หลงเธอ #ยิ้มของลี

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 4 โจรขโมยหมา [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,547
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 452 ครั้ง
    27 มี.ค. 64




‘ฝนตกเหรอ’


ญาดาเอ่ยกับตัวเองเมื่อรู้สึกถึงความเปียกชุ่มบริเวณต้นแขน ทว่าเมื่อหันไปมองดีๆ จึงรู้ที่มาว่าเกิดจากอะไร ซึ่งไม่ใช่จากเม็ดฝนแน่นอน


‘สวัสดีจ้ะสาวน้อย’ เธอเอ่ยทักทายสุนัขสาวที่เข้ามาเล่นด้วย ขยับสะโพกเข้าไปใกล้เจ้าขนฟูที่ยืนอยู่ แล้วยกมือขึ้นลูบแผงคอนุ่มด้วยความเอ็นดูกับความเป็นมิตรนี้ แต่เมื่อเจ้าตัวทิ้งตัวลงนั่งเท่านั้นแหละ ความจริงก็ปรากฏขึ้น ‘ที่แท้ก็เป็นหนุ่มน้อยนี่เอง มิน่าตอนที่เรียกว่าสาวน้อยถึงได้มองพี่ด้วยสายตาแค้นเคืองแบบนั้น’


ญาดาเอียงคอมองหน้าสุนัขหนุ่มที่กำลังมองมาที่เธอเช่นเดียวกันด้วยรอยยิ้ม


‘เจ้าของหนูอยู่ไหนลูก ทำไมถึงมานั่งอยู่กับพี่ได้’


คนมีสุนัขเป็นเพื่อนคุยหันซ้ายมองขวาหาเจ้าของเจ้าอลาสกันมาลามิวท์ตัวนี้ เพราะไม่รู้ว่าเจ้าตัวหลุดมาจากไหน ดูจากความนุ่มของขนและมีสายลากจูงเด็กหนุ่มตัวนี้มีเจ้าของอย่างแน่นอน แต่เมื่อได้เจอสุนัขคนอื่นแบบนี้แล้ว เธอก็อดคิดถึงเจ้าลูกหมูของตัวเองไม่ได้ เพราะไม่มีเวลาดูแลจึงต้องเอาไปฝากพ่อให้เลี้ยงแทน และเมื่อนึกถึงพ่อ อาการน้อยใจก็เกิดกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง


‘หนูอยากฟังเรื่องของพี่ไหม เดี๋ยวพี่จะเล่าให้ฟัง’


การไม่ตอบรับหรือปฏิเสธของเจ้าอลาสกันมาลามิวท์นั้นญาดาสรุปเอาเองว่าอีกฝ่ายยินดีที่จะรับฟังเรื่องราวของเธอ


‘พ่อพี่ยิ้มไม่อยากให้เป็นดารา อยากให้กลับไปช่วยงานที่บ้าน พอพี่เรียนจบก็รีบบังคับทันทีแบบไม่ถ่งไม่ถามความต้องการของพี่เลย’


เสียงที่เคยยานครางก็เริ่มสั่นเครือ ช่วงนี้เธอทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน ยิ่งมาเจอเรื่องหนักใจแบบนี้ก็อยากปลดปล่อยความอึดอัด ซึ่งการปลดปล่อยที่ง่ายที่สุดในตอนนี้คือหลั่งน้ำตาออกมาให้หมด


‘พอพี่ไม่ยอมก็หาว่าพี่ไม่รัก อ้างโน่นอ้างนี่สารพัดให้พี่ยอมอ่อนให้ แต่พี่ยังอยากทำงานในวงการบันเทิงอยู่ก็เลยแข็งข้อใส่ สุดท้ายก็ทะเลาะกันยิ่งใหญ่ ลืมบอกไปว่าพี่เป็นดารา เล่นเป็นนางเอกด้วยนะ’ ประโยคหลังญาดาเอ่ยเสียงเบาพร้อมกับยกมือขึ้นป้องปากกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน


แม้จะมีหมวกแก็ปใส่ติดหัวปิดบังใบหน้าไว้ แต่ถึงอย่างนั้นก็กลัวคนจำได้อยู่ดี ทว่าก็ยังโชคดีที่ตอนนี้เริ่มดึกและคนที่มาออกกำลังกายทยอยกลับจนเหลือบางตา ไม่อย่างนั้นอาจจะมีคนถ่ายรูปเธอไปโพสต์ลงโซเชียลว่าเจอยิ้ม ญาดา เมาหัวราน้ำอยู่ใต้ตอม่อสะพาน


‘พี่เสียใจมากก็เลยดื่มย้อมใจไปซะเยอะเลย หนูอย่าเอาเยี่ยงอย่างเด็ดขาดนะคะ’ เธอว่าพร้อมกับยกขาหน้าข้างหนึ่งของเพื่อนใหม่ขึ้น แล้วโยกเบาๆ เป็นการให้สัญญาแก่กัน


ทางด้านเจ้าของอลาสกันมาลามิวท์วัยสามขวบเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้มาลำพัง จึงหันไปมองเสาไฟส่องสว่างที่ผูกเจ้าเด็กดีไว้ แล้วก็ต้องแตกตื่นเมื่อเสาต้นนั้นไม่มีสิ่งมีชีวิตนั่งอยู่ เมื่อกวาดสายตามองหารอบบริเวณนั้น เขาก็ได้เห็นโจรกำลังขโมยสุนัข


ลีลภัทรรีบไถสเก็ตบอดไปตรงจุดเกิดเหตุเพื่อช่วยสุนัขของตัวเอง ในใจตอนนี้นั้นเดือดพล่านที่คนทุกวันนี้กล้ากระทำการอุกอาจ แม้แต่หมาก็ยังไม่เว้นที่จะขโมย จึงหยิบสมาร์ตโฟนในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเก็บภาพไว้เป็นหลักฐาน เพื่อที่ผู้กระทำผิดจะได้โต้แย้งไม่ได้


แต่เมื่อเข้าใกล้ทั้งสองเขาก็เริ่มขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เมื่อโจรสาวกำลังคุยกับเจ้าเด็กดีอย่างเป็นตุเป็นตะแถมยังดูเป็นเรื่องเป็นราว


=====================

WRITER TALKS.

คนมาววววววววว

#ยิ้มของลี #หลงเธอ

ติดตามพูดคุยได้ที่เพจ ‘อริมา’ จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 452 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,056 ความคิดเห็น

  1. #167 DaizyDuck (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:52
    เอ็นดูหนูยิ้ม 5555
    #167
    0
  2. #161 Chintanakarn2525 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:34
    อาการนี้เราเปนบ่อย เมามาละคุยกะสัตว์รู้เรื่อง🤣🤣
    #161
    0
  3. #160 dokao (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 07:10
    ยังงัยๆๆๆนู๋ยิ้ม
    #160
    0
  4. #159 Kwanta Lorliam (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:52
    แอบฟังโจรคุยซิ
    #159
    0
  5. #158 Daisylazy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:50
    น่าร๊ากก
    #158
    0
  6. #157 byuntp (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:50
    เริ่มชอบพี่เค้าตั้งแต่ตอนนี้ใช่ม้าาาา เจ้าหมาน้อย
    #157
    0
  7. #156 firstzy93 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:46
    เมาแล้วเพ้อ
    #156
    0