(Ficexo) Anymore - hunbaek

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,932 Views

  • 400 Comments

  • 682 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    195

    Overall
    9,932

ตอนที่ 14 : Anymore } 13 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1054
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    22 ส.ค. 61



Anymore Part 13






          ทำไมผมต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์โคตรกดดันแบบนี้ด้วยวะเนี่ย


     “พูดมาเลยแบคฮยอน เขาทำอะไรนายไม่ได้หรอก ถ้านายไม่อยากไป” จงอินพูดราวกับกำลังสวมบทเป็นพระเอกในหนังและผมคือนางเอกที่ถูกปกป้อง 


          ใจเย็นก่อนพวก ฉันไม่ได้กำลังจะถูกลักพาตัวหรือโดนข่มขู่แต่อย่างใด แค่อยากกลับบ้านเว้ย กลับกับใครก็ได้


     “นายจะไปมอเตอร์ไซค์ทั้งที่อากาศแบบนี้น่ะเหรอ” อืม ที่คุณเซฮุนพูดก็น่าคิด ผมไม่ถูกกับอากาศหนาว ๆ แบบนี้ด้วยสิ


          แรงกระตุกมือข้างซ้ายของผมบ่งบอกว่าเจ้าของรถยนต์คันใหญ่ไม่ได้อยากฟังคำตอบ แต่กำลังส่งสายตาเชิงให้ผมจำยอมไปกับเขามากกว่า


     ซึ่งผมควรตัดสินใจได้ละ


     “เอ่อจงอิน ฉันไม่รบกวนนายดีกว่า ไหน ๆ  คุณเซฮุนก็อยู่บ้านเดียวกับฉันแล้ว ฉันไปกับเขาน่าจะสะดวกนายมากกว่านะ”


     “หึ” อีกฝ่ายเพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนมือขวาของผมจะถูกปล่อย “ตัดสินใจผิดแล้วเด็กน้อย” 


     อ่าผมเหมือนเป็นพวกทรยศเพื่อนเลยแฮะ


     “ขอบคุณนะที่มารับฉัน” ถ้าไม่มีจงอิน ผมก็ไม่รู้จะไปพึ่งใคร


     “อืม ไม่เป็นไร” ร่างหนาพยักหน้ารับประมาณว่าเข้าใจ ผมไม่อยากมีปัญหากับคุณเซฮุน ผู้ซึ่งมีอิทธิพลสูงสุดในบ้านที่กำลังอาศัยอยู่

 



          เมื่อเลือกได้ว่าจะกลับกับใคร แบคฮยอนจึงเดินมาขึ้นรถ


     “ยิ้มอะไรครับ” รู้แหละว่ากำลังอารมณ์ดีเพราะหักหน้าจงอินได้แต่เขาก็อยากจะถามเพื่อความกวงติง “มีความสุขมากมั้ยใช้ผมเป็นเครื่องมือแบบนี้”


     “ฉันบังคับนายรึไง นายเลือกเอง” โอโห ไม่น่าพูดคำนี้ออกมาได้ ลองเขาไม่เลือกอีกฝ่ายสิ งานนี้ต้องมีไอ้ขี้งอนโผล่มาทำหน้าไม่พอใจใส่กันอี้กกกก


     “รู้ไว้เลยว่าผมไม่ได้อยากมาด้วยหรอกนะครับ ผมแค่เลือกจบปัญหากับคนที่เคลียร์ยากมากที่สุด”


     “คิดถูกแล้วที่ไม่อยากมีปัญหากับฉัน”


     “ครับ ผมยังหาที่อยู่ใหม่ไม่ได้ตอนนี้ ขืนมีปัญหากับคุณ ผมก็ได้ไปนอนป้ายรถเมล์อะดิ”


     “ถ้าอย่างนั้นต่อไปนี้ไม่ต้องมาทำงานที่นี่”


     “ฮะ?” แบคฮยอนขมวดคิ้วตั้งคำถามกับอีกฝ่ายทันที


      “ไม่ต้องมาแล้ว ฉันลาออกให้นายเรียบร้อยแล้ว”


          เปรี้ยง!

          ราวกับโดนฟ้าผ่าลงกลางกระบาลไอ้แบค


            นี่สินะ ที่อุส่าหิ้วถุงไก่ออกมาเยอะแยะเพื่อแลกกับความสะใจที่ได้แกล้งเขา


     “คุณทำแบบนี้ทำไม” ร่างเล็กพยายามสงบสติอารมณ์ทั้งที่รู้ว่ามันกำลังจะระเบิดในอีกไม่ช้า


     “นายควรจะถามตัวเองกลับว่าทนทำงานแบบนี้ต่อไปทำไม”


     “ผมไม่เห็นต้องใช้ความอดทนอะไร ถึงจะเป็นงานส่งไก่แต่ผมก็มีความสุขที่ได้ทำมัน”


     “แล้วมันคุ้มไหมล่ะ ที่ต้องไปหลง มันคุ้มไหมที่ต้องขับมอเตอร์ไซค์ตากลม”


     “ก็บอกแล้วไงว่าผมเต็มใจทำมัน” พึ่งทำงานได้ไม่ถึงอาทิตย์ก็ต้องมาลาออกเพราะความเผด็จการบ้าบอ “ทำไมวะ ทำไมไม่ถามผมก่อนสักคำ”


     “พูดมากน่า รัดเข็มขัด ฉันจะออกรถแล้ว” คำพูดราวกับไม่ใส่ใจความรู้สึกคนฟังยิ่งทำร่างเล็กอารมณ์คุกรุ่น เปลี่ยนสายตาไปมองชายหนุ่มที่ยืนพิงรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ทางด้านนอก


     “จริงอย่างที่จงอินพูด คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตใคร” 


     ปัง!


          แบคฮยอนเปิดประตูแล้วลงจากรถไปทันที ทิ้งให้คนด้านในนั่งนิ่งหลังจากโดนอากาศเย็น ๆ ตีใส่หน้าจนชา



          ทั้งที่ไม่รู้ว่าจะสนใจอีกฝ่ายไปทำไม


          รีบร้อน ทิ้งงานพาตัวเองมาอยู่ที่นี่เพื่ออะไร ถ้าต้องมาเจอแบบนี้


          ทั้งหมดมันคงเป็นเพราะความหวังดีไม่เข้าท่าของเขาล้วน ๆ

 

 






 

     “มีอะไรรึเปล่า” คนที่กำลังค่อมขี่มอเตอร์เห็นคนตัวเล็กเดินตรงดิ่งเข้ามาจึงเอ่ยถาม


     “ฉันจะไปกับนาย”


     “เปลี่ยนใจไวดี บอกแล้วว่านายคิดผิด” ดูจากสีหน้าบูดบึ้งแล้วเดาได้ไม่ยากว่าคงทะเลาะกับคนในรถมาชัวร์ ๆ


     “รอแป๊บนะ ฉันจะเข้าไปคุยเรื่องงานในร้านหน่อย”


     “เรื่องที่เขาให้นายลาออกน่ะเหรอ”


     “ทำไมรู้” แบคฮยอนหันหน้าขวับกลับมาทางจงอินพร้อมสายตาเริ่มไม่เป็นมิตรเช่นกัน


     “ก็อยู่ในเหตุการณ์” เขาเห็นเซฮุนลอบเข้าไปคุยกับเจ้าของร้านทั้งยังเอ่ยปากเหมาไก่ทอดที่เหลือมาเกือบหมด


          ใช่ ถึงเขาจะรู้เห็นทุกอย่างแต่ก็เสือกเห็นด้วยที่จะให้แบคฮยอนลาออก


          แต่วิธีนี้แม่งหักดิบเกินไป เขาถึงไม่โง่ทำมันเพื่อให้แบคฮยอนตึงใส่ในตอนนี้


     “หมายความว่าไง นายอยากให้ฉันลาออกด้วยอีกคน”


     “จะพูดอย่างนั้นก็ได้ ซึ่งฉันบอกตั้งแต่แรกแล้วว่ามันไม่เหมาะกับนาย ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องทำ”


     “เป็นอะไรกันไปหมดวะ ฉันไม่ได้อ่อนขนาดดูแลตัวเองไม่ได้ป่ะ  ฮัดชิ้ว!” นั่นไงผลพวงจากการดันทุรัง


     “มีแต่คนเป็นห่วงนายทั้งนั้นแหละ ไม่ต้องกลับไปสมัครใหม่แล้ว เดี๋ยวฉันหางานใหม่ที่มันเหมาะกับนายให้ดีกว่า” คนโดนมัดมือชกยืนนิ่งคิดทบทวนไปสักครู่


     “นายนี้มันพูดมากจริง ๆ” 


     “เดี๋ยว! จะไปไหน” เขาเห็นแบคฮยอนชะเง้อคอมองไปบนถนน


     “กลับบ้าน”


     “หมอนั่นออกมายืนรอนาย จะไม่ไปกับเขาเหรอ”


          ร่างเล็กหันกลับไปมองใครอีกคนที่ก็มองเขาอยู่เช่นกัน ก่อนจะทำเมินแล้วหันกลับมา


     “ไม่ล่ะ ฉันจะกลับแท็กซี่”


     “แล้วฉันละ”


     “ไม่ไงจะกลับแท็กซี่! สิ้นเสียง จู่ ๆ ก็มีรถแท็กซี่โผล่มาจอดอยู่ตรงหน้าพอดิบพอดีเหมือนใจสั่งได้ คนตัวเล็กจึงไม่รอช้ารีบเข้าไปนั่งก่อนรถคันดังกล่าวจะขับออกไปทิ้งให้นกสองตัวมองตามด้วยความงง


          ดูเหมือนว่าทั้งเซฮุนและจงอินจะโดนแบคฮยอนแอนตี้ซะแล้ว





30%







          เสียงสายน้ำตกกระทบพื้นขณะร่างเล็กยืนทรงตัวเป็นกระต่ายขาเดียวอาบน้ำใต้ฝักบัว การหลีกเลี่ยงไม่ให้น้ำโดนผ้าพันแผลที่นิ้วเท้าอาจดูเป็นเรื่องเล็ก ๆ แต่ถ้าหากเสียหลักลื่นล้มหัวฟาดพื้นน็อคคาห้องน้ำขึ้นมา ภาพมันคงอนาถเกินทน


          ดึงออกแม่ง

          “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก” ทว่าตอนทำจริงใส่ฟิลลิ่งความเกรี้ยวกราดเยอะไปนิสสส 


          คราวนี้จะโดนน้ำก็โดนไป แผลแค่นี้เขาไม่ตายเพราะมันอยู่แล้ว




          ตัดภาพมาที่เซฮุนเตรียมจะเคาะบานประตูตรงหน้าเพียงเพราะได้ยินเสียงร้องจากคนด้านใน


     “ฮัดชิ่ว!ทว่าเสียงจามที่ตามมาทำให้ร่างสูงหยุดการกระทำไว้แค่นั้น เมื่อนึกถึงคำพูดของแบคฮยอนที่ยังคงติดอยู่ในหัว เขาเองก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งอะไรอีกฝ่ายอีก


       ดื้อเก่งแบบนี้คงไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอก






          นาฬิกาดิจิตอลข้างทีวีจอแบนแสดงตัวเลขอีกสิบห้านาทีจะเป็นเวลาสามทุ่ม ร่างเจ้าของบ้านยังคงนั่งอ่านหนังสืออยู่ภายในห้องนั่งเล่น


          บรรยากาศบ้านที่เงียบไร้สิ่งรบกวนคือชีวิตที่แสนคุ้นเคยของเขา


          ทว่าวันนี้กลับเริ่มไม่คุ้นชิน


          เสียงแห่งความสงบไม่ได้ทำให้การอ่านหนังสือมีสมาธิมากขึ้น แต่กำลังแทรกแซงทุกตัวอักษรจนจับใจความได้ไม่รู้เรื่อง คงเพราะเชฟหนุ่มกำลังทำตัวเป็นเครื่องตรวจจับความเคลื่อนไหวภายในบ้าน ร่วมสองชั่วโมงตั้งแต่นั่งอยู่ตรงนี้มา เขาก็ไม่เห็นเงาร่างเล็กโผล่ออกมาจากห้องเก็บของอีกเลยหลังจากอาบน้ำเสร็จ

 





 

          23.00.


          เวรกรรม ผมตื่นมาอีกทีก็เล่นซะดึกดื่นขนาดนี้เลย


          ความกังวลใจที่ว่าแม่ต้องโทรหาผมแน่ ๆ ก็ทำให้ต้องยันตัวลุกขึ้นมานั่งเช็คโทรศัพท์ทันที


          นั่นไง 3 สายไม่ได้รับ


          ไม่คิดเลยว่าการกินยาแก้หวัดไปเมื่อตอนหัวค่ำจะทำให้ผมหลับสนิทชนิดที่ว่าบ้านไฟไหม้ก็คงไม่ตื่น แต่ดันมาตื่นเพราะความหิวมันปลุกแบบนี้ คงต้องออกไปล่าเหยื่อในครัวสักหน่อย


          บ้านที่ปิดไฟมืดสนิททั้งหลังคือสิ่งที่ผมเปิดประตูห้องออกมาเจอ


          ไร้วี่แววของคุณเซฮุน


          ก็ดี ผมยังเคืองเขาอยู่นะเรื่องเมื่อตอนกลางวัน


          เอาล่ะ ถึงจะรู้สึกวังเวงกับบรรยากาศของบ้าน แต่ผมก็ต้องเอาชนะมันด้วยการสับสองขาหลับหูหลับตาวิ่งจนมาถึงโซนของห้องครัวได้สำเร็จ 


         ในตู้เย็นมีวัตถุดิบทำอาหารอยู่เพียบ


          ทว่าไอ้แบคคนนี้ทำกินไม่เป็นก็จบป่ะ หรือจะกินดิบ ๆ รับรสออริจินอล อย่าให้ถึงต้องจัดสด ๆ อย่างนั้นเลยครับ สกิลการต้มน้ำก็ไม่ได้ง่อย ขอรามยอนสักซองก็ยังดี 




          หึ! หึ! หึ! เยี่ยมจริง ๆ 


          ได้แต่ไหวไหล่แค่นหัวเราะนึกตลกชีวิตตัวเอง ไม่มีเมนูสำเร็จรูปใด ๆ หลงเหลืออยู่ในครัวแม้แต่รามยอนสักซองก็ไม่มี ได้แค่นมสดเดินยกขวดซดประทังความหิวกลับออกมาเลือกเสื้อโค้ทตัวใหญ่สุดจากบรรดาเสื้อผ้าในราวมาสวมพร้อมผ้าพันคอสีหวานของคุณนาย


           ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไปตายเอาดาบหน้าดีกว่าต้องทนหิวไปตลอดทั้งคืน




 

 

 

          ตือดึ่ง!


          เสียงประตูดังต้อนรับการมาถึงของผม ณ ร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วโมง ที่หน้าปากซอย


          เป็นเรื่องจริงที่ความหิวจัดมักกุมอำนาจเงินในมือเราเสมอ ไม่ว่าอะไร ๆ มันจะดูน่ากินไปหมด คล้ายอารมณ์ชั่ววูบเหมือนสายลมพัดผ่าน ผมถึงได้ถือเงินมาแค่สี่พันวอนและเลือกตรงไปต้มรามยอนรสที่ชอบก่อนเป็นอันดับแรก น้ำผลไม้กระป๋องกับไอศกรีมอีกหนึ่งแท่งคือสิ่งที่ผมได้เพิ่มมาตามวงเงินที่มีอยู่อย่างจำกัด  


          ถนนยามค่ำคืนหน้าร้านสะดวกซื้อคือวิวของโซนโต๊ะชิดกระจก การได้ออกมานั่งใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะครับ


          !!! แค่ก ๆ ๆ


        ทว่าจังหวะที่ผมกำลังซูดเส้นรามยอนอยู่นั้น ตาเหลือบไปเห็นร่างของใครบางคนกำลังยืนจ้องมาจากอีกด้านของกระจก


          โว้ยยยยย ยืนนิ่งเป็นหุ่นแบบนี้ ผมก็ตกใจดิ

 


          ตือดึ่ง!


          ประตูร้านสะดวกซื้อดังขึ้นไม่บ่อยนักในช่วงเวลาใกล้เที่ยงคืนเช่นนี้ นอกจากพนักงานเค้าเตอร์ร้านกับผมที่กำลังนั่งกินรามยอนชิลล์ ๆ ก็ยังมีลูกค้าอีกคนที่พึ่งเดินเข้ามาก่อนผมจะเห็นเขาหายไปทางโซนตู้แช่เครื่องดื่ม


          ตอนออกจากบ้านผมยังไม่เห็นเขาเลยหนิ  มาโผล่ที่นี่ได้ไง


          กึก! กระป๋องเบียร์แช่เย็นถูกวางลงบนโต๊ะพร้อมร่างผู้มาใหม่นั่งลงข้ามผม

 

          ที่ว่างตั้งเยอะตั้งแยะไม่ไปนั่ง มาเลือกนั่งทำไมตรงเน้  ว้อยยยยย ให้ผมกินหมดก่อนก็ไม่ได้

          .

          .

          .

          .เลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก

          .

          .

          .

          ระหว่างเราก็ไม่ได้น่าอึดอัดเท่าไหร่ เพียงแต่ผมเงียบ เขาเองก็นั่งจิบเบียร์เงียบ ๆ  


          ไม่ได้อึดอัดเลยยยยยยยยยยย


          เส้นรามยอนที่เหลืออยู่ค่อนถ้วยคือสิ่งที่ผมกำลังจัดการพลางมือกวาดเศษขยะใส่ถุงเตรียมจะไป ทันทีที่ลุกขึ้นได้ผมก็ใส่เกียร์หมาเดินออกมา


          ตือดึ่ง!


          ตือดึ่ง!


          ตามติดเป็นเจ้ากรรมนายเวรเลยเว้ยยยยยย


          สงสัยต้องหันกลับไปพ่นความในใจให้ฟังสักหน่อย ทว่าดันเจออีกฝ่ายสวนกลับซะก่อน


     “ไปกินหมูย่างกันเถอะ”


          แม่!!!!!! ผมโดนขโมยมือไปจูงงงงงง


          ยังไม่ทันตอบเลยว่าจะไปไม่ไป ผมก็ถูกหิ้วขึ้นมานั่งอยู่บนรถแท็กซี่เรียบร้อยแล้ว

 


          ว้อท!?



          

 


          ทุกคนรู้ใช่ไหมว่าผมโดนลากมา


          ผมไม่ได้เต็มใจอยากมากับเขา


          ผมไม่ได้ใจง่ายอยากมากินหมูย่างอะไรนี่เลย


          “ทานแล้วนะคร๊าบบบ” ไหน ๆ ก็มาแล้วอะเนอะ อย่าปล่อยให้หมูมันไหม้คาเตาไปซะก่อน


          ฉ่า! !


          ดูซี่ ว่าหมูตอนกำลังแตกมันน่ากินมากขนาดไหน

 

          บรรยากาศร้านหมูย่างเกาหลีย่านฮงแดอาจไม่ได้คึกคัดในเวลาเที่ยงคืนเศษ ๆ ถึงดึกดื่นป่านนี้แต่ร้านก็ยังเปิดอยู่

          ในเมื่อคุณเซฮุนลากผมมานั่งแล้วใจป้ำเอ่ยปากว่าจะเป็นคนเลี้ยง ผมเลยสั่งจัดหนักสนองนี้ดพี่แกไป นอกจากเนื้อย่างชุดใหญ่ก็ยังมีแมกจูกับโซจูอีกอย่าละขวดที่คุณเขาสั่งมาเพิ่ม แค่มองก็รู้สึกร้อนคอแล้ว เชื่อเถอะว่าผมเป็นคนดื่มแอลกอฮอล์ไม่เก่ง แต่ก็พอรู้วิธีกินแบบสนุก ๆ


     “คุณรู้จักเกมไททานิคไหมครับ”


     “โซแมก นายกินเป็นด้วยเหรอ” โซแมกที่ว่าคือการเอาแมกจู(เบียร์)ผสมกับโซจูดื่มพร้อมกัน


     “โห หยามกันแบบนี้จัดกับผมสักแก้วไหมล่ะ” เกมวงเหล้า ผมเองก็เคยเล่นกับเพื่อนมาก่อน ของแบบนี้ต้องใช้สกิลส่วนตัวล้วน ๆ


     “รับคำท้า”


          หึ หึ หึ คุณเซฮุนเสร็จผมแน่


 

          เกมก็ง่าย ๆ ครับ พลัดกันเทโซจูที่ละนิดลงในแก้วช็อตที่อยู่ในแก้วเบียร์แก้วใหญ่อีกที ใครทำแก้วโซจูจมก็ต้องรับผิดชอบโซแมกแก้วนั้นไป คล้ายกับเรือไททานิคที่จมลงทะเล


          เอาล่ะ ผมจะเป็นคนเริ่มก่อน


          แอลกอฮอล์สีใสในขวดค่อย ๆ ไหลมาลงตามแนวเอียงเมื่อผมเทมันอย่างเบามือก่อนจะส่งไม้ต่อให้คุณเซฮุน เราผลัดกันรินครั้งแล้วครั้งเล่าจนผมได้ยินเสียงถอนหายใจจากอีกฝ่าย

          สถานการณ์ชวนกดดันแค่ไหนดูจากสีหน้าคุณเซฮุนตอนนี้ได้ เมื่อผมกลับมาเป็นฝ่ายเทแล้วส่งให้ร่างสูงอีกครั้ง


      “เฮีย ๆ ! ผมขอหมูสามชั้นจานนึง!เสียงตะโกนดังลั่นทะลุหลังคา


          จ๋อม!


               แก้วช็อตที่ร่างสูงกำลังรินโซจูอยู่จมดิ่งลงไปในแก้วเบียร์ทันที


               ผมบอกแล้วว่ามันต้องใช้สกิลส่วนตัวล้วน ๆ


               ปึ้ง!!! เสิร์ฟจานหมูแค่นี้เฮียแกเล่นซะโต๊ะสะเทือน


     “ลูกค้าพูดจาฉะฉาน จานนี้กินฟรี”


     “โอ้ย เฮียขอบคุณครับ” ได้ทั้งหมูแถมได้แกล้งคนอีก แบบนี้เค้าเรียกว่ามีแต่ได้กับได้ “อ้าว แก้วช็อตจมแล้วเหรอครับเนี่ย”


     “ฉันโดนโกง!” สายตาอาฆาตสุด


     “จริงจังอะไรล่ะคุณ ก็แค่เกม” ผมเม้มปากสุดจะกลั้นขำ เกมจะสนุกได้ไงถ้าไม่มีการโกง “แพ้แล้วก็ดื่มสิครับ ดื่มเลย” ผมว่าพลางคะยั้นคะยออีกฝ่าย “เฮีย ๆ มาช่วยเชียร์หน่อย” พอดีกับที่เฮียเจ้าของร้านแกยังเดินวนเวียนอยู่แถวนี้


     “ดื่มเลย! ดื่มเลย! ดื่มเลย! เสียงที่เข้ามาสมทบกดดันให้คุณเซฮุนยกโซแมกแก้วใหญ่ขึ้นมากระดก “หมดแก้ว! หมดแก้ว! หมดแก้ว! หมดแก้ว!


          เฮ้ย ๆ ใจเย็น


          เสียงกลืนอัก ๆ กับจังหวะลูกกระเดือกขยับขึ้นลงจนผมมองแทบไม่ทัน ภายในเวลาไม่กี่วินาทีแก้วเปล่าวางลงกระทบโต๊ะ


     สุดยอด สถิติกินเร็วเท่าที่ผมเคยเห็นมา


     “อีกสักขวดไหมไอ้หนุ่ม”


     “จัดมาเลยเฮีย”


          ง่อลลลล นอกจากเฮียจะเชียร์เก่งแล้วยังขายของเก่งไปอี้กกก 

          คุณเซฮุนคอแข็งว่ะ ผมว่าผมคิดผิดที่แกล้งอีกฝ่ายด้วยวิธีนี้ เพราะหลังจากนั้นร่างสูงก็ดื่มไม่หยุด ไหลไปเรื่อยจนแมกจูหมดไปแล้วสองขวด และกำลังจะเริ่มรินขวดที่สาม


          “นี่ ชวนผมมากินหมูย่าง หรือชวนมาดื่มกันแน่ ดื่มเยอะเกินไปแล้วนะครับ” คุณเซฮุนเหมือนไม่ได้ใส่ใจฟัง คีบหมูมาวางไว้จานผม “มัวแต่ย่างให้ผมแบบนี้ คุณจะได้กินเหรอครับ”


     “กินเถอะ นายไม่ได้ทานข้าวเย็น”


     “ผมกินรามยอนมาแล้วนะ เผื่อลืม”


     “คนอิ่มที่ไหนเค้าสั่งมาซะเต็มโต๊ะ เมื่อกี้ก็สั่งหมูมาเพิ่ม กินไม่หมดฉันจะให้นายจ่าย” โหยยยย กลัวจะได้ไปนั่งล้างจานหลังร้านเลยเนี่ย


      “อย่าได้ห่วง ผมจะฟาดเรียบไม่ให้เหลื- เอง แหวะ!


     “อร่อยมั้ย” ยังมีหน้ามายิ้มถาม


     “นิ้วคุณอย่างเค็มอะ”


     “มัวแต่พูดเดี๋ยววิญญาณหมูตามมาทวงร่างมันคืนหรอก”


     “อะไรนะครับ วิญญาณหมูเหรอ ฮ่า ๆ ๆ ” มุกอะไรของเขาวะ คุณเซฮุนต้องเริ่มเมาแล้วแน่ ๆ “พูดจาเลอะเทอะแล้วนะเรา !!! แค่ก ๆ ๆ ” เวรกรรม หัวเราะอยู่ดี ๆ ก็ดันมาสำลักหมูที่เคี้ยวอยู่ซะได้


     “น้ำ แบคฮยอน” เสียงคุณเซฮุนเอ่ยพร้อมยื่นแก้วมาตรงหน้า


          !!!!


          เชี่ย! ผมโดนเอาคืน


     “อือ! อื้อ!” ผมส่งเสียงครางประท้วงขณะถูกมือใหญ่จับแก้วเบียร์กระดกบังคับกลืนลงคอ


     “เฮีย ๆ มาช่วยเชียร์หน่อย”


          คุณเซฮุนนนนนนนนน


     “หมดแก้ว! หมดแก้ว! หมดแก้ว! หมดแก้ว!” ดู้วววววว อยู่ตั้งไกลเฮียแกก็อุส่าตะโกนมาเนอะ


          อื้อรสชาติแอลกอฮอล์มันบาดคอจนแทบจะกลั้นใจกลืน


          อึก    อึก     อึก    อึก


          ใบหน้าหล่อเหลาเหยียดยิ้มร้ายขณะสังหารผมด้วยแมกจูอย่างเลือดเย็น ไม่หมดไม่ยอมปล่อยด้วยโว้ยยย  อยากฆ่าคนจริง ๆ


          เอิ๊ก~~~


          เรอใส่แม่ง


          “เป็นไง หายหนาวเลยดิ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ” ยังมีหน้ามาหัวเราะ ตัวเองเมาขั้นไหนแล้ววะ



          ผมมองร่างสูงที่บัดนี้นั่งตาเยิ้มเอนไปก็เอนมา ไม่น่าไหวแล้วมั้งแบบนี้ แถมเฮียเจ้าของร้านแกเริ่มยกเก้าอี้โต๊ะข้าง ๆ เก็บกวาดร้านเป็นการไล่กลาย ๆ


          แหงสิ นี่มันตีหนึ่งแล้วนะครับ ไม่ใช่ผับที่จะเปิดร้านไปตลอดทั้งคืน


     “คุณเซฮุนกลับกันเถอะครับ  คิดตังค์เลยเฮีย” ผมลุกขึ้นพยายามงัดร่างสูงออกจากเก้าอี้ก่อนจะพาเดินมายังบริเวณเค้าเตอร์ “กระเป๋าตังค์อยู่ไหน”


     “กระเป๋าตังค์อะไร”


     อย่ามาตลกแดก


     “กระเป๋าตังค์คุณ ผมจะจ่ายค่าอาหาร” ไม่มีจ่ายเฮียแกได้แล่เนื้อเราสองคนไปทำเนื้อย่างแน่


     “วางอยู่บนโต๊ะไม่ได้หยิบมา” คนเราจะทิ้งกระเป๋าเงินเอาไว้แล้วเดินออกไปแบบคนคูล ๆ ก็ย่อมได้


     งั้นถ้าผมจะทิ้งเขาไว้แบบคนคูล ๆ บ้าง


     'คุณเซฮุนกลับบ้านดี ๆ นะ'


     แค่นึกภาพว่าอีกฝ่ายไปนอนเมาอยู่ข้างถนนที่ไหน ก็ขำจนท้องแข็งแล้ว...






      “คุณเซฮุน”


     “อือ” คนที่ยืนคอพับคออ่อนพิงประตูบ้าน หลังจากที่ผมพยุงร่างคนเมาลงจากรถแท็กซี่


     “ไหวรึเปล่า!?


     “โทษที ไม่เป็นไร” โงนแงนเลยไม่ใช่รึไง


          ถึงจะไม่มีท่าทีว่าเมาแล้วตลกเรี่ยราวก็เถอะ แต่นี่ร่างสูงกำลังยืนไม่อยู่จนจะลงไปคลานที่พื้นอยู่แล้ว


     “เอ้า คุณครับถอดรองเท้าก่อน ยืนให้มัน-” สัมผัสลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอผม “จะทำ….อะ….เห้ย!!!” ผมร้องตกใจเมื่ออีกฝ่ายเล่นงับคอกันแบบไม่ทันตั้งตัว พยายามทั้งผลักทั้งดันก็ไม่ยอมหยุด “เดี๋ยว! คุณเซฮุน อย่ามาทำอะไรบ้า ๆ นะ ไอ้ขี้เมานี่!!






          เบียร์แก้วเดียวที่กินไปเริ่มทำผมมึนหัวหน่อย ๆ กว่าจะหิ้วปีกคนเมาขึ้นมาบนชั้นสองได้ก็เล่นเอาเหงื่อตก จัดการทิ้งร่างอีกฝ่ายลงบนเตียง

 

          ฮึบ! ตัวหนักชะมัด


          ตัวผมเองทิ้งร่างนอนแผ่หลาหมดเรียวแรงเช่นกัน


          ความมืดที่มีแสงรอดผ่านผ้าม่านรำไรคือภาพที่ผมเห็นภายในห้องนอนเจ้าของบ้าน


     “แบคฮยอน” เสียงเรียกท่ามกลางความมืดจากคนข้างผม


     อะไรอีกล่ะ


     "ครับ"

     

     “ไม่ได้คิดจะหลบหน้าฉันใช่ไหม” เมาแล้วชวนก่อดราม่าเรอะ


     “เปล่าหนิครับ”


     “เรื่องงานที่ฉันให้นายออก-


     “ช่างมันเถอะครับ”


     “ออกมาทำงานที่ร้านฉันนะ”


     “……


     “นายจะได้ไม่ไปไหนไกล”


     “คุณจะให้ผมทำงานที่ร้านจริง ๆเหรอ คนเมาจะพูดอะไรก็ได้ ตื่นแล้วก็ลืม”


     “ทวงฉันสิ ” เสียงทุ้มเอ่ยดังใกล้หูซะจนรับรู้ได้ว่าใบหน้าหล่อเหลาคงอยู่ห่างกันไม่เกินคืบ ผมจะไม่หันไปมองเขาเด็ดขาด ตอนฉันลืมตาตื่นนายค่อยทวงฉัน



        แล้วการที่เรากำลังสบตากันอยู่นี่คืออะไร?



     "แต่ต้องให้ฉันตื่นมาเห็นหน้านายนะแบคฮยอน"


          เหมือนกับว่าผมกำลังเมา


          แล้วเขากำลังได้สติ


          นี่ มัน จะ อันตราย เกิน ไป แล้วววววววววว


          ผมเริ่มขยับพยุงตัวเองลุกขึ้นให้พ้นจากเตียงแต่ดูเหมือนแรงฉุดที่เอวนำพาร่างแสนเบาหวิวของผมทรุดกลับลงมา


          ตอนนี้ผมรับรู้แค่ว่า


          เตียงนุ่มจัง

 

 

 

 

 

 #ห้องเช่าฮุนแบค

 

 

 

 

 

 

 

[ที่รัก คิดถึงผมไหม]- 02:07


[คิดถึงผมไหม]- 02:07


[คิดถึงผมไหม]- 02:07


[คิดถึงผมไหม]- 02:07


[คิดถึงผมไหม]- 02:08


[คิดถึงผมไหม]- 02:08


02:08 -[แกเป็นใคร หยุดส่งมาสักที]


[ตอบผมแล้ว ดีใจจัง]- 02:08


02:10 -[แกเป็นใคร]


[ลองเดาดูสิ]- 02:10


[ผมอยู่ใกล้ ๆ ตัวคุณนี่แหละ]- 02:10


[เงียบทำไมครับ ]- 02:18


[ร้องไห้อยู่เหรอ ]- 02:18


02:20 -[ไอ้โรคจิต ฉันจะแจ้งตำรวจ]


[คลิปวีดีโอ]- 02:20


[ที่รัก ผิวคุณนุ่มมาก]- 02:20

 

 

          ฮื้อออออ~~~~

        ร่างหญิงสาวปลายเตียงนั่งกอดเข่าร่ำไห้อย่างหมดเรี่ยวแรงหลังจากเปิดดูวีดีโอที่ใครบางคนส่งมา


          มันคือคลิปแอบถ่ายตอนเธอกำลังอาบน้ำ


       อึก ฮื้อออออ~~~~~~


          ไอ้สารเลวมันทำกับเธอแบบนี้เพื่ออะไร มันต้องการอะไร

 

          “ฮือออ ฮึก  เซฮุน รับสายฉันที ได้โปรด” น้ำเสียงสั่นเครือเจือไปด้วยความหวาดกลัวขณะพยายามติดต่อปลายสาย

 

          เพราะโอเซฮุนคือที่พึ่งหนึ่งเดียวของเธอ







#ห้องเช่าฮุนแบค




--------------------------------
โปรดติดตามตอนต่อไป

          คุณเซฮุนเค้ามีวิธีง้อแบคฮยอนยังไงติดตามอีก 70% ที่เหลือ
          แง้ม ๆ ว่าแบคฮยอนจะได้ไปท่องห้องนอนเจ้าของบ้าน
          ให้กำลังใจพี่เซฮุนเค้าหน่อยเร้วววววว


         30% (15/08/2561)



          มันอาจจะสะเทือนใจเธอ กร๊ากกกกกกกก ปาระเบิดแล้วรีบวิ่งหนี

          จะคอมเมนต์ฟิคหรือสกรีมแท็ก #ห้องเช่าฮุนแบค ก็เป็นกำลังใจให้ไรท์ทั้งนั้น

          70% (21/08/2561)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #305 Miiwxx (@loveka) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 04:35
    เมาแล้วเต๊าะเด็กนะลุง แล้วผู้หญิงนั้นคือใคร
    #305
    0
  2. #214 BabyyBaek (@faiineryx) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 13:57
    เมาแล้วแต๊ะอั๋งเด็กว่ะพี่คะะะ
    #214
    0
  3. #200 Grubgrib_dee (@ggnat) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 12:04
    ใจบ่ดีเลย รอนะคะ
    #200
    0
  4. #199 Sebaek9404 (@Sebaek9404) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 18:09

    เกิดไรขึ้นอีกเนี่ยยยยยยยยรอออนะคะสู้ๆน้าา

    #199
    0
  5. #198 Aritni (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 14:25

    รักกี่เศร้าคะเนี่ยไรท์ๆๆ

    #198
    0
  6. #197 Real_hb (@Aemikaa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 13:21
    ไอรีนหรอมมม?
    #197
    0
  7. #195 tawal (@tawaln04) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 00:20
    โอ๊ยยย แกล้งเมาป่าวคะเนี่ย 5555 น้องก็โอนอ่อนง่าย โดนพี่เค้าตีเนียน
    #195
    0
  8. #194 Baekkkkhunnnnn (@Piroonporn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 23:27
    พอเริ่มจะจีบกังงงงงง สาวปริศนาก็มา แงงง ช่วยล้วยยย เลาเขินมากๆๆๆ
    #194
    0
  9. #193 mackle (@oily23) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 14:26
    ดีงามมากกกกกก เขินเลย เซฮุนชอบน้องอบ้กใช่ม้ายยย
    #193
    0
  10. #192 Darling02 (@noo-ping) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 09:38
    โอ้ยยย ชอบมากกกกก เซฮุนทำแบบนี้เขินแทนแบคเลย แล้วจะเป็นยังไงต่อนะ แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร อยากรู้แล้วอะ มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ ตอนนี้ค้างมากกก แงงง
    #192
    0
  11. #191 bbh_bbh (@bbh_bbh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 08:19
    โอ้ยเขินแทนแบค แต่เพิ่งจะเริ่มหวานกันเอง มีสาวปริศนาโผล่มาซะแล้ว
    #191
    0
  12. #190 aommer94 (@aommer94) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 06:31
    รอนะคะ
    #190
    0
  13. #188 babyblue_ellie (@babyblue_ellie) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 00:14
    แทบจะรอ70%ที่เหลือไม่ไหวล้าวววววว
    #188
    0
  14. #187 Baekdouknow¿ (@kkbeaast) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 20:50
    ฮิ้วววววสำหรับกำลังใจจย
    #187
    0
  15. #186 Real_hb (@Aemikaa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 20:40
    รอจ้าาาา
    #186
    0
  16. #185 ไอจัง เองนะ (@babe-buzzbuzz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 11:16
    รอเลยยยยย
    #185
    0
  17. #184 Arkuri (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 10:58

    งานหนักหน่อยพี่ฮุนนนน ????????

    #184
    0
  18. #182 KoiiArisa-Bbh (@KoiiArisa-b) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 08:05
    รออ่านนะคะ
    #182
    0
  19. #181 bbh_bbh (@bbh_bbh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 07:48
    รอเลยค่ะ
    #181
    0
  20. #180 mackle (@oily23) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 06:28
    อย่างอนพี่เค้านานนะน้องแบ้ก
    #180
    0