หลงเธอ #ยิ้มของลี

ตอนที่ 45 : ตอนที่ 9 พระเอกมาจนได้ หมดเวลาจะใช้ตัวแสดงแทน [4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,005
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 361 ครั้ง
    27 มี.ค. 64





“ฉันอยากถอนตัว”


เสียงหวานใสเปล่งออกไปด้วยความจริงจังหลังจากที่ลากปรายรดามาที่มุมเป็นส่วนตัว โดยมั่นใจว่าไม่มีใครผ่านมาแล้วได้ยินบทสนทนานี้แน่นอน


แม้ญาดาจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแสดงความจริงจัง แต่แววตาที่มองเพื่อนนั้นเต็มไปด้วยความอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ แน่นอนว่าปรายรดามองเห็นสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำ


ปรายรดาส่งยิ้มให้เพื่อน ก่อนจะเปล่งเสียงออกไปด้วยความจริงจังไม่แพ้กัน


“ไม่ได้!”


“ทำไมไม่ได้” คนอยากถอนตัวจากละครถามกลับทันควัน


ปรายรดายกมือขึ้นกอดอก พร้อมกับหรี่สายตามองดาราสาวในสังกัดอย่างจับผิด


“ทำไมแกถึงอยากถอนตัว ทั้งที่ตอนตัดสินใจรับก็ชอบบทคุณหนูนับดาวของเรื่องนี้ดี” เธอไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายมีเวลาคิดนาน จึงยิงประโยคคำถามในประโยคต่อไปทันที “แถมยังอยากจะถอนตัวทันทีที่ได้รู้จักพระเอกคนใหม่”


“ฉัน...”


“หรือแกกับลีเคยมีคดีบางอย่างด้วยกันมาก่อน” เธอมองอย่างจับสังเกต


“คดีอะไรล่ะ ฉันเพิ่งเจอหน้าเขาครั้งแรกเมื่อวันสองวันก่อนนี่เอง”


โกหกแล้วไขว้นิ้วชี้กับนิ้วกลางด้วยกัน หวังว่าสวรรค์จะไม่คิดว่าเธอกำลังทำผิดศีลข้อสี่ หวังว่าท่านจะรู้ว่าการโกหกครั้งนี้เป็นเรื่องจำเป็นที่ต้องทำ แล้วเธอก็ไม่ได้ยินดีที่จะทำสักเท่าไรนัก


“ฉันคิดว่าเขาเป็นคนขับรถที่แกเรียกมาด้วยซ้ำ” เธอขยายความเพื่อให้น่าเชื่อถือกว่าเดิม


“แล้วยังไง” ปรายรดายังไม่ปล่อยผ่านอยู่ดี “เพราะแกเจอลีเมื่อวาน แล้วคิดว่าเขาเป็นคนขับรถที่ฉันเรียกใช้งาน แบบนี้แกเลยจะถอนตัวว่างั้นสิ”


“ไม่ใช่”


ฟังดูก็รู้ว่าเป็นเหตุผลสิ้นคิดสิ้นดี ซึ่งปรายรดากำลังบอกเธอแบบนั้นอยู่


“แล้วที่ใช่คืออะไร”


“ก็...” ญาดาคิดเหตุผลไม่ทัน จึงถูกสวนกลับทันควัน


“หรือวันนั้นเกิดอะไรขึ้น”


“เปล่า”


‘หรือว่าควรจะมีดี’ ญาดาคิดในใจหลังปฏิเสธออกไป ถ้าบอกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นจริง บางทีอาจจะใช้ข้ออ้างนี้ในการขอถอนตัวก็ได้


“ความจริงก็มีนิดหน่อย” เธอเอ่ยขึ้นพร้อมกับทำหน้าเศร้า “ฉันไปแผลงฤทธิ์ใส่เขาไว้เยอะ เลยรู้สึกผิดนิดหน่อย”


‘ก็ยังรู้สึกว่าเหตุผลอ่อนไปอยู่ดี’ ญาดาปรึกษากับตัวเองในใจอย่างสิ้นหวัง นอกจากเป็นเหตุผลที่ดูอ่อนราวกับต้นอ่อนถั่วเขียวอายุห้าวันแล้ว ยังดูเป็นเหตุผลของเด็กไม่รู้จักโตอีกต่างหาก


“ดังนั้นแกควรไปขอโทษลีกับการกระทำที่ไม่ดีของแก แล้วจากนั้นก็กลับไปทำหน้าที่ของแกต่อ” ปรายรดาเอ่ยเสียงเฉียบขาดแบบไม่มีผ่อนปรน


‘ไม่ได้ผลสินะ’ เธอโอดครวญในใจ


“ใช่ มันไม่ได้ผล”


‘แกรู้ความคิดฉันได้ยังไงนังเคซ’ ญาดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่เหมือนว่าปรายรดาจะได้ยินคำบ่นของเธอที่คิดอยู่ในใจคนเดียว


“เลิกคิดในใจแล้วพูดออกมาได้แล้ว”


“แกมันแม่มด”


ใช่แล้ว เพื่อนของเธอคนนี้คือแม่มดดีๆ นี่เอง


=====================

WRITER TALKS.

ทำใจยอมรับเถอะนะยิ้มนะ ถึงยังไงก็หนีเจ้าหมาน้อยลีไม่พ้นแล้วละ

#ยิ้มของลี #หลงเธอ

ติดตามพูดคุยได้ที่เพจ ‘อริมา’ จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 361 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,050 ความคิดเห็น

  1. #682 machi542 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 09:26
    ชอบเพื่อนนางเอกจังค่ะ
    #682
    0
  2. #382 dokao (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 มีนาคม 2564 / 08:34

    อย่าแกล้งยิ้ม
    #382
    0
  3. #366 Panther Navy (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 มีนาคม 2564 / 00:11
    คูมพี่5555
    #366
    0
  4. #365 DaizyDuck (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 มีนาคม 2564 / 22:48
    พี่เคซช่วยลีสุดๆแล้ว
    #365
    0
  5. #364 kwangvivi (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 มีนาคม 2564 / 22:26

    55555 ตลกยิ้ม
    #364
    0
  6. #363 firstzy93 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 มีนาคม 2564 / 18:43
    55555 เพื่อนอ่านใจได้
    #363
    0