About Doubleb

ตอนที่ 1 : Doubleb : หากวันนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    29 ส.ค. 61

หากวันนั้น

(1/2)

 

 

หากวันนั้น ฉันพูดให้เธอได้ยินว่าเสียใจ

และหากวันนั้น ฉันขอร้องไว้ให้เธออย่าเพิ่งไป

 

 

แฟนของคิมจีวอนเป็นคนน่ารำคาญ

ตอนแรกมันก็ดีแหละ อีกฝ่ายเป็นคนน่ารัก ขี้อาย

แค่หยอกนิดหยอกหน่อยใบหน้าดุๆ นั่นก็จะถูกแต่งแต้มด้วยร่องรอยสีแดงจางแสดงชัดถึงความขัดเขิน การเอาแต่ใจแต่พอดีนั่นก็ด้วย ในคราแรกที่คบกัน คิมฮันบินเป็นแฟนที่ดีอย่างเหลือเชื่อ

แต่พอนานวันเข้าไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

 

“คิม จี วอน!

 

คนน่ารักคนนั้นจึงได้กลายเป็นคนขี้บ่นที่เขาเบื่อเสียเหลือเกิน

 

“อะไรอีก คนเขากลับมาเหนื่อยๆ ยังมาตะคอกกันอีกหรือ!?”

“ก็แล้วจะไม่ให้ใส่อารมณ์แบบนี้ได้ยังไง ในเมื่อนายรู้ดีอยู่แก่ใจว่านายไปไหนมาน่ะ!

“ก็จะให้ไปไหน ก็บอกว่าไปทำรายงานแล้วดื่มต่อกับพวกมินโฮ อย่าพูดไม่รู้เรื่องได้ป่ะ?”

 

ทุกครั้งที่จีวอนกลับบ้านมาตอนดึกหรือเกือบเช้ามีครั้งไหนเลยที่จะได้พักจนหายเหนื่อย  เขาจะต้องเจอกับแฟนของตัวเองนั่งกอดอกหน้าตาบูดบึ้งพร้อมคำประชดอยู่เสมอๆ

 

“กล้ายืนยันไหมล่ะว่าแค่ไปดื่มต่อ สาวๆ ในวงน่ะพาไปนัวด้วยล่ะสิไม่ว่า!

“พอ!

 

และเป็นชายหนุ่มเองนี่แหละที่สุดท้ายแล้วก็ทนไม่ได้ ตกลงไปในบ่วงอารมณ์ร่วมทะเลาะกับอีกฝ่ายจนสถานการณ์มันย่ำแย่ลงทุกที มันย่ำแย่แบบนี้มาเกือบๆ หนึ่งปีแล้ว ย่ำแย่ตั้งแต่ย่างเข้าปีที่สองที่เราทั้งคู่ตกลงคบกันอย่างเป็นทางการ

 

“แค่งานในมหาลัยก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว นี่เรายังต้องมาเถียงอะไรก็ไม่รู้กันอีกเหรอวะ!? ในวงก็เพื่อนไหม หัดเชื่อใจกันซะบ้างไม่ใช่เอาแต่ระแวงกันไปหมด!

 

แต่ทุกครั้งที่จีวอนเริ่มโมโห

 

“ได้”

 

จะเป็นตัวของฮันบินที่ยอมลงให้ก่อน

 

“แต่จำไว้นะจีวอน

 

 

“เพื่อนกันเขาไม่เอากันหรอก”

 

 

เขารู้

เขารู้ไงล่ะ คิมฮันบิน!

 

 

“เป็นอะไรอีก?” เอ่ยถามออกไปอย่างติดจะเบื่อๆ เพราะเพียงแค่บอกกับคนตัวเล็กว่าจะออกไปทำงานบ้านพวกโทกิกลับโดนแฟนของตัวเองมองค้อนด้วยแววตาเขียวปั๊ดที่บ่งบอกว่ากำลังโกรธอยู่

ฮันบินที่กอดอกจ้องมองรายการสัตว์โลกน่ารักในจอโทรทัศน์หันมามองคนรักของตัวเองที่กำลังใส่รองเท้าอยู่หน้าประตูเชื่องช้า

“ไม่ไปได้ไหม?”

“เอาแต่ใจว่ะ”

“อืม” เงียบกันไปพักหนึ่งจนน่าอึดอัด

จีวอนถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะลงมือผูกเชือกรองเท้าของตัวเองต่ออย่างไม่ใส่ใจคนที่เอาแต่ใจแต่เช้านัก เพราะอีกฝ่ายคือคิมฮันบิน แฟนที่แสนจะเอาแต่ใจ ดังนั้นมันไม่มีอะไรหรอก ไม่จำเป็นต้องง้อเลยด้วยซ้ำ ง้อไปก็มีเรื่องอะไรใหม่ๆ มางอนกันได้อยู่ดี

น่ารำคาญไม่รู้จักจบจักสิ้น

“รู้ป่ะ?”

แว่วเสียงดังมาจากคนที่นั่งอยู่หน้าจอโทรทัศน์

จีวอนชะงักมือที่กำลังผูกเชื่อรองเท้าแต่ไม่ได้หันกลับไปมอง แค่รอฟังว่าคนเอาแต่ใจจะพูดอะไร

“ถ้าเป็นเมื่อก่อน วันนี้ถ้าเราเอาแต่ใจนายก็จะอยู่กับเรา”

“ก็อย่าทำตัวน่ารำคาญนักดิ”

“รำคาญมากใช่ป่ะ?”

คนหนุ่มถอนหายใจแรงๆ เขาคิดว่ามันดังพอที่จะทำให้ฮันบินได้ยิน เจ้าตัวจึงไม่พูดอะไรต่อ จีวอนคิดว่ามันก็ดีแล้วเพราะถ้าเป็นเวลาปกติอีกฝ่ายคงต้องเถียงออกมาจนสุดท้ายก็กลายเป็นการทะเลาะกันจนยืดยาวไม่จบไม่สิ้นแน่ๆ

เขายืนขึ้นเต็มตัวแล้วเปิดประตู

“จะไม่ทำให้รำคาญอีกก็แล้วกัน”

ปัง!

ออกไปและปิดมันเต็มแรง

 

สุดท้ายก็มาประชดกันเสมอ

คิมฮันบินไม่เคยเข้าใจอะไรเลยสักนิด

แค่ไม่ทะเลาะกัน ไม่ประชดกัน ขอแค่นี้มันจะตายหรือไง

 

 

 

“โผล่มาได้ไงวะ” แจวอนเบิกตากว้างท่าทางอึ้งๆ เมื่อเห็นเขาเปิดประตูเข้ามาในห้องของโทกิ “ฮันบินให้มึงมาด้วยเหรอวะ?”

“ไม่มันจะมาไม่ได้วะ ก็นัดทำงานไง” มินโฮกล่าวอธิบายก่อนชี้ไม้ชี้มือไปทางบนเตียงที่เต็มไปด้วยเหล้าเบียร์มากมาย “รีบทำให้เสร็จแล้วดื่มกันว่ะ ครั้งนี้โทกิแม่งเลี้ยง”

“กูไม่คิดว่ามึงจะมาไง งานมันก็มีแค่นิดเดียวเอาจริงทำคนเดียวก็เสร็จ

“อีกอย่างวันนี้วันครบรอบห้าปีที่มึงกับฮันบินรู้จักกันไม่ใช่เหรอวะ” แต่เพื่อนหน้าสวย (ที่นิสัยไม่สวย) ก็ยังคงกล่าวต่อด้วยท่าทีที่คล้ายกับว่าจีวอนทำผิดนักหนา อันที่จริงในบรรดากลุ่มเพื่อนของชายหนุ่ม แจวอนเป็นที่สนิทกับฮันบินที่สุดเพราะว่าเจ้าตัวเคยจีบคนตัวเล็กมาพักหนึ่งก่อนที่ฮันบินจะคบกับจีวอน

“ช่างแม่งเหอะน่า”

กล่าวตัดจบออกไปอย่างรำคาญใจ

ไม่ฉลองด้วยกันสักปีฮันบินไม่ตายหรอกน่า

แจวอนน่ะเอาแต่มองว่าฮันบินดีอย่างนู้นอย่างนี้ มันไม่ใช่เขามันไม่รู้หรอกว่าคนตัวเล็กนั่นทำให้คนอื่นอึดอัดใจแค่ไหนยามอยู่ด้วย

 

เขาตัดความรู้สึกผิดที่เข้ามาในใจทิ้งออกไปก่อนลงมือทำงาน

ไม่นานรายงานก็จบลงก่อนที่ตี้เหล้าจะเริ่มขึ้น

 

ก่อนจบลงด้วยสายโทรศัพท์สายหนึ่งที่โทรเข้ามาในเครื่องของจีวอน

ความจริงแล้ววันนี้มีคนโทรเข้ามาหาเขาตั้งแต่ออกจากห้องมาได้สามชั่วโมงแล้ว แต่จีวอนไม่รับ ชายหนุ่มจำได้ว่าฮันบินเคยตามเขากลับบ้านด้วยการยืมเบอร์เพื่อนตัวเองโทรมาหลังจากเขาไม่รับเบอร์โทรของตัวเอง มันก็แค่มุขเก่าๆ การตามติดที่น่ารำคาญ จนตอนนี้เวลาค่อนไปทางมืดเสียงปลายสายนั้นจึงหยุดไป

และแทนที่ด้วยเบอร์จากแม่ของเขา

 

“ครับ?”

 

“จีวอนฟังแม่นะลูก

 

 

“ฮันบินตายแล้ว”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #2 newzsmirnoff (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 19:53
    ว๊อทททททททท?????
    #2
    0