Fic Harry potter : Re Life SB/HP (Yaoi)

ตอนที่ 9 : บทที่แปด ไม้กวาดและการออกนอกหอยามค่ำคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,707
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 476 ครั้ง
    11 เม.ย. 59

บทที่แปด  ไม้กวาดและการออกนอกหอยามค่ำคืน

 

                จบคาบเรียนวิชาแปลงร่างไปได้อย่างสวยงามโดยแฮร์รี่ทำสำเร็จได้เป็นคนแรกของห้องโดยไร้ซึ่งข้อผิดพลาด หลายคนไม่แปลกใจเท่าไหร่นักเพราะรู้ดีถึงชื่อเสียงพี่ของเด็กชายเจมส์ พอตเตอร์ว่าเป็นนักเรียนที่เก่งกาจขนาดไหนจึงไม่แปลกที่น้องชายนั้นจะเก่งกาจมากความสามารถบ้าง ยกเว้นศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่แอบคิดกับตัวเองเงียบๆว่าเด็กคนนี้ดูเหมือนจะเก่งกว่าคนพี่ทั้งจังหวะการร่ายเวท ทั้งการตวัดไม้กายสิทธิ์ดูราวกับคนชำนาญเคยทำมาบ่อยครั้งกับแฮร์รี่ที่ต้องแอบถอนหายใจเห็นได้ชัดที่เฮอร์ไมโอนี่สามารถร่ายคาถาทุกอย่างได้ง่ายๆเป็นความสามารถพิเศษเฉพาะตัวไม่ใช่ทุกคนจะทำแบบนั้นได้ตั้งแต่ครั้งแรก เพราะงั้นเขาเองที่ครั้งนี้ทำได้ตั้งแต่ครั้งแรก (ในสายตาคนอื่น) เลยดูแปลกประหลาดไปหน่อย ส่วนอัลเบิร์ตตัวน้อยหลังพยายามอยู่หลายครั้งก็สำเร็จในที่สุด ส่วนบรรยากาศกดดันระหว่างบ้านนั้นยังคงมีอยู่เหมือนรุ่นเขาในอดีตทุกประการ


ต่อจากคาบการแปลงร่างคือคาบวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดซึ่งดูไม่ค่อยกระตือรือร้นเท่าไหร่นักเพราะสมัยนี้เจ้าแห่งศาสตร์มืดยังไม่รุ่งเรืองดี ถึงจะเป็นที่หวาดกลัวแต่ทว่าก็ยังไม่มากขนาดไม่กล้าเอ่ยชื่อซึ่งแน่นอนว่าแฮร์รี่ก็ดันทำได้ดีจนไม่น่าเชื่อเพราะเด็กชายหมายมั่นแล้วว่าเขาจะเข้าทำงานมือปราบมารเหมือนเช่นชีวิตเดิมเพราะเขารู้สึกชอบเวลาได้ออกไปทำงานที่ไกลและการทำอะไรที่ดูจะตื่นเต้นมากเหลือเกิน


 จนกลายเป็นว่าทั้งชั้นต่างยกย่องเด็กชายให้เป็นอัจฉริยะของรุ่นไปเลยทีเดียว ทุกคนที่เคยเรียนร่วมกันกับแฮร์รี่ต่างพากันพูดว่าสิ่งเดียวที่เด็กชายทำไม่ได้อาจจะเป็นการทำผลการเรียนออกมาให้ห่วยแตก ในครั้งแรกมีหลายคนพากันหมั่นไสแต่ทว่าพอมองใบหน้าซื่อๆรอยยิ้มบางๆไม่ถือตัวของเด็กชายแล้วก็แปรเปลี่ยนเป็นความชอบโดยไม่รู้ตัว คนเก่งไม่ถือตัว นิสัยดีมีความเป็นผู้ใหญ่สูง มากน้ำใจมีใครบ้างที่จะไม่ชอบ?

 

ส่วนเจ้าของความนิยมของชั้นปีหนึ่งในขณะนี้น่ะหรือ

 

กำลังนั่งทานข้าวกลางวันกับเพื่อนสนิทอัลเบิร์ตตัวน้อยด้วยกันกับกลุ่มเพื่อนร่วมหอคนอื่นๆ จนกระทั่งนกฮูกตัวหนึ่งได้บินเข้ามาพร้อมกล่องบางอย่างขนาดใหญ่ท่ามกลางความสงสัยของหลายคนว่ามันคืออะไร เด็กชายมองนกฮูกตัวสีน้ำตาลเข้มที่ไม่คุ้นหน้ามีลางสังหรณ์แปลกๆเกี่ยวกับมัน


และเป็นอย่างที่เขาคิด


กล่องวัสดุลึกลับตกลงมาตรงที่เขานั่ง เด็กชายเอื้อมมือรับทันควัน กล่องสี่เหลี่ยมยาวมากมีชื่อของเขาติดอยู่ แฮร์รี่เดาไม่ยากว่ามันคืออะไร มันคือไม้กวาดอย่างแน่นอน!


ดวงตาสีเขียวเหล่มองไปทางพี่ชายที่ขยิบตาให้อย่างรู้กันก่อนจะขออนุญาตเพื่อนๆไปเก็บของที่หอก่อนแล้วจะกลับมาทานข้าวด้วยกันต่อ ส่วนอัลเบิร์ตนั้นรีบลุกตามเพื่อนไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ถามหรือขอให้อีกฝ่ายแกะกล่องเพราะรู้ข่าวลับจากเพื่อนตัวเองว่าเจ้าตัวจะลงเล่นเป็นบีตเตอร์ของทีมควิดดิชกริฟฟินดอร์จึงพอเดาได้ว่าเป็นอะไร

“ผมอยากเห็นนายลงเล่นไวๆจัง” อัลเบิร์ตตัวน้อยว่าท่าทางตื่นเต้น แววตาเหม่อลอยมองดูก็รู้ว่าคงกำลังนึกภาพเพื่อนตัวเองเล่นในฐานะบีตเตอร์อยู่ แฮร์รี่หัวเราะเอ่ยแซวตัวเองอย่างไม่คิดมาก

“งั้นนายคงได้เห็นผมเจอลูกบลัดเจอร์อัดแน่ล่ะ”

“ไม่เอาน่า มันต้องไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง?” เด็กชายตัวน้อยตอบท่าทางเป็นกังวลเขามองแฮร์รี่ไปมา แม้ตัวอีกฝ่ายจะสูงกว่าเขาซึ่งมีความสูงเพียงหนึ่งร้อยสี่สิบแต่ทว่าอีกฝ่ายก็ยังถือว่าตัวเล็กอยู่ดีส่วนสูงถ้าให้คาดเดาคงไม่เกินหนึ่งร้อยห้าสิบห้าเซนติเมตรเสียด้วยซ้ำถ้าโดนลูกบอลนั่นอัดคงแย่แน่ๆ

เมื่อทั้งสองกลับเข้าหอ แฮร์รี่แอบเปิดกล่องไม้กวาดดูพบว่าเป็นของใหม่ล่าสุดของยุคนี้ก็ยิ้มออกมา เขาจำได้ว่าเจมส์เคยบ่นๆว่าอยากได้แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะซื้อให้เขาก่อนตัวเอง อัลเบิร์ตดูตื่นเต้นเด็กชายตัวเล็กนั่งบรรยายประโยชน์ของไม้กวาดรุ่นนี้ให้ฟังทำตัวประหนึ่งเป็นรอนสอง แฮร์รี่เก็บไม้กวาดเข้าใต้เตียงตัดสินใจลงไปเรียนกันต่อเลยไม่ทานข้าว 

การเรียนหลายวันมานี้ทั้งวันผ่านไปได้อย่างสบายและราบรื่นโดยแฮร์รี่พยายามทำตัวให้ไม่โดดเด่นมากนัก (ซึ่งไม่ค่อยสำเร็จเท่าไหร่โดยเฉพาะในชั่วโมงคาถากับปรุงยาที่เขาสามารถทำมันได้ดี)

จนกระทั่งวันหนึ่ง ในช่วงเวลากลางคืนขณะที่กำลังจะเข้านอนเด็กชายก็สังเกตเห็นว่าลูปินหายไป เขามองพระจันทร์ที่ค่อยๆขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆก่อนนึกขึ้นมาได้ว่าคืนนี้จันทร์เต็มดวง เด็กชายแกล้งทำเป็นนอนหลับจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบากำลังเดินออกไปนอกหอด้วยท่าทีระมัดระวัง เด็กชายแอบหรี่ตามองพบว่าเป็นเจมส์และซีเรียสสองสหายตัวกวนนั่นเองที่กำลังเดินออกไปข้างนอกโดยที่แขนข้างหนึ่งของเจมส์มีผ้าคลุมผืนหนึ่งที่เด็กชายคุ้นเคยดีพาดไว้อยู่


ผ้าคลุมล่องหน!


ส่วนปีเตอร์เจ้าหนูทรยศนั้นกำลังนอนหลับอยู่ด้วยท่าทางสบายใจ


เด็กชายลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะจัดการหางหนอนก่อนดีหรือจะแอบตามพ่อตัวเองไปดี ในหัวเขาตอนนี้วิธีสาปแช่งหางหนอนโดยไม่ให้คนในหอรู้ตัวอยู่สารพัด เขาเชื่อว่าด้วยวิธีการของตัวเองแม้แต่ดับเบิลดอร์คงจับไม่ได้เสียด้วยซ้ำ

แต่ทว่าคิดไปคิดมาเขาก็อยากให้เหล่าตัวกวนจัดการหางหนอนผู้ทรยศเองมากกว่า เอาไว้เขาจะหาวิธีเปิดโปงปีเตอร์ทีหลังตอนนี้ปล่อยให้มันสบายใจไปก่อนก็แล้วกัน

ตอนนี้เขาเป็นห่วงพ่อและคุณพ่อทูนหัวของตัวเองมากกว่า!

แม้จะพอเดาได้ว่าอีกฝ่ายสามารถเอาตัวรอดได้แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยอีกฝ่ายไปได้เช่นกัน

 

เด็กชายย่องออกจากหอเมื่อสองสหายตัวกวนออกไปได้สักพัก เขาไม่อยากตามติดอีกฝ่ายไปไวนักเพราะเกรงว่าตอนที่ตนเองมองไม่เห็นอีกฝ่ายเนื่องด้วยอีกฝ่ายมีผ้าคลุมล่องหน พ่อและซีเรียสจะเห็นเขาเสียก่อน

เมื่อเขาออกมารูปภาพเฝ้าทางเข้าหอก็ปิดลงพร้อมกับหญิงสาวในรูปภาพที่หายไป ไม่ต้องเดาแฮร์รี่ก็รู้ว่าหล่อนต้องไปที่ภาพอื่นอย่างแน่นอน

“ลูมอส” แฮร์รี่เสกแสงจากปลายไม้กายสิทธิ์ด้วยความเคยชิน เขาเดินไปตามเส้นทางเพื่อมุ่งตรงไปสู่ที่หมาย ตอนนี้เจมส์และซีเรียสหายไปแล้ว---อย่างน้อยในสายตาเขาก็มองไม่เห็นอีกฝ่ายแล้ว

 เด็กชายคิดว่าพวกเขาอาจจะคลุมผ้าคลุมล่องหนไปเรียบร้อย

ก็ได้แต่หวังว่าทั้งสองจะไม่เกิดหันหลังกลับมาเจอเขานะ

ในที่ที่ทั้งสองคนจะตามลูปินไปเดาได้ไม่ยากนักเพราะมันมีอยู่เพียงที่เดียว ต้นวิลโลว์จอมหวด


“นั่นใครน่ะ!?” น้ำเสียงของอาร์กัส ฟิลช์ดังขึ้น สมัยของพ่อเขาเองภารโรงก็ยังคงเป็นคนเดิมเพียงแต่ฟิลช์ในตอนนี้ไม่ใช่ชายแก่เหมือนในรุ่นของเขาแต่เป็นเด็กหนุ่มท่าทางอารมณ์ร้ายที่มักไปไหนมาไหนกับแมวที่ชื่อคุณนายนอริส เด็กชายคิดว่าคุณนายนอริสอาจเป็นสัตว์วิเศษอะไรสักอย่างเพราะมันดูจะอายุยาวและแสนรู้จนเกินไป

“ใครอยู่ตรงนั้น!?” แฮร์รี่แทบกลั้นลมหายใจกับเสียงของฟิลช์ ชายหนุ่มถือตะเกียงเดินสำรวจไปทั่ว เด็กชายดับแสงจากไม้กายสิทธิ์พยายามวิ่งอย่างเงียบเชียบและเบาที่สุดไปยังบันไดเพื่อลงไปจากปราสาทโดยเร็ว

แต่ทว่าเพียงเขาก้าวขึ้นบันไดแล้วก็แทบอยากร้องไห้เพราะจู่ๆมันก็ดันขยับเสียอย่างนั้น แฮร์รี่เห็นปลายบันไดที่ตัวเองยืนมันหันไปทางระเบียงด้านหนึ่งซึ่งใกล้ที่ที่ฟิลช์เดินสำรวจอยู่อย่างพอดิบพอดี อีกฝ่ายดูจะไม่สนใจบันไดนี้มากนักคงเพราะมันขยับตัวเป็นเรื่องปกติ เด็กชายหมอบตัวลงต่ำขอบคุณที่ตอนนี้ส่วนสูงตัวเองมีไม่มากนักพยายามถอยหลังไปอีกด้านอย่างช้าๆพยายามกลืนไปกับความมืด ดวงตาสีเขียวจ้องมองฟิลช์ไม่คลาดสายตา ไม้กายสิทธิ์ในมือกำแน่นถ้าถึงคราวจำเป็นอาจจะร่ายคาถาล่องหนใส่ตัวเอง


ฮอกวอตส์ใช้คาถาล่องหนและหายตัวไม่ได้เขารู้


แต่เขาก็มีคาถาที่สามารถแหกกฎได้เช่นกัน เป็นคาถาที่เขาคิดขึ้นมาเองตอนทำงานเป็นมือปราบมารและพบว่าตัวเองต้องไปกลับฮอกวอตส์บ่อยขึ้นเพราะถูกศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนเชิญไปเป็นครูพิเศษ เขาไม่ชอบนั่งรถไฟเพราะมันเด่นเป็นเป้าสายตา ไม่ชอบเดินทางผ่านผงฟูเพราะมันทำให้รู้สึกแย่ดังนั้นจึงแอบโกงคิดค้นคาถาเพื่อความสะดวกสบายให้ตัวเองเล็กน้อย

และศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็ไม่ว่าอะไรตราบเท่าที่เขาเก็บคาถานี้เป็นความลับ

ฟิลช์เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แฮร์รี่เองก็เตรียมร่ายคาถาพร้อมกับถอยหนีจากสายตาของอีกฝ่าย

เขาก้าวถอยหลังก่อนจะไปชนกับอะไรสักอย่าง เด็กชายตกใจจนสะดุ้งก่อนที่อะไรซักอย่างที่มองไม่เห็นจะนำมือมาปิดปากและเกี่ยวรั้งเอวของเขาเอาไว้ให้เข้าไปใกล้ เด็กชายเกือบจะหันไปร่ายคาถาใส่อยู่แล้วถ้าไม่ติดว่าได้ยินเสียงคุ้นเคยกระซิบแผ่วเบาเป็นเชิงให้เงียบดังอยู่ข้างหู

“ชู่ว!

พร้อมๆกันนั้นผ้าผืนบางก็ตวัดมาคลุมทับตัวของแฮร์รี่ทันที แม้จะถูกคลุมด้วยผ้าอยู่แต่เด็กชายก็สามารถมองเห็นภาพรอบตัวได้ ซึ่งสิ่งที่ทำแบบนี้ได้เพียงอย่างเดียวที่เขารู้จักคือผ้าคลุมล่องหน!

แฮร์รี่หันหน้ามองพบว่าคนที่จับเขาเอาไว้คือซีเรียส ส่วนเจมส์นั้นเป็นคนจับผ้าคลุมล่องหนเอาไว้ ทั้งสามคนนั่งหมอบอยู่บนบันไดโดยซีเรียสกับเจมส์นั้นนั่งอยู่ข้างกันจับผ้าคลุมกันคนละด้าน

ส่วนแฮร์รี่นั้นนั่งซ้อนอยู่บนตักของซีเรียสอีกทีโดยมีมือข้างหนึ่งของอีกฝ่ายวางไว้ที่เอวของเขา เป็นสัมผัสที่คุ้นเคยมากสำหรับเด็กชาย เมื่ออดีตเขาเคยกอดพ่อทูนหัวคนนี้อยู่หลายครั้ง มันให้ความรู้สึกมั่นคงและอบอุ่น

 

แน่นอนเพราะอีกฝ่ายในตอนนั้นคือครอบครัวที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของเขา

 

ทั้งกลิ่นอายจากตัวอีกฝ่าย หรือความรู้สึกอบอุ่นและที่สำคัญเสียงชีพจรที่กำลังเต้นเป็นจังหวะ ทำให้แฮร์รี่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะไม่หันไปกอดซีเรียสไว้แน่นๆแล้วบ่นพึมพำว่า คุณยังไม่ตาย คุณยังมีชีวิต เด็กชายกัดฟันแน่น เผลอเกร็งร่างกายโดยไม่รู้ตัว ขณะที่สายตาพยายามโฟกัสไปรอบกาย หลีกเลี่ยงการรับรู้ลมหายใจอุ่นๆของซีเรียส

 

เพราะฉะนั้นเขาคงไม่มีทางรู้สึกเลยว่าเด็กหนุ่มเจ้าของตักเองก็กำลังเกร็งเช่นกัน

 

ซีเรียส แบล็ก กำลังเหงื่อตกกับอาการของตัวเอง ตอนนี้บนตักของเขามีน้องชายของเพื่อนสนิทนั่งอยู่

 อีกฝ่ายตัวเล็กและยังนุ่มนิ่มมาก นิ่มจนเขาเกิดความรู้สึกแปลกๆอย่างการอยากกอดให้แน่นๆ แล้วฟัดให้จมเขี้ยว---ชายหนุ่มพยายามไม่สนใจมือของตนเองที่วางไว้ที่เอวเล็กๆของอีกฝ่าย พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่เกี่ยวรั้งเอวอีกฝ่ายให้แนบชิดกว่านี้ ความรู้สึกแบบนี้มันบ้าและงี่เง่า เขารู้ รู้ดีเลยล่ะ ชายหนุ่มไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง

น้องชายของเจมส์เพิ่งจะอายุสิบเอ็ดปี ยังเด็กมากแต่เขา เขา---

ซีเรียสพยายามควบคุมลมหายใจของตัวเองให้เป็นปกติที่สุด พยายามอีกครั้งในการหยุดความคิดทุกอย่างโดยการมองข้ามหัวของน้องชายเพื่อนไปยังภารโรงประจำฮอกวอตส์ที่กำลังเดินตรวจตราอยู่ด้วยความเคร่งเครียดและตื่นเต้น

ปล่อยให้ทุกอย่างจมลงสู่ความเงียบ

 

ท่ามกลางความเงียบ เจมส์ขยับปากเอ่ยถามน้องชายด้วยสีหน้าดุสมกับเป็นคุณพี่ชาย

 

“ออกมาทำอะไร?”

“ผมอยากอ่านหนังสือในโซนหนังสือต้องห้ามที่หองสมุด” เด็กชายทำปากตอบกลับอย่างไร้เสียง

 

แน่นอนว่าแฮร์รี่โกหก

เขาไม่มีทางบอกพ่อเด็ดขาดว่ากำลังจะตามพ่อไปเพราะเป็นห่วง

 

เจมส์ถอนหายใจ

เชื่อสนิทโดยไม่สงสัยจากนิสัยรักการอ่านของน้องชาย

 

พวกเขานั่งกันเงียบๆอยู่พักหนึ่งมองฟิลช์ที่เดินเข้ามาใกล้ขึ้นทุกทีด้วยความเคร่งเครียด คุณนายนอริสแมวของฟิลช์นั้นดูเหมือนจะมองมาทางพวกเขาเล็กน้อย

มันได้กลิ่นพวกเขารึเปล่านะ?

เด็กชายสงสัยเมื่อเห็นเจ้าแมวเดินมาดมแถวพวกเขาด้วยท่าทีสงสัย ทำให้ฟิลช์ที่กำลังจะเดินผ่านหันมาสนใจ

แฮร์รี่กัดฟันกรอด เจมส์เตรียมถอยแต่เด็กชายหัวไวกว่า เขาตวัดไม้กายสิทธิ์ของตัวเองภายใต้ผ้าคลุมเล็งไปที่คุณนายนอริสก่อนที่ยัยลูกแมวตัวเล็กจะสะดุ้งสุดตัวร้องเหมียวแล้ววิ่งไปไกลจนฟิลช์ต้องวิ่งตามร้องเรียกชื่อคุณนายนอริสอย่างมึนงง

“เจ๋ง” ซีเรียสพึมพำก่อนที่ทั้งสามคนจะเคลื่อนย้ายตัวเองไปสู่มุมหนึ่งหลังกำแพง แฮร์รี่เปิดผ้าคลุมออกเตรียมเดินแยกไปคนเดียวแต่ว่าเจมส์ดันจับข้อมือเขาเอาไว้เสียก่อน

“กลับไปนอนเลยนะ” คนเป็นพี่ดุเสียงเขียว แฮร์รี่แกล้งทำสีหน้าดื้อดึง

“ผมจะไปห้องสมุด”

“นายอ่านหนังสือในห้องนั้นไม่ได้หรอกแฮร์รี่มันลงถาถาไว้” เจมส์อธิบายพยายามยุให้น้องตัวเองกลับไปยังหอนอน เด็กชายคลี่ยิ้มซุกซนพลางเอ่ยตอบ

“ผมพอมีวิธี”

“เดี๋ยวสิอย่าบอกนะว่าที่ช่วงนี้นายเข้าห้องสมุดบ่อยๆนั่นเพราะ” คนเป็นพี่หนักใจนึกย้อนทบทวนก็รู้สึกว่าแฮร์รี่นั้นไปห้องสมุดบ่อยเหลือเกินไม่ว่าเขาจะชวนไปไหนตอนคาบว่างเจ้าตัวก็ปฏิเสธแล้วบอกจะไปห้องสมุดอย่างเดียว

แฮร์รี่มองสีหน้าทึ่งของเจมส์แล้วก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงคิดเองเออเองไปไกลคิดว่าเขาเข้าห้องสมุดบ่อยๆเพื่อไปหาทางให้ตัวเองเข้าอ่านหนังสือต้องห้ามได้แน่ๆแต่ก็ไม่ได้ขัดเพราะอย่างน้อยมันก็ไกลจากความเป็นจริงจนไม่ต้องเสียเวลาแถให้มากความ

“น้องนายแสบดีแฮะ” ซีเรียสว่าด้วยน้ำเสียงแปลกประหลาด ชายหนุ่มไม่รู้จะทึ่งกับนิสัยรักการอ่านของน้องเพื่อนที่ยอมแหกกฎเพื่อมาอ่านหนังสือหรือร้องไห้ดี

“ขอบคุณฮะ” เด็กชายเอ่ยตอบ อาศัยจังหวะนี้ที่เจมส์ผ่อนแรงมือตีตัวออกห่างแกล้งทำเป็นจะไปห้องสมุดแต่ไม่วายหันมามองพี่ชายด้วยสายตาราวกับรู้ทัน

 

“พี่เองก็กลับหอนอนไวๆนะฮะ อย่าโดนจับได้ล่ะ!

 

เจมส์เลิกคิ้วสูง

 

ชายหนุ่มส่ายหน้าบ่นออกมาแผ่วเบา เอาน้องชายที่น่ารักคนเดิมฉันคืนมานะ








...............................................................................................................................................................

# อ่านแค่นี้แล้ว หลายคนอาจเดาได้ว่าซีเรียสอาจจะหื่น...แน่นอนค่ะ ถ้าเฮียรู้ตัวเมื่อไหร่ว่าชอบแฮร์รี่มันคงไม่หยุดแค่อยากกอดหรือฟัดให้จมเขี้ยวแน่ค่ะ... (พอดีรู้สึกว่านิสัยพวกนี้มันเหมาะกับซีเรียสแปลกๆน่ะค่ะ)

 # แฮร์รี่ไม่ได้จะไปห้องสมุดแต่โกหกเจมส์เพราะไม่อยากให้เจมส์รู้ว่าตัวเองตามไป อันนี้อ่านเข้าใจกันไหมคะ?

# คู่หลักยังเป็น SB/HP แน่นอน เเต่ตอนนี้น้องเพิ่งเข้าเรียนแถมอยู่ปีหนึ่งดังนั้นซีเรียสจึงไม่รุกมาก อีกอย่างคือซีเรียสยังไม่ค่อยรู้ตัวเท่าไหร่

# มีการดำเนินเรื่องไปจนถึงตอนเจมส์ออกจากโรงเรียนเพราะผู้เสพความตายหากอ้างอิงตามหนังสือช่วงนั้นจะเด่นชัดมาก




 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 476 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,335 ความคิดเห็น

  1. #1324 MartiniLubik (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 11:23

    ชอบที่แฮร์รี่เก่งในทุกเรื่องจัง

    จริงๆถ้าแฮร์ารี่ตามไปดูลูปินด้วยก็คงดี

    อยากให้แฮร์รี่เป็นแอนนิเมจัสจังเลย

    #1,324
    0
  2. #1292 Fleur n Papillon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 15:37
    ไอคุกๆๆกันเลยมั้ยนิ น้อนเพิ่งอายุ11 เองง แม้สมองและความนึกคิดจะไปไกลแล้ววว
    #1,292
    0
  3. #1223 rookie_king2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 20:36
    โอ้ย ซีเรียสคนหื่น นั่นน้องเพื่อนที่อายุ 11 เองนะ ฮือออ 555555
    #1,223
    0
  4. #1208 Vivee1230 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 04:40

    ซีเรียสจอมหื่น=,,=
    #1,208
    0
  5. #1172 โลลิค่อน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 06:28

    ซีเรียสจอมหื่น555

    #1,172
    0
  6. #1105 หมูจีน้อย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 01:25
    มม.มาแล้วเว้ยเฮ้ยย
    มานิดเดียวเราก็ฟินนน
    #1,105
    0
  7. #1052 l3oss_it (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:45
    น้องชายนายก็ยังน่ารักเหมือนเดิมอยู่นะเจมส์ เพียงแต่ว่ามีความเป็นเด้กบ้านงูสูงไปนิดก็เท่านั้นน่ะ 555+
    #1,052
    0
  8. #960 dalinthip (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 20:41
    ฮื่อออออ ซีเรียสหื่นเบาๆ><
    #960
    0
  9. #908 hp7853761 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 11:43
    เดี๋ยวจะฟัดให้จมเขี้ยว เฮ้ย! ซิเรัยสแกนึ้สมเป็นหมาจริงๆ
    #908
    0
  10. #533 Pegus.J (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 11:14
    ความฟินนี้! ซีเรียส แอบหื่นนะลูกกก อายุแค่13อย่าเพิ่งพรากผู้เยาว์นะคะ #วิ่งหลบคาถา
    #533
    0
  11. #465 Zixga (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 18:16
    ทำไมแอบจิ้นเบาๆ 555
    #465
    0
  12. #348 แมวน้อยสีดำ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 21:00
    ชอบคู่นี้ >< SB/HP เป็นแรร์ไอเท็มมากค่ะ ไม่ค่อยมีคนเขียน ต้องตามหาอ่านเป็นภาษาอังกฤษเอา T.T เจอไรต์เขียนแล้วปลาบปลื้มจนน้ำตาไหลเลย โฮกๆ รักมากค่ะ >< ขอบคุณที่เขียนให้อ่านนะค่ะ ภาษาสวย ไหลลื่นมาก ฉากวาบหวิวก็น่ารักเวอร์ ติดตามค่ะๆ พยายามเข้า เป็นกำลังใจนะคะ
    #348
    0
  13. #255 ปีศาจสีเงิน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 18:07
    ชอบซีเรียซแบบนี้ หิหิ
    #255
    0
  14. #221 คอตตอน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 01:08
    รี่เก่งอะบราโว่
    #221
    0
  15. #166 ying21346 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 01:49
    แอบหื่นนะซีจัง >~<
    #166
    0
  16. #148 -ซันชาย- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 19:26
    โอ้ยยย แอบหื่นเบาๆฮี่
    #148
    0
  17. #133 jariyanan123 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 13:08
    แมวเป็นไง เอาแบบลายขาวสะอาด น่าทะนุกทะถนอม ตาเขียวทรงกลมเป็นประกาย ขนฟู่ๆนิดๆ หรือ เอางูสีขาวลายดำ ตัวเล็กๆ น่ารักๆ ไม่ก็กระต่ายขนฟู่ สีขาว หูลู่ลงนิดๆให้ดูน่าสงสาร ตาเป็นมรกตสีเขียวราวกับเห็นดาวนับล้าน ตัวอวบๆนิดๆ น่ารักน่ากอด น่าห่อกับบ้าน คิคิ
    #133
    0
  18. #132 Zethius (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 10:12
    ฟัดเลยค่ะซิเรียส อิอิ
    #132
    0
  19. #131 sec_chan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 01:23
    แฮรรี่ใช้คำว่าเพื่อนตัวน้อยตัวเล็กกับหนูอัลไม่ได้นะ ถ้าเค้าตัวโตกว่า 555

    ซีเรียสอดกลั่นได้น่ารักดี แต่ถ้าชอบตั้งแต่เค้ายังจิ๋วก็โชตะค่อนไปแล้วนะ
    #131
    0
  20. #130 MmKPcP (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 23:30
    แมวค่ะ อยากให้มีฉากที่แฮรี่เถียงกับคุณนายของฟิลด้วย (จำชื่อแมวไม่ได้อ่ะ TT )
    #130
    1
  21. #128 _ChoJung_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 22:57
    นกฮูกหิมะก็ดีนะ แบบเฮ็ดวิกไรงี้
    เฮ็ดวิกก็เป็นสัตว์เลี้ยงตัวเดียวของแฮร์รี่ด้วย แล้วในกลุ่มตัวกวนก็ยังไม่มีใครเป็นสัตว์ปีกซักคน
    #128
    0
  22. #127 mookzkies (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 22:24
    ซิเรียสหื่น นั่นน้องชายเพื่อนที่เพิ่งอายุ 11 นะ 5555555
    #127
    0
  23. #125 Tiankai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 22:17
    จิ้งจอกหิมะคะ เราแนะนำจิ้งจอกอาร์กติก น่ารักมาก~~~~
    #125
    0
  24. #124 Visa T. Nick (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 22:06
    จิ้งจอกก็เหมาะกับแฮร์รี่ดีนะ... อยากอ่านตอนต่อไปแล้วอะ \(>[]<)/
    ปล.สู้ๆนะไรต์ เป็นกำลังใจให้
    #124
    0
  25. #122 ying21346 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 21:47
    เท่าที่่านคอมเม้นคนอื่นๆแล้ว เห็นด้วยกับจิ้งจอกหิมะ&จิ้งจอกขาว หรือ เหยี่ยวเมอร์ลิน(ชื่อพันธ์เหยี่ยวข้อมูลต้องไปหาเอง) มากที่สุด อัพเที่ยงคืนเถอะค่ะ..(;-;)
    #122
    0