หลงเธอ #ยิ้มของลี

ตอนที่ 83 : ตอนที่ 16 ความผิดพลาดซ้ำซ้อนแบบไม่ตั้งใจ [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 362 ครั้ง
    23 เม.ย. 64




“แกไม่ออกไปด้วยกันเหรอ” เธอว่าด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน แต่อีกฝ่ายกลับส่ายศีรษะ


“ฉันจะออกไปข้างนอก แกจะไปกับฉันด้วยไหม”


คนถูกชวนส่ายหน้า “เที่ยวไม่ไหว อยากนอนมากกว่า”


“ถ้าอย่างนั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ”


ญาดามองตามหลังปรายรดาที่เดินหายออกไป เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วผ่อนลมหายใจออกมาอย่างต้องการเรียกกำลังใจ จากนั้นจึงเดินออกจากห้องครัวไป จุดหมายคือริมหาดหน้าบ้านพัก


“อยู่ไหนของเขานะ” เธอกวาดสายตามองหาเขาท่ามกลางความมืด แม้จะมีไฟส่องสว่างจากตัวบ้าน แต่ก็ไม่มากพอจะเห็นทุกอย่างชัด


“มองหาผมอยู่รึเปล่า”


ญาดาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีเสียงทุ้มดังขึ้นจากทางด้านหลัง เธอหันไปมองตามเสียง เห็นชายหนุ่มที่เธอตามหายืนถือถุงบรรจุเบียร์กระป๋องอยู่จำนวนหนึ่ง เขาคงออกไปซื้อเบียร์ที่ไหนสักแห่งมา


“ฉันเอากุญแจรถมาคืนคุณค่ะ” เธอบอกสิ่งที่ต้องทำทันที แล้วหยิบกุญแจรถส่งคืนให้เจ้าของ ไม่ลืมสิ่งที่ปรายรดาฝากมาบอก “เคซฝากบอกว่ามื้อเย็นของคุณอยู่ในครัวค่ะ จัดการเสร็จแล้วให้เก็บล้างให้เรียบร้อย”


“ออกไปเดินเล่นกับผมหน่อยสิ”


เดี๋ยว! นี่เขาไม่ได้สนใจในสิ่งที่เธอเพิ่งพูดไปเลยหรืออย่างไร


“ผมแค่ชวนไปเดินเล่นเองนะ ไม่ได้ชวนไปทำเรื่องไม่ดีเสียเมื่อไหร่” ลีลภัทรว่าพร้อมกับหยิบกระป๋องเบียร์ขึ้นมาเปิดดื่มขณะรอฟังคำตอบจากอีกคน


“เคซบอกคุณหิวไม่ใช่เหรอ ตอนนี้อาหารเสร็จแล้ว รีบไปกินก่อนที่มันจะอืดคับหม้อเถอะ”


“เห็นหน้าคุณผมก็ไม่หิวแล้วละ”


“ขอโทษที่หน้าฉันทำให้คุณไม่อยากอาหาร” เธอว่าด้วยน้ำเสียงกระฟัดกระเฟียด


“ตีความหมายไปโน่น” ลีลภัทรปล่อยเสียงหัวเราะออกมา “ผมหมายถึง แค่มองหน้าคุณผมก็อิ่มอกอิ่มใจแล้ว”


“คุณควรอัพเดตมุกบ้างนะ มุกคุณดูเฉิ่มเชยมาก” เธอว่าอย่างไม่เกรงใจ “แล้วเรื่องมองหน้าแล้วอิ่มเนี่ย เอาไปหลอกเด็กอนุบาลเถอะ เพราะมันเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น”


“ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนผมหน่อยนะ”


ญาดาถอนหายใจ เขายังคงรักษาการพาเปลี่ยนเรื่องเป็นวงกลมแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยได้สม่ำเสมอและมั่นคง


“ผมกลับกรุงเทพฯ ไม่ได้เพราะคุณนะ ไม่คิดจะรับผิดชอบผมบ้างเหรอ”


มามุกนี้ญาดาถึงกับไปไม่เป็น


“ทำไมคุณไม่โทร. ตามฉันล่ะ ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเอารถคุณไป”


“ผมยินดีให้คุณใช้รถผม ยินดีมาก”


“แต่มันทำให้คุณลำบาก”


“ผมกำลังเรียกร้องการชดเชยอยู่นี่ไง” เขาบอกออกไปด้วยรอยยิ้ม “ไปเดินเล่นกับผมได้หรือยัง”


“นี่คุณอยากให้ฉันไปเดินเล่นด้วยขนาดนั้นเลยเหรอ” เพราะเขาพูดประโยคเดิมนี้อยู่หลายครั้งหลายครา


“ใช่สิ ไม่อย่างนั้นผมจะชวนคุณทำไม แล้วผมก็ไม่อยากให้คุณรู้สึกติดค้าง เลยชวนคุยมาชดใช้ด้วยกันอยู่นี่ไง”


ญาดาถอนหายใจออกมา เมื่อเขาเอาเรื่องนี้มาอ้างอีกครั้งจึงต้องพยักหน้าตอบรับไป แต่ก็มีข้อแม้ “รีบไปรีบกลับนะ เพราะฉันก็อยากอาบน้ำพักผ่อนแล้วเหมือนกัน” 


“ครับ” ลีลภัทรตอบรับพร้อมรอยยิ้มกว้าง


=====================

WRITER TALKS.

ไม่ใช่แค่รถที่ลียินดีให้ยิ้มใช้ แต่นามสกุลลีก็ยินดี 55555

#ยิ้มของลี #หลงเธอ

ติดตามพูดคุยได้ที่เพจ ‘อริมา’ จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 362 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,056 ความคิดเห็น

  1. #672 yupp (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 21:11
    น่าร้ากก
    #672
    0
  2. #671 WineeCharoensuk (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 18:25
    อีบุ๊กจะมาเมื่อไหร่คะ
    #671
    0
  3. #670 วรินชญา (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 16:13
    ขออีบุ๊ค คร้าาา
    #670
    0
  4. #669 P-Supaporn (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 07:55
    จ้าาา น้องลี
    #669
    0
  5. #668 DaizyDuck (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 06:37
    มันจะมีวันที่ยิ้มเถียงลีได้มั้ยนะ 55555
    #668
    0
  6. #667 ์NHOOWANN_TAMUTAMI (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 01:29
    ลีลภัทร นายมันเริศ
    #667
    0
  7. #666 byuntp (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 01:11
    ชวนสาวออกไปดื่มเบียร์รึเปล่า ต้องมีอะไรเกินขึ้นหลังจากนี้แน่ๆ หรือเราจะคิดไปเอง 55555
    #666
    0
  8. #665 firstzy93 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 01:07
    เดินเล่นเฉยๆ หรอออ
    #665
    0