หลงเธอ #ยิ้มของลี

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น [5]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,532
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 421 ครั้ง
    25 มี.ค. 64




‘แค่ความรักของยิ้มอย่างเดียวไม่ได้เหรอคะ พี่ภูก็รู้ว่ายิ้มรักพี่ภูแค่ไหน นะคะพี่ภู นะคะ...’


...


“หึ! น่าสมเพชสิ้นดี”


นึกถึงการกระทำของตัวเองเมื่อคราวนั้นแล้วก็อดรู้สึกเกลียดผู้หญิงที่ชื่อญาดาไม่ได้ เกลียดที่เจ้าหล่อนลดศักดิ์ศรีตัวเองด้วยการคลานเข่าเข้าไปวิงวอนผู้ชายคนนั้นเหมือนผู้หญิงไร้ค่าคนหนึ่ง เกลียดที่เธอหลงผู้ชายและให้ความรักบังตาจนยอมทำทุกสิ่งอย่างเพื่อไม่ให้เขาทิ้งตัวเอง แล้วดูสิ่งตอบแทนที่เธอได้


‘เราเลิกกันแต่โดยดีเถอะนะยิ้ม อย่าทำให้พี่ต้องใช้ไม้แข็งเลย’ ประโยคขอร้องแต่ตบท้ายด้วยประโยคเชิงข่มขู่ เธอหลงผู้ชายแบบนี้ไปได้อย่างไรตั้งนานสองนาน


“เหอะ! โคตรน่าสมเพชเลยแกญาดา”


“นี่กำลังคิดถึงไอ้ผู้ชายสารเลวคนนั้นอีกแล้วใช่ไหมนังยิ้ม” ปรายรดาใช้มือทั้งสองข้างตะปบหน้าเพื่อนแบบไม่ออมแรงนัก เผื่อจะช่วยเรียกสติคนที่กำลังดำดิ่งไปกับอดีตให้ฟื้นคืนชีพกลับมายังปัจจุบัน “เลิกคิดถึงมันเดี๋ยวนี้ ไอ้ผู้ชายสารเลวคนนั้นไม่มีค่าให้แกต้องไปคิดถึงมัน”


“ฉันไม่ได้คิดถึง” คนที่เพิ่งนึกถึงอดีตมาหยกๆ ปฏิเสธเสียงแข็ง “แค่นึกถึงเรื่องเก่า ไม่ได้หมายความว่าฉันคิดถึงเขา พูดให้มันถูกด้วย นังเคซ!”


ญาดาใช้สรรพนามเรียกเพื่อนไม่ต่างจากที่อีกฝ่ายใช้เรียกเธอ ซึ่งเป็นการเอาคืนเล็กๆ น้อยๆ ของสองเพื่อนสนิท ก่อนจะยกค็อกเทลที่บาร์เทนเดอร์ผสมให้ไม่ซ้ำรสชาติขึ้นดื่ม


“พอได้แล้ว เดี๋ยวก็ได้เมาหรอก” ปรายรดายื่นมือไปหมายจะดึงแก้วจากมือเพื่อนกลับ ตั้งแต่มาถึงเจ้าหล่อนก็ดื่มไปแบบนับแก้วไม่ทัน หากยังดื่มไม่หยุดแบบนี้ได้เมาหัวราน้ำแน่ ยิ่งคนอย่างญาดาพอเมาแล้วไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาด้วย ยิ่งต้องรีบห้ามให้ไวที่สุด “เมาทีไรรับบทเป็นนางกล้าได้กล้าเสียทุกที”


ทว่าเพียงแค่ยกมือขึ้น น้ำสีสวยหยดสุดท้ายก็ไหลลงสู่ลำคอเพื่อนตัวดีไปเป็นที่เรียบร้อย เหลือไว้เพียงแก้วเปล่าและมะนาวตกแต่งที่สไลด์เป็นแว่นเสียบขอบแก้วเท่านั้น ช่างเป็นเพื่อนรักที่เชื่อฟังกันดีเหลือเกิน


ญาดามีงานที่เชียงใหม่และมีกำหนดกลับกรุงเทพฯ ไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน แต่ด้วยที่ทำงานติดต่อกันมาหลายสัปดาห์แบบไม่ได้พัก ทั้งพรุ่งนี้ยังไม่มีงาน ผู้จัดการสาวที่พ่วงสถานะเพื่อนเช่นเธอจึงออกความเห็นแกมบังคับให้อยู่พักผ่อนต่ออีกสักคืน และสถานที่ที่เธอชวนเพื่อนรักมาพักผ่อนก็คือสถานบันเทิงแห่งนี้ สถานที่ที่มีอาหารหลากหลายเมนูที่จะช่วยให้หัวใจกระชุ่มกระชวย


“ถ้าไม่อยากให้ฉันเมา แกจะชวนฉันมาเที่ยวผับทำไมวะ”


“เออ จะว่าไปแกก็พูดถูกนั่นแหละ” ปรายรดายอมรับ “แต่ฉันชวนแกมาพักผ่อนหย่อนใจ ไม่ได้ให้แกมานั่งซดเหล้าแบบนี้ เอาแต่พอดี เข้าใจคำนี้ไหมคะ”


“ไม่เมาหรอกน่า” ญาดายืนยัน


“ให้มันจริงเถอะ” คนที่นั่งอยู่เก้าอี้ข้างกันเบ้หน้าอย่างไม่เชื่อในลมปาก แต่ถึงกระนั้นห้ามไปก็ใช่ว่าญาดาจะทำตาม จึงปล่อยให้อีกฝ่ายยกแก้วที่บาร์เทนเดอร์ส่งให้เป็นแก้วที่เท่าไรก็ไม่รู้ขึ้นดื่มแบบไม่ขัดคอแม้แต่คำเดียว ขณะเดียวกันเธอก็กวาดสายตาชื่นชมเหล่าอาหารวัยละอ่อนไปด้วย แม้จะแต่งตัวกันมาตีมผีๆ แต่ก็ปิดความหน้าตาดีไว้ไม่มิด “แก๊...ฉันว่าผีตัวนั้นมองฉันอยู่ว่ะ”


=====================

WRITER TALKS.

เรามาใช้ชีวิตปัจจุบันให้ดียิ่งกว่าเดินเถอะค่ะ กอดๆ น้องยิ้ม

#ยิ้มของลี #หลงเธอ

ติดตามพูดคุยได้ที่เพจ ‘อริมา’ จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 421 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,064 ความคิดเห็น

  1. #46 firstzy93 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 19:51
    ผีไหนๆ
    #46
    0
  2. #45 DaizyDuck (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 16:28
    ไหนๆ ผีตัวไหน
    #45
    0
  3. #44 byuntp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 14:05
    คนที่มองใบ่น้องลีของเรารึเปล่า
    #44
    1