หลงเธอ #ยิ้มของลี

ตอนที่ 43 : ตอนที่ 9 พระเอกมาจนได้ หมดเวลาจะใช้ตัวแสดงแทน [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,863
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 387 ครั้ง
    27 มี.ค. 64





‘นั่นสิ มันต้องมีอะไรมากกว่านี้ด้วยเหรอ’ เธอถามตัวเองเช่นเดียวกับคำถามของปรายรดา ‘เธอต้องการได้ยินประโยคอะไรกันแน่นังยิ้ม’


เธออยากได้ยินประโยคอื่นจากปรายรดา แต่เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองอยากได้ยินประโยคอะไร


“มันจะมีอะไรได้ล่ะแก ฉันแค่ถามเฉยๆ กลัวเขาจะชิ่งรถแกหนีหายไปก็เท่านั้นเอง” บอกปัดไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่หารู้ไม่ว่านั่นเป็นการแสดงพิรุธออกมาชัดเจนเลยต่างหาก


“แต่ฉันว่า...”


“ถึงแล้วแก” ญาดาเอ่ยขึ้นขัดเมื่อรถตู้จอดนิ่งสนิทอย่างกับรู้จักหวะ หลังจากนั้นเธอก็หยิบกระเป๋าแล้วเปิดประตูลงจากรถไปโดยที่ไม่ต้องรอให้ลุงคนขับบริการ


เมื่อหลุดพ้นจากสถานการณ์ชวนถูกจับได้หญิงสาวก็พ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ เธอเดินมาหยุดรอปรายรดาที่หน้าประตูทางเข้าเพื่อสงบสติอารมณ์ที่กำลังรนเต็มที


เธอแทบไม่มีความลับเรื่องผู้ชายต่อเพื่อนรักคนนี้ แต่ไม่รู้ทำไมพอเป็นเรื่องของมนุษย์ลี เธอกลับไม่กล้าเล่าให้เพื่อนฟัง และเพราะไม่กล้าเล่าเธอถึงได้ร้อนตัวกลัวถูกจับได้อยู่แบบนี้


“เข้าไปข้างในกันเถอะ”


ญาดาสะดุ้งเล็กน้อยกับประโยคเมื่อครู่ ก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไปในตึกพร้อมกัน


นี่ละหนาคนทำไม่ดีไว้


“ถึงจะเป็นละครเรื่องแรก แต่แกไม่ต้องห่วงว่าจะเหนื่อย” ปรายรดาพูดขณะเดินไปยังสตูดิโอที่ใช้ถ่ายภาพนิ่งในวันนี้


“มีผู้จัดการมือทองรับรองความสามารถแบบนี้ ฉันจะห่วงอะไรล่ะ” แล้วเธอก็ไม่มีปัญหาสำหรับความใหม่ของนักแสดง เพราะเธอเองก็เคยผ่านจุดเริ่มต้นนี้มาแล้วเหมือนกัน ถึงเขาจะเก่ง แต่หากต้องการคำแนะนำ เธอเองก็ยินดีช่วยเต็มที่ “ว่าแต่เขาชื่ออะไรนะ”


เธอจำไม่ได้ว่าปรายรดาบอกชื่อเสียงเรียงนามของเขาแล้วหรือยัง หรือบางทีอาจจะบอกแล้วแต่เธอจำไม่ได้


“รอไปทำความรู้จักกับเจ้าตัวเองเลย เพราะพระเอกของแกรออยู่โน่นแล้ว”


ญาดามองไปตามทิศทางที่ปรายรดาโบ้ยปากบอก ก่อนจะเห็นแผ่นหลังของชายผู้หนึ่งที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีดำกำลังนั่งคุยอยู่กับผู้กำกับและผู้จัด โดยแผ่นหลังกว้างกำลังดีบอกได้ในทีว่าเจ้าตัวเป็นผู้ชายรักสุขภาพและเข้ายิมอย่างสม่ำเสมอ


เหนือคอปกเสื้อเชิ้ตโชว์ลำคอแกร่งขาวสะอาดและศีรษะทรงสวยกับเส้นผมสีดำขลับที่ถูกตัดไล่ระดับความยาวขึ้นไป เป็นภาพที่มองเห็นเพียงข้างหลังเธอก็จินตนาการถึงหน้าตาของเขาได้แล้ว


“มองแค่ด้านหลังก็หล่อแล้วอะแก” ญาดาก้มไปกระซิบกับปรายรดาขณะเดินเข้าไปหาพวกเขา


“หล่อจริงแบบที่แกคิดเลย” ปรายรดากระซิบกลับ


“อยากจะเทคิวให้ละครพี่หยกทุกวันซะจริงๆ” ญาดาเอ่ยทีเล่นทีจริง ทว่าจังหวะที่เจ้าของแผ่นหลังกว้างยกข้อศอกขึ้นชันบนโต๊ะ ภาพหนึ่งที่ฝังลึกอยู่ในเซลล์สมองก็ปรากฏขึ้นในหัวแบบไม่ต้องออกคำสั่ง ช่างเหมือนกับท่าทีของมนุษย์ในผับคนนั้น


‘ไม่มีทางเป็นไปได้’ เธอบอกกับตัวเอง เพราะผู้ชายคนนั้นมีผมสีน้ำตาลอ่อน แต่คนนี้มีสีผมต่างออกไป ญาดายิ้มออกมาเมื่อโอกาสที่พวกเขาจะเป็นคนคนเดียวกันนั้นมีอยู่ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ นี่คือมากที่สุดของความเป็นไปได้แล้ว




=====================

WRITER TALKS.

ยิ้มจ๋า อย่าเพิ่งมั่นใจอะไรไปสิ

ต้องรอให้เขาคนนั้นหันหน้ามาก่อนนนนนน 555555

#ยิ้มของลี #หลงเธอ

ติดตามพูดคุยได้ที่เพจ ‘อริมา’ จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 387 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,056 ความคิดเห็น

  1. #613 EleJEEN (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 1 เมษายน 2564 / 01:56
    ยิ้ม เทอคำนวณความเป็นไปได้แบบพลาดมากค่าาาาาาาาาาา ไอตัวเลขที่เทอคำนวณอันนั้นอะ น่าจะเป็นความเป็นไปไม่ได้มากกว่านะค้า 555555
    #613
    0
  2. #351 pnamfah (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:32
    เดี๋ยวก๊อนนนนน เขาจะย้อมผมเป็นาดำไม่ได้หรือไงลู๊กกกก
    #351
    0
  3. #350 firstzy93 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:58
    เป็นไปได้
    #350
    0
  4. #349 Panther Navy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:40
    ไม่คาดคิดอันน้อยนิด
    #349
    0
  5. #348 PorPiah (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:29
    5555รวมหัวกันนะสองพี่น้อง
    #348
    0
  6. #347 kwangvivi (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:02
    5555 ยิ้มอย่าตกใจล่ะ
    #347
    0
  7. #346 เพกาซัส🦄 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:55
    0.01% จร้า
    #346
    0