หลงเธอ #ยิ้มของลี

ตอนที่ 36 : ตอนที่ 7 คำอธิษฐานสำแดงเดช [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 386 ครั้ง
    27 มี.ค. 64





ความรน ความร้อนตัว ความสันหลังหวะ หรืออะไรทั้งหลายเหล่านี้ทำเธอไร้สติและควบคุมสิ่งที่พรั่งพรูออกจากปากไม่ได้ ดังนั้นเธอต้องพยายามมีสติ


ถ้าเธอไม่พูด เขาก็ไม่รู้หรอกว่าเธอเป็นคนเดียวกับแวมไพร์สาวที่สถานบันเทิงคืนนั้น เธอแค่ทำเป็นไม่รู้จักเขา มองเขาเป็นผู้ชายแปลกหน้า และสิ่งที่เธอควรทำตอนนี้คือบอกให้เขาจอดรถ ส่วนเรื่องที่ว่าเขาเอารถเพื่อนเธอมาใช้ได้อย่างไรนั้น ปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคตที่เธอต้องไปถามเอากับปรายรดาเอง


“จอดรถให้ฉันด้วยค่ะ”


นี่คือสิ่งที่เธอควรทำตั้งแต่รู้ว่าขึ้นรถมากับผู้ชายแปลก ทว่าสิ่งที่เธอพูดไปกลับเหมือนว่าอีกฝ่ายฟังหูซ้ายทะลุหูขวา เพราะเขาไม่มีทีท่าว่าจะจอดรถให้เธอลงแต่เลย


“เวลานี้แดดร้อนมากนะคุณ จะลงจริงเหรอ”


“จอดรถด้วยค่ะ” เธอยืนกรานคำเดิมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พร้อมกับกดดันเขาทางสายตาให้จอดรถให้เธอลงเดี๋ยวนี้ แต่นอกจากเขาจะไม่สนใจแล้ว เท้าที่เหยียบอยู่บนคันเร่งก็ไม่มีแผ่วแต่อย่างใด “ฉันต้องการลงข้างหน้านี้ค่ะ”


“คุณลืมไปหรือเปล่าว่าแวมไพร์โดนแดดไม่ได้”


คนที่พยายามซ่อนตัวว่าเป็นผีดูดเลือดเบิกตากว้างด้วยความตกใจ


เขาพูดเหมือนกับว่า...เขารู้บางอย่าง


“แดดร้อนแบบนี้ตายได้เลยนะครับ...คุณแวมไพร์สาว”


ชัดเจน! เขาจำเธอได้อย่างไม่ต้องสงสัย ดีไม่ดีเขาจำได้ตั้งแต่แรกไม่ต้องรอให้เธอเฉลยด้วยซ้ำ


“ฉันไม่ใช่แวมไพร์หรือใครที่คุณคิดว่าใช่หรอกค่ะ”


การปฏิเสธเสียงแข็งด้วยใบหน้าเรียบนิ่งคือทางออกที่ดีที่สุดเมื่อก้าวพลาดไปแล้วหนึ่งก้าว


‘หรือปฏิเสธแบบนี้จะเป็นการแสดงพิรุธมากไป’ เธอปรึกษาตัวเองในใจ


ไม่รู้ละ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรมาเธอจะปฏิเสธไว้ก่อนแบบหน้าด้านๆ แบบนี้ละ


“แล้วผมคิดว่าคุณเป็นใครที่ผมคิดกันล่ะ หืม”


เธอปฏิเสธแบบหน้าด้านๆ เขาก็แสร้งทำเป็นใสซื่อแบบหน้ามึนๆ เช่นเดียวกัน


แล้วเขาก็แกล้งทำแบบไม่รู้ได้แนบเนียนจนเธอนึกหมั่นไส้


“บอกบุญให้ผมรู้หน่อยสิ”


ยังไม่ทันที่ญาดาจะได้ตอบโต้อะไรกลับ เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังของคนข้างๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับบุ้ยใบ้ปากไปที่มือของเธอ


“โทรศัพท์คุณเข้าน่ะ”


ญาดามองไปที่สมาร์ตโฟนในมือ ซึ่งมีสายเรียกเข้าอย่างที่เขาบอก แล้วคนที่โทร. เข้ามาก็คือคนที่เธอติดต่อหาเสียเนิ่นนาน


“แกไปส่งฉันไม่ได้ทำไมไม่บอก” เธอถามออกไปทันทีที่กดรับสายแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู “หรือไม่ก็ฝากกุญแจรถไว้ให้ฉันก็ได้”


“เพราะฉันรู้ว่าแกไม่ชอบขับรถเองยังไงล่ะ ฉันเลยเรียกคนขับรถมาให้แกนี่ไง”


ญาดามองไปทางคนขับรถที่ปรายรดาเรียกมาขับรถให้ คนขับรถมีให้เรียกใช้เป็นร้อยเป็นพันคน แต่ทำไมต้องเป็นเขาด้วยเนี่ย เธอเกลียดความบังเอิญนี้ที่สุด เพราะแบบนี้เธอถึงรู้สึกขอบคุณเพื่อนได้ไม่เต็มร้อย


แต่ถึงอย่างนั้นความสงสัยที่ว่ามนุษย์หนุ่มผู้นี้มาใช้รถเพื่อนเธอได้อย่างไรเป็นอันกระจ่างชัด แต่ที่เธอกำลังสังเกตคือ คนขับรถทุกวันนี้ดูมั่งคั่งดีเสียเหลือเกิน นาฬิกา Patek Philippe บนข้อมือขวาของซ้ายนั้นเป็นของแท้แน่นอน ไหนจะเสื้อผ้ารองเท้าที่เขาใส่ เพราะเป็นแบรนด์ดังทั้งตัว




=====================

WRITER TALKS.

อย่าแกงพี่สิน้องลี 55555

#ยิ้มของลี #หลงเธอ

ติดตามพูดคุยได้ที่เพจ ‘อริมา’ จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 386 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,050 ความคิดเห็น

  1. #267 suawadee (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:37
    สร้างความประทับใจมากกก
    #267
    0
  2. #266 DaizyDuck (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:50
    ต่อปากต่อคำเก่งมากลีเอ๊ย
    #266
    0
  3. #265 jejy66 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:58

    กวนประสาทใช้ได้เลยผู้คนนี้

    #265
    0
  4. #264 byuntp (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:36
    กวนโอ๊ยยยยสาวมาก เจ้าหมาน้อย 555555
    #264
    0
  5. #263 firstzy93 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:24
    ร้ายยยย
    #263
    0