About Doubleb

ตอนที่ 3 : Doubleb : หากวันนั้น Special part

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    29 ส.ค. 61

หากวันนั้น

Special part

 

 

คิม ฮันบิน เกลียดตัวเองที่เป็นคนขี้ระแวง

เขาไม่ชอบการทะเลาะ แต่ก็ต้องมามีปากเสียงกับคนรักของตัวเอง

ทุกๆ ครั้งที่ คิม จีวอน นอกใจ ทุกๆ ครั้งที่อีกฝ่ายทำท่าทีเบื่อหน่ายใส่กัน

เขาไม่ใช่คนแบบนี้ ชายหนุ่มรู้ตัวดี แต่ทว่าตั้งแต่วันนั้น วันที่มีข้อความเข้ามา ข้อความจากบุคคลไม่รู้จักที่แนบมากับรูปจีวอนที่กำลังถอดเสื้อ

ขอยืมนะ

เกลียด

เขาเกลียดที่รู้ว่าจะไม่มีทางทำอะไรจีวอน ถ้าอีกฝ่ายไม่สารภาพออกมาเสียอย่าง ไม่ว่าอย่างไรเรื่องพวกนี้ก็ไม่มีวันจบลงจนกว่าอีกฝ่ายจะพอใจและเบื่อ

ทำไมไม่ถอยออกมา?

ครั้งหนึ่งแจวอนเคยเอ่ยถามฮันบินด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจหลังจากเห็นสภาพของเขาหลังจากทะเลาะกับคนรัก มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ไม่ใช่เพียงแค่การมีปากเสียง มันลากยาวมาจนทำลายข้าวของในห้องรวมไปจนถึงการทำร้ายร่างกายกันและกัน

ไม่

ฮันบินต่างหากที่โดนทำร้าย

ก็จนกว่าจีวอนจะบอกให้ไปนั่นแหละ

แต่ทั้งๆ ที่เกลียด คิมฮันบินกลับเลือกที่จะยอมโง่เง่า ปิดหูปิดตาตัวเองเพียงเพื่อหวังว่าจีวอนจะหยุด ชายหนุ่มหวัง หวังอยู่เสมอว่าจีวอนจะนึกขึ้นมาได้ว่าเรารักกันมากแค่ไหน หวังให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว หันมาและหยุดทุกสิ่งทุกอย่าง หวังให้เรื่องของพวกเขาทั้งคู่กลับไปเป็นเหมือนเดิม

เหมือน

ยังตอนที่เรื่องของเราก็มีแค่เราไม่ได้มีคนอื่น

 

ถ้าเป็นเมื่อก่อน วันนี้ถ้าเราเอาแต่ใจนายก็จะอยู่กับเรา

 

ทะเลาะกันอีกแล้ว

วันนี้น่ะ เป็นวันที่พวกเราได้รู้จักกันแท้ๆ

นายน่ะไม่เคยออกไปไหนในวันนี้ไม่ใช่หรือไง ปกตินายน่ะจะอยู่กับผมไม่ใช่หรือไง

 

ก็อย่าทำตัวน่ารำคาญนักดิ

 

รำคาญอีกแล้ว

 

รำคาญมากใช่ป่ะ?

 

ได้สิ คิม จีวอน เราเองก็เหนื่อยมากแล้วเหมือนกัน

 

 จะไม่ทำให้รำคาญอีกก็แล้วกัน

 

และแล้วจีวอนก็ออกไป ไม่แม้แต่จะหันกลับมา

คิม ฮันบินกำมือแน่น พยายามข่มกลั้นความรู้สึกเจ็บจนหายใจไม่ออกลงไปในอก ดวงตากลมสั่นระริกเช่นเดียวกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยสีแดงเถือก  ไม่ไหวแล้ว พอกันที เขาจะกลับบ้าน

ลุกขึ้นเตรียมไปเก็บของไม่นานประตูก็พลันเปิดออก

คนที่คิดว่าจะพอกันทีเผลอยิ้มออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว

 

“จี

 

“อ้าว จีวอนไม่อยู่หรอกเหรอ?”

 

ผู้ที่เข้ามาเป็นหญิงสาวรูปร่างดี ท่าทางจัดจ้านตรงสเปคอีกคนใช้ได้ เจ้าหล่อนถือวิสาสะเดินเข้ามาภายในห้องของเราโดยไม่ขออนุญาต ในมือเรียวมีกุญแจที่ฮันบินคุ้นเคย เธอหันมามองเขาพร้อมยกยิ้มด้วยท่าทีเหนือกว่า

กลิ่นของเธอเหมือนกลิ่นที่ติดตัวจีวอนมาทุกคืน

“อ้าว ฮันบินสินะ เนี่ยจีวอนเขาลืมกุญแจไว้ล่ะเราเลยเอามาให้ แต่ดันไม่อยู่ซะได้ ออกไปไหนของเขากันนะ รู้แบบนี้เราน่าจะโทรมาหาเขาก่อน เธอว่าไหม?”

เรื่องที่จีวอนคบกับเขาไม่ใช่ความลับ

ถ้าลองเธอคนนี้รู้จักเขา

ฮันบินไม่คิดหรอกนะว่าเธอคนนี้จะไม่รู้สถานะของตัวเองและจีวอน

เธอคงไม่ได้แค่อยากเอากุญแจมาคืนหรอกแต่คงอยากเอามาอวดเสียมากกว่า และถ้าฮันบินเดาไม่ผิดก็คงเป็นเธอคนนี้แหละที่ส่งรูปมาอวดได้ทุกวี่ทุกวัน เขาล่ะเกลียดนัก พวกอยากได้อยากมีของของชาวบ้านเขาเนี่ยแต่ที่เกลียดที่สุดก็คงเป็นคนรักของตัวเองที่ไม่รู้จักพอ

“แล้วไงอีก คงไม่ได้แค่มาเอากุญแจคืนหรอกนะ”

“หึ ฉลาดนี่จ๊ะ”

“ฉันท้อง รบกวนฮันบินโทรหาพ่อของลูกฉันให้หน่อยสิว่าเขาอยู่ที่ไหนแล้ว ฉันจะรอเขาอยู่ที่นี่ ให้เขามาคุยเรื่องการรับผิดชอบต่อหน้าเธอ และฉันหวังว่าฮันบินจะยอมรับการตัดสินใจของจีวอนนะจ๊ะ”

เจ้าของชื่อเผลอจิกเล็บลงบนฝ่ามือของตัวเองเจ็บ

ท้อง

“โทรสิจ๊ะฮันบิน”

ได้”

เจ็บ

ครั้งนี้นายทำผมเจ็บมากเลยจีวอน

ทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ไม่ไหว ฮันบินเหนื่อยเกินกว่าจะทำฝืนเป็นไม่เป็นไรต่อหน้าแม่ของลูกของคนรักเขา ชายหนุ่มโทรหาอีกคน

ไม่รับ

ไม่รับ

ไม่รับ

ไม่ว่าอย่างไรจีวอนก็ไม่มีท่าทีจะรับโทรศัพท์จากเขาสักนิด

“อ้าว แย่จังเลยนะจ๊ะ จีวอนไม่รับหรอกหรือ ให้ฉันโทรเองดีกว่านะจ๊ะเพราะยังไงจีวอนก็ไม่เคยปฏิเสธสายจากฉันอยู่แล้ว”

เธอคนนั้นยังคงกล่าวยิ้มๆ ด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ

และในวินาทีที่หล่อนกำลังจะกดโทรออกนั่นเองฮันบินพลันลุกขึ้นคว้าโทรศัพท์ของหญิงสาวมาไว้ในมือตนเอง ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนเธอมึนงง เมื่อตั้งสติได้ก็พลันหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างชอบอกชอบใจ

“ทำไมล่ะ รับไม่ได้หรือถ้าจีวอนจะรับสายของฉัน ฮะๆ น่าสงสารจังเลยน้า

มันคือเรื่องจริง

ฮันบินกลัวว่าจีวอนจะรับสายของเธอ

ไม่

เขารับมันไม่ไหว

พอ

หญิงสาวตรงหน้าก้าวเข้ามา

หยุดทำร้ายเขาเสียที!

ถอยหนีออกมายังริมระเบียง เธอคนนั้นยังคงเดินตามมาพร้อมหัวเราะด้วยท่าทีสนุกสนานต่างกับเขาที่เริ่มรู้สึกว่าภาพทุกอย่างพร่าเบลอไปหมด ทุกๆ อย่าง

แม้กระทั่งสามัญสำนึก

ได้

ทำร้ายเขานักใช่ไหม

“นั่นแกจะทำอะไร จะบ้าหรือไง!

เธอคนนั้นโวยวายเมื่อฮันบินเปลี่ยนจากการถอยหนีเป็นย่างเท้าเข้าหาพร้อมบีบไหล่ของเธอเอาไว้แน่น ชายหนุ่มคลี่ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพอใจ

ออกแรงเหวี่ยงแค่นิดหน่อยร่างนั้นก็ร่วงหล่นลงไปจากห้องพัก

ฮันบินขยับเข้าไปใกล้ๆ ชะโงกหน้าดูข้างล่างก่อนจะถอยออกมา

ดวงตากลมเหลือบมองโทรศัพท์ในมือของตัวเอง กดเบอร์โทรที่จำได้ออกไปอย่างคล่องแคล่ว

“ฮัลโหล นั่นใค-

“พี่ซึงรี

พี่ชายเอฟบีไอที่ฮันบินเคยให้ความช่วยเหลืออีกฝ่ายเอาไว้โดยไม่ตั้งใจ แต่แม้จะไม่ได้ตั้งใจเขาก็ได้ช่วยชีวิตของเจ้าตัวเอาไว้ดังนั้นแล้วซึงรีจึงให้คำสัญญาว่าจะตอบแทน

“ผมฮันบินเอง ที่เคยสัญญาเอาไว้ว่าถ้ามีเรื่องสำคัญผมต้องให้พี่ช่วยน่ะ ตอนนี้มีแล้วนะ”

“อ่า ได้สิฮันบิน ว่ามาสิ”

“ผิดกฎหมายนะ?”

“แน่นอน สัญญาคือสัญญาอยู่แล้ว”


คิม จีวอน


จากนี้จงใช้ชีวิตต่อด้วยความรู้สึกผิดไปซะเถอะ



---------------------------------------------------------------------------------------

บอกแล้วไม่มาม่า เราไม่กินตัวเอง--แค่กๆ

แง้...

ฮันบินออกจะเป็นลูกรักขนาดนี้ เมนเหนือเมนมากๆ รังแกไม่ลงค่ะ! (เปล่า จริงๆ แค่เป็นสายรังแกพี่บ๊อบ...)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #4 Choco_yours (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 23:40

    พลิกมากกกก จากเศร้ากลายเป็นแบบนี้เฉยเลย แต่ชอบนะ จีวอนสมควรได้รับแล้ว

    #4
    0