หลงเธอ #ยิ้มของลี

ตอนที่ 98 : ตอนที่ 19 ทางไปสวรรค์ [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 282 ครั้ง
    26 พ.ค. 64





“เพราะถ้าคุณไม่ทำ ผมก็จะเป็นคนไปบอกคนอื่นๆ ด้วยตัวเอง” คนถูกทำท่าทียียวนใส่ทำท่าทียียวนกลับแบบก็อปปี้เธอมา ก่อนจะยกยิ้มเมื่อเห็นความคิดบางอย่างที่แสดงออกทางสีหน้าของญาดา “และแน่นอนว่าผมจะลากคุณไปกับผมด้วย ไม่ปล่อยให้คุณยืนรอแล้วโทร. เรียกคนขับรถหรอก”


“คิดเองทั้งนั้น”


“หรือที่ผมพูดมันไม่จริงๆ”


“ก็ไม่จริงน่ะสิ”


“ถ้าไม่จริงก็ไปที่โต๊ะกับผม” ลีลภัทรคว้าข้อมือเล็กแล้วพาเธอเดินกลับทางเดิมที่เพิ่งเดินมา แต่เพียงแค่ก้าวเดียวมือเขาก็ถูกดึงไว้


“ไม่ต้องกลับไปแล้ว”


คนที่ถูกยื้อไว้อมยิ้มขัน ก่อนจะยกมือขึ้นยีผมคนตรงหน้าด้วยความมันเขี้ยว “ไม่ดื้อแต่แรกก็จบแล้ว”


“ให้มันน้อยๆ หน่อยนะคะ น้องลี!” เธอเน้นที่ประโยคหลัง แต่ น้องลี กลับส่งยิ้มมาแทนที่จะสำนึกเสียอย่างนั้น


“ลิฟต์มาแล้ว” แล้วก็มาตั้งนานแล้วด้วย “เข้าไปได้แล้วครับ พี่ยิ้ม!


ญาดาเบ้หน้าใส่เด็กชอบย้อน เธอเดินเข้าลิฟต์ไปพร้อมกับส่งข้อความบอกพีระเรื่องที่ต้องกลับก่อน เนื่องจากมีเรื่องด่วนเข้ามา


ลีลภัทรรู้จุดอ่อนของเธอดี แล้วเขาก็ใช้มันอย่างเกิดประโยชน์สูงสุดต่อตัวเอง คอยดูเถอะ สักวันเธอจะทำจุดอ่อนนี้กลายเป็นจุดแข็งให้ได้


“ยังไม่เสร็จอีกเหรอ”


ญาดากลอกตามองบนกับคำถาม แต่เธอก็ไม่ได้ตอบอะไรไปนอกจากตอบกลับข้อความของพีระที่ถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง ซึ่งเธอก็บอกไปว่าไม่มีอะไรร้ายแรง เพียงแต่พ่อของเธอเข้ามาหาที่คอนโด เป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องรีบกลับ ผู้กำกับหนุ่มเองก็เข้าใจดีจึงไม่มีคำถามต่อ โดยเธอไม่ลืมบอกว่าจะจ่ายค่าเครื่องดื่มวันนี้ให้เขาในวันหลัง


คนจำต้องโกหกผ่อนลมหายใจออกมาพร้อมกับเก็บโทรศัพท์


ถึงกับเอาพ่อมาอ้าง นรกกินหัวเธอก็คราวนี้นี่ละ


ทว่าญาดากลับต้องถอยหลังกรูชิดมุมลิฟต์พร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากตัวเองไว้ทันควัน เมื่อลีลภัทรที่ยืนอยู่ไม่ห่างก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเขาเกือบชนเข้ากับริมฝีปากเธอ จากนั้นเธอก็เกิดอาการขาอ่อนเฉียบพลัน ยังดีที่มีผนังลิฟต์ช่วยพยุงกายไว้ ไม่อย่างนั้นคงได้นั่งเล่นบนพื้นลิฟต์


“อะไรของคุณเนี่ย” เธอว่าใต้ฝ่ามือตัวเองพร้อมกับใช้มืออีกข้างผลักหน้าเขาออก ซึ่งเจ้าตัวก็ยอมถอยแต่โดยดี


“แค่เช็กดูว่าคุณดื่มมาเยอะหรือเปล่า”


“ก็เลยมาดมปากฉันเนี่ยนะ”


“หรือผมต้องดมที่อื่น ดมที่ไหนดีล่ะ”


“คุณมันโรคจิต” ญาดาว่าเพียงเท่านั้นก็เดินออกจากลิฟต์ไปเมื่อประตูเปิดออกพอดี แต่คนที่บังคับเธอมากลับยังอยู่ในนั้น “อะไรของคุณอีกเนี่ย”


“ไม่กลัวคนอื่นเห็นว่ามากับผมเหรอ”


เพียงเท่านั้นคนขี้กลัวก็รีบก้าวขากลับเข้าไปในลิฟต์ดังเดิม แต่เธอก็ต้องหน้าตึงเมื่ออีกคนหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน เหมือนเห็นว่าสิ่งที่เธอกลัวเป็นเรื่องตลก แล้วตอนนั้นเองที่เธอรู้ตัวว่าถูกแกล้งเข้าให้แล้ว


“เด็กบ้า!


เธออยากจะถีบเขาออกจากลิฟต์แล้วกดลงไปชั้นล่างใหม่ให้รู้แล้วรู้รอด แต่เธอทำแบบนั้นไม่ได้เมื่อต้องใช้คีย์การ์ดสแกนปลดล็อกปุ่มกดเสียก่อน แม้แต่ปุ่มกดด้านนอกยังต้องใช้คีย์การ์ด เป็นสถานบันเทิงที่มีระบบรักษาความปลอดภัยหนาแน่นยิ่งกว่าคุกเสียอีก


“กลับบ้านกันเถอะ”


มือใหญ่แตะหลังบางเพื่อให้เธอออกเดิน ซึ่งก็ได้ผลดีเกินคาดเมื่อหญิงสาวรีบสาวเท้าออกจากลิฟต์ไปแบบไม่คิดชีวิต หรือบางทีอาจจะเพราะกลัวเชื้อโรคในมือเขาก็เป็นได้ พูดง่ายๆ คือเธอรังเกียจเขานั่นเอง


เมื่อออกมาจากลิฟต์ญาดากลับพบกับความว่างเปล่า ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนอื่นเห็นเธอออกมากับลีลภัทร เพราะแม้แต่มดเธอก็ยังไม่เห็นสักตัว เห็นเพียงรถยนต์คันเดียวจอดอยู่ท่ามกลางความโล่งของลานจอดรถชั้นนี้


“ที่นี่ไม่มีใครขึ้นมาได้หรอก ดังนั้นคุณสบายใจได้”


เธอไม่แปลกใจหรอก อย่างที่บอก ระบบรักษาความปลอดภัยหนาแน่นขนาดนี้ แม้แต่ปลวกมดแมลงสาบจะขึ้นมาได้หรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ

=====================

WRITER TALKS.

อยู่กับเจ้าหมาน้อยก็จะบันเทิงหน่อยๆ อ่านะ

เด็กมันขยันแกล้งจริงๆ

#ยิ้มของลี #หลงเธอ

ติดตามพูดคุยได้ที่เพจ ‘อริมา’ จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 282 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,056 ความคิดเห็น

  1. #850 firstzy93 (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2564 / 00:21
    ลีขี้แกล้งอ่ะ
    #850
    0
  2. #849 PorPiah (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2564 / 15:43
    แหมน้องลี...ถือคติรักหรอกจึงหยอกเล่นหรอคะ
    #849
    0
  3. #848 DaizyDuck (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2564 / 15:32
    ลีก็ขยันแกล้งพี่เค้าจริงวุ้ย
    #848
    0
  4. #847 dokao (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2564 / 15:17
    ขยันแกล้งเหลือเกิ๊น
    #847
    0
  5. #846 WARIFEW (จากตอนที่ 98)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2564 / 15:13
    รอออออ
    #846
    0