ตอนที่ 18 : Anymore } 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 697
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    21 ธ.ค. 61



Anymore Part 17






     “ฉันพูดจริง ถ้านายอยากหาที่อยู่ใหม่ ฉันก็พอจะหาให้ได้” ความหวังดีของจงอินทำผมนึกสมเพชตัวเองขึ้นมาลึกๆ


     ‘ไม่พอใจก็ย้ายออกไปสิ


     อือผมนี่มันตัวภาระของคนอื่นจริง ๆ ด้วยสินะ


     “ขอบใจนะจงอิน” แต่ถ้าผมจะย้ายออกก็ขอไปเองแบบไม่เป็นภาระใครอีก “ตอนนี้ฉันยังโอเคกับการอยู่บ้านหลังนั้น ยังไม่อยากย้ายไปไหน  ไว้เปลี่ยนใจเมื่อไหร่จะบอกนายก็แล้วกัน”


          จงอินทิ้งมวลบุหรี่ลงพื้นก่อนบดขยี้มันด้วยรองเท้าหนังราคาแพง


     “หวังว่านายจะเปลี่ยนใจเร็ว ๆ” คงเพราะจงอินเป็นผู้ชายประเภทยิ้มเก่งล่ะมั้งเลยทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นจนลืมเรื่องที่คิดมากมาตลอดทั้งวัน “กลับเลยไหม ฉันไปส่ง”


     “อือ ฉันขอเข้าไปเอากระเป๋าข้างในก่อน”


     “ให้ไวเลยครับ” ก่อนไปยังโดนอีกฝ่ายยีผมจนเสียทรงไปหมด แรงควาย จะช้าก็เพราะมัวแต่แกล้งกันนี่แหละ


     “รู้แล้วน่า ไปพาลูกชายมาจอดรอหน้าร้านได้เลย”

 

 



          บรรยากาศร้านเหล้านั่งดื่มชิลล์ ๆ ในตอนแรกไม่มีอีกแล้ว นี่มันผับใต้ดินชัด ๆ แสงสีวูบวาบทำผมลายตามองไม่รู้ว่าโต๊ะไหนเป็นโต๊ะไหน


     เออแล้วโต๊ะไหนคือโต๊ะเพื่อนผม โต๊ะเพื่อนผมอยู่ทางหนายยยยย


     ซ่า!!!


     ซวยอะไรของผมวะเนี่ย


          ก้มลงมองเสื้อตัวเองที่ชุ่มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ ใครมันเดินชนผมวะ กะจะอ้าปากด่าแต่ดันเห็นหน้าอีกฝ่ายซะก่อน


     “เป็นอะไรรึเปล่าครับ! ผมขอโทษที่ไม่ทันระวัง”


     รุ่นพี่มินโฮ


     “อ่าว! แบคฮยอนเหรอ พี่ขอโทษนะ ทำเสื้อเราเปียกหมดเลย”


     “ไม่เป็นไรครับ” เข้าใจว่าอุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้


     “ปะ! รีบไปล้างที่ห้องน้ำเถอะ”


     “ห๊ะ?” ยังไม่ทันเออออ คนตรงหน้าก็คว้ามือผมจูงเข้ามายังห้องน้ำหลังร้านทันที


     “เดี๋ยวพี่เช็ดให้” ร่างสูงทำทีเข้าประชิดตัวผม ความรู้สึกบางอย่างทำให้ผมต้องก้าวถอยห่างจากเขา


     “ไม่เป็นไรครับ”  ผมทำอะไรไม่ถูกเลยหันมาตวัดน้ำจากอ่างล้างมือขึ้นลูบเสื้อตัวเองให้เปียกยิ่งกว่าเก่า โว้ยยยยย ทำอะไรของผมวะ วิถีคนโง่ที่แท้ทรู


     “ถอดเสื้อไหม เปียกหมดแล้ว”


     “ถะ-ถอดเสื้อเหรอครับ” ประโยคที่ทำผมมองหน้ารุ่นพี่มินโฮอย่างตกใจ


     “คงไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง” เสียงใครอีกคนแทรกขึ้นทำให้เราทั้งคู่ต้องหันไปมอง


     “จงอิน!” ผมเห็นเพื่อนรักสะพายกระเป๋าเป้ของตัวเองเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างกัน


     “เช็ดตรงนี้มันจะไปสะอาดอะไร กลับบ้านไปอาบน้ำตัวหอม ๆ ทีเดียวดีกว่า” ไหล่ของผมถูกจงอินโอบไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ เอาล่ะ ผมจะไม่ถือสาถ้าหมอนี่กำลังช่วยผมจากสถานการณ์สุ่มเสี่ยง “คงต้องขอตัวแบคฮยอนกลับก่อน รุ่นพี่คงไม่ถือว่าเสียมารยาทหรอกเนอะ”


          ดูจากสีหน้าตอนจ้องตากันของทั้งคู่ รุ่นพี่มินโฮคงกำลังเอ็นดูสายตาขี้อ้อน(ตีน)ของจงอินอยู่แน่ ๆ


          เอาล่ะ ก่อนที่ผมจะยืนจนเป็นปอดบวมอยู่ตรงนี้คงต้องรีบออกตัว “รุ่นพี่มินโฮ ผมกลับก่อนนะครับ”


     “อืม กลับดี ๆ นะ วันหลังอย่าลืมแวะมาดื่มที่นี่ พี่อยากฟังเราร้องเพลงอีก”


     “อาครับ” ผมร้องเพลงเพราะขนาดนั้นเลย...


     “เบื่อร้านนี้แล้วว่ะ กูว่าจะพาแบคฮยอนไปร้านอื่น” เป็นประโยคจบพาซวยที่จะทำให้ผมเข้าหน้าร่างสูงไม่ติดหลังจากนี้ พูดจาหักหน้ารุ่นพี่เค้าไปแบบนั้น คุณคิมไคครับนั่นปากเรอะ?

 

 






 

          ความมืดคือสิ่งที่ผมคาดหวังจะได้เห็นในเวลานี้ แต่เปล่าเลยพอผลักประตูเข้ามาในบ้าน ไฟทุกดวงยังคงเปิดสว่างให้ผมได้เผชิญหน้ากับใครอีกคนที่กำลังมองมาทางนี้


     ไม่ใช่พ่อสักหน่อย ทำไมผมต้องรู้สึกผิดที่กลับบ้านดึกด้วยเล่า


     “ไปไหนมา ทำไมกลับดึก”


     ผมไม่ตอบเพียงแต่ทำเมินเดินสวนไป


     “ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย”


     ยืนขวางทางอยู่ได้ผมไม่อยากคุย


     “แบคฮยอนเดี๋ยวก่อนสิ! ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” คราวนี้คงต้องหันไปพูดด้วยแล้วล่ะ โดนจับแขนรั้งไว้ขนาดนี้


     “ผมจะไปนอน คุยวันหลังเถอะครับ” พอทำท่าว่าจะขยับแรงที่จับแขนผมกลับแน่นขึ้น


     “หลบหน้าฉันทำไม”


     “อะไรทำให้คุณคิดอย่างนั้น ผมไม่ได้หลบ”


     “เหรอ งั้นหันมาคุยกันดี ๆ ดิ” เขาจับผมหันมาเผชิญหน้ากันอย่างเต็มตัว


     "..........” ไม่ชอบเลย ผมไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย


     “เป็นอะไร” มันกำลังบีบอารมณ์ให้ผมร้องไห้ ผมไม่ชอบผิดใจกับใคร กับคุณเซฮุนผมยิ่งอึดอัด


     ".......... ทำเพียงส่ายหน้าตอบกลับไปมากกว่าจะเอ่ยปากพูด


     “เรื่องเมื่อคืน ฉันขอโทษ”


     ราว ๆ ครึ่งนาทีที่ผมยืนใบ้กินอยู่ตรงนี้แต่เหมือนว่าความอึดอัดตลอดทั้งวัน มันกำลังละบายออกมาเป็นน้ำที่ขอบตาของผมและก่อนที่คนตรงหน้าจะเห็นผมจึงหันหนี


     “ไม่จำเป็นต้องขอโทษผมหรอกครับ คุณเองก็ไม่ได้ผิดอะไร เอาเป็นว่าผมหาที่อยู่ใหม่ได้เมื่อไหร่จะรีบย้ายออกไปทันที”


     “จำได้ไหมที่ฉันเคยพูดว่าจะให้นายไปทำงานที่ร้าน อยากไปทำงานที่ร้านฉันอยู่รึเปล่า”


        "..........


     “เงินค่าจ้างพาร์ทไทม์อาจจะไม่มากแต่นายจะได้ที่พักฟรีสนใจไหม”



     เอาล่ะ น้ำตาที่รื้นเมื่อกี้มันย้อนกลับคืนไปหมดแล้วครับ

     ที่พักฟรีงั้นเหรอ? หมายถึงผมจะได้อยู่ที่นี่ต่อไปยาว ๆ เลยใช่รึเปล่า


      “ผมสนใจ ตกลงครับ” แบคฮยอนวัยเด็กที่ได้ของขวัญคริสต์มาสจากซานตาคลอสกำลังยิ้มหน้าระรื่นไม่ต่างจากผมในตอนนี้ "ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับเชฟ"


      “ดีใจอะไรขนาดนั้น”


     “ผมคิดว่าคุณลืมไปแล้ว”


     “อย่าไปยิ้มแบบนี้ให้ใครอีกนะ”


     “ทำไมล่ะครับ”


     “เพราะทุกคนไม่ได้มีความอดทนสูงแบบฉัน”


     “พูดอะไรครับ งง? แค่ยิ้มเองต้องใช้ความอดทนมองขนาดนั้นเลยเหรอ ใคร ๆ ก็บอกว่าผมยิ้มน่ารักกันทั้งนั้น “อย่ายื่นหน้ามาใกล้ผมสิครับ”


     “ว่าไงนะ?


     “อย่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมนักสิ”


     “หึ! ตลกแล้ว ใครกันแน่” ผมทิ้งฝ่าเท้าลงคืนแทบเซหงายหลังพึงระลึกได้ว่าตัวเองเป็นคนเขย่งปลายเท้าขึ้นไปหาเขาเอง


     “กลิ่นหึ่งเลยนะ อาบเหล้ามารึไง”


     “แค่เหล้ามันหกอะ ไม่ได้เมาสักหน่อย”


     “เหรอ แบคฮยอน ได้เห็นหน้าตัวเองตอนนี้แล้วนายจะไม่พูดแบบนั้น คราวนี้เป็นร่างสูงที่โน้มศีรษะลงมา ก่อนมือของผมจะถูกชักจูงให้คล้องคออีกฝ่ายไว้ส่วนสะโพกก็ถูกมือใหญ่รวบไว้เช่นกัน


          ไม่เคยมีใครถามผมว่าทำไมถึงยังอยากอยู่ที่นี่ แม้แต่ตัวผมก็ยังไม่เคยตอบคำถามนี้กับตัวเองเลยสักครั้ง ลึก ๆ แล้วใจผมกำลังเต้นแรงอยู่กับอะไร ทว่าสมองกลับตอบได้ในทันทีว่าภาพตรงหน้าคือเหตุผลทั้งหมด


          ระหว่างที่โลกกำลังหยุดหมุนและสติของผมลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศริมฝีปากของเราทั้งคู่สัมผัสกันเป็นครั้งแรก ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมได้จูบกับผู้ชายแต่เป็นครั้งแรกที่ผมได้จูบกับใครสักคนในชีวิต


     “ดะ-เดี๋ยว นั่นคุณจะทำอะไร! รู้ตัวอีกทีผมก็นอนลงบนเตียงในห้องตัวเองซะแล้ว


     “ไม่ต้องอายหรอกน่า ฉันก็ผู้ชายเหมือนกัน”


     ใครสนฟ่ะ  นั่นไม่ใช่ประเด็นโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


     “อ๊ากกกกก!!! อย่าดึงกางเกงลง”


     “เปียกชุ่มไปหมดแล้วหนิ ทั้งเสื้อแล้วก็ทางกางเกง แบบนี้เดี๋ยวไม่สบายได้นะ”


     “เพราะคุณนั่นแหละมากระตุ้นมันอะ” ฟังกันซะที่ไหนเล่าสุดท้ายผมก็เสียกางเกงไปอยู่ดี ก่อนมืออุ่นๆ ของคนด้านบนจะเปลี่ยนมายุ่งย่ามอยู่กับอวัยวะช่วงล่างของผม “ไม่เอา หยุดเถอะครับ”


     “ไม่ต้องอาย” เขากุมมือข้างหนึ่งของผมไว้ก่อนจะจับมันไปทาบที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง “เห็นไหมใจของฉันก็เต้นแรงเหมือนกัน”


     บ้าเอ้ยยยยยยยยย


     ผมควรระเบิดตัวตายได้รึยัง


     “แบคฮยอน เรามาเรียนรู้มันไปพร้อมๆ กันเถอะ”


     บู้ม

มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!


     “แบคฮยอนอ่า~”


     ผมชักทนไม่ไหมแล้วนะ


     “อ่า~ แบคฮยอนกัดลงมาแรงๆ ”


     หมั่นเขี้ยวโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


     “แบคฮยอน...


     “อื้ม~


     “แบคฮยอน! นายจะกัดฉันอีกนานไหม”



          o.o!


          บาปบุญนี่ผมทำอะไรลงไป



           กลับสู่โลกแห่งความจริงที่ว่าผมยังยืนอยู่ที่เดิม กลางห้องนั่งเล่น และกำลังลวนลามเจ้าของบ้านเหมือนพวกโรคจิต


     ม้าย

ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


      “คิดอะไรอยู่” เสียงทุ้มเรียกสติผมอีกครั้ง 


        เชี่ย รีบดีดตัวออกแทบไม่ทัน เออ! ก็ไม่ทันแล้วจริง ๆ นั่นแหละ เล่นซุกศีรษะคาอกเค้าแบบนั้น


     “โทษทีครับ ผมคงเมาแล้วล่ะ”


     “พึ่งรู้ตัวเหรอ”


     “อย่า! อย่าเอาหน้าเข้ามาใกล้กันอีกเป็นอันขาด”


     “หึ? นายเป็นอะไรรึเปล่า”


     “ผม...ผมรู้สึกว่าร่างกายมันแปลก ๆ นิดหน่อย ไม่ต้องกังวลนะครับ เดี๋ยวก็คงดีขึ้นแล้วล่ะ”


     “ไม่เป็นไรจริงน่ะ เหรอ?” จะขี้สงสัยอะไรนักหนา ตอนนี้สติผมกระเจิดกระเจิงไปหมดแล้ว


     “ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับ” ได้โปรดอย่าเอ่ยถามอะไรกันอีกปล่อยให้ผมเดินเข้าห้องเก็บของไปอย่างที่ควรจะเป็นก็พอ


     “แบคฮยอน”


     นั่นไง!


     “มีอะไรครับ”


     “อย่ากลับดึกอีกนะ โซลตอนกลางคืนมันไม่ได้ปล่อยภัยเหมือนบ้านนาย"


     นั่นสิ คดีร้านคุณเซฮุนก็ยังตามจับคนร้ายไม่ได้เลย ผมน่าจะนึกถึงความปลอดภัยให้มากกว่านี้


     “ครับ”

 

 




 

     เอ๋?


          ผมกดสวิตซ์ไฟเปิดปิดอยู่หลายครั้งแต่มันกลับไม่ติด ความอัปยศถาโถมเข้ามาอย่างต่อเนื่อง วันนี้มันวันอะไรของผมวะ ตั้งแต่เหล้าหกใส่ยันไฟห้องเปิดไม่ติด จนแล้วจนรอดผมก็เดินกลับออกมาตามคุณเซฮุนที่ห้องนั่งเล่นให้เข้ามาดู เป็นเจ้าของบ้านนี่นา เขาก็น่าจะซ่อมมันได้รึเปล่า?


     “คงฟิวส์ขาดน่ะ ใช้มานานแล้ว เดี๋ยวฉันไปเอาดวงใหม่มาเปลี่ยนให้”


     “เร็วๆ นะครับ ผมคันอะ อยากอาบน้ำจะแย่แล้ว”


          ร่างสูงพยักหน้ารับก่อนจะเดินหายไปครู่หนึ่ง กลับมาอีกทีก็เห็นแบกบันไดพับห้าขั้นกับหลอดไฟดวงใหม่เดินเข้ามา


     “ส่องให้ฉันหน่อย” ผมใช้โทรศัพท์แทนไฟฉายคอยส่องไฟให้ช่างอย่างลุ้น ๆ ผมไม่รู้ว่าคุณเซฮุนกลัวความสูงไหม แต่ขาที่สั่นของเขาก็ทำผมอดไม่ได้จึงช่วยจับขาบันไดที่โยกเยกเอาไว้ให้


     “ได้ยังครับ”


     “จับไว้นะจะเสร็จแล้ว”


     “โอ้ย คันๆ ” ผมละมือออกมาเกาลำคออย่างรู้สึกเหนียวตัวโดยที่ลืมนึกไปว่าต้องส่องไฟกับจับบันไดให้คุณเซฮุน


     “เสร็จแล- เหวออออ~


     ตุ๊บ!!!!!


     โชคดีนะครับ ที่ผมคว้าไว้ได้ทัน


     “แบคฮยอน!


     “ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ คุณเซฮุน” ส่องไฟไปยังร่างคนที่พื้น ไม่รู้ว่าเหินเวหาลงมาท่าไหนถึงได้นอนหงายเก๋งแบบนั้น


     โอ้ยยยยยยยย ขำสิครับรออะไร


     “ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ”


     “ตลกมากไหมฮะ! แทนที่จะช่วยฉันมากกว่าจับบันได”


     “เอ้า!ถ้าผมไม่กอดมันไว้ ป่านนี้บันไดล้มทับคุณเซฮุนหัวแตกไปแล้ว”


     “ถ้านายไม่ปล่อยมือ ฉันก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้ถูกไหม”


     “โถ่ ๆ ก็ผมไม่ได้ตั้งใจหนิครับ คนมันคันก็ต้องเกาไปตามธรรมชาติ” ว่าพลางเดินส่องไฟไปกดสวิตซ์ที่มุ่งห้อง ทุกอย่างจึงกลับมาสว่างดังเดิม “อะนี่ไง ไฟติดแล้วคุณเซฮุนเก่งจังเล้ยยยยยยย” ตบมือเปาะแปะ


            เหมือนว่าความปัญญาอ่อนของผมจะทำให้อีกฝ่ายเลิกทำหน้าบึ้งได้แต่เปลี่ยนมาเป็นยิ้มสมเพชกันแทน ช่างเถอะครับ ไม่สะเทือนหนังหน้าไอ้แบคอยู่แล้ว


     “ผมช่วยเก็บ” เสนอตัวช่วยขนบันไดไปเก็บให้ เผอิญเป็นคนดีมีน้ำใจอะครับ รู้จักตอบแทนบุญคุณ งานนี้ขอให้เค้าช่วยแล้วผมจะยืนมองเฉยๆ ได้ไง


     “ไปอาบน้ำไป เหม็นคนขี้เหล้า”


     “ไม่ใช่ขี้เหล้า”


     “ทั้งเมาทั้งเหม็น ออกไปห่างๆ” โห นี่คนนะครับไม่ใช่ถังขยะเปียกทำรังเกียจซะ.. “หรือว่าอาบไม่ไหว ให้ฉันเข้าไปช่วยนายอาบได้นะ”


     “แค่เมาครับ ไม่ได้เป็นง่อยคงไม่ต้องถึงขนาดนั้น”


     “จะบอกอะไรให้อีกอย่างนะแบคฮยอน นอกจากฉันจะมีกุญแจห้องเก็บของแล้ว กุญแจห้องน้ำฉันก็มี”


     O.O! ว่าไงนะ


     ว้อทเดอะ!

     ฟร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก









#ห้องเช่าฮุนแบค



----------------------------------------

โปรดติดตามตอนต่อไป

น้ำเมาเปลี่ยนนิสัยแบคฮยอน
ไม่รู้ว่าใครโรคจิตกว่ากันแล้ว

ขออภัยคนอ่านด้วยน้า ไรท์หายไปนานเพราะพะวงเรื่องสอบ เลยยังไม่สบายใจที่จะแต่งอัพลงจริง ๆ  เอาเป็นว่าช่วงนี้จะมาอัพเรื่อย ๆ อย่าพึ่งหายไปไหนกันน้าาาาาา

(20/12/2561)

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #423 @_@ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 20:23

    อิพี่มินโฮคิดไม่ซื่อนี่หว่าาาาาาา ดีนะที่คิมไคตามมาน่ะ

    น้อนแบคคงจะเมามากจริงๆไปกัดพิฮุนขนาดนั้น5555555555

    #423
    0
  2. #309 Miiwxx (@loveka) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 09:21
    โถ่ นึกว่าจะ บร๊ะลุกอั่กๆ กันซะแล้ว ความจริงคือน้องคิดไปเอง 5555 ก็ว่า ทำไมฮุนกล้าทำ โอ้ย น้องงงง น๊องงง
    #309
    0
  3. #279 derry94 (@poodang12345) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 06:42
    คิดถึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงมากกกกกกกกกกก
    #279
    0
  4. #278 Sebaek9404 (@Sebaek9404) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 17:10

    ขรรมน้องงงงงง555555โอ้ยโคตรฮาสนุกมากๆรอนะคะสู้ๆค่ะ

    #278
    0
  5. #276 quintziing (@Nettyesy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 01:44
    น้องงงง คิดไปเองหรอเนี่ย555555 มาต่อน้า สู้ๆค่า
    #276
    0
  6. #275 Paranoilk (@Paranoilk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 22:49
    ใครจะเสียตัวให้ใครคะเนี่ย นานเอกเราคิดไปไกลกว่าพระเอกแน้ว55555555555555 คถไรท์มากๆเรยค้าบ
    #275
    0
  7. #274 ชานมไข่มุก💦 (@kanaeng506) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 18:22
    แงงงงงง คิดถึงงงงง
    #274
    0
  8. #273 hunhunbaekbaek (@SaMooker) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 16:39
    ตลกกก สรุปไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น55555ยืนอยู่ห้องนั่งเล่น แต่นี่คิดไปไกลแล้วววววว บาปหนาา
    #273
    0
  9. #272 BabyyBaek (@faiineryx) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 15:28
    สติลูกไปหมดแร้ว แงงงงง่
    #272
    0
  10. #271 mackle (@oily23) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 11:21
    เจ้าแบ่กคนหื่น
    #271
    0
  11. #270 Bam_Cha (@Bam_Chamaiporn04) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 09:42
    ตลก55555
    #270
    0
  12. #269 knsss (@amkuni) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 09:39
    เย่ ไรท์มาแล้ววววว

    ตลกอีลูกกกก ฮือออออ ทำไมเป็นเด็กแบ่บเน้
    #269
    0
  13. #268 Grubgrib_dee (@ggnat) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 08:32
    5555เกือบเคลิ้มความขี้มโนของแบค
    #268
    0
  14. #267 fangwy (@fangwy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 08:16
    มาแล้ววววๆๆ เย้ เชฟนี่ชอบทำตัวเป็นหมาหยอกไก่ ชอบหยอดน้องให้เขิน // อันนั้นน้องคิดไปเอง แต่จูบกันนี่จริงใช่มั้ยคะไรท์ เราเริ่มงง5555555

    สู้ๆค่า เรารออ่านเสมออ:)
    #267
    0
  15. #266 bbh_bbh (@bbh_bbh) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 07:54

    โอ้ยน้องแบคคิดไปเองเหรอ นึกว่าเรื่องจริงซะอีกแล้วอะไรคือการที่คุณเซฮุนไปบอกน้องว่ากุญแจห้องน้ำ 555

    เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ รอตอนต่อไปค่าาาา
    #266
    0
  16. #265 snutkrita (@papapoppui) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 07:26
    มาต่อเร็วน้าา สู้ๆ ค่าา
    #265
    0