(Ficexo) Anymore - hunbaek

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,165 Views

  • 429 Comments

  • 683 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    428

    Overall
    10,165

ตอนที่ 13 : Anymore } 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    15 ส.ค. 61


Anymore Part 12






     “เท้าเป็นอะไร” จงอินก้มมองผ้าพันแผลที่นิ้วเท้าของผม


     “อ๋อ เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ” เพราะซุ่มซ่ามไปเตะขาโต๊ะกินข้าวเมื่อคืนแท้ ๆ วันนี้ผมเลยต้องใส่รองเท้าแตะออกจากบ้าน


     “พันผ้าซะคิดว่าโดนตัดนิ้ว”


     เออ ก็คิดว่าจะโดนตัดนิ้วทิ้งจริง ๆ นั่นแหละ


     “คุณเซฮุน เขาพันให้”


     “…….


     “เอ่อ” จู่ ๆ จงอินก็นิ่ง ผมพูดอะไรผิดไปรึเปล่า “จงอิน ทำไมวันนี้นายไม่ไปเรียนล่ะ”


     “ฉันพึ่งกลับมาจากถ่ายงานเมื่อเช้าเลยขี้เกียจ” ผมเผ้ายุ่งเหยิงซะขนาดนี้ ผมเดาว่าอีกฝ่ายคงจะทิ้งตัวลงนอนแบบหมดสภาพ


     “อะ!นี่ ข้าวต้มกับไก่ทอดที่นายสั่ง บริการนอกเหนือเมนูของร้านขอคิดค่าส่งพิเศษ”


     “นายนี่มัน” เสียงบ่นพึมพำแต่มือกำลังหยิบธนบัตรสีแดงห้าพันวอนจำนวนสองใบยื่นมาตรงหน้าผม “เอาไปไม่ต้องทอน”


          โอ้ยยยย >,< ต้องอย่างนี้สิ


     “ขอบคุณคร๊าบบบ เรียกใช้บริการผมบ่อย ๆ นะครับคุณลูกค้า”


     ตุ๊บ!


     “เอ๋! เสียงอะไรอ่ะ”


     “…..



          เสียงมันดังมาจากด้านในคอนโด


     “ไม่ไปดูเหรอ จงอิน”


     “ไม่มีอะไรหรอก ห้องฉันรก สงสัยของคงจะหล่น”


     “แน่เหรอ”


     “อืม”


          ผมหรี่ตาจับพิรุธพยายามชะเง้อคอมองความเคลื่อนไหวภายในแต่กลับโดนร่างหนาบังไว้ตลอด


     “ไม่ใช่ว่ามีใครอยู่ในนั้นนะ”


     “จะไปมีได้ไง ฉันอยู่คนเดียว”


     “ก็เห็นสั่งอาหารมาอย่างกับสั่งมาเผื่อใคร”


     “หิวไง เลยกินเยอะ”


          เหรอออออออออออ


     “อ๋อ อือเค ๆ งั้นฉันไปก่อนนะ”


     “ขอบใจ”


          ผมโบกมือลาอีกฝ่ายก่อนกระชับสายสะพายกระเป๋าตัดสินใจเดินออกมา


          ออกมาอะไรล่ะ


     “แบคฮยอน!” จงอินร้องตกใจเมื่อผมหมุนตัวกลับมาหวังพุ่งผ่านช่องประตูที่ร่างหนายืนขวางอยู่


     “โอ้ย!” แต่ก็ต้องมาโดนแขนใหญ่หนีบคอเอาไว้จนแทบหายใจไม่ออก


     “จะทำอะไร ลูกไม้เยอะนักนะ”


     “โอ้ย ปล่อยนะเว้ย หายใจไม่ออก”


     “ปล่อยก็โง่น่ะสิ”


     “ก็ฉันอยากรู้หนิว่ามันเสียงอะไร”


     “ก็บอกแล้วไง จะต้องสงสัยอะไรอีก”


     “ทุกทีก็เห็นอยากให้ฉันเข้าไป ทำไมคราวนี้ทำตัวแปลก ๆ”


          แขนที่รัดคอเริ่มคลายแรงออกก่อนผมจะถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อถูกปล่อยเป็นอิสระ


     “ไม่มีอะไรไง บ้านมันรก ฉันอายถ้านายเข้าไปเห็น”


     “รกมากขนาดนั้นเลยเหรอ”


     “อืม”


          ผมควรสงสารใช่ไหม


     “ก็ได้ ไม่เข้าไปแล้วก็ได้ ฉันไม่อยากเจอหนู งู แมงสาบในบ้านนาย”



     “หนูกับแมงสาบไม่มีหรอก ถ้าเจอก็คงมีแต่งู~” จงอินทำปากจู๋พลางยืนหน้าเข้ามาใกล้ผม “หรือจะอยู่ช่วยฉันจับงู”


     “ทะลึ่ง!


     “ฮ่า ๆ ๆ ๆ


     “ฉันไม่น่ามาเสียเวลากับนายเลย ไปส่งไก่ต่อแล้ว” ผมกระแทกเท้าเดินมากดลิฟท์อย่างไว แทบจะรอให้ลิฟท์เปิดออกไม่ไหวแล้วโว้ย เกลียดเสียงหัวเราะหมอนี่จริง ๆ


     “อ่าว จะไปไหนล่ะอยู่ช่วยฉันจับงูก่อนสิ แบคฮยอน! แบคฮยอน!  ฮ่า ๆ ๆ ๆ

 

 





 #ห้องเช่าฮุนแบค

 







 

     ‘เลือดไหล


     ‘ฮือ~ คุณเซฮุนผมเจ็บยิ่งได้ยินอาการของตัวเองแข้งขาของแบคฮยอนก็เหมือนจะอ่อนแรงลงซะดื้อ ๆ  ตอนโดนพยุงขึ้นมานั่งบนเก้าอี้เลยไม่กล้าแผลงฤทธิ์กับเซฮุนอีก


     ‘คุณเซฮุน นิ้วเท้าผมจะไม่พิการใช่ไหม 

    

     ‘นายคิดว่าไงล่ะ


     ‘ไม่หรอก นี่ไงมันยังกระดิกได้อยู่เลย แต่เจ็บอ่ะ


     ‘เจ็บก็อยู่นิ่ง ๆ


     ‘จะไปไหนครับ ริมฝีปากเล็กเบะค่ำทันทีเมื่อเห็นร่างสูงทำท่าจะเดินหนีกัน


     ‘นั่งอยู่เฉย ๆ เดี๋ยวฉันมา เซฮุนเดินหายออกไปจากห้องอาหาร ทิ้งให้แบคฮยอนอยู่คนเดียวได้ไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมกล่องพยาบาลในมือ


     ‘เลือดหยุดไหลแล้วหนิเขาแกะกระดาษทิชชู่ที่กดบาดแผลไว้ออก ฉันจะใส่ยาให้


     ‘ไม่แสบใช่ไหมครับ


     ‘กลั้นใจหน่อยแล้วกันเซฮุนคุกเข่าลงตรงหน้าก่อนจะจับเท้าเล็กขึ้นมาระดับอก


     ‘ทำเบา ๆ นะครับ


     ‘อืม


          แบคฮยอนขมวดคิ้วเกร็งรับสัมผัส เซฮุนค่อย ๆ ทายาให้อย่างเบามือ เขารู้ว่าสำลีที่ชุบยาทาแผลสดไม่ได้ทำให้แสบแผลแต่ย่างใด ทว่าการได้เห็นอีกฝ่ายหน้าเสียงก็ตลกดีเหมือนกัน


     “เสร็จแล้ว”


     ‘ฮัดชิ้ว!’ จามดังจนเจ้าตัวเกือบยกมือขึ้นมาปิดจมูกแทบไม่ทัน


     ‘จะไม่สบายอีกรึไง


     ‘ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมแข็งแรงจะตาย


          เปราะบางเหมือนฟองสบู่สิไม่ว่า


     เซฮุนเปิดกระปุกยาที่รื้อหาในกล่องก่อนลุกขึ้นรินน้ำใส่แก้วส่งให้ร่างเล็กกินยากันไว้ จะได้ไม่มาแพร่เชื้อใส่ฉัน


     คนฟังมองตาแป๋วรับแก้วน้ำพร้อมยามาถือไว้


     ‘ขอบคุณครับ คุณใจดีจัง

 



          ภาพแบคฮยอนยิ้มหวานให้เมื่อคืนยังคงตรึงอยู่ในความคิดของผมมาจนถึงตอนนี้


          ไหนเมื่อเช้าบอกว่าเลิกเรียนตอนสาย ๆ


     “เชฟ”


          นี่จะบ่ายอยู่แล้ว ทำไมยังไม่กลับ


     “เชฟครับ”


     “ฮยองมีอะไร” เซฮุนเอ่ยตอบทั้งที่ตากำลังมองทะลุกระจกออกไปนอกร้าน


      “ลูกค้าอยากให้เชฟไปนั่งคุยที่โต๊ะหน่อยนะครับ” จุนมยอนเจ้าของน้ำเสียงสุภาพคือหนึ่งในผู้ช่วยเชฟร้าน‘94 Best for Seoul’ และเป็นเรื่องปกติที่ทุกคนที่นี่จะเรียกเซฮุนว่าเชฟในเวลาทำงาน


     “แม่!” เสียงเรียกดังแหวกอากาศเข้าหูคุณนายขณะเธอเดินผ่านมาพอดี


     “ว่าไงจ๊ะ เชฟ”


     “ผมขอเบอร์แบคฮยอนหน่อย”


     “ฮ่ะ! อะไรกันจะเกือบเดือนแล้ว อยู่ด้วยกันยังไงไม่มีเบอร์น้อง”


     “จะมีหรือไม่มีก็ไม่เห็นจำเป็นเลยหนิครับ ผมจะโทรหาแบคฮยอนไปทำไม”


     คุณนายยิ้มขันก่อนจะเอ่ย “ก็นั่นสิ แล้วเชฟจะมาขอเบอร์น้องไปทำไม”


     “….” เล่นเอาลูกชายของเธอถึงกับพูดไม่ออก


     “เชฟครับ” ->จุนมยอน


     “ตอนนี้ผมมีธุระต้องคุยกับแบคฮยอน แม่แค่ให้เบอร์ผม”  เสียงทุ้มว่าพลางทำเป็นขมวดคิ้วกลบเกลื่อน ลูกชายของเธอนี่จับพิรุธง่ายจริง ๆ


     “คิดถึงน้องเหรอ เอาโทรศัพท์มาสิเดี๋ยวแม่กดให้”


     เซฮุนจึงยื่นโทรศัพท์ให้เธอก่อนเธอจะส่งมันคืน


     ทว่า 'เด็กดื้อของพี่'


     “นี่มันอะไร” เด็กดื้อของพี่ ชื่อที่คุณนาย เค้าเมมใส่เครื่องมาให้เสร็จสับ


     “น่ารักใช่ไหมล่ะ”


     “แม่ไม่คิดว่ามันน่าตลกไปหน่อยรึไง”


     “ตลกตรงไหนแบบนี้จำง่ายจะตายไป เชฟห้ามเปลี่ยนเชียว”


     “ผมจะเปลี่ยน”


     “เชฟครับ” ->จุนมยอน


     “แป๊บนึงนะฮยอง ผมต้องโทรตามใครบางคนก่อน เท้าก็ยังเจ็บอยู่แท้ ๆ อย่าบอกนะว่าไปทำงานส่งไก่อะไรนั่น” คนท่าทางหงุดหงิดหัวเสียพูดจบก็กดโทรออกต่อสายไปยังเบอร์ปลายทางทันที



     [สวัดดีครับ]


     “แบคฮยอน”


     [ใครครับ]


     “ฉันเอง”


     [เอ่อขอโทษนะครับ คุณช่วยบอกชื่อผมหน่อย]


          เหอะ! ให้ได้อย่างงี้สิ


     “เซฮุน จำได้รึยัง”


     [คุณเซฮุนเหรอครับ!]


     “นายอยู่ไหน”


     [ผมบอกไม่ได้ครับว่าอยู่ไหน]


     “จะกวนประสาทฉันรึไง”


     [ผมบอกคุณไม่ได้จริง ๆ เพราะผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน]


     “หมายความว่ายังไง”


     [คุณเซฮุน ผมหลง]


     “ว่าอะไรนะ!” เสียงร่างสูงดังจนคุณนายที่เอี้ยวหูฟังขนาบอยู่ด้านซ้ายกับจุนมยอนที่ขนาบอยู่ด้านขวาสะดุ้งตกใจ


     [ผมขับรถวนตรงนี้มาสามรอบแล้วอะ ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน]


     “บอกฉันได้ไหมว่าแถวนั้นเป็นยังไง”


     [มันเป็นซอยน่ะครับ แล้วก็บ้านคน]


          เจริญละ


     “แค่นั้นฉันจะไปหานายเจอได้ยังไง มีอะไรอีกไหมสังเกตดี ๆ”


     [แถวนี้มีภาพวาดบนกำแพงเต็มไปหมดเลยล่ะ]


     "ภาพวาดบนกำแพงเหรอ" -> คุณนายทำท่าเอียงคอคิด


    "ถ้าแถวนั้นผมว่าน่าจะเป็นย่านซองซู" -> จุนมยอนฝั่งตรงข้ามหันมาปิ้งไอเดียกับเธอ แล้วทั้งสองคนก็หันมองหน้าเซฮุนพร้อมกัน


     “โอเค ฉันรู้ละ รออยู่ตรงนั้นนะ”


     [เดี๋ยว-] ร่างสูงตัดสายทิ้งเดินไปหยิบเสื้อโค้ทพร้อมกุญแจรถเตรียมออกจากร้านทันที


     “อ่าว! เชฟจะไปไหนครับ” เสียงผู้ช่วยเชฟที่ยืนคอยจังวะนี้อยู่นาน แต่เขากำลังจะเสียโอกาสนี้ไป


     “ผมมีธุระ”


     “แล้วลูกค้า-


     “ฮยองรับหน้าแทนไปก่อน ผมฝากดูแลร้านด้วย”


     คนฟังถึงกับยิ้มรับหน้าบาน “ได้เลย งานถนัดฉันอยู่แล้ว โปรดไว้ใจฮยองคนนี้จะดูแลร้านเป็นอย่างดี” ประโยคพรรณนาแสนภาคภูมิใจแต่กลับไม่มีใครอยู่ฟัง จุนมยอนหันกลับมาอีกทีเซฮุนก็ออกจากร้านไปตั้งนานแล้ว ส่วนคุณนายก็ไปนั่งรับหน้าลูกค้าแทนแล้วเช่นกัน



     “โปรดไว้ใจฮยองคนนี้จะดูแลร้านเป็นอย่างดี” ยิ้มแห้ง

 

 

 



     ตัดภาพมาทางฝั่งแบคฮยอน


     “เดี๋ยวก่อนครับ คุณเซฮุน ฮัลโหล ฮัลโหล” อะไรอ่ะ จู่ ๆ สายก็ตัดกันไป ยังไม่ทันได้บอกเลยว่าจงอินจะมารับผมแทนแล้ว


          เกิดคุณเซฮุนมาไม่เจอผมล่ะก็เป็นเรื่องอีกแน่ ๆ






     15 นาทีต่อมา




     “นายนี่มันขี้หลงจริง ๆ เลยแบคฮยอน”


     “ก็ฉันไม่เคยมาแถวนี้หนิ”


     “ไหนบอก เดี๋ยวนี้เค้ามี GPS ไม่หลงหรอก ไม่หลง ๆ  เป็นไงล่ะ คิดไว้แล้ววันนี้ต้องมาถึง” ผมล่ะเกลียดเสียงเลียนแบบนี่ยิ่งกว่าเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายซะอีก จริตแม่งใช่ เอาซะนึกถึงตอนที่ตัวเองพูดเลย


     “โอ้ย อย่ามาพูดซ้ำเติมกันจะได้มั้ย”


     “ไปกลับ” ร่างหนาทำท่าจะขึ้นขี่รถมอเตอร์ไซค์


     “เดี๋ยว ยังกลับไม่ได้”


     “ทำไม? จะอยู่ถ่ายรูปต่ออีกเหรอ”


     ผมหลงอยู่แถวนี้จนถ่ายรูปได้เป็นร้อยแล้วมั้ง แต่ที่ยังกลับไม่ได้น่ะ “คุณเซฮุนกำลังมา”


     “ฮ่ะ? นายบอกเขา?


     “อือ”


     “แล้วจะเอายังไง”


     “รอ”


     “บอกเขานานรึยัง”


     “หลังจากวางสายนายอะ”


     “งั้นเดี๋ยวก็คงมา”

 




          รอไม่นานรถยนต์คันสวยของเซฮุนก็ขับมาเทียบจอดต่อท้ายรถมอเตอร์ไซค์ส่งไก่กับรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ของจงอิน


          ร่างสูงเปิดประตูรถออกมายืนมองชายสองคนกำลังจุ่มหัวกันดูอะไรสักอย่างในโทรศัพท์มือถือ


          ไม่ได้สนใจการมาของเขาเลยสินะ


          ปัง!

          เสียงปิดประตูรถดังสนั่นเรียกความสนใจจากคนทั้งสอง


     “คุณเซฮุน” แบคฮยอนเดินเข้ามาหาเขาก่อนจะตามมาด้วยผู้ชายอีกคน


     “คิดว่าอยู่คนเดียว”


     “ผมโทรบอกให้จงอินมารับน่ะครับ คุณตัดสายไปก่อนผมเลยไม่ทันได้บอก” ร่างเล็กพูดอย่างเกร็ง ๆ รู้สึกถึงรังสีอะไรแปลก ๆ เซฮุนไม่ได้มองเขาแต่กำลังจ้องตากับคนด้านหลัง


     “ทำไมต้องโทรบอกคนอื่น ทำไมไม่โทรหาฉัน”


     “ก็ผมไม่รู้เบอร์คุณนี่นา”


     “ฮ่า ๆ ๆ ๆ” เสียงจงอินหลุดขำดังลั่น “คนอื่นสำหรับแบคฮยอนน่ะ คงไม่ใช่ผมล่ะมั้ง”


          ริมฝีปากเหยียดยิ้มนั้นทำเซฮุนกัดฟันแน่ก่อนละสายตาจากท่าทางกวนประสาทกลับมาสนใจร่างเล็ก เขาดึงแบคฮยอนให้เข้ามาใกล้พร้อมพูดประโยคที่เราได้ยินกันแค่สองคน


     “คราวหลังมีอะไรให้นายนึกถึงฉันเป็นคนแรก”


     “ผมไม่กล้ารบกวนคุณหรอกครับ”


     “แล้วนายสนิทกับมันขั้นไหนล่ะ ถึงกล้ารบกวนมัน”


     “นี่คุณ พูดซะเหมือนผมไม่ได้ยืนฟังอยู่ตรงนี้เลยนะ” จงอินพูดแทรก


     “ฉันคุยกับนายรึไง” เซฮุนสวนกลับ


     “เปล่าหรอก หูกูมันเสือกเองแหละ”


          ทันทีที่ลมปากจากอีกฝ่ายกระแทกเข้าหู เท้าของเซฮุนก็ขยับก้าวไปข้างหน้าอัตโนมัติ


     “คุณเซฮุนครับ! ผมว่าพวกเราไปจากตรงนี้กันดีกว่า ผมต้องเอารถส่งไก่ไปคืนด้วย” คนตัวเล็กว่าพลางเสนอหน้ามาขวางไว้ก่อนเซฮุนกับจงอินจะเข้าประชิดตัวกัน





          ผมไม่รู้ว่าสองคนนี้เขาไม่ถูกกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ขืนให้ปากหมา ๆ อย่างจงอินได้มีโอกาสพูดล่ะก็ คงไม่ได้กลับง่าย ๆ แน่







#ห้องเช่าฮุนแบค









          หลังจากนั้นพวกเราทั้งสามคนก็ขับรถใครรถมันจนมาถึงร้านไก่ทอดจินจูเจ้าอร่อย ผมจึงไม่รอช้ารีบพุ่งเข้าไปในร้านทันที


     “ไม่เป็นไรนะ พ่อหนุ่มไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” คุณป้าเจ้าของร้านบอกกับผม เธอเข้าใจถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ผมเองกลับรู้สึกผิดที่ทำหน้าที่ได้ไม่ดีจนเสียเวลางานเพราะมัวแต่ไปหลง  โชคดีที่ย่านนั้นเป็นบ้านหลังสุดท้ายที่ผมต้องไปส่งจึงไม่ได้กระทบกับงานมากนัก

 

     “ฮัดชิ้ว! ดูเหมือนว่าผมกำลังจะเป็นหวัด


     ยิ่งใกล้เวลาตอนเย็นแบบนี้สภาพอากาศก็เหมือนจะเริ่มเย็นลงตามไปด้วย อยากกลับบ้านไปอาบน้ำอุ่น ๆ ดื่มอะไรร้อน ๆ แล้ว  “ฮัดชิ้ว! ว่าแต่คุณเซฮุนไปไหน


     “ฉันอยู่นี่” จู่ ๆ เสียงทุ้มก็ดังขึ้นจากด้านหลังของผม


     “โผล่มาแบบนี้ตกใจนะครับ คิดว่าคุณจะรอผมอยู่ข้างนอกซะอีก” เดี๋ยวก่อนนะ ในมือนั่นมันถุงไก่ทอดไม่ใช่เรอะ


     “จะกลับได้รึยัง”


     “ครับ” ร่างสูงใช้มือข้างที่เหลือจูงมือผมเดินไปด้วยกัน


     “เสียใจ ผมมาถึงก่อน แบคฮยอนต้องไปกับผม” พอได้หันกลับไปมองมืออีกข้างเป็นเสียงจงอินที่เดินถือถุงไก่ออกมาจากร้านแล้วคว้ามือผมไว้อีกคน “ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง”


     “หึ อยู่คนละบ้านจะไปส่งทำไม” เชฟโอเซด้านซ้ายมือของผมเอ่ย


     “แล้วคุณล่ะ เป็นแค่เจ้าของบ้าน ไม่ใช่เจ้าชีวิตใครซะหน่อย จะลากแบคฮยอนไปถามเขารึยังว่าเต็มใจไปด้วยรึเปล่า” นายแบบคิมไคทางขวามือของผมก็ไม่น้อยหน้าเช่นกัน


     นี่! คิดว่าแขนผมเป็นเชือกชักเย่อกันรึไง


     “นายอยากไปกับฉันรึเปล่า”


     “เอ่อ...


     “ว่ายังไงล่ะ นายจะไปกับเขารึเปล่า”




          เล่นผลักภาระมาให้คนกลางอย่างผมแบบนี้  เอายังไงดีล่ะครับ หรือผมควรมุดแผ่นดินหนีตอนนี้ทันไหม

 

 




 #ห้องเช่าฮุนแบค




 

 ---------------------------------------
โปรดติดตามตอนต่อไป

รออ่านอยู่รึเปล่า

(10/08/2561)

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #418 @_@ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 17:19

    จงอินเอาใครมาซุกไว้คะ ถึงไม่ยอมให้แบคเข้าห้องอ่ะ

    หูยยยยยยย ศึกชิงนาย55555555

    แบคกลับเองเลยค่ะ ไม่ต้องไปเลือกมัน5555555

    สองคนนี้เหมือนมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อนเลยแฮะ

    จงอินกล้าใช้คำหยาบกะเซฮุนด้วยอ่ะะะะะ


    #418
    0
  2. #304 Miiwxx (@loveka) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 04:27
    เลือกได้ไหมแบคคค
    #304
    0
  3. #183 Aritni (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 10:55

    เอาแล้วววน้องแบคค ????????????

    #183
    0
  4. #179 mango-hb (@mango-hb) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 23:54
    ตายละ ชายหนุ่มแย่งกัน
    #179
    0
  5. #178 Pacharaporn Chiangsin (@pacharaoil) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 15:38
    เอาละซิ จะไปกับใครดี? ว่าแต่2คนนี้ไม่ถูกกันมาจากชาติปางไหนเนียะ
    #178
    0
  6. #176 BabyyBaek (@faiineryx) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 22:51
    มีผู้หล่อถึงสองคนมาแย่งน้องแบ้ก ไฟอิสสาลุกไปหมด
    #176
    0
  7. #175 Sebaek9404 (@Sebaek9404) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 05:29

    รอนะคะสู้ๆค่ะยังอ่านอยู่นะชอบๆๆ

    #175
    0
  8. #174 Baekdouknow¿ (@kkbeaast) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 19:59
    รอคร่าาาา่
    #174
    0
  9. #173 mackle (@oily23) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 18:09
    กรื๊ดดดดดอิจน้องแบคจัง
    #173
    0
  10. #171 Bam_Cha (@Bam_Chamaiporn04) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 15:05
    แบคคนฮอต55555
    #171
    0
  11. #170 paerrn (@parrn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 09:44
    เชฟโอหวงน้องงงงงงงง
    #170
    0
  12. #169 namfah_lee (@namfah_lee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 08:20
    ยังรออ่านอยู่นะคะ ฮรืออออ เด็กดื้อของพี่
    #169
    0
  13. #168 bbh_bbh (@bbh_bbh) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 08:07
    แบคฮยอนนี่ฮ็อตจริงๆ แต่เหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้เรื่องเอาซะเลย
    #168
    0
  14. #167 IOOIOIIIIO (@IOOIOIIIIO) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 04:54
    จงอินซ่อนคยองซูไว้แน่ ๆ
    #167
    0
  15. #166 tawal (@tawaln04) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 01:33
    จงอินซ่อนอะไรไว้อ่ะคะ ถึงขนาดหนีบคอขนาดนี้ 5555 เชฟโอนี่ขี้หวงมากกกกก แสดงออกขนาดนี้ คนรอบข้างเค้ารู้กันหมดแล้วค่ะ 5555
    #166
    0
  16. #165 Darling02 (@noo-ping) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 00:16
    อยากรู้จังว่าห้องจงอินมีอะไรทำไมถึงไม่อยากให้แบคเข้าไปจะใช่ฝ่ห้องรกอย่างที่บอกหรือเปล่านะ อยากรู้ๆ... แล้วตอนนี้ก็เกิดศึกแย่งกันแล้วววว แบคจะไปกับใครนะ 55555 จะเซฮุนหรือจงอินอะ รอเลยๆๆๆ
    #165
    0
  17. #164 oshbbh (@shbc) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 00:10
    โอ้ยยยยยยย มีแต่คนรุมจีบโว้ย55555555555 แบคฮยอนเลือกดีๆเน้อคุณเซฮุนเขาหึงโหดนาา
    #164
    0