสารเซฮุนที่แม่หาแต่เรื่องเดือดร้อนมาให้
    #14
    0
  18. #13 chef_04 (@chef_04) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 04:16
    รอเลยค้าบ อิอิ
    #13
    0