(Ficexo) Anymore - hunbaek

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,921 Views

  • 400 Comments

  • 682 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    184

    Overall
    9,921

ตอนที่ 19 : Anymore } 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61



Anymore Part 18





     “เด็กเส้นว่ะ”


     “อะไรครับ” ผมหันขวับไปมองต้นตอของเสียง จู่ ๆ ก็เดินมายืนข้างกันแล้วพูดจากวนประสาท


     “มาทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟหรือคิดจะเลื่อนขั้นเป็นผู้ช่วยเชฟกันแน่”


     “ผมก็ทำได้ทุกอย่างที่เชฟสั่งนั่นแหละ” เป็นแบบนี้ประจำครับ ไม่รู้อีกฝ่ายหมั่นไส้อะไรผมนักหนาถึงได้พูดจากัดกันตลอดหนึ่งอาทิตย์  ตั้งแต่ผมเข้ามาทำงานวันแรกและได้รู้จักกับผู้ชายผิวขาวที่ชื่อ จุนมยอนหนึ่งในเชฟลูกจ้างของร้าน‘94 Best for Seoul’ และใช่! เป็นคนเดียวกันกับที่เคยบอกผมว่าถือหุ้นของร้าน 50 % อย่างเต็มปากเต็มคำ


     หึไม่ได้อยากจะแฉ แต่พี่มึงแต่งเรื่องเก่ง


      “อย่าเหลิงไอ้น้อง คนที่อยู่มานานอย่างฉันหรือแม้แต่คยองซูยังไม่โดนเรียกใช้บ่อยแบบนายเลย”


     “โดนคุณเซฮุนใช้ให้ล้างหม้อ ขัดกระทะ เนี่ยนะ?” ผมควรภูมิใจใช่ไหม


     “เออ มองแล้วรู้สึกหมั่นไส้ว่ะ ไม่ว่าเค้าจะใช้นายทำอะไรแม่งก็คอยยืนคุมอยู่ตลอด”


     “ไม่ต้องอิจฉาผมครับ ผมยังไม่ได้หยุดมือเลยแม้กระทั่งตอนนี้” น้ำตาไหลพรากแล้วเนี่ย นั่งหั่นหอมกับปอกกระเทียมไม่เสร็จสักที


     “มันยังไงกันแน่” อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้พลางหรี่ตามองให้ความรู้สึกเหมือนโดนสอบสวนยังไงไม่รู้


     “อะไรครับ”


     “นายสองคนน่ะ เห็นกลับบ้านพร้อมกันทุกวัน”


     “อ๋อ ผมพักอยู่ที่บ้านคุณเซฮุน”


     “ฮ่ะ! อยู่ด้วยกันเหรอ ได้ยังไง? ไหนเล่าดิ” ขี้เสือกจริง ๆ เลยคนเรา


     “พี่คยองซูมีอะไรให้ช่วยไหมครับ” ผมหันไปคุยกับใครอีกคนแทน


     “รบกวนคยองซูทำไม หันมาคุยกับฉันก่อน”


     “แล้วพี่ไม่มีงานทำรึไง”


     “มีแต่ไม่อยากทำ”


     “ผมจะฟ้องคุณเซฮุน ไม่ใช่แค่เรื่องที่พี่อู้งาน เรื่องที่พี่ปลอมตัวเป็นเจ้าของร้านก็ด้วย”


     “อย่านะ”


     “ผมจะบอกแล้วพี่จะทำไม”


     “แบคฮยอน!” เสียงใครอีกคนที่กำลังพูดถึงเรียกผมจากบริเวณเค้าเตอร์หน้าร้าน


     “แบคฮยอน ฉันขอร้อง” ดูหน้าพี่มันตอนนี้สิครับ ซีดยิ่งกว่าไก่ต้ม


     “ครับเชฟ” ผมขานตอบเสียงดังฟังชัด ทำเมินเสียงนกเสียงกาแถวนี้


     “มานี่ซิ” คุณเซฮุนขมวดคิ้วหันมาสั่งผมก่อนจะหันหน้ากลับคืน งุ้ย ๆ เรียกอีกแล้ว สั่งเก่ง ใช้เก่ง บ่นไปก็เท่านั้นยังไงผมก็ต้องเดินไปหาคุณเขาอยู่ดี


     “มาแล้วครับ” ผมมองร่างสูงกำลังนั่งจดจ่อกับหน้าจอคอมพิวเตอร์


     “ค่ำนี้อยากกินอะไร”


     “ครับ?


     “ฉันพูดไวไปจนฟังไม่ทันเหรอ”


     “ฟังทันแต่ผมสงสัย คุณเซฮุนถามทำไม”


     “ตอบมา” ทำไมเอาแต่ใจงี้วะ


     “พิซซ่าครับ”


     “อาหารไร้สาระ” เอาไง ต่อยกันเลยปะ


     “ก็คุณถามผมว่าอยากกินอะไร ผมก็ตอบไปตามจริง”


     “ไปเก็บของ เลิกงานแล้ว”


     “เลิกแล้วเหรอครับนี่เพิ่งบ่ายสามเอง” ปกติร้านปิดสองทุ่ม


     “ไปธุระกับฉัน เก็บของเร็ว”


      อยากถามว่าธุระอะไร แต่พูดไปคงดูเป็นคนขี้เสือกเพราะฉะนั้นนั่งโง่ๆต่อไปถึงแล้วคงรู้เอง


     “เรามาทำอะไรกันที่นี่เหรอครับ” เก็บความอยากรู้ไม่ไหวจริง ๆ พอคุณเซฮุนเลี้ยวรถเข้าห้างผมก็ยิ่งสงสัย


     “เดินตามมาเถอะน่า” แล้วเอาผมมาทำอะไรที่นี่อ่า ผมได้แต่เดินตามร่างสูงต้อย ๆ จนสุดท้ายเราจึงมาโผล่อยู่หน้าโรงหนัง



     ว้อท? ดูหนังเหรอ


     “ Winchester สองที่ครับ” เอาอีกแล้วหนังผีอีกแล้ว  เอาไอ้แบคมาเชือดชัด ๆ


     “คุณเซฮุนหนังสงครามเรื่องนี้ก็น่าดูนะครับ”


     “ดูสองเรื่องเลยไหม” เดี๋ยว ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น


     “เรื่องเดียวดีกว่าครับ ผมไม่อยากดูละ” หมายถึงหนังผีของคุณเซฮุนเนี่ย


     “กินป็อปคอร์นกับน้ำไหม” ซื้อตั๋วหนังเสร็จมันก็ต้องซื้อป็อบคอร์นตามเปล่าวะ


     “กิน ๆ ผมเอารสชีส” อย่างน้อยผมก็มีอะไรเคี้ยวแก้เครียด


          เราสองคนเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้กลางโรงหนัง คุณเซฮุนดูภูมิใจเหลือเกินในการเลือกที่นั่งกลางจอโซนที่เห็นจัดจัดเต็มแบบนี้  แต่ผมกลับรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ยังไงไม่รู้


          แล้วก็ได้เวลาที่หนังเริ่มฉาย


     “มีอะไร”


     “เปล่าครับ”


     “ดูหนังสิ มองหน้าฉันทำไม” ผมใช้หางตาดูอยู่ไม่เห็นเหรอ "แบคฮยอน"


     “คือผม" มีบางสิ่งที่อยากจะบอก มันอัดอั้นตันใจ


     “จะกินน้ำเหรอเอาไปสิ”


     “ขอบคุณครับ”

     =_= เซ็งเป็ด

     หลังจากนั้นคอผมก็แห้งเป็นระยะ


          หนังผ่านไปครึ่งเรื่อง ผมจะเล่าคร่าว ๆ นะครับ เรื่องราวมันมีอยู่ว่าคฤหาสน์หลังหนึ่งมีผีสิง จบแล้วครับ ไอ้แบคขอรับรู้แต่เพียงเท่านี้


     “แบคฮยอน นายเป็นอะไรรึเปล่า”


     ผมจะเป็นลม ผมจะเป็นลม


     “เงยหน้าขึ้นมาคุยกับฉัน” แรงเขย่าตัวผมทำให้ต้องเงยหน้ามองร่างสูง


     “ฮื้อ~ คุณเซฮุน” ไม่คิดเลยว่าผมจะมานั่งกอดเข่าน้ำตานองหน้าให้กับหนังที่ไม่ดราม่าแบบนี้ แต่หนังชีวิตผมเนี่ยโคตรดราม่าเลยว่ะ


     “เฮ้ย! ร้องไห้ทำไม”


     “ผมกลัว ผมกลัว ฮื้ออออ~


     “ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ” แล้วก็กลายเป็นหนังตลกของใครบางคน


     “หันไปดูสิแบคฮยอนมันไม่มีอะไรเลย”


     หลอกผมชัวร์ ไม่หันหรอก จ้างก็ไม่หัน


     “อ๊ากกกกกกก!!!!!!


     ผมหันทำไม ผมหันทำไม


     “ฮ่า ๆ ๆ ๆ ตลกว่ะ” ในสถานการณ์แบบนี้  #%$#%@!#$%สลัดผัก ขอด่าหน่อย


     “ผมจะออก คุณเซฮุน ผมไม่อยากอยู่แล้ว”


     “ตามใจ เดินไปก็ระวังแล้วกัน มันมืด”


     กึก!


     แล้วผมจะเอาความกล้าจากไหนเดินผ่านเก้าอี้ที่โล่งโจ้งทั้งแถวแบบนี้วะ


     “อ่าวไม่ไปแล้วเหรอ”


     “เปลี่ยนใจแล้วครับ” ทิ้งตัวลงนั่งคืนแล้วก้มหน้ารับกรรมต่อไป “เอ่อ..อีกกี่นาทีครับหนังจะจบ”


     “ไม่นานหรอกเดี๋ยวก็จบแล้ว” ได้ยินแบบนี้ผมจึงมุดหน้าลงคืน นั่งกอดเข่าอยู่ท่าเดิม ภาวนาให้หนังจบลงเร็ว ๆ


     พ่อจ๋า


     แม่จ๋า


     “แบคฮยอน” เสียงเรียกจากคนข้าง ๆ “ขยับมา” ผมเห็นว่าสิ่งคั่นกลางระหว่างเราหายไป ถังป็อปคอร์นกับแก้วน้ำถูกย้ายไปอยู่อีกฝั่ง พนักวางแขนถูกยกขึ้นเก็บแทนด้วยวงแขนของอีกฝ่ายที่รอให้ผมมุดตัวเข้าหา


     “ใส่นี่ไว้” ผมใส่หูฟังที่เชื่อมจากโทรศัพท์คุณเซฮุนก่อนโลกทั้งใบของผมจะจมอยู่กับเพลงรักที่ได้ยิน


     ส่วนภาพเอ็มวีเพลงก็ต้องเป็นหน้าหล่อ ๆ ที่ผมกำลังใช้เป็นจุดยึดสายตาอยู่นี่ไง






          ตามสถานการณ์แล้วหลังจากดูหนังเสร็จเราก็ต้องหาอะไรอร่อย ๆ กินกันต่อ และอะไรอร่อย ๆ ที่ว่าก็หนีไม่พ้นฝีมือการทำอาหารของเชฟโอเซฮุน เราจึงตัดสินใจมาเดินซื้อวัตถุดิบที่ซุปเปอร์สำหรับทำอาหารมื้อค่ำ


     “อยากกินอะไร”


     “พิซซ่า”


     “แบคฮยอน”


     “ปลาก็ได้ครับ ผมอยากกินปลานึ่ง”


     “อืม งั้นเราไปดูปลากัน”


     “ไปเลยครับ ปู้น ๆ” ผมทำตัวเป็นเด็ก ๆ วิ่งเล่นในซุปเปอร์ด้วยการปีนรถเข็นส่วนคุณเซฮุนเป็นคนไสไปตามทาง


     “อยากได้อะไรไหม”


     “ไม่ครับ เอ๊ะ! เยลลี่อันดีก็ได้ครับ”


     “กินแต่ของไม่มีประโยชน์”


     “งะ!


     “อยากได้ก็หยิบมา สามสี่ถุงก็หยิบมา”


     ง่อววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว


          วัตถุดิบที่ซื้อในวันนี้มีไม่กี่อย่างหรอกครับ หลัก ๆ ก็เนื้อ ปลา ผัก เยลลี่ของผม แล้วก็นมของผมที่คุณเซฮุนยัดเยียดให้ อย่างรู้ ๆ กันว่าห้องครัวที่บ้านมีพร้อมหมดแล้ว พร้อมเปิดร้าน‘94 Best for Seoul’ สาขาสอง




          ดูเหมือนผมจะได้เป็นผู้ช่วยเชฟขึ้นมาจริง ๆ ก็คราวนี้แหละ การได้ไปทำงานที่ร้านทำให้ผมพอช่วยหยิบจับโน่นนี่มาหั่นได้บ้าง อย่างน้องก็หอมกับกระเทียมล่ะน่า ราวหนึ่งชั่งโมงผ่านไปอาหารหน้าตาน่ารับประทานจึงพร้อมสำหรับขึ้นโต๊ะอาหาร


     “ผมช่วยครับ” เห็นคุณเซฮุนเอื้อมมือที่เปียกไปข้างหลังเพื่อแกะเชือดผ้ากันเปื้อนผมเลยอาสาช่วย แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นจังวะที่ใกล้กันขนาดนี้


     “ไม่สบายรึเปล่า”


     “เปล่าหนิครับ”


     “ทำไมหน้าแดงล่ะ”


     “ผมหน้าแดงเหรอ”


     “ใช่แล้ว นายหน้าแดงสุด ๆ” คุณเซฮุนใช้นิ้วหัวแม่มือเขี่ยแก้มผม “เป็นมะเขือเทศที่กำลังสุกได้ที่เลยล่ะ”


     แป๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


     แล้วผมจะหน้าแดงทำซากมะเขือเผาอะไรเล่า


     ออด! ออด!


     ผลั่ก!!!


     “ขอโทษครับมีคนมา” ผมผลักอีกฝ่ายเซไปพิงเค้าเตอร์ครัวก่อนจะรีบก้มหน้างุดซ่อนความอาย


     “เตรียมตัวกินข้าวเถอะ เดี๋ยวฉันไปดูเอง” ได้แต่พยักหน้าหงึก ๆ โดยไม่รู้ว่าสีหน้าคู่สนทนาเป็นแบบไหน รู้แต่ว่าตัวเองกำลังเม้มริมฝีปากด้วยอาการใกล้จะบ้า

    

          จากตอนแรกที่อาหารมื้อนี้มีแค่ผมกับคุณเซฮุนแต่ตอนนี้มีผู้มาใหม่เพิ่มมาอีกหนึ่งคน


     “ไอรีนนูน่า สบายดีไหมครับ”


     “อืม นูน่าสบายดี”


     จบบทสนทนาของผมจึงตัดเข้าช่วงเดดแอร์ของเราสามคนทันที


     “ทำไมเงียบกันล่ะ มีอะไรรึเปล่า” คงเป็นเธอที่เริ่มรู้สึกแปลก ๆ และเลือกที่จะพูดออกมา อย่าว่าแต่ไอรีนนูน่าเลยผมเองก็ไม่ชินที่นั่งกินข้าวเงียบกว่าทุกวัน


     “ไม่มีอะไรหรอก คงหิวข้าวมั้งเด็กมันเลยตั้งใจกิน” อ่าว โยนมาทางผมเฉย ทั้งที่ตัวเองก็ตั้งใจกินเหมือนกันนั่นแหละ อย่าให้ไอ้แบคต้องแฉเรื่องสงครามมื้อค่ำที่ผ่านมา


     “ต้มปลานี่อร่อยจัง ไม่ได้กินานแล้ว”


     “นูน่ากินเยอะ ๆ นะครับ อร่อยก็ต้องกินเยอะ ๆ ผอมเกินไปแล้ว”


     “ช่วงนี้ไดเอทน่ะกำลังถ่ายละครเรื่องใหม่”


     “โหยยยย แบบนี้จะเอาแรงที่ไหนไปถ่ายละครล่ะครับ ต้องกินเยอะ ๆ สิถึงจะถูก” ผมว่าพลางตักต้มปลาให้เธอ


     “ขอบใจจ้า” คืนนี้ผมหลับฝันดีละ คนจ๋วยยิ้มหวานให้




          ผมกลับมานอนแผ่หลาอยู่บนเตียงอีกครั้ง พอได้อาบน้ำอุ่น ๆ ร่างกายก็เหมือนจะอุ่นขึ้นตามไปด้วยเลยครับและสำหรับการสอบในวันพรุ่งนี้สมองก็โล่งมากเช่นกัน คงต้องพึ่งขนมปังช่วยจำจากโดเรม่อนซะแล้ว ถุ้ย! ถ้ามีอยู่จริงคงดี ผมจะกินทุกมื้อเช้า กลางวัน เย็น เอาให้ตาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าแบบหนุ่มอเมริกันเลย

          แต่ก่อนจะได้ฤกษ์อ่านหนังสือตามธรรมเนียมครับ ไอ้แบคต้องลีลาก่อน


      “เรื่องนั้นรู้สึกดีขึ้นรึยัง”


     “ไม่ต้องเป็นห่วงนะ เงียบไปสักพักแล้วล่ะ”


     “ดีแล้ว เรื่องงานเป็นยังไงบ้าง”


     “ช่วงนี้มีถ่ายงานต่างประเทศบินไป-กลับแทบไม่มีเวลาพักผ่อน”


     “เดินทางบ่อยระวังด้วย”


     “อือ”


     “สุขภาพก็ด้วย”


          ประโยคเป็นห่วงเป็นใยดังมาจากห้องนั่งเล่น ทำไมผมต้องมายืนถ้ำมองสองคนนั้นคุยกันด้วยวะแถมไอ้ความรู้สึกใจหวิว ๆนี่ มันไม่ควรเกิดขึ้นรึเปล่า


     “อ่าว แบคฮยอน”


     อะจึ้ย! กะจะเดินกลับห้องตัวเองไปเงียบ ๆ แต่ดันโดนทักซะได้


     “นูน่าจะกลับแล้วเหรอครับ” นาทีนั้นผมเพียงทำตัวให้ปกติที่สุด


     “อืม ไปส่งนูน่าหน้าบ้านหน่อยสิ”


     ผมเหลือบตามองใครอีกคนดูว่าเขาจะว่าอะไร “ฝากล็อคประตูบ้านด้วย” เป็นผมสินะที่ต้องไปส่งแขก


     “กลับแล้วนะคะเซฮุน วันหลังจะแวะมาหาใหม่”


     “ครับ ขับรถกลับบ้านดี ๆ”


     ห่วงกันขนาดนี้ทำไมชวนเธอค้างที่นี่เลยล่ะ เป็นแขกของตัวเองแท้ ๆ แต่กลับให้ผมเดินมาส่งเธอที่รถ


     “ฉันขอเบอร์แบคฮยอนได้ไหม” ว่าอะไรนะครับ คนสวยขอเบอร์ผม


     “ได้ครับ” ผมรับโทรศัพท์จากเธอมากดแล้วส่งคืน


     “อยากกินอะไรรึเปล่า ถ้าแวะมาเดี๋ยวจะซื้อมาฝาก”


     “ไม่เป็นไรครับ ไอรีนนูน่าลำบากเปล่า ๆ”


     “อยู่กับเซฮุน เค้าคงไม่ปล่อยให้นายอดหรอก”


     “ครับ?


     “รู้ไหมฉันค่อนข้างแปลกใจ ที่นายอยู่กับเซฮุนได้นานขนาดนี้” น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปในความรู้สึกของผม


     “ทำไมล่ะครับ”


     “คนหวงพื้นที่ส่วนตัวอย่างเซฮุน เค้าต้องคอยมีคนอ่อนให้ไม่ใช่คอยปะทะอารมณ์ ขนาดเป็นแม่ลูกกันยังอยู่ด้วยกันไม่ได้เลย”


     ผมได้แต่ยืนอึ้งกับสิ่งที่เธอพูดออกมา ทำไมล่ะ ทำไมเธอถึงพูดออกมาแบบนั้น


     “คุณนายเธอแวะมาที่นี่บ่อยครับแถมยังมาช่วยคุณเซฮุนที่ร้านด้วย ถึงจะดูไม่เหมือนคู่แม่ลูกคู่อื่นแต่ผมมองว่าเป็นการเทคแคร์กันที่โคตรน่ารักเลย”


      ……


     “ส่วนผมกับคุณเซฮุน เราชอบแกล้งกันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว เขาไม่ถือสาอะไรผมหรอกครับ”

 

 





 

     “พรุ่งนี้มีสอบไม่ใช่รึไง ทำไมไม่รีบเข้านอน”


     “…..” คิดว่าขึ้นบ้านไปนอนแล้วซะอีก


     “แบคฮยอน”


      “กลับแล้วนะคะเซฮุน วันหลังจะแวะมาหาใหม่” ผมพูดเลียนเสียงเล็ก ๆ ของไอรีนนูน่า “ครับ ขับรถกลับบ้านดี ๆ” ผมทำเสียงทุ้มต่ำเหมือนคนบางคน


     “อะไร”


     “เหมือนบทที่นางเอกบอกลาพระเอกในละครเลย ดูห่วงใยกันดี”


     “มาใกล้ ๆ ดิ ขอเตะที กวนตีนเก่ง”


     “ผมแค่มาหานมดื่ม จะไปนอนแล้วครับ ราตรีสวัสดิ์” ทว่ายังไม่ทันก้าวเท้าหนีกลับถูกคว้าคอเอาไว้ก่อนร่างสูงจะโน้มศีรษะลงมากระซิบเบา ๆ


     “คืนนี้ระวัง”


     “ระวังอะไรครับ”


     “Winchester~” ทำเอาผมขนรุกซู่กับคฤหาสน์ขังผีที่เพิ่งไปดูมา


     “คุณเซฮุน อย่ามาหลอกผม”


     “ถ้ากลัวคืนนี้อนุญาตให้ขึ้นไปนอนห้องฉันได้”


     “ฝันไปเถอะ”


     “อือ ฝันอยู่ทุกคืน”


     ตึก!


     ตึก! 


    หนวกหูเสียงใจตัวเองชิบ! เต้นแรงอะไรขนาดนั้นล่ะ


     “แบคฮยอน”


     หยุดเรียกผมด้วยน้ำเสียงแบบนั้นนะ!


     “ฝันหวานคืนนี้ ฝันดีนะครับ”


     บู้!!!

 

     นอนไม่หลับแล้วคืนนี้ ช่วยพูดอีกทีได้ไหมครับ

 

    








#ห้องเช่าฮุนแบค








--------------------------------------------
โปรดติดตามตอนต่อไป

            แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

(23/12/2561)

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #310 Miiwxx (@loveka) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 09:28
    ทำไมเขิน ชัดเจนกับน้องหน่อยเถอะคุณพี่ เนี่ย เขินจนหน้าแดงเป็นมะเขือเทศไปหมดแล้วมั้ง
    #310
    0
  2. #299 mackle (@oily23) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 13:01
    จะจีบเค้าก็จีบดีๆสิพี่เซฮุน
    #299
    0
  3. #293 knsss (@amkuni) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 21:02

    คุณเซฮุนนนนนนนนน เปงบ้าอ่อ พูดรัยยยยยยยยย

    #293
    0
  4. #286 Omsin Thanyachanok (@omsinthanchanok) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 05:14

    พึ่งมาเจอเรื่องนี้ชอบม๊ากกกกกกกกกกกเคมีเข้ากันมว้ากกกกกกก ขี้แกล้งทั้งคู่ไม่ยอมกันทั้งคู่แบคฮยอน-แสบน่ารักจังเลยแงงงงงงงงเขิงงงงงงงงง พี่ฮุนใช่ย่อยน้าาาาาาชอบเขาก็บอกไปเลยยยยยย เป็นกำลังใจให้รีบกลับมาต่อนะคะ รออ่านค่าาาาาา

    #286
    0
  5. #285 fangwy (@fangwy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 00:21
    มันยังไงเอ้ะมันยังไง เดี๋ยวแกล้งเดี๋ยวหยอด ปรับอารมณ์ตามไม่ทันแล้วค่ะเชฟ
    #285
    0
  6. #284 Atyinggi (@Atyinggi) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 23:48
    กรี๊ดดดดดดดดเขินอ่าาาาาาา
    #284
    0
  7. #283 Grubgrib_dee (@ggnat) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 22:25
    อย่ามาพูดให้ใจเต้นนะถ้าไม่ได้รู้สึกอะไรอ่าาา
    #283
    0
  8. #282 punpun0494 (@punpun0494) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 21:33
    แหมมมมมมมมมมมมมม เขินนน ฉันเขินมาก
    #282
    0
  9. #281 derry94 (@poodang12345) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 18:21
    โอ๊ยยยยยยยยยเขินมั้กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆคุณเซฮุนร้ายมากก
    #281
    0
  10. #280 Paranoilk (@Paranoilk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 18:05
    โอ๊ยยยยยยยยยย ร้ายมากแงงงเขินๆๆๆๆๆๆๆ จะบ้าตัยยย🙈🙈🙈
    #280
    0