Fic Harry potter : Re Life SB/HP (Yaoi)

ตอนที่ 45 : บทที่สามสิบหก การบอกลาในห้วงเวลาที่ทับซ้อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,034
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 319 ครั้ง
    10 ก.ย. 59

บทที่สามสิบหก การบอกลาในห้วงเวลาที่ทับซ้อน

 

                แฮร์รี่ค้นพบว่าแท้จริงแล้ว ที่เขาได้มาเกิดเป็นน้องชายของเจมส์นี้ ที่แห่งนี้เป็นโลกคู่ขนานต่างหากล่ะ ไม่ใช่การย้อนอดีตจนทำให้เกิดทฤษฎีผีเสื้อกระพือปีก (The Butterfly Effectอย่างที่เขาเคยคิดเอาไว้เล่นๆ เด็กชายตระหนักในเรื่องนี้ยามที่จิตวิญญาณที่หลุดออกจากร่างของเขาไหลไปตามกระแสบางอย่างที่มีแรงดึงดูดมหาศาลและหมุนวน

                ในกระแสนั้นเขามองเห็นตัวเองในสถานะต่างๆ ได้พบรักกับใครหลายๆคน รอน เดรโก จินนี่ เฮอร์ไมโอนี่เขาได้สร้างครอบครัวกับคนพวกนั้น เป็นคนธรรมดาบ้าง เป็นพ่อมดบ้าง เป็นหัวขโมยบ้างแตกต่างกันไป แต่ดูแล้วชีวิตของเขาไม่สงบเลยสักนิดเดียว แม้จะเห็นแค่เพียงชั่วแวบเดีวและเป็นการเห็นแบบผ่านๆก็ตาม

ตัวเขาที่เป็นพ่อมดในโลกต่างๆ ได้อยู่บ้านที่ฮอกวอตส์ต่างกันออกไป เป็นพ่อมดธรรมดา เป็นผู้พิชิตศาสตร์มืด เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน แม้เต่ตัวของเขาที่อยู่ในเส้นทางสายศาสตร์มืดก็ยังมี

หึๆ

 เด็กชายหลุดหัวเราะ เขาหวังว่าตัวเขาในโลกนั้นจะไม่เสียสติเพราะการทำฮอร์ครักซ์แล้วกลายเป็นกึ่งคนกึ่งงูที่ไร้การยับยั้งชั่งใจแบบโวลเดอมอร์หรอกนะ แม้เขาจะไม่ใช่คนห่วงหน้าตาเสียเท่าไหร่ แต่เมื่อนึกว่าตัวเองจะต้องมีหน้าตาแบบนั้นแล้ว เขารู้สึกไม่พอใจเลย

                เวลานี้ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ตัวหรอกนะว่าร่างของตนเองในโลกที่เขาเป็นน้องชายของเจมส์กำลังหลับและมีหลายคนเฝ้ารอคอยการตื่น แต่ทว่ากระแสเวลานั้นมันดูดเขาเข้าไปโดยไม่อาจห้ามได้

มันดูดเขากลับไปยังโลกเดิมที่เขาจากมา

เขาได้กลับไปยังโลกเดิม แต่ไม่ได้กลับไปในฐานะแฮร์รี่ พอตเตอร์ เด็กชายผู้พิชิตเจ้าแห่งศาสตร์มืด หรือมือปราบมารผู้เก่งกาจ หรือแม้แต่ศาสตราจารย์พิเศษของฮอกวอต์ส แต่กลับไปในฐานะดวงวิญญาณดวงหนึ่ง

แค่วิญญาณเท่านั้น

ที่โลกใบเดิมนั้นตัวเขาได้ตายลงไปแล้วอย่างสิ้นเชิง ดูเหมือนว่าในยามที่จิตวิญญาณของเขาย้ายมาเกิดใหม่ ตัวเขาในอีกโลกก็ได้หลับใหลลงและหมดอายุขัยในที่สุด

เป็นการจากไปที่รวดเร็วและไม่ทันได้ตั้งตัวสำหรับหลายๆคน ทว่าหลายคนที่สนิทกับเขากลับรู้สึกยินดีที่ตัวของเขาจะได้พักผ่อนหลังผ่านความเจ็บปวดมาอย่างยาวนานตลอดชีวิต แม้พวกเขาจะเจ็บปวดและเสียใจ แต่ก็หาได้มีความรู้สึกไม่พอใจหรือหาได้ไม่ยอมรับไม่

 

คนที่กล้าหาญที่สุด มีน้ำใจที่สุด เราขอให้นายหลับให้สบาย พักผ่อนให้สมกับความเหนื่อยล้าตลอดชีวิต

 

นั่นคือคำสลักหน้าหลุมศพของเขา มันอยู่ข้างๆกับหลุมศพของเจมส์และลิลี่ ที่สำคัญกว่านั้นยังมีหลุมศพของซีเรียสที่แม้จะไร้ร่างแต่ก็ยังคงมีหลุมศพ อย่างไม่ต้องสงสัยต้องเป็นฝีมือของเพื่อนสนิททั้งสองของเขาแน่ๆ

สองคนนั้น ต่อให้เขาพยายามปกปิด หรือต่อให้เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเอง สองคนนั้นก็จะรู้เสมอ

เรื่องของซีเรียสในโลกที่เขาจากมาก็เช่นกัน

เขายังไม่รู้ตัว แต่ทว่ารอนและเฮอร์ไมโอนี่กลับรู้ตัวก่อนเขาเสียได้

เป็นเพื่อนสนิทที่ไม่อาจหามาทดแทนได้อีกแล้วล่ะ ทั้งสองคนนั้นนะ

สิ่งสุดท้ายที่เขาห่วงในโลกที่จากมาก็ดูจะมีความสุขดี แฮร์รี่คลี่ยิ้มบาง แม้จะอยากกลับไปเป็นเพื่อนกับทั้งสองคนนั้นอีก อยากจะร่วมผจญภัยและพูดคุยกันอีกครั้ง อยากจะผ่านความทกข์ยากลำบากไปด้วยกัน

แต่ทว่าคงไม่ได้แล้วล่ะ แม้ในหัวเขาจะค้นพบวิธีการมากมายให้ตนเองได้กลับไป แต่ทว่าชีวิตที่ได้รับมาใหม่ในโลกคู่ขนานน่ะเขาทิ้งมันไม่ได้หรอก

เพราะมีหลายๆคนที่กำลังเป็นห่วง และบางคนที่อาจจะกำลังรอเขาอยู่ด้วยความร้อนใจนี่นะ

ขอแค่ครั้งนี้ แค่ครั้งนี้ที่ แฮร์รี่ พอตเตอร์ จะเลือกทำตามใจตัวเอง จะเลือกดื้อรั้น

แค่ครั้งนี้เท่านั้น

ห้วงอากาศที่บิดเบี้ยวปรากฏขึ้นที่เบื้องหน้าราวกับรู้ความคิด แฮร์รี่เหลือบสายตามองสองเพื่อนรักที่มาเยี่ยมเยียนหลุมศพของเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะก้าวเข้าไปภายในห้วงอากาศเบื้องหน้าตนเอง

“ลาก่อนนะ” คำพูดสุดท้ายถูกปล่อยไปกับสายลม ฝากถึงเพื่อนรักทั้งสอง “ขอให้พวกนายจงโชคดี”

ผู้ที่ถูกบอกลาทั้งสองเงยหน้าขึ้นจากหลุมศพของเพื่อนรักที่จากไป เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงก่ำ หญิงอายุมากอยากร้องไห้ขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ขอบตาเธอแดงกล่ำและชุ่มชื้นไปด้วยน้ำใส แม้จะพยายามกลั้นเอาไว้แต่สุดท้ายมันก็ไหลออกมาอยู่ดี สร้างความแปลกใจให้แก่ลูกๆของเธอเป็นอย่างมาก เฮออร์ไมโอนี่ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจห้าม เดือดร้อนผู้เป็นสามีที่ต้องลูบหลังปลอบใจ

“ไม่เป็นไรนะ เขาจากไปดีแล้ว” รอนกล่าวปลอบเธอด้วยน้ำเสียงอันสงบนิ่ง แม้ว่าตนเองจะรู้สึกเศร้าใจและคุ้นเคยกับสายลมที่พัดพามาเล็กน้อยก็ตาม

                “ลาก่อนนะ” ทั้งสองกระซิบตอบมาพร้อมกัน

แม้จะมองไม่เห็น แต่ด้วยความรู้สึก ด้วยความผูกพันที่มีให้แก่กันและกันมาอย่างยาวนาน

เมื่อครู่นี้ ที่สาลมพัดพามาจะต้องเป็นแฮร์รี่ เพื่อนรักของพวกเขาแน่ๆ

 

ท่ามกลางห้วงอากาศที่บิดเบี้ยวและหมุนวน แฮร์รี่ตัดสินใจบางอย่างขึ้นมาได้อย่างเด็ดเดี่ยว เด็กชายหลับตาลงอย่างสงบ ทิ้งตัวเองไว้ในความมืด รอจนกระทั่งสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนที่ฝ่ามือแล้วแรงกดทับที่บริเวณอก

 

ความเจ็บและปวดเมื่อยทำให้เขาต้องเบ้หน้าออกมา แฮร์รี่ค่อยๆลืมตาสู้แสงจ้าของโรงพยาบาล ซีเรียสที่กุมมือของเขาอยู่ดูยินดี รีบเขี่ยหัวเจมส์ที่นอนทับเขาเอาไว้ออกเพราะเห็นสีหน้าอันอึดอัดของแฮร์รี่

โดยไม่ต้องร้องขอ น้ำถูกนำมาป้อนในทันที แฮร์รี่ยิ้ม มีใครเคยบอกไหมว่าบางครั้งซีเรียสก็เป็นพวกใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆน้อๆอย่างมากถึงมากที่สุด และเด็กชายก็รู้สึกชอบนิสัยที่ตรงนี้ของอีกคนเป็นอย่างมาก

“ขอบคุณครับ” น้ำเสียงของแฮร์รี่แหบแห้ง ในยามที่จิบน้ำเขารู้สึกแสบคอเล็กน้อย เมื่อซีเรียสนำแก้วน้ำไปวางเจมส์ที่เพิ่งตื่นมาและพบว่าน้องชายฟื้นขึ้นมาแล้วก็แทบจะร้องไห้ เขากอดแฮร์รี่แน่นมากๆจนเด็กชายรู้สึกเจ็บไปหมด

ทว่าคนเจ็บกลับไม่แม้แต่จะผลักออก เขากอดตอบผู้เป็นพี่ชายแน่นพอๆกัน สีหน้าของแฮร์รี่ดูทั้งสงบและโล่งใจเป็นที่สุด

“รอก่อนนะพี่จะไปบอกหมอแล้วก็แม่กับพ่อ” เจมส์ว่า สีหน้าของเขาดูดีใจมากจริงๆ “แล้วก็บอกจันทร์เจ้าด้วย!” ว่าแล้วก็วิ่งออกไป ทิ้งให้ซีเรียสและแฮร์รี่นั่งจ้องมองกันท่ามกลางความเงียบ

เด็กชายคลี่ยิ้ม มองคนที่ดูอยากเข้ามากอดเขาแต่ก็กลัวเขาเจ็บแล้วจึงหัวเราะออกมา “หึ”

“อะ อะไรของเธอ” น้ำเสียงของซีเรียสดูตะกุกตะกัก แฮร์รี่ส่ายหน้า ใบหน้าสวยฉายแววยินดีเอามากๆ

“ผมคิดว่าจะไม่ได้ตื่นมาแล้วซะอีก คิดอยู่เลยว่าถ้าไม่ได้เจอคุณอีกจะทำอย่างไรดี” เด็กชายว่า “กอดผมทีสิครับ”

พลางอ้าแขนทั้งสองข้างออก ชายหนุ่มตรงหน้าไม่มีแม้แต่ความลังเล ซีเรียสก้าวเข้ามาดึงร่างเล้กของเด็กชายเข้าแนบอก ริมฝีปากพรมจูบไปทั่วไปหน้าอย่างโหยหาก่อนจะนิ่งค้างไว้ที่ริมฝีปากเล็ก

“เธอหลับไปนานมากเลยล่ะ เกือบหนึ่งสัปดาห์เลยรู้ไหม” น้ำเสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความห่วงหา ดวงตาทั้งสองคู่จ้องมองกันอย่างยาวนาน แฮร์รี่หลับตาลงอย่างเชื่องช้าเพื่อรวบรวมความกล้าให้แก่ตัวเอง

“ผมอยากให้คุณดูอะไรบางอย่าง” เด็กชายว่า สองมือเอื้อมจับใบหน้าของซีเรียสเอาไว้นิ่ง “เรื่องราวในอีกชีวิตของผม ในตอนนี้ผมอยากให้คุณรับรู้มันนะครับ”

ชายหนุ่มไม่ปฏิเสธ เขาขยับขึ้นไปนั่งบนเตียงเดีวกันกับแฮร์รี่ หลับตาลงยามที่คนตัวเล็กเอาหน้าผากมาสัมผัส เสียงร่ายคาถาไม่คุ้นหูดังขึ้นพร้อมๆกับสำผัสอุ่นร้อนที่กลางอกและแสงจ้าที่รอดผ่านเข้ามานัยน์ตาที่กำลังปิดอยู่

 

เรื่องราวของ แฮอร์รี่ พอตเตอร์ ลูกชาย ของเจมส์ พอตเตอร์ ตรงเข้ามาในหัวของเขาอย่างรวดเร็วและชัดเจน ตอบได้ทุกปัญหาว่าทำไมในบางคราคนตัวเล็กถึงได้มีท่าทางเป็นผู้ใหญ่มากกว่าอายุ รวมไปถึงแววตารู้สึกผิดและดีใจยามที่ได้พบกับตัวเขาในครั้งแรกที่ห้องโถงไว้คัดสรรนักเรียนใหม่

 

แม้ว่าจะกลับมาสู่โลกความเป็นจริงแล้ว แม้คุณและคุณนายพอตเตอร์จะเข้ามาดูอาการของลูกชายพร้อมกับหมอแล้วก็ตาม ซีเรียสยังคงจับมือแฮร์รี่เอาไว้แน่นราวกับเป็นการบอกโดยไร้คำกล่าว

 

ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร ฉันก็จะยังรักเธอเสมอ

 

“ขอบ คุณ ครับ” แฮร์รี่กระซิบตอบโดยไร้เสียง เด็กชายหันกลับมามองคุณหมอที่เข้ามาตรวจอาการของตน พลางรู้สึกว่าเขาคิดไม่ผิดจริงๆแหละที่เลือกจะกลับมาหาคนคนนี้

 

เลือกไม่ผิดจริงๆนั่นแหละ ที่จะยังรักซีเรียส




----------------------------------------------------------------------------------------------------------


หายไปนานมาก จนหลายคนคงตัดใจ ฮา

ขอโทษค่า ช่วงที่ผ่านมายุ่งมากจริงๆ ว่าจะแก้ไขและลงก็ไม่มีโอกาสสักที ยังไงก็ อยู่ด้วยกันไปจนถึงตอบจบเถอะนะ

ปล. สาเหตุที่แฮร์รี่ยอมบอกความจริงแก่ซีเรียสเนี่ยเพราะคิดเอาไว้แล้วว่าในเมื่อรักกันก็คงไม่ต้องปิดบังอะไร เหมือนกับเป็นการเดิมพันไปในตัวเลยล่ะว่าซีเรียสจะรับได้ไหม และเเน่นอน ซีเรียสน่ะไม่ใช่พวกที่จะมาอะไรกับเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว เขารัก 'แฮร์รี่' เขามั่นใจในเรื่องนั้นล่ะนะ >M<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 319 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,335 ความคิดเห็น

  1. #1304 HikaroManami (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 17:07

    ผิดหรือเปล่าที่ตอนอ่านช่วงที่แฮรี่บอกลาก็ไม่ค่อยเศร้านะแต่พออ่านเมนต์แล้วไปอ่านใหม่อีกทีกลับเศร้าซะงั้นนี่คือเรารู้สึกช้าหรือคนอื่นรู้สึกไวเกินไปกันนะ???

    #1,304
    0
  2. #1255 rookie_king2 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 16:03
    ให้ตายยย น้ำตาไหลเลย อารมณ์เหมือนเป็นเฮอร์ไมโอนี่เอง
    #1,255
    1
    • #1255-1 《T_C_D_Megic》(จากตอนที่ 45)
      16 มิถุนายน 2563 / 19:01
      งง??????
      #1255-1
  3. #1204 โลลิค่อน (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 14:19

    จบแล้วววว

    #1,204
    0
  4. #1146 Piszerel (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 08:44
    ตอนที่แฮร์รี่กลับไปโลกเก่า โดยเฉพาะหน้าหลุมศพน่ะ อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยนะ...
    #1,146
    0
  5. #1114 Piszerel (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 08:45
    อยากอ่านตอนสามตัวกวนจัดการหางหนอนอ่า...
    #1,114
    0
  6. #1089 sakura17 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 02:22
    จบด้วยดีนะ
    #1,089
    0
  7. #984 SBlack (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 19:48
    ฮื้ออ คิดถึงไรท์สุดๆแล้วนะ
    #984
    0
  8. #981 เดียเอง (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 17:16
    รออัพอยุ่น้ะค้ะ^^
    #981
    0
  9. #975 เราเอง (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 21:31
    อร๊าย~~นึกว่าจะโดนทิ้งสะอย่าลืมมาต่อน้า

    อันที่แฮร์รี่รวมมือกับทอมจะล้างแค้นตาแก่นิ

    เมื่อไหร่จะอัพคะ ฮือ*~*รออันนั้นนะ
    #975
    0
  10. #973 hp7853761 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 09:52
    โอ้ววว ....ดีใจที่มาอัพ
    #973
    0
  11. #962 FPPD (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 00:02
    อ๊ายยยยย คือดีใจมากกกกกกกก
    #962
    0
  12. #959 Puntira Kusolruangchai (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 08:32
    เย้ๆอัพซักที รอนานมากกกกกกกกกก ชอบมาก เศร้าตอนบอกลารอนอะ
    #959
    0
  13. #958 Linley (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 22:41
    สนุกจ้า รออ่านเสมอ ไรท์ไฟท์ติ้ง!~~~
    #958
    0
  14. #957 Jaaeee (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 22:35
    ดีใจจจจคิดถึงไรต์ฝุดๆนึกว่าลืมกันแล้ววหนูรี่คัมแบคมาหาซีเรียสเสียทีฮือ
    #957
    0
  15. #952 kacu (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 11:34
    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #952
    0
  16. #951 mikazu (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 11:32
    อัพเรื่องนี้ก็ดีคะแต่ว่าเราอยากให้อัพของท่านลอร์ดมืดบ้างอ่า~!!
    เค้าจะลงแดงอยู่แล้วโปรดอัพทีเถอะพรีส~!!
    #951
    0
  17. #950 licey (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 10:57
    คิดถึงเรื่องนี้มากเลยค่ะ ตอนนี้จะว่าน้ำตาซึมหรือว่าหวานดี

    ไม่เป็นไรนะแฮร์รี่เดี๊ยวค่อยรอไปเล่นกับรอนและเฮอร์ที่กำลังจะเกิดก็ได้(?)

    รอไรต์เสมอนะคะ จะอยู่ด้วยกันจนจบแน่นอนค่ะ!
    #950
    0
  18. #949 ปีศาจสีเงิน (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 10:50
    น่าร้ากกกก
    #949
    0
  19. #948 FlocaLOR (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 10:00
    น้ำตาจะไหลช่วงที่ไปบอกลารอน ;-;) ซึ่งใจมากจริงๆค่ะ
    #948
    0
  20. #947 kraqx_ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 00:15
    กลับมาแล้วดีใจมากเลย ;-; ในที่สุด รู้สึกรักในความสัมพันธ์ของทรีโอ้กริฟฟินดอร์ ละไมมาก แล้วซีเรียส เราว่าแล้วว่านางต้องเข้าใจ ;-; คิดถึงเรื่องนี้มาต่ออีกน้า รอค้าบบ
    #947
    0
  21. #946 Bambam_tuan_9397 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 23:33
    ชอบที่รี่พูดถึงรอนกับเฮิร์มอ่ะ อบอุ่นนนนน
    //เย้ๆ ไรต์กลับมาแล้ว รออยู่เสมอนะคะ
    #946
    0
  22. #945 | Mr.UL ❥ R. (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 23:32
    อิๆ หายไปนานเลยนะคะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ ยินดีที่กลับมานะคะ ต่อๆ
    #945
    0