shot fic Yuri on ice #allYuri

ตอนที่ 6 : คุณหัวหน้าห้องไม่ใช่ผู้หญิงครับ! #victuuri

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    4 ธ.ค. 60

คุณหัวหน้าห้องไม่ใช่ผู้หญิงครับ!

 

Fandom : Yuri on ice

Pairing : Victor x Yuri

Rate : ---

 

 

                คัตสึกิ ยูริ เป็นผู้หญิง

                ตั้งแต่จำความได้ พ่อกับแม่ก็บอกใครต่อใครไปเช่นนั้น

                คุณแม่ของเขาอยากได้ลูกสาวมากและครอบครัวของเขาก็เคยมีลูกสาว เคยมีจนกระทั่งก่อนที่เขาจะเกิดพี่สาวก็ดันมาตายจากไปเพราะอุบัติเหตุเสียก่อน คุณแม่ในตอนนั้นสภาพจิตใจที่แปรปรวนตามประสาคนท้องก็ย่ำแย่ยิ่งขึ้น

จนในที่สุด

                “คุณมีลูกสาว”

                คุณพ่อที่ทนไม่ไหวจึงพูดออกไปเช่นนั้น เขาหวังว่าคุณแม่จะกลับมาเป็นปกติหลังคลอด แต่ทว่าไม่เลย คุณแม่ไม่เคยที่จะยอมรับความจริงว่าเขาเป็นลูกสาว

                ดังนั้นตั้งแต่ยังเล็กเขาจึงเป็นลูกสาวมาตลอด

                ใบทะเบียนเขาเองก็เป็นลูกสาว คุณพ่อและคุณเส้นสายใหญ่พอที่จะเปลี่ยนมัน ยามต้องตรวจร่างกายก็แค่ให้คุณหมอประจำตระกูลตรวจ ยามไปโรงพยาบาลก็ไปโรงพยาบาลในเครือของตระกูล

                ยูริไว้ผมยาว

                ไว้มาตลอดตั้งแต่จำความได้ เฉกเช่นเดียวกับกระโปรงยาวคลุมเข่าที่มักสวมใส่และสารพัดครีมบำรุงผิวที่ทาเป็นประจำ อภินันทนาการลูกสาวจากผู้เป็นแม่

                ยูริไม่เคยมีความสุขกับมัน

ครั้งหนึ่ง เขาเคยอบชอบเด็กผู้หญิงข้างบ้าน ครั้นพอเอาไปบอกเธอว่าเขาชอบ เธอก็หัวเราะและบอกว่าเขายังเด็ก แต่ก็เริ่มห่างเกินจากเขามากพอสมควร เพื่อนผู้หญิงมองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาดและเด็กผู้ชายล้อว่าเขาเป็นพวกรักร่วมเพศ

โชคดีว่าตอนนั้นเขายังไร้เดียงสาเกินกว่าจะเข้าใจ

                ครั้งหนึ่ง มีเด็กผู้ชายมาชอบเขาและเขาเองก็รู้สึกดีกับเด็กคนนั้น แต่ทว่ากลับไม่อาจตอบรับได้เพราะตนเองไม่ใช่ผู้หญิงจริงๆ เด็กผู้ชายคนนั้นชอบ ผู้หญิง ไม่ได้ชอบตัวตนของเขา

                ครั้งหนึ่ง ยูริเคยตัดผมจนสั้นเตียน เขากลับมาใส่กางเกง และวันนั้นก็เป็นครั้งแรกที่คุณแม่ตีเขา แม่ร้องไห้และด่าเขาสารพัด เธอทำร้ายร่างกายเขาด้วยความคลุ้มคลั่ง จนยอมสงบเมื่อคุณพ่อเข้ามาห้าม ยูริคิดว่าพ่อจะเข้าใจเขา แต่ทว่า

                “อดทนหน่อยนะลูก แม่แค่ไม่สบาย”

                ยูริต้องอึดอัดและอดทน ทนมายาวนาน

                และเพราะไม่เคยชอบใจกับการแต่งเป็นผู้หญิงมาตลอด ดังนั้นเขาจึงไม่ตกใจหรือหวาดกลัวสักนิดในยามที่ความลับนั้นถูกจับได้โดยเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง หลังจากเดินออกมาจากห้องน้ำชายที่สวนสาธารณะ แม้จะแปลกใจที่ปฏิกิริยาของเพื่อนร่วมชั้นคนนั้นเป็นไปในทางบวกมากกว่าที่คิดก็เถอะ

                บวกอย่างไรน่ะหรอ…?

                ก็บวกแบบที่ว่า อ้าปาก ตาโต ก่อนที่ริมฝีปากจะเอื้อนเอ่ยคำอุทานที่มีแต่กระแสตื่นเต้นไร้ซึ่งความรังเกียจออกมาน่ะสิ

wow amazing!

.

.

.

                วิคเตอร์ นิกิฟอรอฟ คือชื่อของเขา เขาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนมาจากประเทศรัสเซีย ตอนนี้เรียนอยู่ชั้น ม.ปลายปีสาม วันนี้ออกมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะประจำเมืองเพราะเพื่อนแนะนำมาว่าบรรยากาศดี ประกอบกับได้รับจากสายข่าวมาว่า คัตสึกิ ยูริ เพื่อนร่วมชั้น

สาวในดวงใจของเขามักพาสุนัขของเจ้าตัวมาเดินเล่นที่นี่บ่อยๆ ยูริเป็นเด็กสาวตัวเล็ก เธอค่อนข้างเก็บตัว มีเพื่อนไม่มากนัก แต่ก็คบเพื่อนได้ทั้งชายและหญิง ทว่าด้วยบรรยากาศนิ่งสงบและความเป็นผู้ใหญ่ที่แผ่ออกมาทำให้ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าใกล้นัก

ส่วนหนึ่งคงเพราะความสวยของเธอและผิวที่ดูนุ่มนิ่มราวกับถูกดูแลมาอย่างดีนั่นด้วย ทุกอย่างขับให้เธอดูเป็นคุณหนูจนใครต่อใครไม่อาจเอื้อมมือถึง ยูริเป็นหัวหน้าห้อง เธอค่อนข้างมีความรับผิดชอบ ผลการเรียนเองก็ดีเด่นเป็นที่รักของอาจารย์

แน่นอน เธอเป็นหัวหน้าห้องที่ทำให้เพื่อนเคารพมาก ทั้งเคารพ ทั้งเกรงใจ เพราะเหมือนยูริจะมีโรคประจำตัว เธอต้องหยุดเรียนบ่อยๆ ขนาดจะตรวจสุขภาพ คุณหมอประจำตระกูลยังขอเป็นคนตรวจเองเพราะเป็นห่วงเกี่ยวกับโรคประจำตัว เพื่อนๆเองก็กลัวแทบแย่ว่าวันไหนยูริจะอาการกำเริบหรือเปล่า แต่ก็ดีที่ไม่เป็นเช่นนั้น

หลังจากมองหาอยู่ราวๆสองชั่วโมงก็ไม่เจอสักที ในยามที่จะตัดใจกลับบ้านเพราะคิดว่าคงไม่มีดวงได้เจอกัน วิคเตอร์จึงแวะเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระเสียก่อน

แต่ใครจะไปคิด

ว่าในตอนที่กำลังล้างมือ สาวเจ้าที่ตามหาอยู่ก็ออกมาจากห้องส้วม แม้จะมองผ่านกระจกแต่เขาก็จำได้ทันที เส้นผมยาวระต้นคอแบบนั้น ดวงตาแบบนั้น สีผิวขาวออร่าแบบนั้น

“คุณคัตสึกิ?”

ลองเรียกชื่อทักไปและสาวเจ้าก็หยุด

ดวงหน้าหวานหันมา แสงจากประตูห้องน้ำที่เปิดกว้างส่องให้ชุดเดรสสีขาวสะอาดพอดีเข่าของเธอดูโดดเด่นรับสีผิวเหมือนนางฟ้าตัวน้อยๆ

ถ้าไม่ติดว่านางฟ้าคนนั้น ตอนนี้อยู่ในห้องน้ำชายน่ะนะ

                คัตสึกิ ยูริ ไม่ได้มีทีท่าร้อนรน หรือตกใจเลยสักนิด เจ้าตัวทำเพียงพยักหน้าเชื่องเช้า

“ครับ ผมเองครับ คุณนิกิฟอรอฟ”

                ออกมาจากห้องน้ำชาย

                แทนตัวเองว่าผม

                นั่นมัน

wow amazing!

                .

                .

                .

                คัตสึกิ ยูริ กำลังอยากกรีดร้อง เจ้าวิคเตอร์บ้า เจ้าบื้อ บื้อและบื้อเอ้ย!

                ทั้งๆที่เขาอยากให้อีกฝ่ายตกใจ โวยวายกระโตกกระตากและนำเรื่องของเขาไปเปล่าประกาศให้ทุกคนรับรู้เพื่อที่จะได้ไม่ต้องแต่งหญิง เพื่อที่จะได้หาเหตุผลเลิกแต่งตัวข้ามเพศแบบเนียนๆแท้ๆ แต่ในวันต่อมาเจ้าตัวกลับทักทายเขาราวกับไม่มีอะไรเสียอย่างนั้น

                “สวัสดีตอนเช้า ยูริ!

                “อ๊ะ ค่ะ วิคเตอร์”

                ก็ไม่เชิงว่าไม่มีอะไร เพียงแต่เจ้าตัวดันเรียกร้องขอเรียกชื่อของเขาและให้เขาเรียกตัวเองด้วยชื่อแทนนามสกุลเท่า เพื่อแลกเปลี่ยนกับการเก็บความลับนั้นเอง แถมตอนที่เรียกไปคุยเจรจาก็เป็นคนเลี้ยงน้ำ เลี้ยงขนม ยาวไปถึงเลี้ยงข้าวให้เขาอีกด้วย ไม่ใช่แค่เขา ขนาดวิคจัง สุนัขของเขายังได้รับการดูแลที่ดีเช่นกัน

                นี่นายจะมักน้อยหรือแสนดีไปขนาดไหนเนี่ย!

                ยูริไม่เข้าใจ!

                เขารู้สึกผิดอย่างรุนแรงจนต้องทำข้าวกล่องมาให้อีกฝ่าย แล้ววิคเตอร์ก็ยังใจดีพอที่จะซื้อเค้กมาแลกอีกต่างหาก

ฮึ่ม! ยูริก็เลยตัดสินใจด้วยการทำข้าวกล่องมาให้ทุกวัน (ทำเพราะอยากตอบแทนหรอกนะ ไม่ใช่เพราะเห็นหน้าตอนกินมีความสุขดีเลยทำให้หรอก!)

แต่วิคเตอร์ก็ยังคงซื้อของมาให้เขาเรื่อยๆ พอลองถามไป วิคเตอร์ก็บอกมาหน้าตาเฉยว่า เพราะว่า ชอบเธอน่ะ ทำเอาเอาเด็กหนุ่มในคราบเด็กสาวไปไม่เป็นไปพักใหญ่ๆ ก่อนจะมามีสติในอีกสามวันต่อมาแล้วบอกอีกฝ่ายไปว่า

“แต่ผมเป็นผู้ชายนะ นายเป็นเกย์หรอ”

ยูริไม่ได้เกลียดเกย์ เขาแค่สงสัยเพราะวิคเตอร์ดูไม่เหมือนเลยสักนิด ถ้าเจ้าตัวเป็นเกย์จริงๆ สาวๆค่อนห้องต้องน้ำตาเช็ดหัวเข่าแน่ๆ!

หนุ่มเส้นผมสีเงินส่ายหน้าเชื่องช้า ริมฝีปากยังคงประดับด้วยรอยยิ้ม “ไม่ได้เป็นเกย์ แค่ชอบยูริเฉยๆ ยูริจะเป็นเพศอะไรฉันก็ชอบ”

ฉ่า!

คำตอบนั้นทำเอาหน้าร้อนผ่าว ยูริปาข้าวกล่อง (อย่างน้อยเจ้าตัวก็เข้าใจว่าการดันข้าวกล่องใส่หน้าอกคนอื่นให้รับไว้ว่าคือการปา) ใส่อีกฝ่าย ก่อนจะวิ่งหนีไปพร้อมเสียงร้องดังลั่น

“คนบ้า!

แต่กระนั้นวิคเตอร์ก็ดูมีความสุขไปกับมัน เจ้าตัวมักเข้ามาพูดคุยกับเขาบ่อยๆ บ่อยจนเพื่อนในห้องเริ่มซุบซิบว่าพวกเขาสองคนอาจจะคบกัน แต่ใครสน วิคเตอร์หน้าหนาจะตาย แถมยูริก็ปฏิเสธคนไม่เป็นด้วย!

แถมคนผมเงินยังแนะนำเสื้อผ้าให้แก่เขาอีกต่างหาก ซึ่งถึงแม้ยูริจะเป็นผู้ชายแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่ารสนิยมของวิคเตอร์นี่ดีจังเลยนะ ถ้าหากว่าเขาแต่งตัวเป็นผู้ชายตามเพศสภาพได้ ถ้าอีกฝ่ายยอมช่วยออกแบบการแต่งตัวให้คงดีไม่น้อยเลย

                พอลองพูดออกไปลอยๆ วิคเตอร์ก็ทำหน้าตาครุ่นคิด

                อืมก็เข้าใจนะ ว่าอาจจะนึกภาพเขาเป็นผู้ชายไม่ออก

                หรือไม่ก็คงคิดว่าไม่น่าดู ถึงจะบอกว่าชอบเขา แต่จริงๆก็ชอบเด็กผู้หญิงน่ารักๆหรือเปล่านะ?

                แต่ไม่นานริมฝีปากนั้นก็แย้มยิ้มกว้างจนเป็นรูปหัวใจ ก่อนที่เจ้าตัวจะพยักหน้าหงึกหงักแล้วเอ่ยออกมาอย่างสดใส

                “งั้น มาลองใส่ชุดของฉันดีไหมล่ะ!

                “เอ๊ะ แต่ว่า

                จะไม่รังเกียจหรอ จะดีหรอ จะถูกจับได้หรือเปล่าว่าเขาเป็นผู้ชาย มันต้องออกมาไม่น่ามองแน่ๆ ยูริอยากพูดสิ่งที่กังวลออกไป

                แต่ทว่า

                “ชู่ววว” ปลายนิ้วเรียวถูกยกมาแตะริมฝีปากของยูริเอาไว้ คนผมสีเงินขยิบตาด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติเอามากๆ “เป็นความลับสิ แค่นี้แม่ของยูริไม่รู้หรอกนะ”

                เหมือนวิคเตอร์จะเข้าใจความกังวลของยูริผิดไปมากพอสมควร ยูริไม่ได้กังวลถึงคุณแม่สักหน่อย ใครจะแต่งตัวเป็นผู้ชายไปให้คุณแม่เห็นกันล่ะ

                แต่อีกแล้ว ยูริเดาความคิดวิคเตอร์ไม่ออกอีกแล้ว

                “ทำไมล่ะ ทำไมใจดีล่ะ”

                พอถามไป วิคเตอร์ก็ยิ้มอีกแล้ว ดวงตาสีฟ้าจ้องมองมา เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายจนคนถูกมองหน้าร้อนผ่าว เจ้าตัวดึงมือคนถามไปจับเอาไว้แน่น ไม่ได้อายสายตาอยากรู้อยากเห็นจากเพื่อนหลาคนที่มองมาเลย

                นี่วิคเตอร์ตระหนักหรือเปล่าว่าพวกเขานั่งกันอยู่ในห้องเรียน เวลาพักกลางวันนะ

                “ก็เพราะชอบไงล่ะ แล้วก็

                แล้ว ยูริขยับตัวเข้าใกล้เพื่อรอฟังอย่างไม่รู้ตัว

                “แล้วก็อยากเห็นยูริในเสื้อของฉันด้วยล่ะ!

                เจ้าบ้าวิคเตอร์ เจ้าบื้อ ไม่ใช่สิ เจ้าคนร้ายกาจ!

                เด็กสาวในคราบเด็กหนุ่มตบโต๊ะปึง ก่อนวิ่งหนีออกไปจากห้องเรียน

ในช่วงพักกลางวัน เด็กสาวผมสีดำยาวคลอเคลียต้นคอนั่งคุยกับเด็กหนุ่มผมสีเงิน สองคนท่าทางกระหนุงกระหนิง คุยไปคุยมาเด็กสาวก็เขินโวยวายวิ่งหนี ทิ้งไว้เพียงเด็กหนุ่มที่มองตามหลังไปด้วยท่าทีงุนงงไม่เข้าใจ

ก็กลายเป็นภาพที่ทุกคนชินตาเสียแล้วล่ะ

 

End.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #5 CottonB (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 17:42
    งือน่ารักกก อยากให้มีตอนต่อจังเลยค่ะ ยัยยูริกับวิคเตอร์น่ารักมาก ชอบยูริโหมดคุณหนูหัวหน้าห้องจังง
    #5
    0
  2. #4 ไอโนะ ธิดาอเวจี (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 10:32
    น่ารักอะ
    #4
    0
  3. #3 bam2113 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 17:17
    น่ารัก ><
    #3
    0
  4. #2 AK-Kan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 00:26
    ยูริคาวาอี้~~>^<
    #2
    0